Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CNP 1/18 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded due to clear legal reasoning in energy tariff case.

Numero d'incarto III CNP 1/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the appellant's complaint against a final judgment regarding unpaid energy tariffs. The appellant argued the lower court's decision violated specific provisions of the Energy Law and Civil Code, claiming the ruling was legally inconsistent. The court determined the complaint was obviously unfounded because the lower court's assessment of the legal situation and the impossibility of proving specific damages in illegal energy theft cases fell within acceptable interpretative limits.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4241 k.p.c.; Art. 4249 k.p.c.: A complaint is obviously unfounded if the contested judgment is clearly inconsistent with fundamental legal provisions or results from a particularly gross error of interpretation, without requiring deeper legal analysis.

Parole chiave

Generato dall'IA
obviously unfounded complaint energy law provisions illegal energy theft fixed tariff calculation supreme court review civil procedure code legal inconsistency uso delle convenzioni di doppia imposizione

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4241 k.p.c.
Orzeczenie niezgodne z prawem w rozumieniu art. 4241 k.p.c.
Art. 4249 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 4249 k.p.c. Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia do rozpoznania skargi, która jest oczywiście bezzasadna.
Art. 57 ust. 1 pkt 1 Prawo energetyczne
w K., o zapłatę.Skarżący wskazał, że wyrok Sądu Okręgowego jest niezgodny z art. 57 ust.
Art. 405 k.c.
755, ze zm., dalej „Prawo energetyczne”), art. 405 k.c. w zw.
Art. 471 k.c.
1 pkt 1 Prawa energetycznego, art. 471 k.c. w zw.
Art. 322 k.c.
§ 44 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki
z § 44 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 18 sierpnia 2011 r.
art. 405 k.c
755, ze zm., dalej „Prawo energetyczne”), art. 405 k.c.
art. 471 k.c
1 pkt 1 Prawa energetycznego, art. 471 k.c.
art. 322 k.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z 13 grudnia 2005 r., II BP 3/05
postanowienie Sądu Najwyższego z 13 grudnia 2005 r., II BP 3/05, OSNP 2006, nr 21-22, poz.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 listopada 2017 r., IV CNP 20/17
wyrok Sądu Najwyższego z 18 stycznia 2006 r., II BP 1/05
oraz wyrok Sądu Najwyższego z 18 stycznia 2006 r., II BP 1/05, OSNP 2006, nr 23-24, poz.
wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 grudnia 2001 r., SK 18/00
IV CNP 20/17
Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded due to lack of clear legal error in lower court judgment.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CNP 1/18 POSTANOWIENIE Dnia 6 czerwca 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska w sprawie z powództwa T. S.A. w K.‎przeciwko T. G.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 czerwca 2018 r.,‎na skutek skargi pozwanego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 16 września 2015 r., sygn. akt II Ca […], odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Pozwany T. G. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 16 września 2015 r., którym oddalono jego apelację od wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia 24 marca 2015 r., w sprawie z powództwa T. S.A. w K., o zapłatę.Skarżący wskazał, że wyrok Sądu Okręgowego jest niezgodny z art. 57 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 18 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r., poz. 755, ze zm., dalej „Prawo energetyczne”), art. 405 k.c. w zw. z art. 57 ust. 1 pkt 1 Prawa energetycznego, art. 471 k.c. w zw. z art. 57 ust. 1 pkt 1 Prawa energetycznego, art. 405 k.c. w zw. z art. 322 k.c., art. 471 k.c. w zw. z art. 322 k.c., art. 57 ust. 1 pkt 1 Prawa energetycznego w zw. z § 44 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie szczegółowych zasad kształtowania i kalkulacji taryf oraz rozliczeń w obrocie energią elektryczną (tekst jedn.:

Dz. U. z 2013 r., poz. 1200). Te same przepisy powołał jako podstawy skargi. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 4249 k.p.c. Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia do rozpoznania skargi, która jest oczywiście bezzasadna. Ocena, czy skarga jest oczywiście bezzasadna musi być powiązana z pojęciem niezgodności orzeczenia z prawem. Orzeczenie niezgodne z prawem w rozumieniu art. 4241 k.p.c. to orzeczenie, które jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami albo zostało wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawniczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 13 grudnia 2005 r., II BP 3/05, OSNP 2006, nr 21-22, poz. 323, z dnia 8 listopada 2017 r., IV CNP 20/17, nie publ. oraz wyrok Sądu Najwyższego z 18 stycznia 2006 r., II BP 1/05, OSNP 2006, nr 23-24, poz. 351).

Podkreślenia wymaga, że chodzi tu o swoiste, autonomiczne rozumienie niezgodności orzeczenia z prawem, jako przesłanki odpowiedzialności państwa za szkodę wyrządzoną orzeczeniem sądowym. W przypadku wykonywania władzy dyskrecjonalnej niezbędny jest pewien margines błędu, którego popełnienie nie może rodzić tej odpowiedzialności, na co wskazał także Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 4 grudnia 2001 r., SK 18/00 (OTK 2001 r., Nr 8, poz. 256).Analiza wniesionej skargi, w świetle jej podstaw i motywów kwestionowanego wyroku, wskazuje na to, że jest ona oczywiście bezzasadna.

Dokonana przez Sąd Okręgowy ocena roszczenia powoda stanowi wynik rozumowania mieszczącego się w granicach dopuszczalnej interpretacji przepisów prawa materialnego. W szczególności nie można uznać za oczywiście wadliwe rozumowania Sądu Okręgowego, który zwrócił uwagę na charakter regulacji art. 57 Prawa energetycznego i sytuacji, jaką jest nielegalny pobór energii. W takich wypadkach niemożliwe jest udowodnienie konkretnej szkody, choćby z uwagi na fakt niemożności ustalenia, w jakim dokładnie okresie dochodziło do nielegalnego poboru energii.

Z tego też względu ustawodawca wprowadził regulację art. 57 Prawa energetycznego, która przewiduje w takich wypadkach możliwość żądania zryczałtowanej opłaty, obliczonej zgodnie z obowiązującą taryfą. Skarżący nie zgadza się z powyższą oceną, ale nie przedstawia przekonujących argumentów, świadczących o tym, że prowadzi ona do wydania orzeczenia niezgodnego z prawem. Z podanych względów, na podstawie art. 4249 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. jw