Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II ZIZ 44/25 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against refusal to accept immunity waiver due to formal defects in the prosecutor's application.

Numero d'incarto II ZIZ 44/25
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court upheld the Chief Judge's order refusing to accept a request to waive judicial immunity because the application lacked formal requirements under the Criminal Procedure Code. The applicant, A. G., failed to submit a properly drafted and signed petition by a lawyer after being given a final deadline to correct the defects. The court ruled that without a valid criminal proceeding initiated by a qualified prosecutor, the disciplinary court cannot grant immunity waiver, and the applicant's failure to comply with procedural rules justified the dismissal.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 80 § 1, 2b u.s.p.; Art. 13 k.p.k.; Art. 119 § 1 k.p.k.: A request to waive judicial immunity must be formally compliant and initiated by a qualified prosecutor; failure to meet these requirements justifies the disciplinary court's refusal to accept the petition.

Parole chiave

Generato dall'IA
judicial immunity waiver criminal procedure formalities prosecutor qualification disciplinary court jurisdiction procedural defect dismissal immunity protection legal representation requirement ritiro dell'istanza giudiziaria

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 80 § 1 u.s.p.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.Kwestię immunitetu sędziowskiego regulują przepisy art. 80 § 1 u.s.p. które zastrzegają, że sędzia nie może być zatrzymany ani pociągnięty do odpowiedzialności karnej bez zezwolenia właściwego sądu dyscyplinarnego.
art. 80 § 2b u.s.p.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.Kwestię immunitetu sędziowskiego regulują przepisy art. 80 § 1 u.s.p.
art. 27a § 1 pkt 2 u.SN
Wobec tego, Sądowi Najwyższemu jako sądowi właściwemu na podstawie art. 27a § 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r.
art. 13 k.p.k.
128 oraz art. 133 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r.
art. 119 § 1 k.p.k.
nie został sporządzony i podpisany przez adwokata lub radcę prawnego będącego pełnomocnikiem i nie odpowiada warunkom formalnym pisma procesowego określonym w art. 119 § 1 k.p.k.
art. 437 § 1 k.p.k.
na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw.
art. 128 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych
art. 133 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych
128 oraz art. 133 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.
art. 437 § 1 k.p.k
na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
art. 119 § 1 k.p.k
nie został sporządzony i podpisany przez adwokata lub radcę prawnego będącego pełnomocnikiem i nie odpowiada warunkom formalnym pisma procesowego określonym w art. 119 § 1 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II ZIZ 44/25 POSTANOWIENIE Dnia 14 kwietnia 2026 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szczepaniec w sprawie sędzi Sądu Rejonowego w N. X. Y. na posiedzeniu w dniu 14 kwietnia 2026 r. w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej w przedmiocie zażalenia wniesionego przez wnioskodawcę A. G. na zarządzenie Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2025 r. w sprawie o sygn. akt I ZI 31/25 dotyczącej odmowy przyjęcia wniosku o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędzi Sądu Rejonowego w N. X. Y. na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 128 oraz art. 133 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2024, poz. 334 t.j. – dalej powoływana jako: „u.s.p.”) postanowił:

1. utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie;

2. obciążyć Skarb Państwa kosztami postępowania. UZASADNIENIEW dniu 8 maja 2025 r. do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek A. G. o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędzi Sądu Rejonowego w N. X. Y.Zarządzeniem z dnia 12 maja 2025 r. w sprawie o sygn. akt I ZI 31/25, stwierdzono, iż wniosek A. G. o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędzi Sądu Rejonowego w N. X. Y. nie został sporządzony i podpisany przez adwokata lub radcę prawnego będącego pełnomocnikiem i nie odpowiada warunkom formalnym pisma procesowego określonym w art. 119 § 1 k.p.k.

Wobec powyższego wezwano wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych ‎w postaci przesłania wniosku sporządzonego i podpisanego przez pełnomocnika będącego radcą prawnym lub adwokatem oraz przesłania odpisu aktu oskarżenia wniesionego do sądu wskazującego sprawę, w której immunitet ma być uchylony w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odmowy przyjęcia wniosku w razie nieusunięcia braków w wyznaczonym terminie. Pismo zostało doręczone wnioskodawcy w dniu 21 lipca 2025 r. i pozostało bez odpowiedzi.Wobec nieuzupełnienia braków formalnych, sędzia Sądu Najwyższego Marek Dobrowolski, zarządzeniem z dnia 5 listopada 2025 r. w sprawie o sygn. akt I ZI 31/25, odmówił przyjęcia wniosku o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędzi Sądu Rejonowego w N. X.

Y. z uwagi na niespełnienie warunków formalnych wniosku pomimo wcześniejszego wezwania do ich uzupełnienia.Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł A. G., wskazując cyt.: „Wnoszę zażalenie na zarządzenie z dnia 05.11.2025 r. w sprawie wniosku o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego Sądu Rejonowego w N. nie istniejącej w żadnym rejestrze państwowym PESEL- X. Y. vel X. Y. vel Y. X. która wydała wyrok gwałcąc Konwencję Praw Człowieka Art. 6 Prawo do rzetelnego procesu sądowego wraz z Art. 45 Konstytucji RP, Art. 6 kpk (Zasada prawa do obrony), Art. 2, 5, 7, 42, 48 kpk, w urojonym procesie karnym o Sygn.

Akt […] na podstawie fałszywego aktu oskarżenia sporządzonego przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w N. S. B. również nie istniejącego w żadnych rejestrach państwowym PESEL. W związku z brakiem mojej zgody na przetwarzanie danych Dz. U. z dnia 29.08.1997 r. Art. 1 czym wypełnili znamiona łamania prawa Art. 190 kk, art. 270 kk, art. 23 i 24 kc, art. 416 kc, UCC-l-303, 1-308. Żądam pozytywnego rozpatrzenia wniosku wraz z wycofaniem z obiegu prawnego wadliwego wydanego wyroku na nieprawidłowe dane nie figurujące w żadnym rejestrze państwowym”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.Kwestię immunitetu sędziowskiego regulują przepisy art. 80 § 1 u.s.p. które zastrzegają, że sędzia nie może być zatrzymany ani pociągnięty do odpowiedzialności karnej bez zezwolenia właściwego sądu dyscyplinarnego. Wobec tego, Sądowi Najwyższemu jako sądowi właściwemu na podstawie art. 27a § 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. z 2024, poz. 622 t.j. – dalej powoływana jako: „u.SN”) przysługuje uprawnienie do wstępnej kontroli wniosku o wyrażenie zgody na pociągnięcie sędziego oraz prokuratora do odpowiedzialności karnej.

Jeżeli wniosek ten nie odpowiada warunkom formalnym pisma procesowego określonym w Kodeksie postępowania karnego, przewodniczący (prezes) sądu dyscyplinarnego odmawia jego przyjęcia w drodze zarządzenia (art. 80 § 2b u.s.p.).Jedną z okoliczności przemawiającą za zasadnością przyjęcia do rozpoznania rzeczonego wniosku jest przede wszystkim jego prawidłowe zainicjowanie, co skorelowane jest z wymogiem zawartym w art. 13 k.p.k. Przepis ten stanowi, że uzyskanie zezwolenia władzy, od którego ustawa uzależnia ściganie, należy do oskarżyciela.

W odniesieniu do przestępstw popełnionych przez sędziego lub prokuratora, należy zatem wpierw zainicjować postępowanie karne, a następnie wystąpić do sądu dyscyplinarnego ‎o wydanie uchwały zezwalającej na pociągnięcie sędziego lub prokuratora do odpowiedzialności karnej. Dopiero bowiem uzyskanie statusu strony ‎w postępowaniu karnym toczącym się o ten sam czyn, przeciwko tej samej osobie, daje podstawę do przyznania wnioskodawcy statusu strony ‎w postępowaniu delibacyjnym. W innym wypadku wydanie przez sąd dyscyplinarny uchwały w tym zakresie zostałoby niejako uczynione in blanco ‎i byłoby zawieszone w próżni, co też stoi w sprzeczności z istotą postępowania, ‎o którym mowa w art. 80 u.s.p. (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 20 lutego 2024 r., II ZIZ 1/24; z 14 lutego 2024 r., II ZIZ 37/23; z 10 grudnia 2024 r., II ZIZ 5/24).Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że zarządzeniem sędziego Sądu Najwyższego z dnia 12 maja 2025 r. wezwano wnioskodawcę A.

G. do uzupełnienia braków formalnych wniosku z dnia 8 maja 2025 r. poprzez sporządzenie i podpisanie wniosku przez adwokata bądź radcę prawnego oraz nadesłanie kopii aktu oskarżenia w sprawie, w której immunitet ma być uchylony. Jednocześnie, w sposób prawidłowy pouczono go o terminie do wywiązania się z nałożonego na niego obowiązku. Pismo zostało doręczone wnioskodawcy w dniu 21 lipca 2025 r. i pozostało bez odpowiedzi.W tym stanie rzeczy zarządzenie o odmowie przyjęcia wniosku w sprawie ‎o sygn. akt I ZI 31/25 jako pochodzącego od osoby nieuprawnionej do jego złożenia, a więc obarczonego brakami formalnymi, było całkowicie zasadne.Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji. [M.

T.] [r.g.] ‎