Supreme Court dismisses appeal on social security contribution dispute where appeal value was under 10,000 PLN threshold.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the appellate court's decision to reject a cassation complaint. The appellant argued that the case concerned the determination of contribution base rather than the mere obligation to insure, thus bypassing the monetary threshold for admissibility. The court held that the appellate court correctly identified the dispute as one regarding the calculation of contributions under specific civil law contracts, which falls under the strict 10,000 PLN value requirement for cassation admissibility.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 3986 § 2 k.p.c. In disputes over the amount of social security contributions where the obligation to insure is undisputed, the value of the subject matter for admissibility is the difference between the paid and due contributions; if this amount is below 10,000 PLN, the cassation complaint is inadmissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
II UZ 59/23 POSTANOWIENIE Dnia 12 grudnia 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jolanta Frańczak w sprawie z odwołania W. K.przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Bydgoszczyz udziałem D. D. i K. spółki z o. o. z siedzibą w I.o składki,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 12 grudnia 2023 r.,zażalenia odwołującego się na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Gdańskuz dnia 9 lutego 2023 r., sygn. akt III AUa 949/21, 1. oddala zażalenie, 2. zasądza od W. K. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Bydgoszczy tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego kwotę 450 zł (czterysta pięćdziesiąt) z ustawowymi odsetkami za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia zobowiązanemu orzeczenia do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 9 lutego 2023 r. odrzucił skargę kasacyjną W. K., prowadzącego działalność pod nazwą Z. (dalej jako płatnik składek), od wyroku tego Sądu z dnia 7 października 2022 r. wydanego w sprawie z odwołania płatnika składek od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Bydgoszczy z dnia 28 stycznia 2019 r. ustalającej podstawę wymiaru składek dla ubezpieczonego D. D. na obowiązkowe ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę u płatnika składek i umowy zlecenia zawartej z zainteresowaną K.
Spółką z o.o. z siedzibą w I..W uzasadnieniu Sąd Apelacyjny podniósł, że przedmiotem rozpoznawanej sprawy było ustalenie, czy przychód ubezpieczonego uzyskany na podstawie umowy zlecenia zawartej z zainteresowaną powinien być uwzględniony do podstawy wymiaru składek u płatnika składek w rozumieniu art. 8 ust. 2a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (obecnie jednolity tekst: Dz.U. z 2023 r., poz. 1230 ze zm., dalej jako ustawa systemowa). W przypadku należności z tytułu składek, o których mowa w art. 8 ust. 2a ustawy systemowej, o dopuszczalności skargi kasacyjnej decyduje wartość przedmiotu zaskarżenia, czyli kwota „dodatkowych” składek - art. 3982 § 1 zdanie pierwsze k.p.c. Tymczasem we wniesionej skardze kasacyjnej płatnik składek określił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 4.527 zł, która jest niższa niż wskazana w art. 3982 § 1 k.p.c. kwota 10.000 zł.
Powyższe oznaczało, że skarga kasacyjna jest niedopuszczalna (art. 3986 § 2 k.p.c. w związku z art. 3982 § 1 k.p.c.) i podlegała odrzuceniu.W zażaleniu na powyższe postanowienie płatnik składek domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.W zażaleniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść orzeczenia, a to:
1) art. 3982 § 1 k.p.c., przez uznanie, że skarga kasacyjna dotyczy ustalenia podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne, podczas gdy istotą sprawy jest uznanie i ustalenie przez organ rentowy, iż umowy zawierane przez ubezpieczonego z zainteresowaną Spółką podlegają składkom u płatnika składek, 2) art. 3982 § 1 k.p.c., przez uznanie, że skarga kasacyjna jest niedopuszczalna, przy czym przyjmując, że jest to sprawa o ustalenie podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie, powinna być wzięta pod uwagę kwota przychodu stanowiącego podstawę wymiaru składki, a nie wysokość składek, czyli w przypadku ubezpieczonego jest to kwota 16.840 zł.W odpowiedzi na zażalenie organ rentowy wniósł o oddalenie zażalenia i o zasądzenie od płatnika składek na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie jest nieuzasadnione. Zgodnie z art. 3982 § 1 k.p.c., skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 50.000 zł, a w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych – niższa niż 10.000 zł. Jednakże w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych skarga kasacyjna przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach o przyznanie i wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego.
Wobec powyższego poza wymienionymi kategoriami spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych, tj. o przyznanie i wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego w każdej innej sprawie o dopuszczalności skargi kasacyjnej decyduje wartość przedmiotu zaskarżenia.Wbrew odmiennemu stanowisku skarżącego, Sąd Apelacyjny prawidłowo zakwalifikował rozpoznawaną sprawę jako sprawę o ustalenie podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne, w której o dopuszczalności skargi kasacyjnej decyduje dolna granica wartości przedmiotu zaskarżenia w wysokości dziesięciu tysięcy złotych.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że osoba wykonująca pracę na rzecz swojego pracodawcy na podstawie umów cywilnych zawartych z pracodawcą albo z osobą trzecią, z którą także łączy pracodawcę umowa, podlega obowiązkowo ubezpieczeniu społecznemu jako pracownik (art. 8 ust. 2a ustawy systemowej), a płatnikiem składek z tytułu tego ubezpieczenia jest jej pracodawca. Na tym kwestia podlegania przez nią ubezpieczeniom społecznym się wyczerpuje. W związku z tym sprawa o opłacenie przez pracodawcę (płatnika składek) składki w wysokości wynikającej z przychodu uzyskanego przez pracownika (ubezpieczonego) na podstawie umowy o pracę i umowy zlecenia (lub innej umowy o świadczenie usług) wykonywanej na rzecz tego pracodawcy dotyczy jedynie wysokości składki, a nie objęcia obowiązkiem ubezpieczenia społecznego.
Przedmiotem postępowania w takiej sprawie jest bowiem jedynie ustalenie właściwej kwoty podstawy wymiaru składki i wysokości składki, a nie samo podleganie ubezpieczeniom społecznym, ponieważ w sprawie tego typu nikt nie podważa kwestii podlegania pracownika albo osoby świadczącej usługi na podstawie umowy prawa cywilnego (zleceniobiorcy) ubezpieczeniom społecznym, bo wynika to jednoznacznie z przepisów prawa (art. 6 ust. 1 pkt 1 i pkt 4 ustawy systemowej). Zatem jest to sprawa nie o ustalenie podlegania ubezpieczeniom społecznym, lecz o wysokość podstawy wymiaru składek, ewentualnie także o wysokość składek, czyli sprawa o prawa majątkowe, w której o dopuszczalności skargi kasacyjnej decyduje wartość przedmiotu zaskarżenia nie niższa niż 10.000 zł (por. postanowienie Sądu Najwyższego dnia 23 marca 2022 r., II UZ 75/21 i przytoczone w nim orzecznictwo).Jak już wspomniano powyżej, w przypadku spełnienia przesłanek z art. 8 ust. 2a ustawy systemowej nie występuje samodzielne (odrębne) ubezpieczenie z tytułu zatrudnienia u drugiego podmiotu, lecz jedno ubezpieczenie u pierwotnie zatrudniającego.
O dopuszczalności skargi kasacyjnej decyduje zatem wartość przedmiotu zaskarżenia, która w takiej sprawie równa jest różnicy między wysokością składki wskazywaną (zapłaconą) przez płatnika składek a składką należną, ustaloną w zaskarżonej decyzji za sporny okres - art. 22 w związku z art. 3982 § 1 k.p.c. (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 12 sierpnia 2014 r., I UZ 7/14, LEX nr 1500663; z dnia 21 kwietnia 2015 r., II UZ 8/15, OSNP 2017 nr 3, poz. 34; z dnia 20 kwietnia 2016 r., II UZ 1/16, LEX nr 2054096; z dnia 11 sierpnia 2016 r., II UZ 32/16, LEX nr 2113370 oraz z dnia 29 listopada 2016 r., II UZ 49/16, LEX nr 2202501 i II UZ 50/16, LEX nr 2191457).Uwzględniając, że niniejsza sprawa nie dotyczyła obowiązku podlegania ubezpieczeniu społecznemu, gdyż umowy zlecenia zawierane przez ubezpieczonego z zainteresowaną objęte były dyspozycją art. 8 ust. 2a ustawy systemowej, a wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa od 10.000 zł, Sąd Najwyższy oddalił zażalenie (art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.), bowiem prawidłowo Sąd Apelacyjny odrzucił skargę jako niedopuszczalną.
Odnośnie do kosztów pełnomocnika organu rentowego orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. i § 2 ust. 3 i § 10 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (aktualnie jednolity tekst: Dz.U. z 2023 r., poz. 1935).[SOP][ał]