Supreme Court dismisses appeal on social security contributions due to low dispute value under civil procedure law.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the appellate court's decision to reject the cassation complaint based on the low value of the dispute. The insured argued that the case involved the determination of social security contribution bases, which should be treated differently from simple contribution amount disputes. The court ruled that the matter falls under the standard category of contribution base determination and was therefore excluded from the cassation procedure due to the value threshold.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 8 ust. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych: The Supreme Court does not examine cassation complaints regarding the determination of the social security contribution base when the dispute value is below the statutory threshold, as such matters are excluded from cassation jurisdiction.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UZ 37/15 POSTANOWIENIE Dnia 12 stycznia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Bogusław CudowskiSSN Jolanta Frańczak w sprawie z wniosku W.przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w B.z udziałem zainteresowanych: R. W. i M. Z.o składki,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 12 stycznia 2016 r.,zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w [...]z dnia 21 maja 2015 r., sygn. akt III AUa […], oddala zażalenie.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 21 maja 2015 r. Sąd Apelacyjny w [...] odrzucił skargę kasacyjną W. w B. od wyroku tego Sądu z dnia 17 listopada 2014 r. ze względu na zbyt niską wartość przedmiotu zaskarżenia. Została ona obliczona przez płatnika jako różnica między kwotą składek należnych i opłaconych, wynosząca 19.131 zł, lecz po sprawdzeniu, oznaczona na kwotę 7.244 zł.W zażaleniu ubezpieczony, nie kwestionując ustalonej wartości przedmiotu zaskarżenia, zarzucił naruszenie art. 3982 § 1 k.p.c. Podniósł, że skarga kasacyjna została wniesiona w sprawie o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego oraz ubezpieczeniem zdrowotnym, więc określenie jej przedmiotu jako kwestii podstawy wymiaru składek narusza art. 8 ust. 2a w związku z art. 9 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 1 i 16 ust. 1a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst:
Dz.U. z 2015 r., poz. 121 ze zm.) w związku z art. 81 ust. 1, 5 i 6, art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. a), art. 85 ust. 1 i 4 i w związku z art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2008 r. Nr 64, poz. 1027).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Sprawa, w której wniesiono skargę kasacyjną nie należy do spraw wymienionych w art. 3982 § 1 zdanie drugie k.p.c. Zapoczątkowana została odwołaniem od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w B. z dnia 7 października 2011 r. Decyzją tą – przez zastosowanie art. 68 ust. 1 pkt 1c, 83 ust. 1 pkt 3, 18 ust. 1 pkt 1a, 20 ust. 1, 32 i 91 ust. 5 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych – dokonano kontroli ustalenia wysokości podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne. W szczególności, w miejsce kwot zadeklarowanych, ustalono podstawę wymiaru składek określoną w decyzji.
Stwierdzono, że w podstawie wymiaru składek nie uwzględniono przychodu uzyskiwanego poza wynagrodzeniem przez osoby będące pracownikami płatnika i wykonujące pracę na jego rzecz na podstawie dodatkowych umów cywilnych.Przedmiot sporu wynika z przyjętej w art. 8 ust. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych konstrukcji uznania osoby wykonującej pracę na rzecz własnego pracodawcy za jego pracownika, która wykładana jest w dotychczasowym orzecznictwie Sądu Najwyższego ze względu na cel zapewnienia opłacania składek na ubezpieczenie społeczne.
Uznaje się, że w tym przepisie pojęcie pracownika jest rozszerzone na jego dalszą aktywność w ramach umowy cywilnoprawnej, jeżeli w jej ramach świadczy pracę na rzecz swojego pracodawcy. Także więc w zakresie tej sfery aktywności uznawany jest - na potrzeby ubezpieczeń społecznych - za pracownika tego właśnie pracodawcy i płatnikiem składek z tego tytułu jest pracodawca (art. 4 pkt 2 lit. a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych; por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 2 września 2009 r., II UZP 6/09, OSNP 2010 nr 3-4, poz. 46 oraz wyroki z dnia 22 lutego 2010 r., I UK 259/09, niepubl., z dnia 11 maja 2012 r., I UK 5/12, OSNP 2013 nr 9-10, poz. 117, z dnia 18 października 2011 r., III UK 22/11, OSNP 2012 nr 21-22, poz. 266, z dnia 18 marca 2014 r., II UK 449/13, niepubl. i z dnia 3 kwietnia 2014 r., akt II UK 399/13, niepubl.).
Osoba wykonującą pracę na rzecz swego pracodawcy na podstawie umów cywilnych podlega obowiązkowo ubezpieczeniu społecznemu jako pracownik i na tym kwestia jej ubezpieczenia się wyczerpuje (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 13 marca 1997 r., I PKN 43/97, OSNAPiUS 1997 nr 24, poz. 494, z dnia 3 kwietnia 2014 r., II UK 399/13, niepubl. i z dnia 6 lutego 2014 r., II UK 279/13, niepubl.). Ugruntowany jest w związku tym pogląd, że sprawa o opłacenie przez pracodawcę składki w wysokości równej obciążeniu umowy o pracę i zlecenia wykonywanego na rzecz tego pracodawcy dotyczy składki, gdyż przedmiotem postępowania jest jedynie ustalenie właściwej kwoty jej podstawy wymiaru (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 2015 r., II UZ 8/15, niepubl., z dnia 19 sierpnia 2015 r., II UZ 14/15, niepubl.).Uwzględniając, że w sprawie objętej zażaleniem wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa od 10.000 zł, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. l.n.