Supreme Court dismisses appeal on social security pension amount due to insufficient value of the subject matter.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the Social Security Institution's decision regarding pension amount. The appellant argued for a higher pension difference based on average industry wages, while the court applied the statutory algorithm using the appellant's specific hypothetical earnings. The court ruled that the calculated difference of over 6,000 zł did not meet the ten-thousand zloty threshold required for cassation admissibility under Article 3982 § 1 of the Code of Civil Procedure.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 15 ust. 6 ustawy o emeryturach i rentach z FUS; The value of the subject matter in pension disputes is determined by the difference between the awarded and claimed pension over one year, and must be calculated individually based on the specific insured's earnings history rather than average industry figures.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UZ 30/10
POSTANOWIENIE
Dnia 10 listopada 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Zbigniew Korzeniowski (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Romualda Spyt
SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec
w sprawie z wniosku W. M.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych
o wysokość emerytury,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 listopada 2010 r.,
zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 6 lipca 2010 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny zaskarżonym postanowieniem odrzucił skargę kasacyjną ze
względu na wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 3982 § 1 k.p.c.).
Skarga kasacyjna zaskarżyła wyrok w części dotyczącej wysokości
emerytury i wartość przedmiotu zaskarżenia określiła na 20.400 zł, jako roczną
różnicę emerytury dochodzonej i przyznanej.
Po wezwaniu do przedstawienia sposobu wyliczenia wartości przedmiotu
zaskarżenia wskazano, iż wynosi ona 13.308 zł i stanowi roczną różnicę pomiędzy
żądaną emeryturą w wysokości 1.900 zł i przyznaną w kwocie 791 zł (1.109 zł x
12).
Takie wyliczenie kwestionował organ rentowy i podał, że nawet przy
złożeniu, iż wynagrodzenie skarżącego wynosiło 5.000 zł (w okresie zatrudnienia w
l. 1969-80), to wyliczona wysokość emerytury wynosiłaby 1.279,21 zł. W
konsekwencji wartość przedmiotu zaskarżenia wynosiła 5.784,72 zł [(1.279,21 zł otrzymywana 797,15 zł) x 12].
Sąd Apelacyjny badając wartość przedmiotu zaskarżenia nie zgodził się z
twierdzeniem skarżącego, że dochodzona emerytura wynosiłaby 1.900 zł. Skoro
skarżący twierdzi, że do wyliczenia podstawy wymiaru emerytury należy przyjąć
wynagrodzenie 5.411 zł w okresie od 6 maja 1969 r. do 31 sierpnia 1977 r., to przy
najkorzystniejszym wariancie wyliczenia (art. 15 ust. 6 ustawy z 17 grudnia 1998 r.
o emeryturach i rentach z FUS) podstawę wymiaru emerytury stanowiłaby kwota
2.478,08 zł (120,30% x 2.059,92 zł). Żądana emerytura wynosiłaby wówczas
1.326,60 zł - obliczona jako część socjalna (24% x 2.059,92zł) i stażowa [(310 x
1,3%):12 x 2.478,08]. Zatem wartość przedmiotu zaskarżenia to różnica pomiędzy
żądaną wysokością emerytury a pobieraną i wynosi 6.353,40 zł [(1.326,60 zł 797,15) x 12]. Skarga kasacyjna była niedopuszczalna ze względu na wartość
przedmiotu zaskarżenia niższą niż dziesięć tysięcy złotych (art. 398 2 § 1 k.p.c.) i
dlatego została odrzucona na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c.
Zażalenie zakwestionowało wyliczenie wartości przedmiotu zaskarżenia
podając, że kwota żądanej emerytury w wysokości 1.900 zł została określona na
podstawie wyliczeń powoda biorąc pod uwagę średnią krajową emeryturę w
zawodzie, który skarżący wykonywał. O słuszności jego wyliczeń świadczy także
fakt, iż jego koledzy, którzy mieli identyczne jak powód stanowiska pracy otrzymują
emeryturę właśnie w kwocie około 1.900 zł miesięcznie. Skoro powód otrzymuje
emeryturę w kwocie 791 zł, to różnica pomiędzy emeryturą otrzymywaną a
dochodzoną wynosi 1.109 zł i wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 13.308 zł (x
12). Ponadto odrzucając skargę Sąd powołał się na wycinek materiału
dowodowego - wynagrodzenie od 6 maja 1969 r. do 31 sierpnia 1977 r. Inne
dowody wskazują na o wiele wyższe wynagrodzenie powoda. Hipotetyczne
wyliczenie emerytury bazujące na wycinku materiału dowodowego nie było
miarodajne dla wyliczenia wartość przedmiotu zaskarżenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W sprawie nie było kwestionowane prawo do emerytury a jedynie jej
wysokość zależna od udowodnienia podstawy wymiaru emerytury. Zasadnie przyjął
Sąd Apelacyjny, że przedmiot sporu i w konsekwencji zaskarżenia dotyczył
wysokości emerytury (art. 3982 § 1 k.p.c.).
Sprawa, w której organ rentowy przyznał emeryturę a ubezpieczony
kwestionuje jedynie jej wysokość, nie jest sprawą o przyznanie emerytury w
rozumieniu art. 3982 § 1 zdanie drugie k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z
17 lutego 2009 r., I UZ 36/08, OSNP 2010 nr 19-20, poz. 250).
W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że jeżeli przedmiotem sporu
sądowego nie jest prawo do emerytury lecz tylko jej wysokość, to o zaskarżeniu
skargą kasacyjną decyduje wartość przedmiotu zaskarżenia obliczona na
podstawie art. 22 k.p.c. Stanowi ona różnicę między wysokością świadczenia
wypłacanego przez organ rentowy i wysokością świadczenia żądanego przez
ubezpieczonego w skali jednego roku (postanowienia Sądu Najwyższego: z 6
listopada 2008 r., II UZ 48/06; z 11 kwietnia 2006 r., II UZ 1/06; z 13 stycznia 2006
r., I UZ 47/05, OSNP 2007 nr 3-4, poz. 56; z 10 kwietnia 2002 r., II UZ 31/02, LEX
nr 54791; z 28 listopada 2001 r., II UZ 80/01, OSNP 2003 nr 18, poz. 449; z 13
marca 2001 r., II UZ 15/01, OSNP 2003 nr 2, poz. 49; z 13 marca 2001 r., II UZ
13/01, OSNP 2003 nr 2, poz. 47).
Na obecnym etapie spór dotyczył więc wartości przedmiotu zaskarżenia jako
przesłanki dopuszczalności skargi kasacyjnej (art. 3982 § 1 k.p.c. zdanie pierwsze).
Sąd Apelacyjny zweryfikował tę wartość i walor jego ustalenia wynika z tego,
że metodycznie wykorzystał tu algorytm określony w ustawie z 17 grudnia 1998 r. o
emeryturach i rentach z FUS dla ustalenia wysokości emerytury (art. 15 i 53).
Składowymi są podstawa wymiaru (hipotetyczna), okresy ubezpieczenia i kwota
bazowa. Wynik, czyli różnica pomiędzy emeryturą dochodzoną a niespornie
przysługującą, nie przekracza 10 tys. zł.
Słabością natomiast zażalenia jest to, że nie podważa wyliczenia
przedstawionego przez Sąd a tezę o wyższej wartości przedmiotu zaskarżenia
opiera na emeryturach innych pracowników zatrudnianych w tym samym okresie co
skarżący.
Rzecz jednak w tym, że emerytura jest indywidualnym świadczeniem,
zależnym od wskazanych składowych, co oznacza, że ustalenie wartości
przedmiotu zaskarżenia musi być zindywidualizowane i konkretne, a nie
przedstawiane na podstawie świadczeń innych ubezpieczonych. Po wtóre do
algorytmu wyliczenia żądanej emerytury Sąd przyjął wynagrodzenie podawane w
skardze (5.411 zł). Traci też na znaczeniu zarzut, że Sąd nie uwzględnił innych
dowodów na wysokość wynagrodzenia powoda. Zażalenie nie podważa samej
metody ustalenia wysokości emerytury, określonej zresztą w ustawie. Pomija
jednak, że w ten sam sposób wcześniej pozwany wyliczył wartość przedmiotu
zaskarżenia, choć przyjął niższe hipotetyczne wynagrodzenie 4.500-5.000 zł (pismo
procesowe pozwanego z 10 maja 2010 r.). Analiza tych wyliczeń nie pozwala
zgodzić się z zarzutem, że pominęły wynagrodzenie z lat z wykazanymi zarobkami.
Wyliczenie oparto na zarobkach hipotecznych i wykazanych. Punktem wyjścia do
algorytmu był wskaźnik wysokości podstawy wymiaru i ten Sąd Apelacyjny ustalił
jako większy (120,30%) niż ustalony przez pozwanego (113,45%) w wyliczeniu
hipotecznej emerytury z 20 lat (pismo procesowe pozwanego z 10 maja 2010 r.).
Pozostałe elementy składowe wyliczenia emerytury według ustawowego algorytmu
nie mogły być sporne (art. 15 i art. 53 ustawy z 17 emeryturach i rentach).
Pokazuje, to że wyliczenie i z drugiej strony kwestionowanie ustalenia wartości
przedmiotu zaskarżenia w sprawach o wysokość emerytury powinno być zawsze
zindywidualizowane i konkretne. Innymi słowy zarzuty zażalenia nie podważyły
wyliczenia wartości przedmiotu zaskarżenia, która zdecydowała o odrzuceniu
skargi kasacyjnej.
Z tych motywów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 398 14 k.p.c. w
związku z art. 3941 § 3 k.p.c.