Supreme Court dismisses appeal when pension case involves only amount adjustment, not initial grant, under Polish Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal regarding the amount of a pension. The appellant argued that the case concerned the right to a pension and should be admissible regardless of the value, but the court found the dispute was solely about adjusting the already-granted pension amount. Consequently, the court ruled that the matter falls under Article 3982 § 1 of the Civil Procedure Code, requiring a minimum value threshold of 10,000 PLN which was not met.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 22 k.p.c.: A cassation appeal regarding the adjustment of an already-granted pension amount is subject to the value threshold requirement, as it does not constitute a dispute over the initial grant of the pension right.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UZ 1/06
POSTANOWIENIE
Dnia 11 kwietnia 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (przewodniczący)
SSN Zbigniew Hajn
SSN Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca)
w sprawie z odwołania T. B.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w W. Centralnemu Biuru
Umów Międzynarodowych w W.
o wysokość emerytury,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 11 kwietnia 2006 r.,
zażalenia ubezpieczonego na postanowienie Sądu Apelacyjnego w W.
z dnia 28 listopada 2005 r., sygn. akt III AUa …/04,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 listopada 2005 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych w W. na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. odrzucił skargę
kasacyjną T.B. od wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w W. z dnia 15 czerwca 2005 r., mając za podstawę następując
ustalenia.
Wyrokiem z dnia 15 czerwca 2005 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych w W. oddalił apelację T.B. od wyroku Sądu Okręgowego
– Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia 5 października 2004 r.,
oddalającego odwołanie wnioskodawcy od decyzji organu rentowego z dnia 20
sierpnia 1998 r. i 14 kwietnia 1999 r. W dniu 6 października 2005 r. pełnomocnik
ubezpieczonego (radca prawny) wniósł skargę kasacyjną.
Pismem z dnia 19
października 2005 r. Sąd Apelacyjny w W. wezwał pełnomocnika wnioskodawcy do
uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej przez wskazanie wartości
przedmiotu zaskarżenia oraz podanie sposobu wyliczenia wskazanej kwoty z
uwzględnieniem art. 22 k.p.c. i wykazanie różnicy pomiędzy dochodzoną, a
otrzymaną kwotą świadczenia. W piśmie procesowym z dnia 128 listopada 2005 r.
pełnomocnik określił, iż w niniejszej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia wnosi
24.815,12 zł. Wskazaną kwotę uzasadnił tym, iż różnica pomiędzy kwotą najniższej
emerytury, a wysokością świadczenia otrzymanego przez odwołującego wynosi
516,98 zł, co w skali roku wynosiłoby 6.203,78 zł ale kwotę tę należy pomnożyć
przez 4 lata, bo tyle toczy się postępowanie o przyznanie świadczenia
emerytalnego.
Sąd Apelacyjny podaną przez wnoszącego kasację wartość przedmiotu
zaskarżenia poddał weryfikacji według art. 22 k.p.c. w związku z art. 3982 § 1 k.p.c.
wychodząc ze stwierdzenia, że przedmiotem sporu w sprawie jest wysokość
emerytury, że jest to sprawa o prawo majątkowe, dotyczące wysokości świadczenia
emerytalnego. W takiej sytuacji dopuszczalność skargi kasacyjnej uzależniona jest
od wartości przedmiotu zaskarżenia, która musi wynosić przynajmniej 10.000 zł.
Zgodnie z art. 22 k.p.c. w sprawach o prawa do świadczeń powtarzających się
wartość przedmiotu sporu stanowi suma świadczeń za jeden rok, a jeżeli
świadczenia trwają krócej niż rok – za cały czas ich trwania. Tymczasem
pełnomocnik T.B. z naruszeniem powyższego przepisu, podał sumę dochodzonych
świadczeń za 4 lata.
W zażaleniu pełnomocnik odwołującego się będący radcą prawnym wniósł o
uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego
rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w W.. Stwierdzając w uzasadnieniu zażalenia,
że rozpatrywana sprawa dotyczy ustalenia wysokości emerytury, odwołującego się
wskazano równocześnie na to, że: „zgodnie z poglądem przyjętym w orzecznictwie
i doktrynie, w sprawie o przyznanie emerytury skarga kasacyjna przysługuje
niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia, choćby nawet skarżono jedynie
wysokość przyznanego świadczenia. W takiej sytuacji, wysokość dochodzonego
roszczenia, w ocenie wnoszącego zażalenie, nie jest przesłanką formalną, której
niespełnienie powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Według przedstawionych wyżej, podstaw zaskarżonego postanowienia
rozpatrywana sprawa nie jest sprawą o przyznanie i o wstrzymanie emerytury lub
renty ani też sprawą o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego, nie należy
zatem do kategorii spraw w których – zgodnie z art. 3982 § 1 k.p.c. – skarga
kasacyjna przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia. W
postępowaniu
zażaleniowym
rozpatrzeniu
podlegały
zarzuty
przedstawione
wyłącznie przeciwko powyższemu stanowisku zaskarżonego postanowienia.. Nie
zostało natomiast zakwestionowane i nie budzi żadnych wątpliwości stanowisko
dotyczące bezpodstawności – wbrew art. 22 k.p.c. – zsumowania przez skarżącego
dochodzonego przez niego prawa do świadczeń emerytalnych za 4 lata, zamiast za
jeden rok. Skoro więc jest oczywiste, że
wartość przedmiotu zaskarżenia w
sprawie jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych, to dopuszczalność skargi
kasacyjnej – stosownie do art. 3982
§ 1 k.p.c. – zależała wyłącznie od
rozstrzygnięcia – wynikającego z zażalenia zagadnienia – czy
możliwe jest
zaliczenie niniejszej sprawy do tej kategorii spraw, w których skarga kasacyjna
przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia.
Sąd Najwyższy podziela w tym zakresie stanowisko zaskarżonego
postanowienia. Argumentacja stanowiska odmiennego, nie jest
przekonująca.
Przy ocenie przedmiotu sprawy, w rozumieniu art. 398 2 § 1 k.p.c. decyduje
przedmiot postępowania sądowego, określony zakresem odwołania od decyzji
organu rentowego do sądu. Tymczasem wnoszący zażalenie potwierdza ustalenie
zaskarżonego postanowienia, że rozpatrywana sprawa – na etapie postępowania
sądowego wynikającego z odwołania od określonych decyzji organu rentowego „dotyczy ustalenia wysokości emerytury odwołującego się”. Oznacza to, że samo
prawo do emerytury ubezpieczonego zostało ustalone w postępowaniu przed
organem rentowym i w tym
zakresie nie ma sporu przeniesionego na drogę
postępowania sądowego. Pozostał spór o „wysokość
emerytury” – o
należne
ubezpieczonemu prawo do świadczeń emerytalnych w określonej wysokości –
zaniżonej według przedstawionego wyliczenia o 516,98 zł miesięcznie.
Jeżeli zatem przedmiotem sporu sądowego, od jego początku wynikającego
z odwołania złożonego do Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, była wyłącznie
„wysokość emerytury odwołującego się”, to brak jest podstawy do kwalifikacji tej
sprawy w kategorii sprawy o przyznanie emerytury. W postępowaniu sądowym nie
szło bowiem o przyznanie emerytury – ta bowiem została przyznana przez organ
rentowy – ale o wymiar należnej emerytury.
Powyższa interpretacja sprawy o przyznanie emerytury w rozumieniu art.
3982 § 1 k.p.c. znajduje oparcie w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por,.
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 lipca 2003 r. II UZ 45/03, OSNP 2004
nr 11, poz. 200, z dnia 25 maja 2001 r. II UZ 30/01, OSNP 2003 nr 6, poz. 161, z
dnia 23 marca 2001 r. II UKN 706/99, OSNP 2002 nr 24, poz. 609).
Z powyższych przyczyn uznając bezzasadność rozpatrzonego zażalenia Sąd
Najwyższy postanowił w myśl art. 3941 § 1 i § 3 w związku z art. 39814 k.p.c.