Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UZ 10/16 Generato dall'IA

Social security appeal dismissed as inadmissible due to value under 10,000 PLN threshold for property rights cases.

Numero d'incarto II UZ 10/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the social security authority's appeal against a lower court ruling that rejected the appeal as inadmissible. The authority argued that the case concerned the establishment of an insurance obligation rather than merely calculating contributions, which should have made it a property rights case exceeding the monetary threshold. The court held that determining the contribution base is a secondary procedural step in cases where the primary issue is the statutory recognition of an employment relationship, thus keeping the value below the admissibility limit.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 3986 § 2 k.p.c.: A cassation appeal in social security matters is inadmissible for property rights cases where the disputed value is under 10,000 PLN, as determining contribution bases is a secondary procedural act in cases establishing an employment relationship.

Parole chiave

Generato dall'IA
social security appeal cassation inadmissibility value threshold contribution base employment relationship property rights case secondary procedural act

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3982 § 1 zdanie drugie k.p.c.
Stwierdzono też że rozpoznawana sprawa dotyczy wysokości składek, nie zaś objęcia obowiązkiem ubezpieczenia społecznego (art. 3982 § 1 zdanie drugie k.p.c.).
art. 3986 § 2 k.p.c.
121 ze zm.) oraz naruszenie przepisów postępowania – art. 3986 § 2 k.p.c. w związku z art.
art. 39814 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c.
39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).
art. 8 ust. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych
Zatem osoba wykonującą pracę na rzecz swego pracodawcy na podstawie umów cywilnych wymienionych w art. 8 ust. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych jest uznawana za pracownika (por.
art. 4 pkt 2 lit. a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych
Taki zleceniobiorca uznawany jest za pracownika pracodawcy, będącego płatnikiem składek (art. 4 pkt 2 lit. a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych; por.
art. 3986 § 2 k.p.c
121 ze zm.) oraz naruszenie przepisów postępowania – art. 3986 § 2 k.p.c.
art. 3982 § 1 k.p.c
w związku z art. 3982 § 1 k.p.c.
art. 3982 k.p.c
Stwierdzono też że rozpoznawana sprawa dotyczy wysokości składek, nie zaś objęcia obowiązkiem ubezpieczenia społecznego (art. 3982 § 1 zdanie drugie k.p.c.).
art. 3941 § 3 k.p.c
39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II UZP 6/09
Supreme Court rules employer is social security contributor when employee performs work via third-party contract.
I UK 259/09
Supreme Court rules that nurses performing civil law contracts for their employer are social security employees.
I UK 5/12
Supreme Court dismisses appeal regarding social security contributions for civil law contract work performed by an employee. The court ruled that such income must be included in the contribution base. The court held that the employer must include all payments made to the employee in the social security declaration. The court found that the civil law contract between the employee and the subcontractor does not exempt the employee from social security obligations. The court determined that the employer is liable for the full contribution base. The court rejected the argument that the civil law contract excludes social security obligations. The court clarified that the employer must include all payments made to the employee in the social security declaration. The court found that the civil law contract between the employee and the subcontractor does not exempt the employee from social security obligations. The court determined that the employer is liable for the full contribution base. The court rejected the argument that the civil law contract excludes social security obligations. The court clarified that the employer must include all payments made to the employee in the social security declaration. The court found that the civil law contract between the employee and the subcontractor does not exempt the employee from social security obligations. The court determined that the employer is liable for the full contribution base. The court rejected the argument that the civil law contract excludes social security obligations. The court clarified that the employer must include all payments made to the employee in the social security declaration.
III UK 22/11
Social Security Court dismisses appeal; employer's request for employee's third-party income is lawful under Social Security Act.
II UK 449/13
Supreme Court dismisses appeal, ruling that employees working for one company on behalf of another constitute social security contributions. The court found the factual circumstances proved a unified economic interest between the two companies. Consequently, the Social Security Institution's claim for contributions was upheld despite procedural errors in the lower court's reasoning.
II UK 399/13
Supreme Court dismisses appeal; civil contracts with third parties do not create separate social insurance titles when work is for the employer.
II UK 279/13
Supreme Court dismisses appeal; civil contracts with third parties do not create separate mandatory social insurance titles when work is for the employer.
I PKN 43/97
Supreme Court dismisses appeal confirming one employment contract per employer rule prevents dual contracts.
II UZ 8/15
Supreme Court dismisses cassation appeal due to social security contribution dispute value falling below ten thousand zloty threshold.
II UZ 14/15

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UZ 10/16 POSTANOWIENIE Dnia 7 czerwca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska (przewodniczący)‎SSN Zbigniew Myszka‎SSN Piotr Prusinowski (sprawozdawca) w sprawie z wniosku O. w W.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi we Wrocławiu‎z udziałem zainteresowanych: C. Spółki z o.o. - Ośrodka Profilaktyki i Rehabilitacji NZOZ w W., A. S., D. S., K. T. i L. W.‎o ubezpieczenie społeczne,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 7 czerwca 2016 r.,‎zażalenia organu rentowego na postanowienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu‎z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt III AUa 1925/14, oddala zażalenie i zasądza od organu rentowego na rzecz wnioskodawcy 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 17 listopada 2015 r., w sprawie III AUa 1925/14, Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w sprawie z wniosku O. w W. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi we Wrocławiu, przy udziale zainteresowanych C. Spółki z o.o. w W., A. S., D. S., K. T. i L. W., o ubezpieczenie społeczne, na skutek skargi kasacyjnej organu rentowego, w pkt I ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia w stosunku do zainteresowanych: A. S. na kwotę 5.220,61 zł, D. S. na kwotę 2.176,59 zł, K. T. na kwotę 8.909,34 zł, L. W. na kwotę 3.246,33 zł., a w pkt II odrzucił skargę kasacyjną organu rentowego jako przedmiotowo niedopuszczalną.

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 10.000 zł. Stwierdzono też że rozpoznawana sprawa dotyczy wysokości składek, nie zaś objęcia obowiązkiem ubezpieczenia społecznego (art. 3982 § 1 zdanie drugie k.p.c.). W rezultacie oceniono wartość przedmiotu zaskarżenia według wartości składek przypisanych na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne zainteresowanych za okresy wymienione w zaskarżonych decyzjach.

W zażaleniu pełnomocnik organu rentowego wniósł o uchylenie postanowienia w całości, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 8 ust. 2a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2015 r., poz. 121 ze zm.) oraz naruszenie przepisów postępowania – art. 3986 § 2 k.p.c. w związku z art. 3982 § 1 k.p.c. i przyjęcie, że rozpoznawana sprawa o określenie podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne ma charakter sprawy o prawa majątkowe, której wartość stanowi wysokość należnych od danego płatnika składek, podczas gdy sprawa ta w istocie dotyczy objęcia obowiązkiem ubezpieczenia społecznego, zaś ustalenie wymiaru składek jest jedynie wtórnym i następczym zabiegiem prawnym, wskazującym w okolicznościach sprawy, iż dla osoby ubezpieczonej umowa cywilnoprawna nie stanowi tytułu ubezpieczenia, a zatem skarga kasacyjna jest dopuszczalna niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia.

W ocenie pełnomocnika organu rentowego, określenie przedmiotu sprawy jako dotyczącej podstawy wymiaru składek narusza art. 8 ust. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, według którego w sytuacjach nim objętych, powstaje pracowniczy tytuł obowiązkowego podlegania ubezpieczeniom społecznym, zaś płatnikiem składek jest pracodawca zobowiązany do uwzględnienia w podstawie wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne (za swoich pracowników), także przychodów uzyskiwanych przez nich z tytułu umów cywilnoprawnych. Takie określenie przedmiotu sporu, w ocenie skarżącego, jednoznacznie należy zakwalifikować jako ustalenie obowiązku ubezpieczenia społecznego.W odpowiedzi na zażalenie wnioskodawca – O. wniósł o jego oddalenie w całości wraz z orzeczeniem o kosztach postępowania zażaleniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych skarga kasacyjna przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia jedynie w sprawach o przyznanie i wstrzymanie emerytury lub renty oraz w sprawach o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego, natomiast w pozostałych sprawach z tego zakresu skarga kasacyjna jest niedopuszczalna jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych - art. 3982 k.p.c. W ocenie Sądu Najwyższego w składzie rozpoznającym zażalenie, niniejsza sprawa nie dotyczy objęcia obowiązkiem ubezpieczenia społecznego (art. 3982 § 1 zdanie drugie k.p.c.).

W pełni podzielić należy stanowisko Sądu Najwyższego zawarte w postanowieniu z dnia 15 marca 2016 r., II UZ 57/15. Konieczne staje się spostrzeżenie, że odwołanie w tej sprawie dotyczyło decyzji organu rentowego wydanej na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 8 ust. 2a, art. 18 ust. 1 i 1a i art. 20 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, oraz art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2015 r., poz. 581 ze zm.), której przedmiotem było określenia podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne zainteresowanych – A.

S., D. S., K. T. i L. W., podlegających ubezpieczeniom jako pracownicy wnioskodawcy (płatnika składek), uwzględniającej przychody uzyskane przez nich z tytułu wykonywania na rzecz pracodawcy umów cywilnoprawnych zawartych ze spółką C.. Tak określony przedmiot sporu wynika z przyjętej w art. 8 ust. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych konstrukcji uznania osoby wykonującej pracę na rzecz własnego pracodawcy za jego pracownika, uznając – w zgodzie z utrwalonym orzecznictwem, że zawarte w tym przepisie pojęcie pracownika jest rozszerzone, obejmując także na potrzeby ubezpieczeń społecznych, czynności wykonywane przez niego na rzecz swojego pracodawcy w ramach umowy cywilnoprawnej.

Taki zleceniobiorca uznawany jest za pracownika pracodawcy, będącego płatnikiem składek (art. 4 pkt 2 lit. a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych; por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 2 września 2009 r., II UZP 6/09, OSNP 2010 nr 3-4, poz. 46 oraz wyroki z dnia 22 lutego 2010 r., I UK 259/09, niepublikowany; z dnia 11 maja 2012 r., I UK 5/12, OSNP 2013 nr 9-10, poz. 117; z dnia 18 października 2011 r., III UK 22/11, OSNP 2012 nr 21-22, poz. 266; z dnia 18 marca 2014 r., II UK 449/13, niepublikowany i z dnia 3 kwietnia 2014 r., II UK 399/13, niepublikowany).

Zatem osoba wykonującą pracę na rzecz swego pracodawcy na podstawie umów cywilnych wymienionych w art. 8 ust. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych jest uznawana za pracownika (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 13 marca 1997 r., I PKN 43/97, OSNAPiUS 1997 nr 24, poz. 494; z dnia 3 kwietnia 2014 r., II UK 399/13, niepublikowany i z dnia 6 lutego 2014 r., II UK 279/13, niepublikowany), zaś te umowy cywilnoprawne nie stanowią samodzielnych tytułów obowiązkowego podlegania ubezpieczeniom społecznym pracownika (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 3 kwietnia 2014 r., II UK 399/13, niepublikowany i z dnia 6 lutego 2014 r., II UK 279/13, niepublikowany).

W związku tym za ugruntowany należy uznać pogląd, że sprawa o opłacenie przez pracodawcę składki w wysokości równej obciążeniu z umowy o pracę i zlecenia lub dzieła wykonywanego na rzecz tego pracodawcy dotyczy składki, gdyż przedmiotem postępowania jest jedynie ustalenie właściwej kwoty podstawy jej wymiaru (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 2015 r., II UZ 8/15, niepublikowane, z dnia 19 sierpnia 2015 r., II UZ 14/15, niepublikowane).Uwzględniając, że w sprawie objętej zażaleniem wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa od dziesięciu tysięcy złotych, Sąd Najwyższy oddalił zażalenie, orzekając jak w sentencji (art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).

O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono, uwzględniając taryfowe wynagrodzenie pełnomocnika wnioskodawcy zgodnie z § 11 ust. 2 oraz § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).