Supreme Court dismisses appeal on work injury pension due to binding force of prior judgment.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by an insured person against the District Social Court's decision denying a work accident pension. The appellant argued that the lower court erred by relying on a previous judgment regarding rehabilitation benefits, claiming the original proceedings were void due to an improper court composition. The court held that the binding force of the prior judgment precludes contradictory findings, and the alleged procedural defects do not justify reopening the case.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 365 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: The binding force of a final judgment between the same parties prohibits courts from making findings or legal assessments inconsistent with those established in the previously adjudicated matter.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 327/11
POSTANOWIENIE
Dnia 28 marca 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Beata Gudowska
w sprawie z wniosku A. C.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych
o rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 marca 2012 r.,
skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego […]
z dnia 15 września 2011 r.,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 15 września 2011 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację A. C.
od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 24
września 2010 r., którym – po ponownym rozpoznaniu sprawy – Sąd ten oddalił
odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, z dnia 7 lutego 2003 r. w
przedmiocie odmowy prawa do renty z tytułu wypadku przy pracy wobec
nieustalenia, że skarżący uległ takiemu wpadkowi.
Skarga kasacyjna ubezpieczonego została oparta na podstawie naruszenia
przepisów postępowania – art. 379 pkt 6 k.p.c. „przez przyjęcie, że wyrok w sprawie
o roszczenie, do którego rozpatrzenia jest właściwy sąd okręgowy bez względu na
wartość przedmiotu sporu, może zostać oparty o wyrok sądu rejonowego”; art. 378
§ 1 k.p.c. „przez błędne przyjęcie, że wyrok Sądu Rejonowego z dnia 21
października 2009 r., wydany został w składzie zgodnym z przepisami prawa” oraz
art. 378 § 1 w związku z art. 379 pkt 2 k.p.c., ze względu na brak należytego
umocowania
pełnomocnika
organu
rentowego
w
sprawie
przed
Sądem
Okręgowym. Skarżący wskazał także na naruszenie art. 382 k.p.c. w związku z art.
227 k.p.c. „przez zdyskwalifikowanie dowodu z pisma Powszechnego Zakładu
Ubezpieczeń na życie S.A. z dnia 16 września 2002 r.”. W ramach podstawy
naruszenia prawa materialnego zarzucił błędną wykładnię art. 2 pkt 4 ustawy z dnia
12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób
zawodowych (Dz. U. z 1983 r. Nr 30, poz.144, ze zm.) i art. 6 ust. 1 pkt 1 powołanej
ustawy, twierdząc, że zdarzenie z dnia 30 listopada 2001 r. spełnia wymagania
określone w tym przepisie, „zwłaszcza warunek wywołania przyczyną zewnętrzną,
gdyż wystąpiło jako skutek opuszczania miejsca pracy umiejscowionego na
wysokości”.
W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
skarżący wskazał na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego
oraz na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości
lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zawartych w pytaniu, „czy
związanie
innym
wyrokiem
zachodzi
również
wtedy,
gdy
przedmiotem
rozstrzygnięcia w nowej sprawie jest inne roszczenie, niż to, które było
przedmiotem rozstrzygnięcia w prawomocnym orzeczeniu”. Podniósł, że przed
Sądem Rejonowym w sprawie /.../ przedmiotem rozstrzygnięcia było roszczenie o
wysokość świadczenia rehabilitacyjnego i jednorazowe odszkodowanie, a w
sprawie przed Sądem Okręgowym /.../ roszczenie o rentę z powodu niezdolności
do pracy w związku z wypadkiem przy pracy. Postawił także pytanie, „czy
związanie prawomocnym wyrokiem dotyczy również sytuacji, gdy wyrok ten zapadł
w postępowaniu dotkniętym nieważnością, jak to występuje w rozpatrywanej
sprawie” i stwierdził, że „wyrok Sądu Okręgowego z dnia 24 września 2010 r., jak
też wydany na skutek apelacji od tego wyroku wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 15
września 2011 r., „są oparte o wyrok Sądu Rejonowego z dnia 21 października
2009 r., a postępowanie zakończone tym wyrokiem dotknięte jest nieważnością,
gdyż było prowadzone przez sąd w składzie niezgodnym z przepisami prawa”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność
postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W sprawie
objętej skargą kasacyjną żadna z tych okoliczności nie zachodzi.
Sąd Okręgowy, który w toku ponownego rozpoznania sprawy przeprowadził
dowód z przesłuchania świadków, tylko odniósł się do ustaleń poczynionych przez
Sąd Rejonowy, ustalając, że żadna z osób przesłuchanych także w tamtym
postępowaniu nie potwierdziła, iż ubezpieczony uległ wypadkowi w dniu 30
listopada 2001 r. Niemniej ugruntowany jest w orzecznictwie Sądu Najwyższego
pogląd, że moc wiążąca prawomocnego orzeczenia (art. 365 § 1 k.p.c.) zapadłego
między tymi samymi stronami w innej sprawie o innym przedmiocie polega na
zakazie dokonywania ustaleń i ocen prawnych sprzecznych z ustaleniami i ocenami
dokonanymi w sprawie już osądzonej. Jest to skutek pozytywny (materialny)
powagi rzeczy osądzonej przejawiający się w tym, że sądy rozpoznające między
tymi samymi stronami nowy spór muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna
kształtuje się tak, jak przyjęto to w prawomocnym, wcześniejszym wyroku (por.
wyroki Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2010 r., II PK 249/09, OSNP 2011 nr 1718, poz. 225, z dnia 20 maja 2004 r., II UK 403/03, OSNP 2005 nr 3, poz. 44, z dnia
8 lipca 2005 r., I UK 11/2005, OSNP 2006 nr 5-6, poz. 98 oraz z dnia 6 marca
2008 r., II UK 144/07, z dnia 23 czerwca 2009 r., II PK 302/08, z dnia 4 marca
2008 r., IV CSK 441/07 i z dnia 11 lutego 2011 r., I CSK 249/10, niepublikowane).
W orzecznictwie wyraźnie rozgranicza się zakres i skutki przewidziane w
art. 365 § 1 k.p.c. od skutków powagi rzeczy osądzonej (art. 366 k.p.c.), o której
wystąpieniu decyduje tożsamość stron, tożsamość podstawy faktycznej i
tożsamość podstawy prawnej rozstrzygnięcia (por. uchwały Sądu Najwyższego z
dnia 13 czerwca 2007 r., II UZP 2/07, OSNP 2007 nr 23-24, poz. 354, z dnia 21
września 2004 r., II UZP 8/04, OSNP 2005 nr 5, poz. 68, z dnia 6 maja 1976 r., III
PZP 2/76, OSNCP 1976 nr 11, poz. 239 i wyroki z dnia 15 lipca 1998 r., II UKN
129/98, OSNAPiUS 1999 nr 13, poz. 437, z dnia 13 grudnia 2005 r., II UK 61/05,
OSNP 2006 nr 23-24, poz. 371 oraz z dnia 13 kwietnia 2007 r., I CSK 479/06, z
dnia 16 lipca 2009 r., I CSK 456/08, z dnia 15 lutego 2007 r., II CSK 452/06 i z dnia
6 marca 2008 r., II UK 144/07, niepublikowane, jak też postanowienia Sądu
Najwyższego z dnia 25 września 1998 r., II UKN 373/98, OSNAPiUS 1999 nr 21,
poz. 702 i z dnia 19 czerwca 1998 r., II UKN 105/98, OSNAPiUS 1999 nr 16, poz.
529).
Nieważność wyroku Sądu Rejonowego z dnia 21 października 2009 r.
wykracza poza zakres niniejszej skargi kasacyjnej.
Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej
do rozpoznania (art. 3989 k.p.c.).