Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 227/07 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses social security appeal as no legal issue remains due to prior precedent on military service.

Numero d'incarto II UK 227/07
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the social security agency's cassation appeal against a lower court ruling that denied the applicant's mandatory social security coverage. The applicant, a former military officer, argued that his concurrent business activity should have triggered insurance obligations under the Social Security System Act. The court determined that the legal question was already definitively resolved by a prior Supreme Court decision regarding military personnel before the new social security law took effect. Consequently, the court found no unresolved legal issue requiring cassation review and refused to accept the appeal for examination.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych z dnia 13 października 1998 r.; Ustawa o postępowaniu cywilnym z dnia 17 marca 1963 r. – W przypadku gdy zagadnienie prawne zostało już rozstrzygnięte w wyroku Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna nie może być przyjęta do rozpoznania, jeśli nie występują nowe okoliczności wymagające ponownej oceny.

Parole chiave

Generato dall'IA
social security system military service cassation appeal legal issue concurrent employment supreme court precedent dismissal of appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych
Ustawa z dnia 17 marca 1963 r. – Kodeks postępowania cywilnego
art. 3989 § 1 k.p.c
w art. 3989 § 1 k.p.c., zwłaszcza wskazane przez skarżącego.
art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c
urzędu przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
postępowania), Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 227/07

POSTANOWIENIE

Dnia 5 grudnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar

w sprawie z wniosku A. S.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o objęcie ubezpieczeniem społecznym,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 5 grudnia 2007 r.,

na skutek skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego z

dnia 11 kwietnia 2007 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2007 r., Sąd Apelacyjny oddalił apelację

pozwanego organu rentowego – Zakładu Ubezpieczeń Społecznych od wyroku

Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 7 grudnia 2006

r., zmieniającego zaskarżoną przez wnioskodawcę A. S.

rentowego

i

ustalającego

że

wnioskodawca

nie

podlegał

decyzję organu

ubezpieczeniu

społecznemu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w okresie od 15

czerwca do 31 sierpnia 1999 r. W sprawie ustalono, że wnioskodawca,

funkcjonariusz Służby Więziennej (od dnia 1 sierpnia 1986 r.), prowadził także

działalność gospodarczą od dnia 15 czerwca 1999 r. do 1 kwietnia 2001 r. Z tego

tytułu organ rentowy decyzją z dnia 27 września 2006 r. stwierdził obowiązek

podlegania ubezpieczeniu społecznemu i obowiązek opłacenia składki na to

ubezpieczenie za okres od 15 czerwca 1999 r. do 31 sierpnia 1999 r. W

uzasadnieniu wyroku, Sąd Apelacyjny, aprobując w pełni orzeczenie Sądu

pierwszej instancji, powołał się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 maja 2005 r.,

II UK 247/04 (OSNP 2005 nr 22, poz. 362), w którym przyjęto, że żołnierz

zawodowy pozostający w zawodowej służbie wojskowej przed dniem wejścia w

życie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(tekst jednolity: Dz.U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74 ze zm.), w okresie od dnia 1

stycznia 1999 r. do dnia 29 grudnia 1999 r., nie podlegał obowiązkowym

ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowemu z żadnego tytułu ubezpieczenia

społecznego unormowanego tą ustawą.

Powyższy wyrok zaskarżył skargą kasacyjną pozwany organ rentowy i

zarzucając naruszenie prawa materialnego – art. 6 ust. 1 pkt 14 i ust. 3 ustawy z

dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych w związku z art.

9 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w brzmieniu obowiązującym do dnia

29 grudnia 1999 r., wniósł o jego uchylenie i zmianę w całości poprzedzającego

wyroku Sądu pierwszej instancji i oddalenie odwołania. Uzasadniając wniosek o

przyjęcie skargi do rozpoznania, pełnomocnik wskazał na potrzebę wykładni

przepisów prawa i ustalenia, czy wnioskodawca pozostający w stanie służby w dniu 1

stycznia 1999 r. i prowadzący jednocześnie działalność gospodarczą, podlegał

obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzenia pozarolniczej

działalności gospodarczej (art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy o systemie ubezpieczeń

społecznych) w okresie od 1 stycznia 1999 r. do 29 grudnia 1999 r. i czy ma do niego

zastosowanie art. 9 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.

Wskazał także, że powołany wyżej wyrok Sądu Najwyższego był rozstrzygnięciem w

jednostkowej sprawie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W obecnym stanie prawnym, Sąd Najwyższy – stosownie do art. 3989 § 1

k.p.c. – przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli w sprawie występuje

istotne zagadnienie prawne,

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżność w orzecznictwie

sądów, zachodzi nieważność postępowania lub gdy skarga kasacyjna jest

oczywiście uzasadniona. Przedstawienie okoliczności uzasadniających przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na występujące w sprawie istotne

zagadnienie prawne polega na sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu

argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Zagadnienie prawne powinno

być postawione ogólnie i abstrakcyjnie tak, aby mogło być rozpatrywane w

oderwaniu od konkretnego stanu faktycznego, a ponadto budzić poważne

wątpliwości. Wbrew twierdzeniom skargi, w sprawie nie występuje zagadnienie

prawne wymagające rozstrzygnięcia. Wątpliwości w tym zakresie zostały usunięte

przywołanym wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 5 maja 2005 r., II UK 247/04,

(OSNP 2005 nr 22, poz. 362) trafnie zastosowanym przez orzekające w sprawie

Sądy. Wyrok ten zapadł w na tle analogicznego stanu faktycznego. Wskazano w

nim, iż żołnierz zawodowy pozostający w zawodowej służbie wojskowej przed

dniem wejścia w życie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie

ubezpieczeń społecznych, w okresie od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 29 grudnia

1999 r., nie podlegał obowiązkowym ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowemu z

żadnego tytułu ubezpieczenia społecznego unormowanego tą ustawą. W ocenie

Sądu Najwyższego, skutkiem nieobjęcia żołnierzy zawodowych, którzy pozostawali

w zawodowej służbie wojskowej przed dniem wejścia w życie ustawy systemowej

powszechnym systemem ubezpieczeń społecznych, było to, że nie podlegali oni

ubezpieczeniu społecznemu z żadnego tytułu ubezpieczenia unormowanego tą

ustawą, w tym - między innymi - również z tytułu ewentualnego równoczesnego

prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. Luka prawna wynikająca z

takiego układu normatywnego nie polegała jednak na braku ustawowej podstawy

do wyłączenia spod obowiązku podlegania obligatoryjnemu tytułowi ubezpieczenia

społecznego - między innymi - w związku z równocześnie prowadzoną pozarolniczą

działalnością gospodarczą żołnierza zawodowego pozostającego w systemie

wojskowego zaopatrzenia emerytalno-rentowego, który w ogóle nie został objęty

regulacją normatywną ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, ale na tym, że

unormowania ustawy systemowej uniemożliwiały skorzystanie przez żołnierzy

zawodowych pozostawionych w systemie wojskowego zaopatrzenia emerytalnorentowego

z

dobrowolnego

wyboru

dodatkowego

tytułu

powszechnego

ubezpieczenia społecznego w razie spełniania warunków do skorzystania z tego

dodatkowego (poza wojskowym zaopatrzeniem emerytalno-rentowym) tytułu

równoczesnego podlegania ubezpieczeniu społecznemu. Ta luka legislacyjna

została usunięta przez dodanie ust. 8 do art. 9 ustawy o systemie ubezpieczeń

społecznych (art. 9 ust. 8 dodany przez art. 1 pkt 5 lit. d ustawy z dnia 23 grudnia

1999 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz niektórych

innych ustaw, Dz.U. Nr 110 poz. 1256), który od dnia 30 grudnia 1999 r. umożliwiał

osobom pozostającym w stosunku służby przed dniem 1 stycznia 1999 r., w tym

żołnierzowi zawodowemu pozostawionemu w systemie wojskowego zaopatrzenia

emerytalno-rentowego, a nieobjętemu powszechnym systemem ubezpieczenia

społecznego, który jednocześnie spełniał warunki podlegania ubezpieczeniom

emerytalnemu i rentowego z tytułów, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2, 4-6 i 10

ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, objęcie tymi ubezpieczeniami

wyłącznie dobrowolnie na swój wniosek.

Sąd Najwyższy ocenił, że w sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione

w art. 3989 § 1 k.p.c., zwłaszcza wskazane przez skarżącego. Po rozważeniu z

urzędu przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c. (nieważności

postępowania), Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania.