Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 144/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses pension appeal claiming error in burden of proof regarding disability onset timing.

Numero d'incarto II UK 144/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the cassation appeal filed by a claimant against a final decision denying her disability pension. The claimant argued that the lower court erred in applying burden of proof rules regarding the timing of her disability relative to her insurance coverage. The court held that cassation cannot be based on factual assessments or evidence evaluation, and the claimant failed to demonstrate an obvious legal error warranting review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 57 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach: A cassation appeal based on the obvious merit of the claim is inadmissible if it concerns the evaluation of evidence or the allocation of the burden of proof, as these fall outside the scope of cassation review.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal burden of proof disability pension evaluation of evidence Social Insurance Fund

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
Art. 3983 § 3 k.p.c.
art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące
Art. 233 k.p.c.
wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 233 k.p.c., poprzez jego błędną wykładnię i
Art. 227 k.p.c.
rozważenia zebranego materiału, b) art. 227 k.p.c., poprzez uznanie, że
Art. 57 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
dowodów następuje dowolnie i po drugie - art. 57 ust.
Art. 6 k.c.
związku z art. 6 k.c., poprzez uznanie, iż niezdolność do pracy powstała w okresie,
Art. 100 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
rentach, którego konstrukcja wykładana wraz z art. 100 ustawy wskazuje, że
Art. 116 ust. 5 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
art. 233 k.p.c
wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 233 k.p.c., poprzez jego błędną wykładnię i
art. 227 k.p.c
rozważenia zebranego materiału, b) art. 227 k.p.c., poprzez uznanie, że

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 144/10

POSTANOWIENIE

Dnia 8 października 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

w sprawie z wniosku M. P.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B.

o rentę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 8 października 2010 r.,

skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 13 stycznia 2010 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 13 stycznia 2010 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację M. P.

od wyroku z dnia 27 sierpnia 2007 r. Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w B., którym oddalono jej odwołanie od decyzji Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych - Oddziału w B. z dnia 22 listopada 2007 r.

odmawiającej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wnioskodawczyni zarzuciła: 1)

naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć (miało) istotny wpływ na

wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 233 k.p.c., poprzez jego błędną wykładnię i

niezastosowanie oceny i mocy dowodów na podstawie wszechstronnego

rozważenia zebranego materiału, b) art. 227 k.p.c., poprzez uznanie, że

przedmiotem dowodu może być kwalifikacja prawna faktów; 2) naruszenie prawa

materialnego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a to art.

57 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w

związku z art. 6 k.c., poprzez uznanie, iż niezdolność do pracy powstała w okresie,

w którym wnioskodawczyni nie była objęta ubezpieczeniem lub w ciągu 18 miesięcy

od ustania ostatniego tytułu ubezpieczenia, mimo że okoliczność ta nie została

udowodniona przez organ rentowy.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego

wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego

rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i

rozstrzygnięcie co do istoty sprawy poprzez uwzględnienie odwołania.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniony został jej

oczywistą zasadnością w zakresie po pierwsze - naruszenia przez Sąd drugiej

instancji art. 233 k.p.c. i uznanie, iż dokonanie oceny wiarygodności i mocy

dowodów następuje dowolnie i po drugie - art. 57 ust. 1 ustawy o emeryturach i

rentach, którego konstrukcja wykładana wraz z art. 100 ustawy wskazuje, że

ubiegającego się o rentę obciąża wykazanie dwóch pierwszych przesłanek

określonych w pierwszym z wymienionych przepisów (istnienie niezdolności do

pracy oraz posiadanie wymaganych okresów składkowych i nieskładkowych),

natomiast wykazanie trzeciej przesłanki (powstanie niezdolności do pracy w

wymaganych okresach) powinno obciążać tego kto kwestionuje powstanie

niezdolności do pracy w okresie ubezpieczenia lub okresie równoważnym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli: 1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2)

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność

postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wynika konieczność nie tylko powołania się na

okoliczność, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ale również

wykazania, iż przesłanka ta rzeczywiście zachodzi, a więc że doszło do

kwalifikowanej (widocznej przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez

wdawania się w pogłębioną analizę prawną) obrazy wskazanych w podstawach

kasacyjnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, prowadzącej w

oczywisty sposób do uznania zaskarżonego wyroku za błędny i jego wzruszenia.

Odwołując się do przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej

skarżąca wskazuje w pierwszej kolejności na art. 233 k.p.c. Tymczasem zgodnie z

art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące

ustalenia faktów lub oceny dowodów, do której to sfery art. 233 k.p.c. wprost się

odnosi. Z kolei wskazując na treść art. 57 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z

Funduszu Ubezpieczeń Społecznych skarżąca odwołuje się w istocie do

naruszenia przez Sąd drugiej instancji zasady rozkładu ciężaru dowodu, jednakże

bez odniesienia się do przepisów kwestię tę normujących. W wyroku z dnia 28

marca 2001 r., II UKN 297/00 (OSNAPiUS 2002 nr 23, poz. 577) Sąd Najwyższy

stwierdził, że do wniosku o rentę z tytułu niezdolności do pracy powinny być

dołączone dowody uzasadniające między innymi prawo do tego świadczenia (art.

116 ust. 5 ustawy o emeryturach i rentach), co oznacza, że ciężar dowodu w tym

zakresie spoczywa na wnioskodawcy. Inaczej mówiąc, to wnioskodawcę obciąża

wykazanie wszystkich przesłanek warunkujących nabycie prawa do świadczenia

rentowego, w tym przesłanki określonej w art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy. Należy

również zauważyć, że skarżąca nie wykazuje, jakie znaczenie dla rozstrzygnięcia

mogłaby mieć podnoszona przez nią kwestia, skoro prawomocne orzeczenie w

sprawie o rentę z tytułu niezdolności do pracy wiąże co do braku niezdolności do

pracy za czas do wydania wyroku, gdy sąd dokonał takiej oceny (por. wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 6 stycznia 2009 r., I UK 209/08, OSNP 2010 nr 13-14, poz.

173).

Z tych względów na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy odmówił

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.