Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds, ruling a dismissal order does not end proceedings.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal against the appellate court's decision to reject the appeal against a dismissal order. The plaintiff argued that the appeal was filed within the statutory deadline and that the lower court failed to justify its findings on the filing date. The court held that a dismissal order is merely a preliminary procedural step and does not constitute a decision ending the proceedings, thus the appeal was inadmissible.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 394 § 2 k.p.c.; A dismissal order regarding a claim is not a decision ending proceedings and therefore does not grant the right to file an appeal.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PZ 20/16 POSTANOWIENIE Dnia 6 grudnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jolanta Frańczak (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Bogusław CudowskiSSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z powództwa N. P.przeciwko R. S. i U. C.o wynagrodzenie za pracę i ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 6 grudnia 2016 r.,zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnegoz dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt III APz (…), odrzuca zażalenie.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2016 r. odrzucił zażalenie powódki N. P. na zarządzenie Przewodniczącego Sądu Okręgowego w W. o zwrocie pozwu w sprawie o zapłatę wynagrodzenia za pracę i ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. W ocenie tego Sądu powódka, wnosząc zażalenie na zarządzenie z dnia 20 sierpnia 2015 r. o zwrocie pozwu, uchybiła terminowi z art. 394 § 2 k.p.c. Skoro odpis zarządzenia został doręczony pełnomocnikowi powódki w dniu 15 września 2015 r., to tygodniowy termin do wniesienia zażalenia upływał z dniem 22 września 2015 r.
Wobec tego zażalenie wniesione w dniu 24 września 2015 r. jako spóźnione podlegało odrzuceniu.W zażaleniu na to postanowienie powódka zarzuciła:1)rażącą sprzeczność poczynionych ustaleń odnośnie rzekomej daty wniesienia zażalenia z treścią dokumentów zgromadzonych w aktach, potwierdzających wniesienie zażalenia w ustawowym terminie,2)rażące naruszenie art. 165 § 2 k.p.c. przez jego niezastosowanie bowiem Sąd drugiej instancji w ogóle nie wskazał na czym oparł ustalenia w zakresie daty wniesienia zażalenia,3)rażące naruszenie art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 361 k.p.c. przez całkowity brak wskazania dowodów, które stanowiły podstawę ustalenia, że zażalenie zostało wniesione w dniu 24 września 2015 r.Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania zażaleniowego.
W uzasadnieniu zażalenia wskazała, że Sąd Najwyższy potwierdził dopuszczalność wniesienia zażalenia bowiem w postanowieniu z dnia 5 lutego 2015 r., V CZ 107/14 (LEX nr 1652412) uznał, że dopuszczalne jest zażalenie na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji, jeżeli jest to orzeczenie kończące postępowanie w sprawie i zostało wydane w sprawie, w której przysługuje wniesienie skargi kasacyjnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie jako niedopuszczalne podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3941 § 2 k.p.c. w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna, zażalenie przysługuje także na postanowienie sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, z wyjątkiem postanowień, o których mowa w art. 3981, a także postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji. Sąd Najwyższy konsekwentnie przyjmuje, że postanowienie sądu drugiej instancji oddalające zażalenie na zarządzenie o zwrocie pozwu nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie bowiem dotyczy wstępnej fazy postępowania i zamyka jedynie etap badania warunków formalnych pozwu, którego celem jest prawidłowe wszczęcie procesu.
Pozew zwrócony nie wywołuje żadnych skutków, jakie ustawa wiąże z jego wniesieniem do sądu. Możliwe jest - po uzupełnieniu wskazanych braków formalnych lub fiskalnych - ponowne wniesienie pozwu w danej sprawie (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 1998 r., I CZ 207/97, LEX nr 78427; z dnia 25 sierpnia 1999 r., III CKN 570/99, LEX nr 527145; z dnia 5 lipca 2002 r., III CZ 61/02, LEX nr 1211086; z dnia 7 listopada 2006 r., I CZ 58/06, LEX nr 109583; z dnia 28 czerwca 2007 r., IV CZ 42/07, LEX nr 951617; z dnia 18 lutego 2010 r., II CZ 98/09, LEX nr 1353183; z dnia 15 stycznia 2015 r., IV CZ 86/14, LEX nr 1646397).Tym samym, z przyczyn wskazanych powyżej, postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie w myśl art. 3941 § 2 k.p.c. nie jest także postanowienie odrzucające zażalenie na zarządzenie przewodniczącego o zwrocie pozwu.
Mimo, że zarządzenie o zwrocie pozwu poddane zostało kontroli instancyjnej w postępowaniu zażaleniowym, to nie oznacza to jednak, iż postanowienia sądu drugiej instancji kończą postępowanie w sprawie. Kończą one jedynie etap sprawdzania warunków formalnych pozwu i w tym zakresie orzeczenia te stają się prawomocne. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w redakcji art. 394 § 1 k.p.c., w którym rozróżnia się postanowienie kończące postępowanie w sprawie i inne postanowienia lub zarządzenia (a wśród nich zarządzenie o zwrocie pozwu; por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2010 r., III PZ 10/12, LEX nr 1619867).Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji postanowienia. r.g.