Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 88/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove serious legal error under specific procedural grounds.

Numero d'incarto II PK 88/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by an employee against a regional court ruling that rejected his claim to return to work. The appellant argued that civil service regulations required a disciplinary procedure before termination, citing conflicting Supreme Court precedents, while the respondent contended that general labor code provisions applied. The court rejected the appeal because the procedural grounds for preliminary review were not met and the appellant failed to demonstrate a serious legal error warranting reconsideration.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 2, 4 k.p.c.; Art. 3983 § 1 pkt 1, 2 k.p.c.; Art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.; Art. 39814 k.p.c. The Supreme Court holds that cassation appeals must be accepted only if specific procedural grounds for preliminary review are substantiated, and mere disagreement with the latest Supreme Court interpretation does not constitute a serious legal error.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal preliminary review grounds serious legal error civil service employment labor code provisions procedural law review Supreme Court precedent

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przedstawia zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony.Podstawa przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. nie spełnia się z dwóch przyczyn.
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
39814 k.p.c.), to w podstawie przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. znaczenie ma aż oczywista zasadność naruszenia prawa.
Art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.
Stanowią odrębne od podstaw przedsądu elementy skargi (art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.
Art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.
Stanowią odrębne od podstaw przedsądu elementy skargi (art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.
Art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.
w związku z art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c. oraz art.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Z tych motywów orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).
Art. 39814 k.p.c.
O ile podstawy kasacyjne mogą uzasadniać uwzględnienie skargi (a contrario z art. 39814 k.p.c.), to w podstawie przedsądu z art.
Art. 98 k.p.c.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 i 99 k.p.c.
Art. 99 k.p.c.
Art. 39821 k.p.c.
w związku z art. 39821 k.p.c. oraz § 11 ust.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 88/15 POSTANOWIENIE Dnia 25 listopada 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z powództwa T. Ł.‎przeciwko Wojewódzkiemu Inspektoratowi Ochrony Roślin i Nasiennictwa w Warszawie‎o przywrócenie do pracy na poprzednie warunki pracy i płacy i wynagrodzenie za okres pozostawania bez pracy,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 25 listopada 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa - Praga w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2014 r., sygn. akt VII Pa 75/14, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej 120 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy Warszawa-Praga wyrokiem z 29 sierpnia 2014 r. oddalił apelację powoda T. Ł. od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe z 28 października 2013 r., którym oddalono jego powództwo o przywrócenie do pracy po rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedzeniem.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c. Istnieje potrzeba wykładni przepisów art. 9 ust. 1, art. 113 ust. 1 i art. 114 ust. 2 i 3 ustawy z 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej.

W ocenie powoda zwolnienie pracownika służby cywilnej z pracy obligatoryjnie powinno zostać poprzedzone przeprowadzeniem postępowania dyscyplinarnego - art. 113 § 1 ustawy, następnie w przypadku stwierdzenia uzasadnionych powodów naruszenia obowiązków członka korpusu służby cywilnej pracodawca winien rozwiązać stosunek pracy w trybie art. 114 ust. 2 pkt 4 ustawy. Stanowisko to znajduje oparcie w wyrokach Sądu Najwyższego z 4 marca 2008 r., II PK 177/07 i z 11 marca 2008 r., II PK 193/07. W tej sprawie Sąd drugiej instancji zajął odmienne stanowisko, stwierdzając, iż do pracowników służby cywilnej niebędących urzędnikami służby cywilnej, stosuje się przepisy Kodeksu pracy dotyczące rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem.

Sąd Okręgowy powołał wyroki Sądu Najwyższego z 24 sierpnia 2010 r., I PK 36/10 oraz z 19 kwietnia 2012 r., II PK 203/11.Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona z uwagi na „rażące naruszenie przez Sąd drugiej instancji powyżej wskazanych w pkt 1 – 4 przepisów prawa materialnego oraz procesowego (podanych w zarzutach podstaw kasacyjnych), co szczegółowo powód wykazał w uzasadnieniu skargi”.Pozwany wniósł o nieprzyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądzenie kosztów.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przedstawia zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony.Podstawa przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. nie spełnia się z dwóch przyczyn. Zestawienie kilku przepisów - art. 9 ust. 1, art. 113 ust. 1 i art. 114 ust. 2 i 3 ustawy z 21 listopada 2008 r. - wskazuje, że punkt ciężkości dotyczy poszukiwana konstrukcji (normy) prawnej, czyli wynikającej z łącznego zastosowania tych przepisów do określonej sytuacji. Tymczasem przedmiotem zainteresowania uniwersalnej podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. jest tylko sam przepis prawny, ze względu na kwalifikowaną potrzebę jego wykładni.

Treść gramatyczna wskazanych przepisów nie budzi wątpliwości. Stanowią o odpowiedzialności dyscyplinarnej i karze dyscyplinarnej wydalenia z urzędu. Skarżący w istocie domaga się wyjaśnienia czy jedynie tryb dyscyplinarny może prowadzić do ustania zatrudnienia (kara wydalenia z pracy w urzędzie), zatem wyklucza wypowiedzenie stosunku pracy (art. 9 ust. 1 ustawy). Odpowiedź jest negatywna i jest to druga przyczyna nieuwzględnienia wniosku. Skarżący odwołuje się do rozbieżności orzecznictwa. Otóż nie każda niejednolitość orzecznictwa potwierdza podstawę przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Należy zauważyć, że w orzecznictwie przyjęto już inną wykładnię niż pierwotna.

Jest ona racjonalna i kotwiczy się w przepisach ustawy. Prócz wskazanych we wniosku wyroków w sprawach I PK 36/10 i II PK 203/11 można w tym zakresie wskazać także na wyroki Sądu Najwyższego z 2 lipca 2009 r., II PK 316/08 i z 15 marca 2010 r., I PK 192/10. Jeżeli strona odwołuje się do rozbieżności w orzecznictwie i nie zgadza się z ostatnią wykładnią oraz stosowaniem prawa przyjmowanym w orzecznictwie Sądu Najwyższego, to zasadność podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. może być rozważana tylko wtedy, gdy przedstawia argumenty jurydyczne, które uzasadniałyby zanegowanie ostatniej wykładni i powrót do poprzedniej.

Wówczas chodziłoby o istotne argumenty, wszak Sąd Najwyższy odstępując od poprzedniej wykładni (sprawy II PK 177/07 i II PK 193/07) właśnie takie argumenty miał na uwadze. Innymi słowy ostatnie orzecznictwo jest aprobowane. W przeciwnym razie kwestia niejednolitości orzecznictwa byłaby rozpatrywana niejako z urzędu przez skład powiększony Sądu Najwyższego.Natomiast podstawa przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. nie spełnia się dlatego, że skarżący odwołuje się do podstaw kasacyjnych („z uwagi na rażące naruszenie przez Sąd II instancji powyżej wskazanych w pkt 1 – 4 przepisów prawa materialnego oraz procesowego…”).

Nie jest to prawidłowe, gdyż na etapie przedsądu nie ocenia się podstaw kasacyjnych, lecz tylko wskazaną we wniosku podstawę przedsądu. O ile podstawy kasacyjne mogą uzasadniać uwzględnienie skargi (a contrario z art. 39814 k.p.c.), to w podstawie przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. znaczenie ma aż oczywista zasadność naruszenia prawa. Podstawy kasacyjne podlegają rozpoznaniu dopiero po przyjęciu skargi do rozpoznania. Stanowią odrębne od podstaw przedsądu elementy skargi (art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. w związku z art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c. oraz art. 3989 § 1 w związku z art. 3984 § 2 k.p.c.), co oznacza, że nie zastępują podstaw przedsądu ani brakującego ich uzasadnienia.

Odnosi się to również do szczególnej podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Skarżący we wniosku powinien więc samodzielnie wskazać i wykazać takie naruszenie przepisów, które bez wątpliwości prowadzi do stwierdzenia, że objęty skargą wyrok jest wadliwy i dlatego skarga kasacyjna powinna zostać przyjęta do rozpoznania. Wniosek tego nie czyni. Z tych motywów orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 i 99 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c. oraz § 11 ust. 1 pkt 1 oraz § 12 ust. 4 pkt 2 (stosowanego odpowiednio do odpowiedzi na skargę kasacyjną) rozporządzenia z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.