Supreme Court dismisses extraordinary appeal as inadmissible due to identical cassation grounds regarding interpretation of security service law.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the extraordinary appeal without ruling on the merits because the General Prosecutor's new grounds were substantively identical to those already rejected in the cassation appeal. The court found that the prosecutor argued the same error of law concerning the interpretation of the disclosure law regarding a former intelligence service employee. Consequently, the appeal was barred under the statutory prohibition against re-litigating already decided cassation grounds.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 90 § 2 u.SN; Art. 95 pkt 2 u.SN: An extraordinary appeal is inadmissible if its substantive grounds are identical to those of a previously rejected cassation appeal, regardless of formal differences in wording.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
II NSNk 13/23 POSTANOWIENIE Dnia 24 stycznia 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szczepaniec (sprawozdawca) w sprawie oskarżonego K.B. w przedmiocie stwierdzenia niezgodności z prawdą złożonego oświadczenia lustracyjnego na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 24 stycznia 2024 r. na skutek skargi nadzwyczajnej Prokuratora Generalnego od orzeczenia Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 9 września 2020 r., II AKa 348/19 utrzymującego w mocy orzeczenie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z 12 czerwca 2019 r., III K 169/18, na podstawie art. 95 pkt 2 u.SN w zw. z art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. i art. 90 § 2 u.SN: pozostawia skargę nadzwyczajną bez rozpoznania.
UZASADNIENIE
Pismem z 16 listopada 2022 r. Prokurator Generalny na podstawie art. 89 § 1 i § 2 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 roku o Sądzie Najwyższym (t.j. Dz.U. z 2021 roku poz.1904, ze zm., dalej: u.SN) złożył skargę nadzwyczajną od orzeczenia Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 9 września 2020 roku o sygn. II AKa 348/19 utrzymującego w mocy orzeczenie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z 12 czerwca 2019 roku o sygn. III K 169/18.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wywiedziona przez Prokuratora Generalnego skarga nadzwyczajna nie spełnia kryterium przedmiotowego z art. 90 § 2 u.SN. Zarzuty skargi nadzwyczajnej mające wykazać, że wyrok z 9 września 2020 r. Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu wydany w sprawie II AKa 348/19 został wydany z rażącym naruszeniem prawa przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie są tożsame z zarzutami kasacji oddalonej postanowieniem z 6 września 2022 r., V KK 442/21. Niedopuszczalność podnoszenia w skardze nadzwyczajnej tych samych zarzutów co w kasacji, nie ogranicza się wyłącznie do tożsamości formy ich wyartykułowania pod względem językowo-redakcyjnym lub do powołania tej samej podstawy prawnej.
Rozstrzygająca pozostaje bowiem ich zrekonstruowana właściwa treść związana z istotą błędów, jakie skarżący zarzuca orzeczeniu. Potwierdza to również ugruntowane orzecznictwo Sądu Najwyższego. W wyroku z 23 maja 2000 r., sygn. IV KKN 99/97 Sąd Najwyższy podkreślił, że „znaczenie środka odwoławczego powinno być oceniane według rzeczywistej treści złożonego oświadczenia, co oznacza konieczność brania pod uwagę treści całego środka odwoławczego, a nie tylko jej części wstępnej - dyspozytywnej; treść uzasadnienia pozwala bowiem na odtworzenie rzeczywistej intencji towarzyszącej jej wniesieniu” (zob. także: postanowienie Sądu Najwyższego z 30 sierpnia 1999 r., III KZ 74/99; wyrok Sądu Najwyższego z 15 marca 2001 r., III KKN 596/00; postanowienie Sądu Najwyższego z 15 października 2003 r., III KK 360/02; postanowienie Sądu Najwyższego z 18 maja 2022 r., I NSNk 4/21).
W innym miejscu zwrócono uwagę, że dla uznania dopuszczalności środka zaskarżenia nie ma znaczenia „formalne” nazwanie zarzutu, lecz jego rzeczywista zawartość (postanowienie Sądu Najwyższego z 6 czerwca 2013 r., III KK 160/13; por. także: postanowienia Sądu Najwyższego: z 26 maja 2021 r., I NSNk 6/20; z 12 maja 2021 r., I NSNk 4/20). Z tego względu dla wykazania, że nie zachodzi przesłanka negatywna z art. 90 § 2 u.SN, nie ma znaczenia to, że formalne ujęcie postawionego w kasacji i skardze nadzwyczajnej zarzutu pozostaje odmienne.
W obu przypadkach Prokurator Generalny w istocie rzeczy zarzucił sądowi odwoławczemu błędną wykładnię art. 2 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 2 ust. 3 ustawy lustracyjnej poprzez uznanie, że osoba będąca w okresie od dnia 1 stycznia 1984 r. do dnia 31 lipca 1990 r. funkcjonariuszem Wydziału Łączności Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w J. nie pełniła służby w organach bezpieczeństwa państwa w rozumieniu ustawy lustracyjnej. Tymczasem w ocenie Prokuratora Generalnego, wnoszącego tak kasację, jak i skargę nadzwyczajną, powołując się na uchwałę Sądu Najwyższego z 14 października 2015 r.
III UZP 8/15 wskazywał, że służba pełniona przez lustrowanego w Wydziale Łączności Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w J. była służbą pełnioną w organie bezpieczeństwa państwa zgodnie z definicją zawartą w ustawie lustracyjnej. Ze wskazanych powyżej względów merytoryczne rozpoznanie skargi nadzwyczajnej nie było prawnie dopuszczalne, wobec czego Sąd Najwyższy na podstawie art. 95 pkt 2 u.SN w zw. z art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. i art. 90 § 2 u.SN orzekł, jak w sentencji.
M.L. [ał]