Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KZ 34/25 Generato dall'IA

Supreme Court upholds temporary arrest order despite defense claims of procedural violation and lack of necessity.

Numero d'incarto II KZ 34/25
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court upheld the temporary arrest order against D.K. after rejecting the defense's appeal regarding procedural violations. The defense argued that the strictest measure was unnecessary since the defendant had already served months in custody and less severe alternatives existed. The court found the arrest justified by the need to prevent procedural destabilization given the defendant's remaining serious charges and the formal nature of the prior judgment reversal.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 249 § 1 k.p.k.; Art. 251 § 3 k.p.k.; Art. 257 § 1 k.p.k.: The application of the most severe preventive measure is not precluded by prior custody if current circumstances necessitate it to ensure the proper course of proceedings.

Parole chiave

Generato dall'IA
temporary arrest order preventive measure necessity procedural violation claim custody duration relevance proper course of proceedings detenzione in stato d'isolamento proroga della carcerazione motivo della detenzione

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 249 § 1 k.p.k.
z art. 249 § 1 k.p.k. i art.
Art. 251 § 3 k.p.k.
Art. 257 § 1 k.p.k.
251 § 3 zdanie 2 k.p.k., sprowadzającą się do braku podania przyczyn, dla których nie uznano za wystarczającego zastosowanie wobec oskarżonego łagodniejszych środków zapobiegawczych;- art. 257 § 1 k.p.k.
Art. 538 § 2 k.p.k.
Wobec uchylenia wydanych w sprawie wyroków Sądów obu instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi meriti, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 538 § 2 k.p.k w zw.
Art. 249 § 1 k.p.k. w zw. z art. 258 § 2 k.p.k. w zw. z art. 127b k.p.k.
O braku obrazy art. 249 § 1 k.p.k.
art. 13 § 1 k.k
II KZ 34/25 POSTANOWIENIE Dnia 16 października 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący)‎SSN Kazimierz Klugiewicz (sprawozdawca)‎SSN Marek Pietruszyński w sprawie D.K.,‎oskarżonego z art. 13 § 1 k.k.
art. 148 § 1 k.k
art. 157 § 1 k.k
art. 11 § 2 k.k
art. 157 § 2 k.k

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II KZ 34/25 POSTANOWIENIE Dnia 16 października 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący)‎SSN Kazimierz Klugiewicz (sprawozdawca)‎SSN Marek Pietruszyński w sprawie D.K.,‎oskarżonego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 16 października 2025 r.,‎zażalenia obrońcy oskarżonego‎na postanowienie Sądu Najwyższego‎z dnia 25 września 2025 r., sygn. akt II KK 562/24, o zastosowaniu tymczasowego aresztowania, p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIED.K. został oskarżony o popełnienie dwóch przestępstw – z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz art. 157 § 2 k.k. Wobec uchylenia wydanych w sprawie wyroków Sądów obu instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi meriti, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 538 § 2 k.p.k w zw. z art. 249 § 1 k.p.k. i art. 258 § 2 k.p.k. w zw. z art. 127b k.p.k., postanowieniem z dnia 25 września 2025 r., sygn. akt II KK 562/24, zastosował wobec oskarżonego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy tj. do dnia 24 grudnia 2025 r., godz. 14:40.Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez obrońcę z urzędu oskarżonego, który w wniesionym zażaleniu podniósł zarzut obrazy prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia:- art. 249 § 1 k.p.k., polegającą na uznaniu, że stosowanie najsurowszego środka zapobiegawczego jest niezbędne w celu zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania, mimo rzeczywistego niezachodzenia tej przesłanki;- art. 251 § 3 zdanie 2 k.p.k., sprowadzającą się do braku podania przyczyn, dla których nie uznano za wystarczającego zastosowanie wobec oskarżonego łagodniejszych środków zapobiegawczych;- art. 257 § 1 k.p.k. w ten sposób, iż Sąd Najwyższy zdecydował się na zastosowanie tymczasowego aresztowania, mimo że w niniejszej sprawie prawidłowy tok postępowania może być zapewniony przez środki zapobiegawcze o charakterze nie izolacyjnym.Na podstawie tych zarzutów wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia o niestosowanie wobec D.K.

środka zapobiegawczego, ewentualnie o zastosowanie środka o charakterze nieizolacyjnym.Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.Na wstępie należy zauważyć, że pomimo podniesienia w rozpoznawanym środku odwoławczym trzech zarzutów uzasadnienie ich trafności jest bardzo lakoniczne, zaś lektura tej części zażalenia wskazuje, ze argumentacja obrońcy ma charakter polemiczny, nie zaś problemowy.Odnosząc się do szczegółowych zagadnień należy stwierdzić, że – wbrew twierdzeniom obrońcy – fakt uprzedniego nawet wielomiesięcznego stosowania wobec oskarżonego tymczasowego aresztowania nie podważa z góry możliwości stosowania tego środka zapobiegawczego na dalszym etapie postępowania, po wydaniu przez Sąd Najwyższy orzeczenia o charakterze kasatoryjnym.

O braku obrazy art. 249 § 1 k.p.k. przekonuje tymczasem część motywacyjna zaskarżonego postanowienia, w którym wskazano, że konieczność zabezpieczenia prawidłowego toku procesu jest uzasadnioną zmianą sytuacji procesowej D.K., co wobec pozostawania przez tego oskarżonego m.in. pod zarzutem zbrodni daje podstawę do obawy, że może on podejmować działania mające na celu destabilizację prawidłowego toku postępowania. W świetle realiów procesowych sprawy takie stanowisko jawi się jako uprawnione, podobnie jak przekonanie o tym, że jedynie zastosowanie tymczasowego aresztowania może zapewnić prawidłowy tok dalszego postępowania.

Gdy zaś chodzi o przesłankę dużego prawdopodobieństwa popełnienia przestępstwa, to wynika ona w oczywisty sposób tego, że uchylenie przez Sąd Najwyższy wydanych w sprawie wyroków było wynikiem stwierdzenia uchybienia o charakterze formalnym, nie zaś z uwagi na naruszenie przepisów związanych choćby pośrednio ze sferą dowodową i ustaleniami faktycznymi.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. Kazimierz Klugiewicz Tomasz Artymiuk Marek Pietruszyński [WB]