Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KO 237/25 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses retrial request claiming invalid judge appointment and unfinished final judgment.

Numero d'incarto II KO 237/25
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defendant's request for an ex officio retrial, ruling that no legal grounds existed under Article 542 § 3 of the Criminal Procedure Code. Although the defendant argued the judgment involved an improperly appointed judge and was not a final resolution, the court found the judgment was a partial revocation leaving the case pending. Consequently, the court determined the proceedings could not be retried because the judgment did not definitively conclude the criminal process.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 540 § 1 k.p.k.; Art. 542 § 3 k.p.k.: A retrial is inadmissible when the challenged judgment does not definitively conclude the proceedings, such as when it partially revokes a lower court decision and remands the case for further consideration.

Parole chiave

Generato dall'IA
ex officio retrial final judgment requirement partial revocation pending proceedings judge appointment validity riattivazione del procedimento rinascita del diritto alla prestazione d'assicurazione ricorso straordinario per nullità

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 540 § 1 k.p.k.
Zatem, orzeczenie wskazane w sygnalizacji skazanego nie jest „prawomocnym orzeczeniem kończącym postępowanie sądowe” w rozumieniu art. 540 § 1 k.p.k. Dopóki trwa stan zawisłości sprawy i istnieje możliwość wzruszenia nawet formalnie prawomocnej części wyroku (art.
art. 442 § 1 zd. drugie k.p.k.
Dopóki trwa stan zawisłości sprawy i istnieje możliwość wzruszenia nawet formalnie prawomocnej części wyroku (art. 442 § 1 zd. drugie k.p.k.), wznowienie postępowania karnego w zakresie tej części jest niedopuszczalne (por.
art. 542 § 3 k.p.k.
stwierdzam brak podstaw do wszczęcia przez Sąd Najwyższy postępowania o wznowienie z urzędu wskazanego wyżej postępowania (art. 542 § 3 k.p.k.);
art. 542 § 3 k.p.k
stwierdzam brak podstaw do wszczęcia przez Sąd Najwyższy postępowania o wznowienie z urzędu wskazanego wyżej postępowania (art. 542 § 3 k.p.k.);
art. 540 § 1 k.p.k
Zatem, orzeczenie wskazane w sygnalizacji skazanego nie jest „prawomocnym orzeczeniem kończącym postępowanie sądowe” w rozumieniu art. 540 § 1 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 maja 2022 r., I KO 53/22
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 maja 2022 r., I KO 53/22).
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 października 2019 r., IV KO 116/19
II KK 130/21
Supreme Court partially quashes cassation verdict on combined fines and specific penalty points for traffic violations.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II KO 237/25 ZARZĄDZENIE Dnia 5 grudnia 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek po zapoznaniu się z pismem skazanego S.N., sygnalizującym potrzebę wznowienia z urzędu postępowania kasacyjnego zakończonego wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 2021 r., II KK 130/21, 1. stwierdzam brak podstaw do wszczęcia przez Sąd Najwyższy postępowania o wznowienie z urzędu wskazanego wyżej postępowania (art. 542 § 3 k.p.k.);

2. zarządzam poinformowanie skazanego o treści zarządzenia oraz pouczenie, że na zarządzenie z punktu 1 nie przysługuje żaden środek zaskarżenia;

3. zarządzam zakreślenie sprawy w repertorium KO jako załatwionej w inny sposób.

UZASADNIENIE

Pismem z dnia 17 listopada 2025 r., zatytułowanym „wniosek”, skazany S.N. zwrócił się do Sądu Najwyższego o wznowienie z urzędu postępowania kasacyjnego zakończonego wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 2021 r., II KK 130/21. Skazany podniósł, że wyrok ten został wydany przez Sąd Najwyższy z udziałem „Neosędziego”, tj. sędziego powołanego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.

U. z 2018 r. poz. 3; dalej: ustawa nowelizująca KRS). Skazany wniósł również o ustanowienie obrońcy z urzędu oraz o zwolnienie w całości od kosztów sądowych postępowania wznowieniowego. Należało zważyć, co następuje.Po zapoznaniu się z argumentacją skazanego i aktami sprawy należało stwierdzić brak podstaw do wszczęcia przez Sąd Najwyższy postępowania o wznowienie z urzędu postępowania wskazanego w piśmie skazanego (art. 542 § 3 k.p.k.).Niezależnie od argumentacji skazanego, wznowienie postępowania kasacyjnego, także z urzędu, jest w tej sprawie niedopuszczalne.

Wznowić można jedynie postępowania zakończone orzeczeniami, które ostatecznie kończą i rozstrzygają sprawę. Tego przymiotu nie ma wyrok Sądu Najwyższego wskazany w piśmie skazanego, ponieważ jest to wyrok częściowo uchylający wyrok Sądu odwoławczego i w uchylonej części przekazujący sprawę do ponownego rozpoznania (co warto podkreślić – jest to wyrok uwzględniający kasację Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego w sprawie o wydanie wyroku łącznego). Wyrok ten w zakresie wyznaczonym kasacją Prokuratora Generalnego uchylił zatem procesowy stan „zakończenia prawomocnym orzeczeniem” rozstrzyganej sprawy i spowodował powrót do stanu, w którym postępowanie toczyć się będzie ponownie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 maja 2022 r., I KO 53/22).

Zatem, orzeczenie wskazane w sygnalizacji skazanego nie jest „prawomocnym orzeczeniem kończącym postępowanie sądowe” w rozumieniu art. 540 § 1 k.p.k. Dopóki trwa stan zawisłości sprawy i istnieje możliwość wzruszenia nawet formalnie prawomocnej części wyroku (art. 442 § 1 zd. drugie k.p.k.), wznowienie postępowania karnego w zakresie tej części jest niedopuszczalne (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 października 2019 r., IV KO 116/19).Niezależnie od powyższego wypada zauważyć, że argumentacja skazanego jest błędna i nie mogłaby być skuteczna nawet wówczas, gdyby w syganlizacji wskazano orzeczenie sądu kończące prawomocnie i ostatecznie postępowanie karne w sprawie.

Skazany wskazał, że w jego sprawie orzekał „Neosędzia”, czyli sędzia powołany na wniosek wadliwie ukształtowanej KRS. Tymczasem wszyscy sędziowie Sądu Najwyższego tworzący skład tego Sądu w sprawie II K 130/21 zostali powołani do pełnienia urzędu przed 2017 r., a więc przed uchwaleniem ustawy nowelizującej KRS. W składzie Sądu Najwyższego zasiadali: SSN R.M. (powołany do pełnienia urzędu postanowieniem Prezydenta RP z dnia 25 lutego 2002 r., nr 112-3-02), SSN K.K. (powołany do pełnienia urzędu postanowieniem Prezydenta RP z dnia 17 sierpnia 2011 r., nr 1130-9-2011) i SSN A.T. (powołany do pełnienia urzędu postanowieniem Prezydenta RP z dnia 14 sierpnia 2002 r., nr 112-8-02).W tych okolicznościach stwierdzić należało, że przedstawiona sygnalizacja nie wykazała podstaw do wszczęcia przez Sąd Najwyższy postępowania o wznowienie z urzędu, w trybie art. 542 § 3 k.p.k., wskazanego na wstępie postępowania.

Z uwagi na powyższe okoliczności, należało zarządzić jak na wstępie.[WB][a.ł] ‎