Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 500/23 Generato dall'IA

Supreme Court quashes appeal due to judge's lack of impartiality from executive branch ties.

Numero d'incarto II KK 500/23
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the cassation judgment and remanded the case to the Court of Appeal in Warsaw. The defendant was convicted of insulting the President and other officials, while the defense argued for a new trial based on judicial bias. The court ruled that the participating judge's close ties to the executive branch and rapid promotions rendered the court inadequately staffed and visibly biased.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.; Art. 436 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.: A court is deemed inadequately staffed if a judge's close ties to the executive branch create a reasonable doubt about their impartiality, necessitating a remand without examining the merits of the appeal.

Parole chiave

Generato dall'IA
lack of impartiality inadequately staffed court executive branch ties judicial bias remand for retrial cassation procedure conflict of interest precedenti penali rilevanti

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
G., zaskarżając wyrok w całości zarzucił:„1) naruszenie art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., przez to, że Sąd, który go wydał był nienależycie obsadzony, albowiem Sędzia SA P.
Art. 436 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.
Zaistnienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej w postaci nienależytej obsady sądu spowodowało, że odnoszenie się do pozostałych zarzutów kasacyjnych stało się zbędne (art. 436 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.).O zwrocie opłat od kasacji orzeczono na podstawie art.
Art. 527 § 4 k.p.k.(K.G.)
518 k.p.k.).O zwrocie opłat od kasacji orzeczono na podstawie art. 527 § 4 k.p.k.(K.G.)[ms]
Art. 535 § 5 k.p.k.
i innych po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 5 grudnia 2023 r., kasacji, wniesionych przez obrońców skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2023 r., sygn.
art. 135 § 2 k.k
skazanego z art. 135 § 2 k.k.
art. 535 § 5 k.p.k
i innych po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
art. 31 § 2 k.k
z art. 31 § 2 k.k., popełnionego nie wcześniej niż od 13 czerwca 2016 r.
art. 216 § 2 k.k
i za to na mocy art. 216 § 2 k.k.
art. 91 § 1 k.k
wymierzył mu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności.Na mocy art. 91 § 2 k.k.
art. 133 k.k

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II KK 500/23 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 grudnia 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska (przewodniczący)‎SSN Waldemar Płóciennik (sprawozdawca)‎SSN Paweł WilińskiProtokolant Anna Janczak w sprawie Z. S. skazanego z art. 135 § 2 k.k. i innych po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 5 grudnia 2023 r., kasacji, wniesionych przez obrońców skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2023 r., sygn. akt II AKa 7/21, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 21 października 2022 r., sygn. akt XVIII K 28/17, I. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym;

II. zarządza zwrot na rzecz Z. S. wniesionych przez niego opłat od kasacji. UZASADNIENIEWyrokiem z dnia 21 października 2020 r. w sprawie XVIII K 28/17, Sąd Okręgowy w Warszawie uznał Z. S. za winnego popełnienia czynów:I. z art. 135 § 2 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k. popełnionego w dniu 1 września 2015 r., polegającego na publicznym znieważeniu Prezydenta RP […] i za to na mocy art. 135 § 2 k.k. wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności;II. ciągu dwóch przestępstw z 216 § 2 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k. popełnionych w dniach 31 sierpnia i 1 września 2015 r. oraz w okresie od 26 do 27 października 2015 r., polegających na znieważeniu J.

K. i za to na mocy art. 216 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzył mu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności;III. z art. 133 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k. popełnionego w okresie od 26 do 27 października 2015 r., polegającego na znieważeniu Narodu Polskiego i za to na mocy art. 133 k.k. wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności;IV. z art. 135 § 2 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k., popełnionego w dniu 13 czerwca 2016 r., polegającego na publicznym znieważeniu Prezydenta RP […] i za to na mocy art. 135 § 2 k.k. wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności;V. ciągu dwóch przestępstw z art. 216 § 2 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k., popełnionych nie później niż 6 czerwca 2016 r. i w dniu 13 czerwca 2016 r., a polegających na znieważeniu J.

K. i za to na mocy art. 216 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzył mu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności;VI. z art. 216 § 2 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k., popełnionego nie wcześniej niż od 13 czerwca 2016 r. i nie później niż 21 lipca 2016 r., polegającego na znieważeniu M. K. i za to na mocy art. 216 § 2 k.k. wymierzył mu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności;VII. z art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k., popełnionego 16 sierpnia 2016 r., polegającego na pomówieniu J. K. i za to na mocy art. 212 § 2 k.k. wymierzył mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności;VIII. z art. 133 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k. popełnionego w nieustalonym czasie, nie później niż do dnia 6 kwietnia 2017 r., polegającego na znieważeniu Rzeczypospolitej Polskiej i za to z mocy art. 133 k.k. wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności;IX. z art. 135 § 2 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k., popełnionego w nieustalonym okresie czasu, jednak nie później niż do 6 kwietnia 2017 r., polegającego na publicznym znieważeniu Prezydenta RP […] i za to z mocy art. 135 § 2 k.k. wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności;X. z art. 216 § 2 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k., popełnionego w nieustalonym okresie czasu, jednak nie później niż do 6 kwietnia 2017 r., polegającego na znieważeniu J.

K. i za to na mocy art. 216 § 2 k.k. wymierzył mu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności.Na mocy art. 91 § 2 k.k. Sąd połączył jednostkowe kary pozbawienia wolności i orzekł karę łączną 2 lat pozbawienia wolności.Apelację na niekorzyść oskarżonego wniósł prokurator, który zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w części dotyczącej orzeczenia o karze łącznej, podniósł zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej kary i wniósł o wymierzenie oskarżonemu na podstawie art. 91 § 2 k.k. kary łącznej 5 lat pozbawienia wolności.Z kolei obrońca oskarżonego, zaskarżając wyrok w całości, zarzucił mającą wpływ na treść wyroku obrazę przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 167 w zw. z art. 2 § 2 k.p.k., art. 366 k.p.k., wnosząc w konkluzji o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od wszystkich zarzucanych mu czynów.Po przeprowadzeniu rozprawy odwoławczej, Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2023 r., sygn. akt II AKa 7/21, zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy.Kasacje od wyroku Sądu odwoławczego wnieśli obrońcy skazanego Z.

S.Radca prawny J. G., zaskarżając wyrok w całości zarzucił:„1) naruszenie art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., przez to, że Sąd, który go wydał był nienależycie obsadzony, albowiem Sędzia SA P. R. został powołany na urząd sędziego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw, a nadto zachodzą w stosunku do niego indywidualne okoliczności, podważające tezę o możliwości zachowania przez niego zasad bezstronności i niezawisłości;2) rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., zobowiązujących do realnego i rzetelnego rozważenia wszystkich wniosków i zarzutów wskazanych w środku odwoławczym, podczas gdy powierzchowne i pobieżne uzasadnienie stanowiska sądu odwoławczego, nieodwołujące się do stanu faktycznego i nieomawiające konkretnego materiału dowodowego, a także nieodnoszące się do jednego z zarzutów apelacji, wskazuje iż sąd odwoławczy nie wywiązał się z tego obowiązku,co w konsekwencji prowadziło do rażącego naruszenia prawa materialnego poprzez zastosowanie art. 133 k.k., art. 135 § 2 k.k. oraz 216 § 2 k.k.. w sytuacji, w której w realiach niniejszej sprawy nie doszło do realizacji znamion tychże występków;3) rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 167 § 1 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1 k.p.k., poprzez oddalenie wniosków dowodowych o zwrócenie się do administratorów portali społecznościowych G., Y. i F., celem pozyskania m.in. dat oraz danych niezbędnych do ustalenia adresów IP, z których publikowane były materiały będące przedmiotem zarzucanych oskarżonemu czynów”.Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.Drugi z obrońców adwokat K.

D., zaskarżając również wyrok Sądu odwoławczego w całości, zarzucił rażące naruszenie prawa, mające wpływ na treść wydanego wyroku, a to:„I. art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., polegające na niewłaściwym obsadzeniu Sądu, a mianowicie poprzez włączenie w skład Sądu orzekającego Sędziego Sądu Apelacyjnego P. R., który to został powołany na urząd sędziego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, ustanowionej na podstawie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw, co więcej wobec powyżej wymienionego Sędziego zachodzą indywidualne przesłanki przemawiające za uznaniem, że ów Sędzia nie zachowuje standardu niezawisłości i bezstronności.II. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 167 § 1 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1 k.p.k., polegające na oddaleniu przez Sad Apelacyjny wniosków dowodowych Skarżącego oraz Jego obrońcy, w postaci wniosku o zwrócenie się do administratora portalu F., Y. oraz G., w celu ustalenia adresu IP podmiotu publikującego treści będące podstawą formułowanych względem Skarżącego zarzutów, a także ustalenia dat pierwotnego umieszczenia materiałów, będących podstawą zarzutów postawionych Skarżącemu, co miało istotne znaczenie dla stwierdzenia winy i sprawstwa, a także kwalifikacji prawnej zarzucanych Skarżącemu czynów.III. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. tj. art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., poprzez nierzetelne rozpoznanie wniosków i zarzutów sformułowanych w środku odwoławczym, a nadto poprzez brak sformułowania rzetelnego i podającego się kontroli uzasadnienia motywów na jakich Sąd doszedł do przekonania, że wnioski i zarzuty podniesione przez Skarżącego i Jego obrońców uznał za niezasadne i nie mające wpływu na sprawę, co w konsekwencji doprowadziło do rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego, a to art. 133 k.k., art. 135 § 2 k.k. oraz 216 § 2 k.k., w sytuacji gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do stwierdzenia, że Skarżący zrealizował znamiona wyżej opisanych czynów”.Powołując się na te zarzuty obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania.Odpowiadając pisemnie na obie kasacje, prokurator wniósł o ich oddalenie jako oczywiście bezzasadnych.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Za oczywiście zasadne uznać należało podniesione w obu kasacjach zarzuty związane z nienależytą obsadą Sądu odwoławczego (art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.), co umożliwiło uwzględnienie nadzwyczajnych środków zaskarżenia na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

W składzie Sądu Apelacyjnego w […] zasiadali sędziowie tego Sądu: I. S. i P. R. oraz delegowany sędzia Sądu Okręgowego P. B. Zarzuty zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej w postaci nienależytej obsady sądu powiązane zostały z udziałem w rozpoznaniu sprawy SSA P. R.W dotychczasowym orzecznictwie Sąd Najwyższy wielokrotnie stwierdzał, że sam fakt, iż w składzie orzekającym zasiada sędzia sądu powszechnego powołany na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.

U. z 2018 r., poz.

3) nie powoduje jeszcze kwalifikowanej wady prawnej wydanego przez ten sąd orzeczenia. Takie stanowisko wynika z uchwały trzech połączonych Izb Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt BSA I-4110-1/2020 (OSNK 2020, z. 2, poz. 7), w której stwierdzono m.in., że: „nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. […] zachodzi także wtedy, gdy w składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego w sądzie powszechnym albo wojskowym na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw, jeżeli wadliwość procesu powoływania prowadzi, w konkretnych okolicznościach, do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności”.

Wykładnia prawa zawarta w tej uchwale jest nadal obowiązująca i w myśl art. 87 ust. 1 ustawy o Sądzie Najwyższym (tj. Dz. U. 2021, poz. 154 ze zm.) Sąd Najwyższy pozostaje nią związany jako zasadą prawną. Sąd Najwyższy konsekwentnie staje na trafnym stanowisku, że nic w tym względzie nie zmienia wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2020 r., sygn. akt U 2/20, OTK-A 2020, poz. 61 (por. m.in.: uchwała Sądu Najwyższego z dnia 5 kwietnia 2022 r., III PZP 1/22; uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22 (OSNK 2002, z. 6, poz. 22)).

Jak słusznie podkreśla się w orzecznictwie, wyrok ten „wykracza poza zawarty w art. 188 Konstytucji katalog orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego, które z mocy art. 190 ust. 1 Konstytucji uzyskują moc powszechnie obowiązującą. Wyrok ten nie uzyskał zatem mocy powszechnie obowiązującego orzeczenia i co oczywiste nie mógł uchylić uchwały 3 Izb SN (BSA 1-4110-1/20), ani przesądzić o jej obowiązywaniu. Stanowić mógł zatem jedynie wyraz określonego i niewiążącego poglądu prawnego tego organu (Trybunału Konstytucyjnego)” (tak: postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2022 r., I KO 79/21 i I KO 80/21; por. także m.in.: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 stycznia 2023 r., IV KZ 59/21; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 2023 r., V KK 17/12; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 czerwca 2023 r., II KK 489/21).

Pogląd zawarty w uchwale trzech Izb został następnie potwierdzony w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22 (OSNK 2002, z. 6, poz. 22). Z tego ostatniego orzeczenia wynika, iż „brak podstaw do przyjęcia a priori, że każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po 17 stycznia 2018 r., nie spełnia minimalnego standardu bezstronności i każdorazowo sąd z jego udziałem jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

Taka sytuacja zachodzi jedynie w stosunku do sędziów Sądu Najwyższego, którzy otrzymali nominacje w takich warunkach”. Jednocześnie we wspomnianej uchwale z dnia 2 czerwca 2022 r. Sąd Najwyższy uznał, że Krajowa Rada Sądownictwa ukształtowana w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw nie jest organem tożsamym z organem konstytucyjnym, którego skład i sposób wyłaniania reguluje Konstytucja RP, w szczególności w art. 187 ust.

1. W tym względzie istotne jest również stanowisko Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, który w wyroku Wielkiej Izby z dnia 15 marca 2022 r. w sprawie Grzęda przeciwko Polsce (skarga nr 43572/18) przyjął, że „[…] cały ciąg wydarzeń w Polsce […] wyraźnie wskazuje na to, że kolejne reformy sądownictwa miały na celu osłabienie niezawisłości sędziowskiej, począwszy od poważnych nieprawidłowości w wyborze sędziów Trybunału Konstytucyjnego w grudniu 2015 r., poprzez przebudowę KRS i utworzenie nowych izb w Sądzie Najwyższym, po rozszerzenie kontroli Ministra Sprawiedliwości nad sądami i zwiększenie jego roli w zakresie odpowiedzialności dyscyplinarnej sędziów” (pkt 348 wyroku według tłumaczenia na język polski dostępnego w bazie orzeczeń ETPCz HUDOC).W przywołanej już uchwale Sądu Najwyższego w sprawie I KZP 2/22 wskazano ponadto, że „Najistotniejszym skutkiem dopuszczenia do funkcjonowania, w przestrzeni obejmującej swoim zasięgiem proces nominacyjny sędziego, organu powołanego w sposób sprzeczny z Konstytucją RP, jest obalenie funkcjonującego dotąd in gremio i a priori domniemania niezawisłości tak powołanego sędziego.

Nie istnieje ono już w stosunku do kandydatów, którzy przystąpili do konkursów sędziowskich po dniu 17 stycznia 2018 r. Nie oznacza to samo w sobie stwierdzenia ich stronniczości, lecz nie ma wobec opisanego wyżej «skażenia» procesu nominacyjnego, możliwości prostego odwołania się do tego domniemania”. Oznacza to, że brak bezstronności i niezawisłości sądu, w składzie którego zasiadał sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w wadliwym procesie przed Krajową Radą Sądownictwa od 17 stycznia 2018 r., należy ustalić in concreto.

Przeprowadzając test niezależności i bezstronności sądu w kontekście ewentualnego zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., należy mieć na względzie szereg okoliczności. Oprócz wadliwości samego procesu nominacyjnego sędziego, istotną rolę w tej ocenie powinny odgrywać m.in.: równoczesność (lub zbliżony czas) uruchomienia drogi awansowej z objęciem ważnego stanowiska w administracji sądowej w drodze arbitralnej decyzji Ministra Sprawiedliwości, utajnienie obrad KRS w zakresie danej kandydatury, jednoznacznie negatywna opinia zgromadzenia ogólnego sędziów, porównanie osiągnięć zawodowych kandydata z doświadczeniem zawodowym i poparciem środowiska dla kontrkandydatów, fakt uzyskania nominacji na stanowiska funkcyjne pozostające w dyskrecjonalnej kompetencji władzy politycznej, udział w pracach gremiów powiązanych z władzą polityczną, wykonywanie określonych zadań lub funkcji na podstawie arbitralnych decyzji władzy politycznej, co obejmuje również tzw. delegacje ministerialne, dodatkowe zatrudnienie w jednostkach bezpośrednio podporządkowanych władzy politycznej, charakter sprawy, do której rozstrzygnięcia ukształtowano dany skład sądu, a także działalność publiczna i wypowiedzi danego sędziego, wykraczające poza gwarantowane przez Konstytucję ramy udziału w debacie publicznej, a wskazujące na zaangażowanie w realizację określonych celów politycznych władzy wykonawczej (zob. m.in. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2022 r.

II KS 32/21, z dnia 30 maja 2023 r., II KK 23/22 i z dnia 26 września 2023 r., II KK 288/23).Orzeczenia wydawane przez sąd z udziałem SSA P. R. były już niejednokrotnie uznawane przez Sąd Najwyższy za dotknięte uchybieniem o randze bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. W uzasadnieniu wyroku w sprawie II KK 119/22 z dnia 6 kwietnia 2023 r. Sąd Najwyższy podkreślił, że Sędzia P. R. został powołany na stanowisko sędziego Sądu Apelacyjnego w […] w procedurze przed Krajową Radą Sądownictwa ukształtowaną przepisami wspomnianej ustawy nowelizującej KRS, a następnie, w bardzo krótkim okresie otrzymywał kolejne nominacje na stanowiska funkcyjne, przekazywane mu w ramach dyskrecjonalnych decyzji Ministra Sprawiedliwości.

W uzasadnieniu tego wyroku przytoczono, że sędzia P. R. został powołany na funkcję Prezesa Sądu Rejonowego w […], po czym Minister Sprawiedliwości powołał go na stanowisko […], a następnie również do Zespołu […] podejmowanych w postępowaniach […]. Sędzia P. R. został następnie delegowany przez Ministra Sprawiedliwości do Sądu Okręgowego w […], po czym objął funkcję Wiceprezesa ds. karnych tego Sądu, a następnie został Wiceprezesem Sądu Apelacyjnego w […]. Za istotne uznano także to, że sędzia R. uzyskał awans do sądu wyższego rzędu – z Sądu Rejonowego do Sądu Apelacyjnego – omijając jeden „szczebel awansowy”, jakim jest stanowisko sędziego Sądu Okręgowego.

W Sądzie tym co prawda orzekał, i to przez ponad dwa lata, ale tylko na podstawie delegacji Ministra Sprawiedliwości. Zwrócono także uwagę na działania sędziego P. R. jako […], korelujące z publicznie deklarowanymi oczekiwaniami władzy wykonawczej, w tym głównie Ministra Sprawiedliwości, mające na celu wywołanie „efektu mrożącego” u innych […] (zob. szerzej uzasadnienie wyroku w sprawie II KK 119/22).Stanowisko wyrażone w sprawie II KK 119/22 znalazło następnie potwierdzenie w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 2023 r., II KK 23/22, a także w wyroku z dnia 26 września 2023 r., II KK 288/23.

Warto również zauważyć, że jeszcze przed przeprowadzeniem testu nienależności i bezstronności sądu orzekającego z udziałem sędziego P. R. Sąd Najwyższy w kilku orzeczeniach wyraził wstępną ocenę, że sąd z jego udziałem może być nienależycie obsadzony. Już w sprawie II KS 32/21, o której była mowa powyżej, a także w sprawie II KK 562/21 – wyrok z dnia 21 marca 2023 r., gdzie powodem uchylenia wyroku sądu odwoławczego był udział w jego wydaniu SSA P. S., na marginesie głównych rozważań Sąd Najwyższy podkreślił, że także co do SSA P. R. zachodzi prawdopodobieństwo zaistnienia podobnych okoliczności, jak w przypadku sędziego P. S., mających znaczenie dla oceny dochowania przez skład sądu orzekającego z jego udziałem standardu bezstronności i niezawisłości w odbiorze społecznym.Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowiska wyrażone w przywołanych orzeczeniach.

Także na gruncie tej sprawy zachowują aktualność przytoczone w nich argumenty, że sąd z udziałem SSA P. R. nie jest sądem należycie obsadzonym w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Znajduje to szczególne uzasadnienie w realiach rozważanej sprawy, której sędzia – silnie powiązany z władzą wykonawczą – rozstrzygał o odpowiedzialności karnej osoby oskarżonej m.in. o znieważenie Prezydenta RP oraz o znieważenie i pomówienie wysokich funkcjonariuszy […]. Wobec powyższego, uznając oczywistą zasadność kasacji, Sąd Najwyższy rozpoznał ją w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

Zaistnienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej w postaci nienależytej obsady sądu spowodowało, że odnoszenie się do pozostałych zarzutów kasacyjnych stało się zbędne (art. 436 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.).O zwrocie opłat od kasacji orzeczono na podstawie art. 527 § 4 k.p.k.(K.G.)[ms]