Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because the lower court's decision on a retrial request was a final ruling subject to cassation, not appeal.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the District Court's decision rejecting a request for a retrial. The appellant argued the District Court acted as the second instance, but the Court clarified that a final decision on a retrial request concludes the proceedings and is subject to cassation, not appeal. Consequently, the appeal was deemed inadmissible because the correct remedy was a cassation complaint, which the appellant failed to file.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3941 § 2 k.p.c.; Art. 3941 § 3 k.p.c.; A final decision by the court of second instance rejecting a request for retrial concludes the proceedings and is subject to cassation, making an appeal inadmissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II CZ 85/18 POSTANOWIENIE Dnia 10 stycznia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący)SSN Anna Owczarek (sprawozdawca)SSN Karol Weitz w sprawie ze skargi A. P.o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w P. z dnia 20 lutego 2015r., sygn. akt II Ca (…) wydanym w sprawie z wniosku M. K.przy uczestnictwie A. P.o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 stycznia 2019 r.,zażalenia A. P. na postanowienie Sądu Okręgowego w P.z dnia 13 marca 2018 r., sygn. akt II Ca (…), odrzuca zażalenie.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 13 marca 2018 r. Sąd Okręgowy w P. oddalił skargę uczestniczki A. P. o wznowienie postępowania z wniosku M. K. o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie, które zakończone zostało prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w P. z dnia 20 lutego 2015 r., sygn. akt II Ca (…) i zasądził od uczestniczki na rzecz wnioskodawcy kwotę 2.700 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.A. P. wniosła zażalenie na postanowienie z dnia 13 marca 2018 r. do Sądu Apelacyjnego w (…), który był sądem niewłaściwym, gdyż Sąd Okręgowy w P. działał jako sąd drugiej instancji.
Sąd Okręgowy w P. na podstawie art. 200 w zw. z art. 391 § 1 w zw. z art. 397 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. przedstawił zażalenie Sądowi Najwyższemu jako sądowi funkcjonalnie właściwemu (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 2013 r., III CZP 91/12, OSNC 2013, nr 10, poz. 112, nie publikowane postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 lipca 2011 r., V CZ 59/11, z dnia 22 lutego 2011 r., IV CZ 127/11, z dnia 22 lutego 2011 r., IV CZ 128/11, z dnia 13 czerwca 2013 r., IV CZ 178/12, z dnia 13 czerwca 2013 r., IV CZ 48/13).Sąd Najwyższy - dokonując oceny dopuszczalności zażalenia - ustalił i zważył:
Postępowanie w sprawie z wniosku M. K. o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie zakończone zostało reformatoryjnym postanowieniem Sądu Okręgowego w P. z dnia 20 lutego 2015 r., sygn. akt II Ca (…), którym zmieniono postanowienie Sądu Rejonowego w W. z dnia 18 czerwca 2014 r., sygn. akt VI Ns (…), poprzez uwzględnienie wniosku. W dniu 24 kwietnia 2017 r. do Sądu Okręgowego w P. wpłynęła skarga uczestniczki A. P. o wznowienie postępowania w tej sprawie, oparta na tzw. właściwej przyczynie restytucyjnej polegającej na wykryciu nowego środka dowodowego, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy, z którego nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 403 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.).
Sąd ten przesłuchał świadków wskazanych w skardze i rozpoznał sprawę na nowo w granicach zakreślonych podstawą wznowienia. Uznając, że wyniki uzupełnionego postępowania dowodowego nie podważają ustaleń dotyczących okoliczności dotyczących wejścia w posiadanie nieruchomości i oceny świadomości wnioskodawcy, zatem nie zmieniają podstawy faktycznej i prawnej wcześniejszego reformatoryjnego rozstrzygnięcia Sądu drugiej instancji, postanowieniem z dnia 13 marca 2018 r. oddalił skargę (art. 412 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.).Zgodnie z art. 5191 § 1 k.p.c. w sprawach z zakresu prawa rzeczowego od wydanego przez sąd drugiej instancji postanowienia co do istoty sprawy oraz od postanowienia w przedmiocie odrzucenia wniosku i umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Sądu Najwyższego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
O rodzaju środka zaskarżenia przysługującego stronie decyduje treść wydanego orzeczenia. Sąd drugiej instancji może, w przedmiocie skargi o wznowienie postępowania prawomocnie zakończonego orzeczeniem Sądu drugiej instancji, wydać postanowienie o odrzuceniu albo o oddaleniu skargi. Postanowienie o odrzuceniu skargi ma charakter formalny i nie jest tożsame z odrzuceniem wniosku w rozumieniu powołanego przepisu. Oznacza to, że postanowienie takiego sądu o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania należy zakwalifikować jako postanowienie kończące postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 3941 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., podlegające zaskarżeniu zażaleniem do Sądu Najwyższego, jakkolwiek tylko w sprawach w których przysługuje skarga kasacyjna (por. nie publikowane postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2008 r., IV CZ 36/08, z dnia 18 marca 2015 r., I CZ 22/15, z dnia 25 maja 2016 r.
V CZ 19/16). Od postanowienia oddalającego zażalenie na postanowienie sądu pierwszej instancji odrzucające skargę o wznowienie postępowania są niedopuszczalne zarówno skarga kasacyjna jak i zażalenie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2006 r., III CZ 103/05, nie publ., z dnia 24 lutego 2012 r., I CSK 443/11, nie publ., z dnia 11 kwietnia 2012 r., III CSK 57/12, nie publ., z dnia 29 stycznia 2013 r., II CSK 465/12, nie publ., z dnia 7 października 2016 r., I CZ 59/16).Postanowienie sądu drugiej instancji oddalające skargę o wznowienie postępowania, wydane po rozpoznaniu sprawy na nowo w granicach, jakie zakreślała podstawa wznowienia, podobnie jak postanowienie zmieniające w uwzględnieniu skargi zaskarżone orzeczenie, jest rozstrzygnięciem merytorycznym kończącym postępowanie w sprawie.
Od takiego orzeczenia, jako dotyczącego istoty sprawy, przysługuje w sprawach z zakresu prawa rzeczowego skarga kasacyjna (art. 5191 § 1 k.p.c.).W tym stanie rzeczy zażalenie do Sądu Najwyższego na postanowienie o oddaleniu skargi o wznowienie postępowania było niedopuszczalne. Przyjęcie, że uczestniczka złożyła skargę kasacyjną, jedynie wadliwie zatytułowaną, nie jest możliwe bowiem, jak zgodnie przyjęto w judykaturze i piśmiennictwie, wniesienie takiego środka zaskarżenia przez uczestnika działającego za pośrednictwem zawodowego pełnomocnika stanowi wadliwie dobraną i nieprawidłowo dokonaną czynność procesową i nie może być uznane za mylne oznaczenie pisma procesowego lub oczywistą omyłkę w rozumieniu art. 130 § 1 zdanie drugie k.p.c. (por. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2017 r., III CZP 2/17, OSNC 2018, nr 2, poz. 16, postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 sierpnia 1998 r., II CZ 71/98, OSNC 1998, nr 12, poz. 226, z dnia 12 grudnia 2000 r., V CZ 110/00, OSNC 2001, nr 7-8, poz. 105, z dnia 19 października 2001 r., I CZ 131/01, nie publ., z dnia 13 października 2005 r., IV CZ 89/05, nie publ., z dnia 6 września 2013 r., V CZ 38/13, nie publ., z dnia 25 lutego 2016 r., III CZ 4/16, nie publ.).Z tych względów, skoro zażalenie podlegało odrzuceniu już przez sąd drugiej instancji, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3986 § 3 w zw. z art. 3941 § 3 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. orzekł jak w postanowieniu.aj