Supreme Court dismisses appeal for invalidity due to failure to prove damage and procedural defects.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the plaintiff's appeal challenging the final judgment denying rent for a traffic accident victim. The court found the plaintiff failed to substantiate the alleged damage or demonstrate that the lower court's decision caused it. Consequently, the appeal was dismissed for not meeting the strict statutory requirements for a claim of legal inconsistency.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: A claim for invalidity of a final judgment is an extraordinary remedy requiring strict interpretation; it is dismissed if the applicant fails to prove the damage or the causal link between the judgment and the damage.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II CNP 28/15 POSTANOWIENIE Dnia 3 grudnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Owczarek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 grudnia 2015 r., skargi M. B. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II Ca 811/13 wydanego sprawie z powództwa M. B. przeciwko P. Spółce Akcyjnej w Warszawieo rentę, odrzuca skargę.
UZASADNIENIE
Powód M. B. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 16 stycznia 2014 r., oddalającego apelację od wyroku Sądu Rejonowego w Opocznie z dnia 30 września 2013 r., którym oddalono powództwo przeciwko P. S.A. z siedzibą w Warszawie o zasądzenie renty.Skarżący podniósł, że wyrok jest niezgodny z art. 366, art. 328 § 2, art. 278 § 1, art. 316 § 1 k.p.c. ponadto zapadł w nieważnym postępowaniu, z uwagi na pozbawienie powoda możności obrony praw (art. 379 pkt 5 k.p.c.).
Jako podstawę skargi wskazał naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 366, art. 278 § 1, art. 217 § 1 w zw. z art. 224 § 1 w zw. z art. 379 pkt 5, art. 379 pkt 5, art. 328 § 2, art. 316 § 1 k.p.c. W zakresie określenia szkody stwierdził, że wydanie niekorzystnego rozstrzygnięcia na skutek uprawomocnienia się doprowadziło do „nieuzyskania korzyści” w postaci renty należnej mu z uwagi na zdrowotne konsekwencje poważnego wypadku drogowego z 1994 r., z którymi na co dzień się boryka.Sąd Najwyższy zważył:Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest środkiem prawnym zmierzającym, poprzez zakwestionowanie zgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądowego orzeczenia, do przesądzenia jednej z przesłanek deliktowej odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa.
Stanowi ona nadzwyczajny, sformalizowany środek procesowy, zatem przepisy ją regulujące muszą być wykładane ściśle (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 2006 r., I CNP 14/06, nie publ., z dnia 28 marca 2007 r., II CNP 124/06, nie publ., z dnia 25 marca 2009 r., V CNP 93/08, nie publ., z dnia 3 czerwca 2009 r., IV CNP 116/08, nie publ.). Zgodnie z ugruntowanym poglądem judykatury niezgodność z prawem musi mieć charakter kwalifikowany, a nadto oczywisty. Przesłanka ta zachodzi, gdy orzeczenie jest widocznie sprzeczne z zasadniczymi i nie podlegającymi różnej wykładni przepisami prawa albo zostało wydane w wyniku rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawnej, bądź uchybia ogólnie przyjętym standardom rozstrzygnięć (por. m.in. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 4 stycznia 2007 r., V CNP 132/06, OSNC 2007, nr 11, poz. 174; z dnia 7 lipca 2006 r., I CNP 33/06, OSNC 2007, nr 2, poz. 35; z dnia 31 marca 2006 r., IV CNP 25/05, OSNC 2007, nr 1, poz. 17).
Oznacza to, że podstawą uwzględnienia skargi nie może być każde uchybienie przepisom prawa, nawet jeżeli wystąpiło w toku postępowania (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2007 r., II CNP 129/07, nie publ., z dnia 29 października 2008 r., IV CNP 45/08, nie publ.).Sformalizowany charakter skargi leży u podstaw wprowadzenia szczególnych wymagań procesowych, których niezachowanie powoduje konieczność jej odrzucenia bez wszczynania postępowania naprawczego. Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., do elementów konstrukcyjnych skargi należą: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, przytoczenie i uzasadnienie podstaw skargi, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie powstania szkody w wyniku wydania zaskarżonego orzeczenia oraz wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w innym trybie nie było i nie jest możliwe.
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego powołanie się na wystąpienie określonej szkody, bez wyraźnego i ścisłego wskazania jej wysokości, przedstawienia przekonującej argumentacji prawnej, która mogłaby wskazywać, że szkoda ta została rzeczywiście stronie wyrządzona, jak również bez powołania dowodów bądź środków uwiarygodniających twierdzenia strony w tym zakresie, samo w sobie nie jest wystarczające do spełnienia obowiązku uprawdopodobnienia szkody (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 2014 r., IV CNP 33/14; z dnia 9 grudnia 2013 r., II CNP 43/13; z dnia 31 października 2013 r., III CNP 28/13 – nie publ.).
Sytuacja taka zachodzi w przedmiotowej sprawie. Skarżący nie uprawdopodobnił wyrządzenia szkody. Twierdzenie, że polega ona na pozbawieniu go żądanej renty oraz odwołanie się do wartości przedmiotu sporu są oczywiście niewystarczające. Jak wskazuje się w judykaturze gdyby powołanie się na oddalenie powództwa miało być wystarczające dla spełnienia tego wymagania, wprowadzenie go przez ustawodawcę traciłoby sens (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 listopada 2007 r., III BP 7/07, OSNP 2009, nr 1-2, poz. 11 i z dnia 8 grudnia 2009 r., III CNP 53/09, niepubl.).
Ponadto, skoro między wydaniem zaskarżonego orzeczenia a powstaniem szkody musi zachodzić normalny, adekwatny związek przyczynowy, a szkoda musi być spowodowana przez wydanie orzeczenia, to powinna zostać poniesiona później niż w dacie wydania orzeczenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2005 r., II CNP 15/05, OSNC 2006, nr 9, poz. 153, z dnia 27 lipca 2006 r., II BP 11/06, OSNP 2007, nr 15-16, poz. 223, z dnia 28 listopada 2006 r., III CNP 46/06, Biul.IC 2007, nr 12, z dnia 25 maja 2007 r., II CNP 30/07, Biul.IC 2008, nr 12).
Z tych względów skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku, jako nie spełniającą wymagań ustawowych, Sąd Najwyższy odrzucił (art. 4248 § 1 k.p.c.).