Supreme Court dismissed appeal for invalidity due to procedural defects and failure to cite substantive law.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the appellant's claim for invalidity of a final judgment, ruling it procedurally defective. The appellant argued the lower court violated procedural rules regarding the appeal judgment, but failed to identify a specific substantive legal provision contradicted by the decision. Consequently, the court dismissed the appeal for lack of required construction and ordered the appellant to pay the costs.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4244 k.p.c.; Art. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: A claim for invalidity requires the identification of a substantive legal provision contradicted by the judgment; mere procedural errors do not constitute invalidity unless they affect the substantive basis of the ruling.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II CNP 1/21 POSTANOWIENIE Dnia 26 października 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kamil Zaradkiewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 października 2021 r. skargi M. L.o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 3 września 2020 r., sygn. akt III Ca (…)wydanego w sprawie z powództwa A. L. przeciwko M. L. o zapłatę, 1) odrzuca skargę, 2) zasądza od skarżącego M. L. na rzecz powoda A. L. kwotę 1800 (tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania przed Sądem Najwyższym.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Ł. wyrokiem z 3 września 2020 r., po rozpoznaniu sprawy z powództwa A. L. przeciwko M. L. o zapłatę, na skutek apelacji obu stron od wyroku Sądu Rejonowego w Ł. z 29 maja 2019 r., zmienił zaskarżony wyrok, zasądzając od M. L. na rzecz A. L. kwotę 10.667,00 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 7 września 2016 r. do dnia zapłaty, oddalając powództwo w pozostałym zakresie, zasądzając od M. L. na rzecz A. L. kwotę 1.596,25 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Oddalił apelację Powoda i Pozwanego w pozostałym zakresie oraz zasądził od M.
L. na rzecz A. L. kwotę 1.253,44 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.Od powyższego wyroku Pozwany złożył skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Wskazał, iż działanie sądu stanowiło rażące naruszenie art. 325 k.p.c. w zw. z art. 391 k.p.c., albowiem rozpoznając apelację od wyroku sądu I instancji, sąd II instancji winien przywołać w sentencji orzeczenia prawidłowo wyrok, od którego apelację rozpoznał.Powód w odpowiedzi wniósł o odrzucenie skargi albo o pozostawienie skargi bez rozpoznania, albo oddalenie skargi i zasądzenie od pozwanego M.
L. na rzecz powoda A. L. kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem przysługuje stronie od prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego wyroku w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4241 § 1 k.p.c.). Podstawą skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia może być wprawdzie naruszenie prawa materialnego lub naruszenie prawa procesowego, z wyjątkiem przepisów dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 4244 k.p.c.).
Niezgodność wyroku z prawem nie polega jednak na tym, że zapadł on z naruszeniem przepisów prawa procesowego, lecz na sprzeczności zaskarżonego wyroku z konkretnymi normami merytorycznymi, które stanowią podłoże rozstrzygnięcia, tj. tymi przepisami prawa, na podstawie których sąd ocenił zasadność żądania i które ukształtowały merytoryczną treść zaskarżonego wyroku (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 1 grudnia 2017 r., sygn. akt I CNP 7/17, niepubl. i powołane tam wcześniejsze orzecznictwo, a także wyroki Sądu Najwyższego z 9 września 2018 r., sygn. akt I CNP 39/17, niepubl. i z 7 lutego 2019 r., sygn. akt I BP 9/17, niepubl. oraz postanowienia Sądu Najwyższego z 15 czerwca 2018 r., sygn. akt III CNP 2/18, niepubl. i sygn. akt III CNP 3/18, niepubl. oraz z 9 maja 2019 r., sygn. akt I BU 3/18, niepubl.).
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie służy zmianie lub uchyleniu zaskarżonego wyroku, lecz wyłącznie przesądzeniu, czy została spełniona jedna z przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa, jaką jest niezgodność z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 4171 § 2 k.c. w związku z art. 77 ust. 1 Konstytucji RP). Uchybienia procesowe, nawet znaczącej rangi, nie przesądzają o tym, że wyrok jest niezgodny z prawem w znaczeniu przyjętym w art. 4241 § 1 k.p.c. Prawomocny wyrok, mimo wadliwego zastosowania przepisów prawa procesowego, może prawidłowo orzekać o żądaniu przedstawionym pod osąd w pozwie.
Z założeniem tym korespondują szczególne wymagania konstrukcyjne skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wśród których wyodrębniono przytoczenie podstaw i ich uzasadnienie (art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c.) oraz wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny (art. 245 § 1 pkt 3 k.p.c.). Powinność wskazania przepisu prawa, z którym wyrok jest niezgodny, stanowi cechę szczególną skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia i wynika z konieczności rozróżnienia między przepisami, które zostały naruszone, a przepisami, z którymi zaskarżone orzeczenie jest niezgodne (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 lipca 2011 r., SK 49/08, OTK-A 2011, nr 6, poz. 55).
Podstawy skargi mogą zatem wypełniać przepisy prawa materialnego lub prawa procesowego, podczas gdy przepisem, z którym wyrok jest niezgodny, może być jedynie przepis lub zespół przepisów merytorycznych stanowiących materialną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie.Skarżący w niniejszej sprawie zarzuca niezgodność z prawem orzeczenia poprzez wskazanie w komparycji rozstrzygnięcia błędnego oznaczenia sądu pierwszej instancji. Postanowieniem z 9 października 2020 r. zaskarżone orzeczenie Sądu Okręgowego w Ł. zostało sprostowane w odpowiednim zakresie poprzez oznaczenie prawidłowe wyroku, od którego apelacja została rozpoznana.
Nie można w tym przypadku uznać, że doszło zatem do wydania orzeczenia wskutek rozpoznania apelacji – jak wskazuje Skarżący – w innej sprawie, zaś przepisem, z którym zachodzi rażąca sprzeczność rozstrzygnięcia miałby być art. 325 k.p.c. w zw. z art. 391 k.p.c. W tym stanie rzeczy, zważywszy, że w skardze nie wskazano przepisu prawa materialnego, z którym kolidował zaskarżony wyrok, należało uznać, że skarga podlegała odrzuceniu jako dotknięta brakiem konstrukcyjnym (art. 4248 § 1 w związku z art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c., zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 15 czerwca 2018 r., sygn. akt III CNP 3/18).
Skarga podlegała również odrzuceniu z powodu braku konstrukcyjnego polegającego na niewskazaniu przez Skarżącego, czy zaskarżone zostało orzeczenie w całości, czy w części (art. 4245 § 1 pkt 1 in fine k.p.c.).Z tych względów, na podstawie art. 4248 § 1 w związku z art. 98 § 1, art. 42412, art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, o kosztach postępowania rozstrzygając z uwzględnieniem § 2 pkt 5 w zw. z § 10 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800). ke