Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove obvious legal error or significant legal issue.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the plaintiff's cassation appeal against the appellate court's dismissal of a loan dispute. The plaintiff alleged procedural violations regarding the defense of a payment order but failed to meet the strict requirements for a cassation complaint. The court ruled that the appeal did not demonstrate an obvious legal error or a significant legal issue requiring Supreme Court review.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3983 k.p.c.; Art. 3984 k.p.c.: A cassation complaint is inadmissible unless it clearly demonstrates an obvious legal error or a significant legal issue without detailed analysis.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt V CSK 263/09 POSTANOWIENIE Dnia 3 grudnia 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Wojciech Jan Katner w sprawie z powództwa A.F. przeciwko A.K. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 grudnia 2009 r., na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 11 marca 2009 r., sygn. akt [...], odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od powódki na rzecz pozwanej 1.800,- (jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 2 Uzasadnienie Na skutek apelacji obu stron postępowania, Sąd Apelacyjny, wyrokiem z dnia 11 marca 2009 r. zmienił zaskarżony wyrok Sądu I instancji i powództwo wobec A.K. oddalił, oddalając także apelację powódki A.F.
Powództwo dotyczyło udzielenia pożyczki w wysokości 150000 złotych, z których 120000 zostało wcześniej spłaconych, a 30000 złotych zasądzonych w toku instancji. W skardze kasacyjnej powódki' zarzucono naruszenie przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wyniki sprawy, przez niewłaściwe niezastosowanie art. 504 § 1 k.p.c. i nie odrzucenie sprzeciwu od nakazu zapłaty. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę wniesiono o odmówienie jej przyjęcia, ewentualnie o jej oddalenie z zasądzeniem kosztów postępowania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu. Nie spełnia ona żadnych przesłanek formalnych ani merytorycznych, wymienionych w art. 3984 k.p.c. i wynikających z art. 3983 k.p.c. Mimo że wielokrotnie już Sąd Najwyższy zwracał uwagę, iż należy najpierw dowieść podstaw do przyjęcia skargi, a potem przedstawić uzasadnienie zarzutów odnoszących się do zaskarżonego orzeczenia, skarżący tego nie uczynił (z wielu, postanowienie SN z dnia 9 listopada 2000 r. II CKN 1385/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 51). Nie zauważył również, że w chwili wnoszenia skargi obowiązywały zmiany w k.p.c., nakazujące wyodrębnić w skardze kasacyjnej wniosek o jej przyjęcie (art. 3984 § 2 k.p.c.).
Jest wprawdzie zdanie zawierające taki wniosek, ale tylko przez użycie słów o oczywistej zasadności skargi i o wystąpieniu istotnego zagadnienia prawnego. Z uzasadnienia nie wiadomo, na czym ma polegać oczywistość skargi. Stosownie do stanowiska SN skarga kasacyjna nie jest oczywiście uzasadniona, jeżeli się tej oczywistości nie wykaże w samym wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 3 28/06, Lex nr 198531; postanowienie z dnia 18 stycznia 2006 r., II CSK 166/05 oraz postanowienie z dnia 3 kwietnia 2006 r., III CSK 85/06, niepubl.).
O tym, że skarga jest oczywiście uzasadniona nie może decydować argumentacja zawarta w uzasadnieniu jej podstaw, tylko argumenty wyraźnie i przekonująco świadczące o okolicznościach uzasadniających rozpoznanie tej skargi (postanowienie SN z dnia 21 kwietnia 2006 r. II CSK 76/06, OSG 2007, nr 1-2, poz. 13; postanowienie SN z dnia 2 kwietnia 2008 r., III CZ 10/08, niepubl.). Oczywistość skargi rozumie się jako wykazanie rażącego naruszenia prawa lub podstawowych zasad praworządnego państwa, widocznych bez przeprowadzania szczegółowej analizy przepisów (postanowienia SN z dnia 26 kwietnia 2006 r.
II CZ 28/06, Lex nr 198531; z dnia 27 kwietnia 2006 r. I CZ 15/06, niepubl.; z dnia 29 listopada 2007 r. II CSK 460/07, niepubl.; z dnia 18 czerwca 2008 r. III CSK 110/08, niepubl.). Podobnie się przedstawia kwestia podniesienia istotnego zagadnienia prawnego, jakie wystąpiło w sprawie, wymagającego, zdaniem skarżącego rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy. Problem procesowy jest przedstawiony enigmatycznie i opisowo, nie ma nic o dotychczasowych doświadczeniach związanych z tym problemem, ani poprzez orzecznictwo, ani wypowiedzi doktryny prawa.
Tam, gdzie jest odwołanie się do takich źródeł jest to i całkowicie nie wystarczające i nie merytoryczne. Zaskarżany nie jest właściwie wyrok II instancji, a zachowania przed Sądem I instancji. Treść skargi dotyczy wyłącznie ustaleń faktycznych, w tym zakresie przywrócenia terminu do zgłoszenia sprzeciwu wobec nakazu zapłaty. To nie podlega ani badaniu ani ocenom Sądu Najwyższego (art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.). Dlatego też skarga kasacyjna podlega odrzuceniu na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c., a o kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 98 k.p.c. w związku z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c.