Legislator Giurisprudenza & Legislazione
I CNP 23/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against ruling on court-appointed legal aid costs as procedural order is not appealable.

Numero d'incarto I CNP 23/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the applicant's appeal against a final ruling denying legal aid costs for a court-appointed lawyer. The applicant argued the decision was unlawful under the Civil Procedure Code, but the Court held that such procedural orders are not subject to appeal. Consequently, the appeal was declared inadmissible because the specific ruling on costs does not fall within the scope of reviewable final judgments.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal for a finding of unlawfulness against a final judgment is inadmissible if the judgment concerns a procedural order regarding court-appointed legal aid costs, as such orders are not appealable under the Civil Procedure Code.

Parole chiave

Generato dall'IA
procedural order legal aid costs court appointed lawyer inadmissible appeal final judgment review

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4241 § 1 k.p.c.
Pełnomocnik wnioskodawczyni wniósł skargę na podstawie art. 4241 § 1 k.p.c., w której żądał stwierdzenia niezgodności z prawem tego orzeczenia.
Art. 4248 § 1 k.p.c.
Z przytoczonych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).
art. 4241 § 1 k.p.c
Pełnomocnik wnioskodawczyni wniósł skargę na podstawie art. 4241 § 1 k.p.c., w której żądał stwierdzenia niezgodności z prawem tego orzeczenia.
art. 4248 § 1 k.p.c
Z przytoczonych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II CNP 64/14
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 marca 2014 r., II CNP 64/14, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 października 2013 r., II CNP 34/13, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2012 r., V CNP 63/11, niepubl.).
II CNP 34/13
Supreme Court dismissed claim for invalidity of final judgment due to lack of proven damage and procedural defects.
V CNP 63/11
Supreme Court partially allowed insurer's appeal, striking lower court judgment for exceeding appeal scope and violating civil code limits.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt I CNP 23/14 POSTANOWIENIE Dnia 27 stycznia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marian Kocon w sprawie ze skargi H. R. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 4 listopada 2011 r. wydanego w sprawie z wniosku H. R. przy uczestnictwie Z. R. o dział spadku, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 stycznia 2015 r., odrzuca skargę. 2

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 4 listopada 2011 r. Sąd Okręgowy w W. oddalił zażalenie wnioskodawcy na postanowienie Sądu Rejonowego w O., w przedmiocie przyznania pełnomocnikowi działającemu z urzędu kosztów pomocy prawnej. Pełnomocnik wnioskodawczyni wniósł skargę na podstawie art. 4241 § 1 k.p.c., w której żądał stwierdzenia niezgodności z prawem tego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie przysługuje od postanowień wydanych w postępowaniu procesowym (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 marca 2014 r., II CNP 64/14, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 października 2013 r., II CNP 34/13, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2012 r., V CNP 63/11, niepubl.). Stanowisko to znajduje potwierdzenie w obecnej treści art. 4241 § 1 k.p.c. stanowiącego podstawę skargi w niniejszej sprawie. Skarga dotyczy postanowienia w przedmiocie przyznania pełnomocnikowi działającemu z urzędu kosztów pomocy prawnej. Podlega zatem odrzuceniu jako niedopuszczalna. Z przytoczonych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).