Supreme Court dismisses appeal for vague grounds failing to specify legal errors under Article 559 of Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appeal filed by the employer against a labor court judgment awarding back pay and damages to an employee. The employer alleged procedural errors regarding the clarity of the lawsuit and the calculation of salary differentials, but the court found the grounds for appeal insufficiently detailed. The court ruled that the appeal failed to clearly identify specific legal violations or substantive assumptions made by the lower court, rendering it inadmissible under the Civil Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArticles 559, 118, 216, 577 of the Civil Procedure Code; An appeal is inadmissible if the grounds for cassation do not clearly and concisely specify the legal errors attributed to the court of first instance, preventing the identification of the violated provisions and the factual basis of the contested decision.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Απόφαση 981 / 2021 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)
Αριθμός 981/2021
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
B2' Πολιτικό Τμήμα
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μαρία Νικολακέα, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Όλγα Σχετάκη - Μπονάτου, Θεόδωρο Μαντούβαλο - Εισηγητή, Καλλιόπη Πανά και Παναγιώτη Αθανασόπουλο, Αρεοπαγίτες.
Συνεδρίασε δημόσια στο Κατάστημά του, στις 19 Ιανουαρίου 2021, με την παρουσία και της Γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: νομικού προσώπου ιδιωτικού δικαίου με την επωνυμία "Οργανισμός Ελληνικών Γεωργικών Ασφαλίσεων" (ΕΛ.Γ.Α.), που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τις πληρεξούσιες δικηγόρους του Ιφιγένεια Καρανδρέα και Αναστασία Κουτσαύτη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ., οι οποίες κατέθεσαν προτάσεις.
Του αναιρεσιβλήτου: Ι. Χ. του Δ., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αθανάσιο Βλαχογιάννη, ο οποίος κατέθεσε προτάσεις.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 17/12/2012 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 70/2015 του ίδιου Δικαστηρίου και 5529/2018 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον νομικό πρόσωπο με την από 21/6/2019 αίτησή του.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη του.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Ο ενάγων και ήδη αναιρεσίβλητος Ι.Χ. με την από 17-12-2012 αγωγή του ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών δικάζον κατά τη διαδικασία των εργατικών διαφορών, εξέθεσε ότι εργάζεται στο εναγόμενο και ήδη αναιρεσείον ν.π.ι.δ. με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου και ζήτησε να αναγνωριστεί α) ότι το εναγόμενο παράνομα και καταχρηστικά παρέλειψε να τον τοποθετήσει σε θέση προϊσταμένου από 21-2-2011, β) να υποχρεωθεί το εναγόμενο λόγω της αδικοπραξίας να του καταβάλει ως αποζημίωση τη διαφορά μισθού (επίδομα θέσης ευθύνης) ανερχόμενη στο ποσό των 38.920,82 € και γ) να αναγνωριστεί χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη που υπέστη 40.000 €. Το Πρωτοδικείο απέρριψε την αγωγή ως αόριστη και το Εφετείο κατ' έφεση του ενάγοντος την έκανε εν μέρει δεκτή, αναγνώρισε ότι ο ενάγων καταχρηστικά δεν τοποθετήθηκε από τα όργανα του εναγομένου στην αιτούμενη θέση από 28-2-2011 και του επιδίκασε αποζημίωση 16.894,26 € και χρηματική ικανοποίηση 3.000 €.
Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αρ. 4, 566 § 1 & 577 § 3 ΚΠολΔ προκύπτει ότι στο έγγραφο της αναιρέσεως πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας, ώστε να είναι δυνατόν να διαπιστωθεί, αν και ποιο λόγο αναιρέσεως από τους περιοριστικώς αναφερομένους στο άρθρο 559 ΚΠολΔ θεμελιώνει η προβαλλόμενη αιτίαση.
Για να είναι ορισμένος ένας λόγος αναίρεσης δεν αρκεί η απλή μνεία του αριθμού του άρθρου 559 ΚΠολΔ που προβλέπει το σχετικό λόγο, ούτε η επανάληψη του κειμένου της σχετικής διάταξης, χωρίς να προσδιορίζονται τα αναγκαία στοιχεία, που σύμφωνα με αυτήν, απαιτούνται για να στοιχειοθετηθεί ο συγκεκριμένος λόγος αναίρεσης.
Σε κάθε δε περίπτωση, πρέπει να αναφέρονται στο αναιρετήριο οι ουσιαστικές παραδοχές του δικαστηρίου της ουσίας, υπό τις οποίες και συντελέστηκε η παραβίαση της ουσιαστικής διατάξεως. Ειδικά για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως για παραβίαση κανόνων ουσιαστικού δικαίου από το δικαστήριο της ουσίας (αρ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ) πρέπει να καθορίζεται η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάστηκε και το αποδιδόμενο στην απόφαση νομικό σφάλμα ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή του ουσιαστικού νόμου.
Αν δε το δικαστήριο ερεύνησε την υπόθεση στην ουσία της, πρέπει να εκτίθενται και οι κρίσιμες σχετικές παραδοχές, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά που έγιναν δεκτά, υπό τα οποία και συντελέστηκε η προβαλλόμενη παραβίαση των κανόνων ουσιαστικού δικαίου. Προκειμένου δε, απορρίψεως αγωγής λόγω (νομικής) αοριστίας, για να είναι ορισμένος και άρα παραδεκτός ο λόγος αναίρεσης πρέπει στο αναιρετήριο να διαλαμβάνεται ότι ο περί αοριστίας ισχυρισμός προτάθηκε στο δικαστήριο της ουσίας και να καθορίζεται ο νόμιμος τρόπος προβολής του, το περιεχόμενό του, επιπλέον δε να καθορίζεται το περιεχόμενο της αγωγής, ενόψει του ότι η αοριστία του λόγου αναίρεσης δεν μπορεί να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλο διαδικαστικό έγγραφο (ΟλομΑΠ 28/1998, ΑΠ 579/2021, ΑΠ 1291/2010, ΑΠ 1631/2009, ΑΠ 699, 700/2011).
Εξάλλου για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως με τον οποίο αποδίδεται η πλημμέλεια ότι η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση (αρ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ) εξαιτίας ανεπαρκών ή αντιφατικών αιτιολογιών, πρέπει στο αναιρετήριο, πλην των παραπάνω, να αναφέρεται σε τι συνίσταται η ανεπάρκεια ή η αντίφαση των αιτιολογιών, δηλαδή ποιες επιπλέον αιτιολογίες έπρεπε να περιλαμβάνει η απόφαση ή που εντοπίζονται οι αντιφάσεις.
Και στις δύο περιπτώσεις πρέπει επιπρόσθετα να εκτίθεται στο αναιρετήριο ότι υποβλήθηκε στο Εφετείο ισχυρισμός για την αντιμετώπιση του οποίου εσφαλμένα εφαρμόστηκε ή, ενώ έπρεπε να εφαρμοστεί, εσφαλμένα δεν εφαρμόστηκε ο επικαλούμενος κανόνας ουσιαστικού δικαίου, ώστε από το αναιρετήριο να προκύπτει η προβαλλόμενη νομική πλημμέλεια, δοθέντος ότι η αοριστία του λόγου αναιρέσεως δεν μπορεί να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλο διαδικαστικό έγγραφο (ΟλομΑΠ 20/2005, ΑΠ 354/2021, ΑΠ 892/2019, ΑΠ 259/2019).
Στην προκειμένη περίπτωση, με τους λόγους αναίρεσης το αναιρεσείον νπιδ αποδίδει στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση πλημμέλειες εκ του άρθρου 559 αριθ. 1 & 19 ΚΠολΔ και ειδικότερα, με τον 1ο λόγο ότι κατ' εσφαλμένη εφαρμογή των διατάξεων των άρθρων 118 & 216 ΚΠολΔ δέχθηκε ότι η αγωγή είναι ορισμένη, με το 2ο λόγο ότι κατ' εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή των διατάξεων του Κανονισμού Κατάστασης του Προσωπικού του ΕΛ.ΓΑ.
δέχθηκε ότι η παράλειψη τοποθέτησης του αναιρεσίβλητου είναι παράνομη και καταχρηστική, με τον 3ο λόγο ότι κατ' εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή των διατάξεων περί αδικοπραξιών του ΑΚ έκρινε ότι οφείλει αποζημίωση στον αναιρεσίβλητο για ηθική βλάβη και με τον 4ο λόγο ότι κατ' εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή των εφαρμοστέων διατάξεων του ΚΠΠ έκρινε ότι οφείλει να αποζημιώσει τον αναιρεσίβλητο λαμβάνοντας ως βάση υπολογισμού επίδομα ευθύνης ποσού 496.89 €, ήτοι 40% επί του βασικού μισθού του 1ου μισθολογικού κλιμακίου της κλίμακας Π.Ε./5, το οποίο η προσβαλλόμενη ορίζει σε ποσό 1242,22 €.
Με αυτό το περιεχόμενο, οι λόγοι αναιρέσεως είναι αόριστοι και ως εκ τούτου απαράδεκτοι, διότι στο αναιρετήριο δεν αναφέρονται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο οι νομικές πλημμέλειες που αποδίδονται στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, ώστε να είναι δυνατόν να διαπιστωθεί ποιες διατάξεις παραβίασε, διαλαμβάνονται δε αποσπασματικά μόνο, κατά την κρίση του αναιρεσείοντος και όχι πλήρεις, έστω και συνοπτικά, οι κρίσιμες ουσιαστικές παραδοχές του Εφετείου, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε αυτό ως αποδειχθέντα για να στηρίξει τη φερόμενη ως λανθασμένη κρίση του.
Βάλλοντας δε κατά του ορισμένου της αγωγής, δεν διαλαμβάνεται στο αναιρετήριο ότι ο περί αοριστίας ισχυρισμός προτάθηκε στο δικαστήριο της ουσίας, ούτε καθορίζεται ο νόμιμος τρόπος προβολής του και το περιεχόμενό του, επιπλέον δε δεν καθορίζεται το περιεχόμενο της αγωγής. Κατ' ακολουθίαν, πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση και να καταδικαστεί το αναιρεσείον λόγω της ήττας του στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου (ΚΠολΔ 176, 183, 189 § 1, 191 § 2), κατά τα οριζόμενα ειδικότερα στο διατακτικό.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 21-6-2019 και με αριθ. κατάθεσης 5687/567/21-6-2019 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθμ. 5529/2018 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.
Και
Καταδικάζει το αναιρεσείον στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου, την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.
ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 18 Μαΐου 2021.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 22 Ιουλίου 2021.
H ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ