Court dismisses asylum appeal for lack of specific fear of persecution and failure to rebut safe country presumption.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Administrative Court of International Protection dismissed the applicant's appeal against the Refugee Service's refusal of international protection. The applicant, from Georgia, claimed political persecution due to opposition party involvement but offered no specific evidence linking him to targeted violence. The court found his claims generic, unsupported by the interview record, and inconsistent with the statutory presumption of safety for his country of origin. Consequently, the court upheld the original decision, ruling that economic motives alone do not qualify for refugee status.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArticles 3 and 19 of the Refugees Law; The court must reject asylum claims where the applicant fails to substantiate a well-founded fear of persecution and does not rebut the presumption of safety regarding their country of origin.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Δημοκρατία ν. Κουκκουρή κ.α. (1993) 3 ΑΑΔ 598
Eλισσαίου Xρίστος ν. Aρχής Hλεκτρισμού Kύπρου (2004) 3 ΑΑΔ 412
Κυπριακή Δημοκρατία και Άλλοι ν. Ευγένιου Σπύρου και Άλλων (2007) 3 ΑΑΔ 533
Moda Encando Ltd ν. Διευθυντή Τελωνείων (2009) 3 ΑΑΔ 384
Xατζηχάννας Bραχίμης I. ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (Aρ. 2) (2009) 3 ΑΑΔ 655
Κυπριακή Δημοκρατία ν. Svetlana Shalaeva (2010) 3 ΑΑΔ 598
Ηossain Md Jakir ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2008) 4 ΑΑΔ 568
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DDDP:2022:258
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ
Υπόθεση Αρ.: 2159/21
18 Απριλίου, 2022
[Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]
Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος
Μεταξύ: D.S
Αιτητού,
ΚΑΙ
Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω
της Υπηρεσίας Ασύλου
Καθ’ ων η αίτηση
……………………
Μάρκου Ρενέ (κα.) για Κ. Νικολάου (κα.), για τον Αιτητή
Λ. Μιχαϊλίδου (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Καθ’ ων η αίτηση
Α Π Ο Φ Α Σ Η
Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.: Ο Αιτητής με την παρούσα προσφυγή αιτείται την έκδοση απόφασης από το παρόν Δικαστήριο με την οποία να κηρύσσεται άκυρη η απόφαση των Καθ’ ων η αίτηση ημερομηνίας 22.3.2021, η οποία του κοινοποιήθηκε στις 6.4.2021, με την οποία απορρίφθηκε η αίτησή του για διεθνή προστασία.
Γεγονότα
1. Τα γεγονότα της υπόθεσης έχουν ως ακολούθως: Ο Αιτητής κατάγεται από τη Γεωργία. Στις 2.8.2019, υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας. Στις 11.2.2021, πραγματοποιήθηκε συνέντευξη του Αιτητή από λειτουργό της Υπηρεσίας Ασύλου, ο οποίος υπέβαλε Έκθεση/Εισήγηση στον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου (στο εξής: «ο Προϊστάμενος») για απόρριψη της αίτησης διεθνούς προστασίας του Αιτητή. Στις 22.3.2021, ο Προϊστάμενος ενέκρινε την εισήγηση, απορρίπτοντας την αίτηση ασύλου του Αιτητή, απόφαση η οποία του κοινοποιήθηκε στις 6.4.2021. Η τελευταία αυτή απόφαση αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας.
Νομικοί Ισχυρισμοί
2. Στο πλαίσιο των γεγονότων του εισαγωγικού δικογράφου της προσφυγής, ο Αιτητής αναφέρει ότι υποστηρίζει το κόμμα της αντιπολίτευσης και ότι έλαβε μέρος σε αντικυβερνητικές διαδηλώσεις με αποτέλεσμα να καταστεί στόχος της παρούσας κυβέρνησης.
3. Στο πλαίσιο της γραπτής του αγόρευσης ο Αιτητής επαναλαμβάνει ως τίτλους τους λόγους προσφυγής όπως καταγράφονται στο εισαγωγικό δικόγραφο της παρούσας διαδικασίας, χωρίς ωστόσο και να υπάρχει οποιαδήποτε εξειδίκευση αυτών σε συνάρτηση με τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης.
4. Από την πλευρά τους οι Καθ΄ων η αίτηση αντιτείνουν ότι ο Αιτητής δια της συνηγόρου του δεν προβαίνει σε ανάπτυξη των λόγων προσφυγής ώστε να μπορούν να απαντηθούν από την πλευρά των Καθ’ ων η αίτηση, αυτοί παραμένουν γενικοί και αόριστοι και κατ’ επέκταση δεν είναι δεόντως δικογραφημένοι. Παραπέμποντας στις περιστάσεις και στα γεγονότα που περιβάλλουν το αίτημα του Αιτητή για διεθνή προστασία, όπως προκύπτει από τη συνέντευξή του, υποστηρίζουν ότι πρόκειται περί οικονομικού μετανάστη. Υπεραμύνονται της επίδικης πράξης υποβάλλοντας ότι αυτή αποτελεί προϊόν δέουσας έρευνας και ότι δεν εμφιλοχώρησε οποιαδήποτε πλάνη της διοίκησης. Προβάλλουν εξάλλου ότι η επίδικη πράξη είναι δεόντως αιτιολογημένη και σε κάθε περίπτωση η αιτιολογία της συμπληρώνεται από τα στοιχεία του διοικητικού φακέλου.
To Νομικό Πλαίσιο
5. Ο Κανονισμός 2 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Διαδικαστικών Κανονισμών του 2019 έχει ως ακολούθως (η υπογράμμιση είναι του παρόντος δικαστηρίου):
«Ο Διαδικαστικός Κανονισμός του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962, και οι περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διαδικαστικοί Κανονισμοί (Αρ.1) Διαδικαστικοί Κανονισμοί του 2015, τυγχάνουν εφαρμογής σε όλες τις προσφυγές που καταχωρούνται στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας από 18.6.2019, με τις αναγκαίες τροποποιήσεις που αναφέρονται στη συνέχεια και κατ΄ ανάλογη εφαρμογή των δικονομικών κανόνων και πρακτικής που ακολουθούνται και εφαρμόζονται στις ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου προσφυγές εκτός αν ήθελε άλλως ορίσει το Δικαστήριο.».
6. Ο Κανονισμός 7 του Διαδικαστικού Κανονισμού του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962 προβλέπει τα εξής:
«Έκαστος διάδικος δέον δια των εγγράφων προτάσεων αυτού να εκθέτη τα νομικά σημεία επί των οποίων στηρίζεται και, αιτιολογών συγχρόνως ταύτα πλήρως. Διάδικος εμφανιζόμενος άνευ συνηγόρου δεν υποχρέουται εις συμμόρφωσιν προς τον κανονισμό αυτόν.».
7. Το άρθρο 11 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμων του 2018 και 2020 (Ο περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμος) καθορίζει τη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου.
8. Το άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου καθορίζει τις προϋποθέσεις αναγνώρισης προσώπου ως πρόσφυγα.
9. Το άρθρο 19 του περί Προσφύγων Νόμου καθορίζει της προϋποθέσεις αναγνώρισης καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας.
Κατάληξη
10. Εκ προοιμίου, παρατηρώ ότι κανένας συγκεκριμένος λόγος προσφυγής δεν προβάλλεται και κατά μείζονα λόγο δεν αιτιολογείται από τη συνήγορο του Αιτητή, όπως επιβάλλει ο Κανονισμός 7 του Διαδικαστικού Κανονισμού του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου του 1962. Η έννοια του Κανονισμού 7 είναι η οριοθέτηση με λεπτομέρεια, (αυτή είναι η έννοια της λέξης «πλήρως»), ούτως ώστε τα επίδικα θέματα να περιορίζονται στα απολύτως αναγκαία, με τους διαδίκους να γνωρίζουν με ακρίβεια το λόγο που προωθείται ο εκάστοτε λόγος ακύρωσης, αλλά και το Δικαστήριο να ασχολείται μόνο με συγκεκριμένα ζητήματα και όχι με γενικές και αόριστες τοποθετήσεις [Βλ. Α.Ε. Αρ. 156/2012, Mustafa Haghilo v. Γενικού Διευθυντή Υπουργείου Εσωτερικών, ημερ. 27/2/2018, Α.Ε. Αρ. 95/2012, Χριστοδουλίδης ν. Πανεπιστημίου Κύπρου, ημερ. 6.7.2018]. Αυτά ισχύουν κατά μείζονα λόγο όταν ο Αιτητής εκπροσωπείται δια συνηγόρου.
11. Επιπλέον, η παράθεση απλώς των νομικών διατάξεων και παραπομπή σε συναφή με το λόγο προσφυγής νομολογία χωρίς ειδική αναφορά στην πλημμέλεια της επίδικης απόφασης αποτελεί μια τέτοια περίπτωση αόριστης προβολής των λόγων ακύρωσης. Το γεγονός ότι το παρόν Δικαστήριο είναι δικαστήριο που εξετάζει όχι μόνο τη νομιμότητα αλλά και την ουσιαστική ορθότητα των διοικητικών πράξεων, οι οποίες απαριθμούνται στο εδάφιο (4) του άρθρου 11 του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου, δεν αναιρεί την πιο πάνω υποχρέωση του Αιτητή.
12. Η περίμετρος των ζητημάτων που έχει δικαιοδοσία να εξετάσει το παρόν Δικαστήριο καθορίζεται και σε αυτή την περίπτωση καταρχήν από τα δικόγραφα των διαδίκων. Μόνη εξαίρεση αποτελούν οι λόγοι προσφυγής που άπτονται ζητημάτων δημοσίας τάξεως τα οποία δύναται το δικαστήριο να εξετάσει και αυτεπαγγέλτως κάτω και πάλι από συγκεκριμένες προϋποθέσεις. [Βλ. «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου», Επαμεινώνδας Π. Σπηλιωτόπουλος, 14ης Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 260 και «Εισηγήσεις Διοικητικού Δικονομικού Δικαίου, Χαράλαμπος Χρυσανθάκης, 2η Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 247»].
13. Η αναγκαιότητα έγερσης των λόγων προσφυγής με ευκρίνεια και λεπτομέρεια είναι θεμελιώδους σημασίας διαφορετικά το Δικαστήριο δεν νομιμοποιείται να τα εξετάσει αυτεπαγγέλτως, έστω και εάν έχουν εγερθεί με την αγόρευση. [Βλ. Δημοκρατία ν. Shalaeva (2010) 3 Α.Α.Δ. 598, Δημοκρατία ν. Κουκκουρή (1993) 3 Α.Α.Δ. 598, Δημοκρατία ν. Σπύρου (2007) 3 Α.Α.Δ. 533 και Χατζηχάννας ν. Δημοκρατίας (Αρ. 2) (2009) 3 Α.Α.Δ. 655].
14. Εν προκειμένω, ο Αιτητής στο πλαίσιο του εισαγωγικού δικογράφου της παρούσας διαδικασίας και της γραπτής του αγόρευσης προβάλλει ως τίτλους πλείονες λόγους προσφυγής χωρίς να προβαίνει σε οποιαδήποτε ανάπτυξη και/ή εξειδίκευση αυτών και κατά μείζονα λόγο χωρίς να προβαίνει σε υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση στις διατάξεις του οικείου νόμου και των λόγων προσφυγής που προωθούνται. Στα γεγονότα του εισαγωγικού δικογράφου, ο Αιτητής επικαλείται για πρώτη φορά γενικά ότι υπάρχει κίνδυνος για τη ζωή του στη χώρα καταγωγής του. Η ανάπτυξη των λόγων προσφυγής και των γεγονότων που υποστηρίζουν κατά τον Αιτητή το αίτημά του για άσυλο τερματίζεται με τις γενικές αυτές επισημάνσεις, χωρίς ο Αιτητής να αναπτύσσει οτιδήποτε περαιτέρω ή να επιχειρεί την τεκμηρίωση των ισχυρισμών του.
15. Ως εκ των ανωτέρω, αλυσιτελείς και εξ αυτού απαράδεκτοι είναι οι εγειρόμενοι λόγοι προσφυγής εξαιτίας της γενικότητας με την οποία αυτοί εγείρονται (Βλ. Απόφαση στην Υπόθεση Αρ. 1639/2005, Μd Moin Uddin ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, ημερ. 27.4.2007).
16. Περαιτέρω, αλυσιτελώς εγείρονται οι λόγοι αυτοί προσφυγής, ορώμενοι και υπό το φως της δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου. Είναι κρίσιμο και απαραίτητο να καταστεί εκ προοιμίου αντιληπτό ότι η δικαιοδοσία του παρόντος δικαστηρίου διαδραματίζει καταλυτικό ρόλο στο λυσιτελές προβολής των λόγων προσφυγής.
Ειδικότερα, το παρόν Δικαστήριο ως δικαστήριο ουσίας δικάζει την υπόθεση που άγεται ενώπιον του εξ υπαρχής, κατά το νόμο και κατά την ουσία, δεν περιορίζεται μόνο στην εξέταση της διαδικασίας και των στοιχείων κρίσης της διοικητικής αρχής που εξέδωσε την προσβαλλόμενη πράξη, αλλά προχωρεί παραπέρα και εξετάζει και την ουσιαστική ορθότητα της επίδικης πράξεως.
Ο Αιτητής θα πρέπει να προβάλει, στο πλαίσιο της παρούσας δικαστικής διαδικασίας, τέτοιους συγκεκριμένους και ειδικούς ισχυρισμούς, οι οποίοι εν δυνάμει θα δικαιολογούσαν την υπαγωγή του στο καθεστώς διεθνούς προστασίας. Ως δε λόγος προσφυγής ανάγεται πλέον η κακή/πλημμελής εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών από τη διοίκηση, εκτίμηση η οποία καθιστά αλυσιτελή την προβολή υποπεριπτώσεων λόγων προσφυγής π.χ.
έλλειψη δέουσας έρευνας, ορισμένες διαδικαστικές πλημμέλειες κατά την έκδοση της επίδικης πράξης. Εν προκειμένω, ο Αιτητής δια της συνηγόρου του, έχει την ευκαιρία να εκθέσει τους ισχυρισμούς του και να λάβει όλα τα δέοντα δικονομικά μέσα προς τεκμηρίωσή τους [Βλ. «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου», Επαμεινώνδας Π.
Σπηλιωτόπουλος, 14ης Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 260, υποσημ. 72, «Εισηγήσεις Διοικητικού Δικονομικού Δικαίου, Χαράλαμπος Χρυσανθάκης, 2η Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σελ. 247 και Π.Δ. Δαγτόγλου, (Διοικητικό Δικονομικό Δίκαιο), σελ. 552].
17. Επισημαίνεται συναφώς, ότι ο Αιτητής στο έντυπο της αίτησής του για άσυλο επικαλέστηκε ως λόγο εγκατάλειψης της χώρας καταγωγής του λακωνικά τα ακόλουθα: οικονομική δυσπραγία, τραπεζικό χρέος, κίνδυνος καταδίκης, προστριβές με εγγυητές, πολιτική παρενόχληση. Κατά το κρίσιμο στάδιο της συνέντευξης του, ο Αιτητής ανέφερε ότι ο λόγος που εγκατέλειψε τη χώρα του είναι εξαιτίας της αδυναμίας του να ανταποκριθεί στα χρέη του προς την τράπεζα. Αυτός είναι και ο μόνος λόγος, κατά τον Αιτητή, ο οποίος τον ώθησε να εγκαταλείψει τη χώρα του. Επεσήμανε, κατόπιν σχετικής ερώτησης που του υποβλήθηκε ότι το έντυπο της αίτησής του το συμπλήρωσε ο δικηγόρος του. Ως αναφέρει η δήλωση περί πολιτικών προβλημάτων αναφέρεται στη γενικότερα κακή οικονομική κατάσταση που επικρατεί στη χώρα του.
18. Αξιολογώντας τους πιο πάνω ισχυρισμούς, οι Καθ’ ων η αίτηση αποδέχτηκαν ως αξιόπιστους τους ισχυρισμούς του Αιτητή, κρίνοντας εντούτοις ότι δεν δικαιολογείται η υπαγωγή του στο καθεστώς του πρόσφυγα, ή, επικουρικώς, στο καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, δυνάμει των άρθρων 3 και 19 του περί Προσφύγων Νόμου.
19. Ανεξαρτήτως της διαπίστωσής μου περί απαραδέκτου, έχοντας ενώπιον μου το διοικητικό φάκελο της υπόθεσης καθώς και την ίδια την επίδικη απόφαση δεν διαπιστώνω να υφίσταται οποιαδήποτε πλημμέλεια σε σχέση με αυτήν. Αντίθετα, διαπιστώνω ότι η εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών σε συνάρτηση με τις οικείες διατάξεις δεν παρουσιάζει οποιαδήποτε πλημμέλεια. Επιπλέον, η επίδικη απόφαση είναι προϊόν δέουσας έρευνας, δεόντως αιτιολογημένη και εν τέλει ορθή.
20. Ειδικότερα, κρίνω ότι ορθώς η αρμόδια αρχή κατέληξε ότι δεν δικαιολογείται η υπαγωγή του Αιτητή στο καθεστώς του πρόσφυγα καθώς δεν εγέρθηκε και πολλώ μάλλον δεν τεκμηριώθηκε η συνδρομή βάσιμου φόβου δίωξης για κάποιον από τους λόγους που εξαντλητικά αναφέρονται στο άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου. Ούτε επίσης τεκμηριώνεται υπαγωγή του στο καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας (άρθρο 19 του περί Προσφύγων Νόμου), καθώς ο Αιτητής δεν επικαλείται αλλά και από τα ενώπιον μου στοιχεία δεν προκύπτει ότι εάν επιστρέψει στη χώρα καταγωγής του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη (Βλ. άρθρο 19(2) του περί Προσφύγων Νόμου).
21. Είναι καλά γνωστή η διάκριση μεταξύ πρόσφυγα και οικονομικού μετανάστη, όπου στην περίπτωση του τελευταίου δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις υπαγωγής του στο καθεστώς διεθνούς προστασίας καθώς τα κίνητρα εγκατάλειψης της χώρας καταγωγής του είναι αμιγώς οικονομικά. (Βλ. Εγχειρίδιο Ύπατης Αρμοστείας για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων, παρ.62).
22. Η επίκληση αμιγώς οικονομικών κινήτρων εγκατάλειψης της χώρας καταγωγής του Αιτητή δεν δικαιολογεί από μόνη της την υπαγωγή του στο καθεστώς του πρόσφυγα ή την αναγνώριση καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας [Βλ. ενδεικτικώς Υπόθεση Αρ. 2319/2006Md Jakir Hossain v. Δημοκρατίας, μέσω Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, ημερ. 16.7.2008, (2008) 4 ΑΑΔ 568, Απόφαση στην υπόθεση αρ. 444/20, S.Μ.S. ν. Δημοκρατίας, μέσω Υπηρεσίας Ασύλου, ημερ. 2.6.2021, Υπόθεση Αρ. 1051/2010, Irene Fesenko v. Δημοκρατίας, μέσω Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων].
23. Επισημαίνω επίσης, το Διάταγμα του Υπουργού Εσωτερικών ημερομηνίας 26.5.2021 (Κ.Δ.Π. 225/2021) δυνάμει του οποίου η χώρα καταγωγής του Αιτητή ορίζεται ως ασφαλής τρίτη χώρα ιθαγένειας, χωρίς εν προκειμένω ο Αιτητής να προβάλει οποιουσδήποτε ειδικούς και τεκμηριωμένους ισχυρισμούς/στοιχεία που αφορούν προσωπικά στον ίδιο και οι οποίοι να ανατρέπουν το τεκμήριο περί ασφαλούς τρίτης χώρας.
24. Σημειώνω τέλος ότι οι οψιγενείς ισχυρισμοί που προβάλλονται στο πλαίσιο του εισαγωγικού δικογράφου της παρούσας διαδικασίας, προβάλλονται για πρώτη φορά στο στάδιο της δικαστικής διαδικασίας είναι γενικοί και ατεκμηρίωτοι. Επιπλέον, δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη, εφόσον παγίως αναγνωρίζεται ότι οι αγορεύσεις δεν αποτελούν μέσο για τη θεμελίωση γεγονότων [Βλ. Δημοκρατία ν. Κουκκουρή (1993) 3 Α.Α.Δ. 598, Ελισσαίου ν. Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου (2004) 3 Α.Α.Δ. 412 και Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας (2009) 3 Α.Α.Δ. 384].
Ως εκ τούτου, η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται, με €1000 έξοδα εναντίον του Αιτητή και υπέρ των Καθ’ ων η αίτηση.
Κ.Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο