Court dismisses asylum claim for Bangladeshi applicant citing insufficient evidence of persecution risk.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Administrative Court of International Protection dismissed the applicant's appeal against the Refugee Service's refusal of international protection. The applicant, a Bangladeshi national, claimed economic hardship and a desire to study and work, but offered no evidence of persecution based on race, religion, or political opinion. The court found the applicant failed to meet the substantive requirements of Article 3 and Article 19 of the Refugees Law 2000 and upheld the original decision as legally sound.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArticles 3 and 19 of the Refugees Law 2000; An asylum claim is rejected where the applicant fails to substantiate a well-founded fear of persecution or serious harm, and where the country of origin is recognized as safe under relevant case law.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Δημοκρατία ν. Κουκκουρή κ.α. (1993) 3 ΑΑΔ 598
Eυθυμίου Mαρία ν. Kυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Eπιτροπής Δημόσιας Yπηρεσίας (1997) 3 ΑΑΔ 281
Κυπριακή Δημοκρατία ν. Svetlana Shalaeva (2010) 3 ΑΑΔ 598
Χωματένος Χαράλαμπος Κύπρου ν. Κυπριακής Δημοκρατίας και άλλου (2013) 3 ΑΑΔ 120
Ανθούσης ν. Δημοκρατίας (1995) 4 ΑΑΔ 1709
ΚΡΥΣΤΑΛΛΩ ΖΩΜΕΝΗ ΠΑΝΤΕΛΙΔΟΥ ν. ΑΡΧΗΣ ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟΥ ΚΥΠΡΟΥ, Υπόθεση αρ. 108/2006, 26 Ιουλίου 2007
Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Ν. 6(I)/2000 - Ο περί Προσφύγων Νόμος του 2000
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DDDP:2022:132
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ
Υπόθεση αρ.4875/21
3 Φεβρουαρίου 2022
[Α. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]
Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος
Μεταξύ:
Μ. Α.
Αιτητής
Και
Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Υπηρεσίας Ασύλου
Καθ’ ων η αίτηση
Κος Γ. Κορυζής, Δικηγόρος τον Αιτητή
Κα Ε. Πελεκάνου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους καθ’ ων η αίτηση
Α Π Ο Φ Α Σ Η
Με την προσφυγή ο αιτητής, αιτείται την ακύρωση της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου, ημ.29/06/21, η οποία του κοινοποιήθηκε στις 13/07/21, δια της οποίας απορρίφθηκε η αίτηση διεθνούς προστασίας, ως άκυρης, αντισυνταγματικής, παράνομης και στερούμενης νομικού αποτελέσματος.
Ως εκτίθεται στην Ένσταση που καταχωρήθηκε από τους καθ' ων η αίτηση και προκύπτει από το περιεχόμενο του σχετικού Διοικητικού Φάκελου της Υπηρεσίας Ασύλου που κατατέθηκε στα πλαίσια των διευκρινήσεων, ο αιτητής κατάγεται από το Μπαγκλαντές, εισήλθε στις ελεγχόμενες από την Δημοκρατία περιοχές παράνομα, μέσω κατεχομένων, στις 03/12/19 και υπέβαλε αίτηση για παροχή διεθνούς προστασίας στις 05/12/19 (ερ.1-3, 10, 21).
Στις 10/05/21 διεξήχθη συνέντευξη με τον αιτητή από την Υπηρεσία Ασύλου προς εξέταση του αιτήματός για διεθνή προστασία όπου του δόθηκε η ευκαιρία, μέσα από σχετικές ερωτήσεις, μεταξύ άλλων, να εκθέσει τους λόγους στους οποίους στηρίζει το αίτημα του, στην παρουσία διερμηνέα (ερ.22-29). Ακολούθως ετοιμάστηκε η σχετική Έκθεση-Εισήγηση (ερ.31-34) και, στις 23/06/21, αποφασίστηκε να μην παραχωρηθεί στον αιτητή καθεστώς διεθνούς προστασίας. Ακολούθως ετοιμάστηκε σχετική επιστολή ενημέρωσης του αιτητή για την απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου, η οποία του επιδόθηκε διά χειρός στις 13/07/21, μαζί με την αιτιολογία αυτής και κατόπιν επεξήγησης του περιεχομένου της από διερμηνέα σε μητρική του γλώσσα (ερ.38-39).
Στην αίτηση διεθνούς προστασίας που υπέβαλε ο αιτητής καταγράφεται ότι ήρθε στα κατεχόμενα για να εργαστεί αλλά δεν του έδωσαν άδεια παραμονής και ούτε εργασία τελικά και, γι’ αυτό, αναγκάστηκε να έρθει στις ελεύθερες περιοχές.
Από τα πρακτικά της σχετικής συνέντευξης στην Υπηρεσία Ασύλου, παρατηρώ ότι ο αιτητής ανέφερε ότι ήρθε για να σπουδάσει και να εργαστεί για ένα καλύτερο μέλλον, ότι αντιμετωπίζει οικονομικό πρόβλημα στη χώρα καταγωγής του και ότι υπέβαλε αίτηση ασύλου για να μείνει νόμιμα στη Δημοκρατία.
Επί της παρούσης αιτήσεως ο αιτητής αναφέρει γενικούς και αορίστους εν πολλοίς νομικούς ισχυρισμούς προς ακύρωση της προσβαλλόμενης πράξης εκ των οποίων ουδείς εντούτοις προωθείται με την Γραπτή Αγόρευση, η οποία περιορίζεται σε επί της ουσίας κυρίως ισχυρισμούς γεγονότων καθώς και, ακροθιγώς αναφερόμενο, ισχυρισμό περί μη δέουσας έρευνας.
Αναφορικά με τις επιπτώσεις της μη συμμόρφωσης με τον Κανονισμό 7 του Διαδικαστικού Κανονισμού του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962 καταγράφεται εκτενώς στο πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Δημοκρατία ν. Shalaeva (2010) 3Α.Α.Δ. 598, στην οποία γίνεται αναφορά και στην ανωτέρω απόφαση, λέχθηκε ότι:
«Ο Κανονισμός 7 των Διαδικαστικών Κανονισμών του 1962, θέτει υποχρέωση σε κάθε διάδικο, δια των εγγράφων προτάσεών του «να εκθέτει τα νομικά σημεία επί των οποίων στηρίζεται, αιτιολογών συγχρόνως ταύτα πλήρως». Η αιτιολόγηση των νομικών σημείων είναι απαραίτητη για την εξέταση των λόγων ακύρωσης από το δικαστήριο (βλ. Ζωμενή-Παντελίδου ν. ΑΗΚ, Υπόθ. Αρ. 108/06, ημερ. 26.7.2007). Οποιαδήποτε αοριστία ή ασάφεια, αναπόφευκτα επηρεάζει τη νομική βάση των λόγων, με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν να κριθούν αναιτιολόγητοι και ανεπίδεκτοι δικαστικής εκτίμησης. Σε διαφορετική περίπτωση, θα παρεχόταν η ευχέρεια για τη συζήτηση σχεδόν κάθε θέματος, με αποτέλεσμα τον εξοβελισμό των δικονομικών διατάξεων και του ρόλου τους στον καθορισμό των επίδικων θεμάτων και της διεξαγωγής της διοικητικής δίκης (βλ. Ανθούση ν. Δημοκρατίας (1995) 4(Γ) Α.Α.Δ. 1709).»
Θεωρώ λοιπόν, στη βάση των όσων η ανωτέρω σχετική νομολογία καθορίζει ουδείς νομικός ισχυρισμός προωθήθηκε που να πληροί τις σχετικές προϋποθέσεις εξειδίκευσης, αιτιολόγησης τους και συνάρτησης του με τα επίδικα γεγονότα, ώστε να μπορεί να τύχει εξέτασης από το Δικαστήριο. Ο δε ισχυρισμός περί μη δέουσας έρευνας θα εξεταστεί στα πλαίσια της επί της ουσίας εξέτασης της παρούσας.
Σημειώνεται ότι, αν τα μέρη επιθυμούν να προσάγουν μαρτυρία προς στήριξη των ισχυρισμών τους, και η οποία δεν περιλαμβάνεται στους διοικητικούς φακέλους, οφείλουν να πράξουν εντός των δικονομικών πλαισίων που θέτουν οι περί της Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Διαδικαστικοί Κανονισμοί του 2019 (3/2019), (βλ. καν.7), καθώς και η πλούσια περί τούτου νομολογία. Σχετικά είναι τα όσα λέχθηκαν στην Ευθυμίου ν. Δημοκρατίας (1997) 3 ΑΑΔ 281, όπου αναφέρεται ότι :
«Η αγόρευση, όπως ο όρος υποδηλώνει και οι θεσμοί ορίζουν, είναι το μέσο προβολής της επιχειρηματολογίας του διαδίκου υπέρ των λόγων ακύρωσης. Όπως έχει αποφασιστεί, η αγόρευση ούτε διευρύνει, ούτε επεκτείνει τα επίδικα θέματα και δεν αποτελεί μέσο προσαγωγής μαρτυρίας. (Βλ. Δημοκρατία ν. Κουκκουρή κ.ά (1993) 3 Α.Α.Δ. 598· Βασιλείου ν. Δήμου Παραλιμνίου - (Υπόθεση αρ. 1061/94 - 30.6.1995).)
Τα επίδικα θέματα, όπως τονίσαμε στη Βασιλείου ν. Δήμου Παραλιμνίου (ανωτέρω), προσδιορίζονται στη δικογραφία και στοιχειοθετούνται από το διοικητικό φάκελο. (Βλ. επίσης Βαρνάβας Νικολάου και Υιοί Λτδ. ν. Δημοκρατίας, Υπ. αρ. 380/94 - 31.8.1995· Κυριακίδης και Άλλος ν. Δημοκρατίας, Υπ. αρ. 212/95 και 259/95 - 31.1.1997.)
Απαιτείται η άδεια του Δικαστηρίου για την προσαγωγή μαρτυρίας άλλης, από το διοικητικό φάκελο.»
Ουδείς λοιπόν εκ των ισχυρισμών γεγονότων που περιλαμβάνονται τόσο στην αίτηση όσο και στην αγόρευση του αιτητή μπορεί να ληφθεί υπόψη στην απουσία σχετικής μαρτυρίας.
Σε κάθε περίπτωση, με δεδομένο ότι η προσβαλλόμενη απόφαση των καθ’ ων η αίτηση εκδόθηκε «[κ]ατόπιν αίτησης η οποία υποβάλλεται στην αρμόδια διοικητική αρχή μετά την 20ή Ιουλίου 2015 […]» [αρ.11(3)(β)(α) του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου του 2018 (73(I)/2018)] και στη βάση του άρθρου 11 (3) (α) του ιδίου νόμου - όπου αναφέρεται ότι το Δικαστήριο «προβαίνει σε έλεγχο της νομιμότητας και ορθότητας αυτής, εξετάζοντας πλήρως και από τούδε και στο εξής […] τα γεγονότα και τα νομικά ζητήματα που τη διέπουν» και «την ανάγκη χορήγησης διεθνούς προστασίας σύμφωνα με τις διατάξεις του περί Προσφύγων Νόμου, σε περίπτωση που προσβάλλεται απόφαση η οποία συνεπάγεται τη μη χορήγηση τέτοιας προστασίας» - προχωρώ να εξετάσω το κατά πόσο η προσβαλλόμενη απόφαση λήφθηκε σε πλήρη συμμόρφωση με τις σχετικές περί τούτου διατάξεις του Νόμου και της Οδηγίας και είναι δια τούτο επί της ουσίας ορθή.
Αναφορικά πρώτα με τους ισχυρισμούς του αιτητή που άπτονται της μη δέουσας και επαρκούς έρευνας, χρήσιμη καθοδήγηση σχετικά με την έκταση της απαιτούμενης υπό τις περιστάσεις έρευνας των ισχυρισμών του αιτητή και της αιτιολογίας που πρέπει να περιβάλλει την προσβαλλόμενη στην παρούσα πράξη παρέχει η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Galina Bindiouk v. Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων, υπ. αρ.685/2012, ημ.23/04/13, όπου λέχθηκε ότι: «Στη συνέντευξη της τα όσα εκεί δήλωσε και που αναφέρθηκαν πιο πάνω, ουδόλως την ενέτασσαν στις περιπτώσεις της αναγκαιότητας παροχής του καθεστώτος της συμπληρωματικής προστασίας. Δεν υπήρχε επομένως οποιοσδήποτε λόγος για ιδιαίτερη αιτιολογία ή για περαιτέρω εξέταση ή έρευνα των δεδομένων της αιτήτριας.». Στην απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου Χωματένος ν. Δημοκρατίας, (2013) 3 Α.Α.Δ. 120, ημ.14/03/13, Ολομέλεια, λέχθηκε ότι «Η έκταση και η μορφή της έρευνας είναι συνυφασμένη με τα περιστατικά κάθε υπόθεσης. Το κριτήριο για την επάρκεια και πληρότητα της έρευνας έγκειται στη συλλογή και διερεύνηση του συνόλου των ουσιωδών στοιχείων, τα οποία παρέχουν βάση για ασφαλή συμπεράσματα.» .
Ενόψει των ανωτέρω θεωρώ ότι ο αρμόδιος λειτουργός της Υπηρεσίας προέβηκε δεόντως στην απαιτούμενη υπό τις περιστάσεις έρευνα και δια τούτο, κατά την λήψη της απόφασης, λήφθηκαν δεόντως και σύμφωνα με τα όσα απαιτεί η οικεία νομοθεσία υπόψη όλα τα γεγονότα που περιβάλλουν την επίδικη αίτηση διεθνούς προστασίας. Η αιτιολογία δε της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου είναι πλήρης και εμπεριστατωμένη και συνάδει με το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου.
Πολύ απλά ο αιτητής στην παρούσα ουδέν ισχυρισμό ανέφερε που θα μπορούσε να στηρίξει αίτημα για παροχή διεθνούς προστασίας. Όσα ανάφερε περιορίζονται σε αμιγώς οικονομικής φύσεως ισχυρισμούς και συνεπώς ουδεμία περαιτέρω έρευνα ή αιτιολογία απαιτούνταν υπό τις περιστάσεις.
Εκ των όσων λοιπόν πιο πάνω αναφέρω σχετικά με τους ισχυρισμούς του αιτητή ορθώς, θεωρώ, κρίθηκε επί της ουσίας ότι δεν κατάφερε να τεκμηριώσει βάσιμο φόβο «καταδίωξης του για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων» αλλά και ότι δεν υφίστανται «ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη», ως αμφότερες αυτές οι έννοιες ορίζονται στα άρθρα 3 και 19 του περί Προσφύγων Νόμου του 2000 (Ν. 6(I)/2000) αντίστοιχα.
Σημειώνεται ότι το Μπαγκλαντές έχει καθοριστεί δυνάμει της Κ.Δ.Π. 198/2020 και, πρόσφατα, της Κ.Δ.Π. 225/2021, οι οποίες εκδόθηκαν δυνάμει του αρ.12Βτρις του Νόμου, ως ασφαλής χώρα ιθαγενείας και στην παρούσα ουδέν στοιχείο προσκομίστηκε στη βάση του οποίου θα μπορούσε να «θεωρηθεί ότι η χώρα αυτή δεν είναι ασφαλής χώρα ιθαγένειας στη συγκεκριμένη περίπτωσή», στη βάση των όσων διαλαμβάνονται από το αρ.12Βτρις (6).
Ενόψει των όσων στοιχείων που αφορούν την παρούσα, ως ανωτέρω καταγράφονται, η προσβαλλόμενη απόφαση κρίνεται και επί της ουσίας αυτής ορθή.
Δια τους λόγους που πιο πάνω αναφέρονται η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται με έξοδα €800 υπέρ των καθ' ων η αίτηση και εναντίον του αιτητή.
Α. Χριστοφόρου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο