Court dismisses asylum claim where applicant's fear is based solely on economic reasons and no risk of persecution exists.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Administrative Court of International Protection dismissed the applicant's appeal against the Refugee Service's refusal of international protection. The applicant, from Bangladesh, claimed economic hardship upon return but failed to demonstrate a well-founded fear of persecution or serious harm under the Refugees Law. The court ruled that economic motives alone do not constitute a valid basis for asylum and upheld the original decision as legally sound.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArticles 3 and 19 of the Refugees Law 2000; An asylum claim based solely on economic reasons without evidence of persecution or serious harm is inadmissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Χωματένος Χαράλαμπος Κύπρου ν. Κυπριακής Δημοκρατίας και άλλου (2013) 3 ΑΑΔ 120
Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Ν. 6(I)/2000 - Ο περί Προσφύγων Νόμος του 2000
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DDDP:2022:125
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ
Υπόθεση αρ.1675/21
31 Ιανουαρίου 2022
[Α. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]
Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος
Μεταξύ:
J. A. C.
Αιτητής
Και
Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Υπηρεσίας Ασύλου
Καθ’ ων η αίτηση
Κος Μ. Παπαλοϊζου, Δικηγόρος για τον αιτητή
Κα Β. Καρακασίδου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους καθ’ ων η αίτηση
Α Π Ο Φ Α Σ Η
Με την προσφυγή ο αιτητής αιτείται την ακύρωση της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου ημ.09/03/21, η οποία του κοινοποιήθηκε στις 12/03/21, και δια της οποίας απορρίφθηκε η αίτησή του για παροχή διεθνούς προστασίας, ως άκυρης, παράνομης και στερούμενης νομικού αποτελέσματος.
Ως εκτίθεται στην Ένσταση που καταχωρήθηκε από τους καθ' ων η αίτηση και προκύπτει από το περιεχόμενο του σχετικού Διοικητικού Φάκελου της Υπηρεσίας Ασύλου που κατατέθηκε στα πλαίσια των διευκρινήσεων, ο αιτητής κατάγεται από το Μπαγκλαντές, εισήλθε στις ελεγχόμενες από τη Κυπριακή Δημοκρατία περιοχές παράνομα, μέσω κατεχομένων, στις 15/10/19 και υπέβαλε αίτηση για παροχή διεθνούς προστασίας στις 21/11/19 (ερ.1-3, 13).
Στις 20/12/20 διεξήχθη συνέντευξη με τον αιτητή από την Υπηρεσία Ασύλου προς εξέταση του αιτήματός για διεθνή προστασία όπου του δόθηκε η ευκαιρία, μέσα από σχετικές ερωτήσεις, μεταξύ άλλων, να εκθέσει τους λόγους στους οποίους στηρίζει το αίτημα του με τη βοήθεια διερμηνέα (ερ.18-23). Μετά το πέρας της ετοιμάστηκε σχετική Έκθεση και Εισήγηση (ερ.29-32) και, την 03/03/21, η Υπηρεσία Ασύλου απέρριψε το αίτημα του αιτητή για παροχή διεθνούς προστασίας. Ακολούθως, στις 09/03/21, ετοιμάστηκε σχετική επιστολή ενημέρωσης του αιτητή για την απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου, η οποία του επιδόθηκε διά χειρός στις 12/03/21 μαζί με την αιτιολογία αυτής και κατόπιν επεξήγησης του περιεχομένου της από διερμηνέα στη μητρική του γλώσσα (ερ.43-44).
Στην αίτηση διεθνούς προστασίας που υπέβαλε ο αιτητής κατέγραψε ότι έφυγε από τη χώρα καταγωγής του λόγω πολιτικών προβλημάτων, βίας και επειδή δεν μπορούσε να έχει καλή ζωή, ως αορίστως αναφέρει.
Στην συνέντευξη ο αιτητής αναίρεσε τα ως άνω και ανέφερε ότι ήρθε στη Δημοκρατία με σκοπό να εργαστεί. Σε ακόλουθη ερώτηση του αρμόδιου λειτουργού σχετικά με το ποιες θα είναι οι συνέπειες σε περίπτωση που επιστρέψει στη χώρα καταγωγής του απάντησε ότι θα έχει πιθανόν οικονομικές δυσκολίες.
Επί της αιτήσεως ο αιτητής αναφέρει διάφορους νομικούς ισχυρισμούς προς υποστήριξη του αιτήματος για ακύρωση της προσβαλλόμενης πράξης οι οποίοι τίθενται με γενικότητα και χωρίς να συναρτώνται με τα επίδικα γεγονότα και οι περισσότεροι εκ των οποίων δεν προωθούνται με την Γραπτή Αγόρευση. Δεν καταχωρήθηκε απαντητική αγόρευση.
Εν τέλει, με την γραπτή του αγόρευση, ο αιτητής προώθησε ισχυρισμό περί παραβίασης του δικαιώματος ακρόασης και, ακροθιγώς, ότι δεν διενεργήθηκε η δέουσα έρευνα του αιτήματος του.
Αναφορικά με τον ισχυρισμό ότι η προσβαλλόμενη πράξη δεν αποτελεί προϊόν δέουσας έρευνας χρήσιμη καθοδήγηση σχετικά με την έκταση της απαιτούμενης υπό τις περιστάσεις έρευνας παρέχει και η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπ. αρ.685/2012, Galina Bindiouk v. Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων, , ημ.23/04/13, όπου λέχθηκε ότι: «Στη συνέντευξη της τα όσα εκεί δήλωσε και που αναφέρθηκαν πιο πάνω, ουδόλως την ενέτασσαν στις περιπτώσεις της αναγκαιότητας παροχής του καθεστώτος της συμπληρωματικής προστασίας. Δεν υπήρχε επομένως οποιοσδήποτε λόγος για ιδιαίτερη αιτιολογία ή για περαιτέρω εξέταση ή έρευνα των δεδομένων της αιτήτριας.». Σχετικά είναι και τα λεχθέντα στην απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου Χωματένος ν. Δημοκρατίας, (2013) 3 Α.Α.Δ. 120, ημ.14/03/13, λέχθηκε ότι «Η έκταση και η μορφή της έρευνας είναι συνυφασμένη με τα περιστατικά κάθε υπόθεσης. Το κριτήριο για την επάρκεια και πληρότητα της έρευνας έγκειται στη συλλογή και διερεύνηση του συνόλου των ουσιωδών στοιχείων, τα οποία παρέχουν βάση για ασφαλή συμπεράσματα.»
Εκ των ενώπιον μου στοιχείων καταλήγω ότι οι καθ’ ων η αίτηση έλαβαν δεόντως υπόψη όλα όσα ανέφερε ο αιτητής στην αίτηση του αλλά και κατά την συνέντευξή του. Όλη η διαδικασία εξέτασης της αίτησης ασύλου και τα όσα περιλαμβάνονται προσβαλλόμενη δια της παρούσης απόφαση είναι δεόντως και επαρκώς τεκμηριωμένα και προϊόντα επαρκούς έρευνας των υποβληθέντων στοιχείων, υπαγωγής τους στο σχετικό νομικό πλαίσιο που διέπει διαδικασίες εξέτασης αιτήσεων διεθνούς προστασίας ως ανωτέρω παρατίθενται και είναι θεωρώ πλήρως αιτιολογημένη η απόφαση.
Πολύ απλά ο αιτητής ουδέν ισχυρισμό ανέφερε στη βάση του οποίου θα μπορούσε να του παρασχεθεί διεθνής προστασία, ενόψει του ότι αναίρεσε σε κάθε περίπτωση τα όσα κατέγραψε στην αίτηση του κατά την διάρκεια της συνέντευξης. Δια τούτο ο σχετικός ισχυρισμός απορρίπτεται. Δεδομένου τούτου δεν μπορεί φυσικά να γίνει λόγος για μη απόδοση του ευεργετήματος της αμφιβολίας αφού τούτο δίδεται όταν ο αιτητής προβάλλει ισχυρισμούς οι οποίοι θα μπορούσαν να στηρίξουν αίτημα παροχής διεθνούς προστασίας όμως δεν είναι σε θέση να τους τεκμηριώσει με σχετικά στοιχεία.
Ομοίως απορρίπτεται και ο ισχυρισμός περί παράβασης του δικαιώματος σε ακρόαση αφού, ως ο ίδιος εξάλλου ισχυρίζεται, του δόθηκε η ευκαιρία να εκθέσει τόσο γραπτώς, με την συμπλήρωση της επίδικης αιτήσεως ασύλου που υπέβαλε, αλλά και προφορικώς, κατά την συνέντευξη που πραγματοποιήθηκε με αρμόδιο λειτουργό των καθ’ ων η αίτηση, όπου δεν διαπιστώνω ότι στερήθηκε οιουδήποτε διαδικαστικού δικαιώματος του.
Ανεξαρτήτως της ως άνω κατάληξης μου, δεδομένου του ότι η προσβαλλόμενη δια της παρούσης απόφαση των καθ' ων η αίτηση εκδόθηκε «[κ]ατόπιν αίτησης η οποία υποβάλλεται στην αρμόδια διοικητική αρχή μετά την 20ή Ιουλίου 2015 [.]» [αρ.11(3)(β)(α) του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου του 2018 (73(I)/2018)] και στη βάση του άρθρου 11 (3) (α) του ιδίου νόμου - όπου αναφέρεται ότι το Δικαστήριο «προβαίνει σε έλεγχο της νομιμότητας και ορθότητας αυτής, εξετάζοντας πλήρως και από τούδε και στο εξής [.] τα γεγονότα και τα νομικά ζητήματα που τη διέπουν» και «την ανάγκη χορήγησης διεθνούς προστασίας σύμφωνα με τις διατάξεις του περί Προσφύγων Νόμου, σε περίπτωση που προσβάλλεται απόφαση η οποία συνεπάγεται τη μη χορήγηση τέτοιας προστασίας» - προχωρώ να εξετάσω το κατά πόσο η προσβαλλόμενη απόφαση λήφθηκε σε πλήρη συμμόρφωση με τις σχετικές περί τούτου διατάξεις του Νόμου και της Οδηγίας και είναι δια τούτο επί της ουσίας ορθή.
Εκ των όσων πιο πάνω αναφέρω σχετικά με τους ισχυρισμούς του αιτητή ορθώς, θεωρώ, κρίθηκε και επί της ουσίας δεν κατάφερε να τεκμηριώσει βάσιμο φόβο «καταδίωξης του για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων» αλλά ούτε και ότι υπάρχουν «ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη», ως αμφότερες αυτές οι έννοιες ορίζονται στα άρθρα 3 και 19 του περί Προσφύγων Νόμου του 2000 (Ν. 6(I)/2000) αντίστοιχα.
Στην παρούσα περίπτωση, αναμφίβολα, ο αιτητής, σύμφωνα με τα όσα ο ίδιος δήλωσε, είναι οικονομικός μετανάστης, ως περιγράφεται και στο Εγχειρίδιο για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ, όπου στην παρ.62 λέγεται ότι: «Εάν ωθείται αποκλειστικά από οικονομικά κίνητρα, είναι οικονομικός μετανάστης και όχι πρόσφυγας.»
Σημειώνεται ότι το Μπαγκλαντές έχει καθοριστεί δυνάμει της Κ.Δ.Π. 198/2020 και, πρόσφατα, της Κ.Δ.Π. 225/2021, οι οποίες εκδόθηκαν δυνάμει του αρ.12Βτρις του Νόμου, ως ασφαλής χώρα ιθαγενείας και στην παρούσα ουδέν στοιχείο προσκομίστηκε στη βάση του οποίου θα μπορούσε να «θεωρηθεί ότι η χώρα αυτή δεν είναι ασφαλής χώρα ιθαγένειας στη συγκεκριμένη περίπτωσή», στη βάση των όσων διαλαμβάνονται από το αρ.12Βτρις (6).
Ενόψει των όσων στοιχείων τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, τα οποία περιορίζονται στο περιεχόμενο του σχετικού Διοικητικού Φάκελου, η προσβαλλόμενη απόφαση κρίνεται και επί της ουσίας αυτής ορθή.
Δια τους λόγους που πιο πάνω αναφέρονται η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται με έξοδα €800 υπέρ των καθ' ων η αίτηση και εναντίον του αιτητή.
Α. Χριστοφόρου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο