Legislator Giurisprudenza & Legislazione
Υπόθεση Αρ. 103/20 ECLI:CY:DDDP:2020:105 Generato dall'IA

Court dismisses appeal against asylum rejection citing inconsistent claims and lack of new evidence.

Numero d'incarto Υπόθεση Αρ. 103/20
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Cipro (CY)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Administrative Court of International Protection dismissed the applicant's appeal against a decision rejecting her asylum claim. The applicant, a Vietnamese national, argued that her previous claims were insufficiently reasoned and that new threats to her life had emerged since her initial interview. The court rejected these arguments, noting that the substantive grounds for rejection were already established in the approved recommendation report and that the new allegations did not significantly increase the likelihood of protection. Consequently, the court upheld the original decision as legally sound and procedurally correct.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Articles 16D and 12B(4)(d) of the Asylum Laws; The court may reject an appeal where the applicant fails to demonstrate that new facts significantly alter the assessment of protection needs or where the original decision was based on a properly reasoned recommendation.

Parole chiave

Generato dall'IA
asylum rejection inconsistent claims procedural fairness recommendation report administrative review allontanamento in diritto degli stranieri ripristino dello statuto di rifugiato visto

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Article 146 of the Constitution
Articles 16D and 12B(4)(d) of the Asylum Laws (2000-2019)

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

TSOULOFTAS ν. REPUBLIC (1983) 3 CLR 426

Κάτσουρα ν. Δημοκρατίας (1989) 3 ΑΑΔ 1728

Δημοκρατία ν. Κουκκουρή κ.α. (1993) 3 ΑΑΔ 598

Zηνοβίου Aνδρούλλα ν. Kυπριακής Δημοκρατίας, μέσω του Yπουργικού Συμβουλίου και/ή της Yπουργού Παιδείας (1997) 3 ΑΑΔ 385

Paraskevaides & Joannou, δι’ εαυτήν και ως εκπρόσωπος τουCyprus Airports Group ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2006) 3 ΑΑΔ 341

Κυπριακή Δημοκρατία και Άλλοι ν. Ευγένιου Σπύρου και Άλλων (2007) 3 ΑΑΔ 533

Xατζηχάννας Bραχίμης I. ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (Aρ. 2) (2009) 3 ΑΑΔ 655

Κυπριακή Δημοκρατία ν. Svetlana Shalaeva (2010) 3 ΑΑΔ 598

Σβανάς Χαράλαμπος ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2011) 3 ΑΑΔ 576

Αδελφοί Γ.Μ. Μακρή Λτδ ν. Αναθεωρητικής Αρχής Αδειών (1994) 4 ΑΑΔ 817

Καρλεττίδου ν. Δημοκρατίας (1997) 4 ΑΑΔ 3074

Kωνσταντινίδου Aνδρούλλα ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2000) 4 ΑΑΔ 148

Μιχαηλίδου Χριστίνα ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2009) 4 ΑΑΔ 929

SVETOSLAV STOYANOV ν. ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ κ.α., Υπόθεση Αρ. 718/2012, 26/2/2014, ECLI:CY:AD:2014:D151

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ, Υπόθεση Αρ. 6447/2013, 30/9/2015, ECLI:CY:AD:2015:D643

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DDDP:2020:105

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

Υπόθεση Αρ. 103/20

10 Δεκεμβρίου, 2020

[Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

Ν.Τ.Η.

Αιτήτρια,

ΚΑΙ

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Διευθυντή Υπηρεσίας Ασύλου

Καθ’ ων η αίτηση

…………………….

Χ. Χριστούδιας (κ.), για Νίκο Λοΐζου & Χρίστο Χριστούδια Δ.Ε.Π.Ε., για τον Αιτητή

Λ. Σίγαρ (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Καθ’ ων η αίτηση

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.: Η Αιτήτρια με την παρούσα προσφυγή αιτείται την έκδοση απόφασης από το παρόν Δικαστήριο με την οποία να κηρύσσεται άκυρη, παράνομη, αντισυνταγματική και ότι στερείται κάθε εννόμου αποτελέσματος η απόφαση των Καθ’ ων η αίτηση, η οποία κοινοποιήθηκε στην Αιτήτρια στις 27.11.2019, με την οποία απορρίφθηκε η μεταγενέστερη αίτηση της τελευταίας για διεθνή προστασία, καθώς η εν λόγω αίτησή κρίθηκε ως απαράδεκτη δυνάμει των άρθρων 16Δ και 12Βτετράκις(2)(δ) των περί Προσφύγων Νόμων του του 2000 έως 2019 (ο περί Προσφύγων Νόμος).

Γεγονότα

1. Τα γεγονότα της υπόθεσης έχουν ως ακολούθως: Η Αιτήτρια κατάγεται από το Βιετνάμ και είναι κάτοχος διαβατηρίου της χώρας καταγωγής της. Εισήλθε νόμιμα στη Δημοκρατίας στις 5.11.2010 με άδεια εργασίας ως οικιακή βοηθός. Στις 16.11.2016, υπέβαλε αίτηση χορήγησης καθεστώτος διεθνούς προστασίας, και στις 10.1.2017 πραγματοποιήθηκε συνέντευξη στην Αιτήτρια από λειτουργό της Υπηρεσίας Ασύλου.

Ο λειτουργός της Υπηρεσία Aσύλου υπέβαλε σχετική έκθεση/εισήγηση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου (στο εξής: Ο Προϊστάμενος) για απόρριψη της αίτησης για διεθνή προστασία της Αιτήτριας και στις 25.1.2017, αποφασίστηκε η απόρριψη της εν λόγω αίτησης της Αιτήτριας από τον Προϊστάμενο. Η απορριπτική απόφαση κοινοποιήθηκε στην Αιτήτρια στις 23.2.2017.

Στις 28.2.2017 καταχωρίστηκε διοικητική προσφυγή εναντίον της απορριπτικής απόφασης της Υπηρεσίας ενώπιον της Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων (στο εξής: AAΠ). Στις 27.11.2017, η διοικητική προσφυγή της Αιτήτριας απορρίφθηκε από την ΑΑΠ. Στις 23.10.2019, η Αιτήτρια υπέβαλε αίτηση για επανάνοιγμα του φακέλου της αίτησής της για άσυλο.

Στις 20.11.2019, πραγματοποιήθηκε συνέντευξη της Αιτήτρια από αρμόδιο λειτουργό της Υπηρεσία Ασύλου, ο οποίος εισηγήθηκε την απόρριψη της μεταγενέστερης αίτησης της Αιτήτριας. Στις 27.11.2019, ο Προϊστάμενος αποφάσισε την απόρριψη της μεταγενέστερης αίτησης της Αιτήτριας ως απαράδεκτη, απόφαση, η οποία κοινοποιήθηκε αυθημερόν στην Αιτήτρια.

Η τελευταία αυτή απόφαση αποτελεί και το αντικείμενο στην παρούσα προσφυγή.

Νομικοί Ισχυρισμοί

2. Η Αιτήτρια παραθέτει στο εισαγωγικό δικόγραφο της διαδικασίας καθώς επίσης και στη Γραπτή της Αγόρευση, πλείονες λόγους ακύρωσης χωρίς αυτοί να συνοδεύονται από σαφή αιτιολογία ή παραπομπή σε συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά ή στοιχεία του διοικητικού φακέλου. Επιπλέον, η Αιτήτρια προβάλλει στο πλαίσιο των γεγονότων του εισαγωγικού δικογράφου της διαδικασίας τον ισχυρισμό ότι στη χώρα της κινδυνεύει η ζωή της εξαιτίας πολιτικών, θρησκευτικών, εθνικών και στρατιωτικών αντιπαραθέσεων. Περαιτέρω, στο πλαίσιο της Γραπτής της Αγόρευσης, η Αιτήτρια προωθεί μόνο τους ακόλουθους λόγους ακύρωσης: ότι η επίδικη απόφαση λήφθηκε από αναρμόδιο όργανο, ότι απουσιάζει το πρακτικό απόφασης/ ή απόφαση του Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου, από το οποίο να προκύπτει η αιτιολογία της επίδικης πράξης και ότι υπάρχει έλλειψης ή/και μη επαρκής αιτιολογίας.

3. Από την πλευρά τους οι Καθ΄ων η αίτηση υπεραμύνονται της επίδικης πράξης υποβάλλοντας ότι αυτή λήφθηκε από αρμόδιο όργανο, καθώς η υιοθέτηση σημειώματος ή πρότασης υφιστάμενου υπαλλήλου ή οργάνου από το αποφασίζον όργανο δεν αποτελεί απεμπόληση της εξουσίας του τελευταίου. Σημειώνουν δε οι Καθ΄ων η αίτηση ότι το πρόσωπο που ασκούσε καθήκοντα Προϊσταμένου ήταν δεόντως εξουσιοδοτημένο προς τούτο.

Ως προς τον ισχυρισμό της Αιτήτριας περί μη ύπαρξης απόφασης από τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου, οι Καθ’ ων η αίτηση υποβάλλουν ότι το πρόσωπο, το οποίο ενέκρινε την έκθεση-εισήγηση ήταν δεόντως εξουσιοδοτημένο από τον Υπουργό Εσωτερικών να ενεργεί ως Προϊστάμενος με την έννοια του περί Προσφύγων Νόμου.

Επισυνάπτεται προς τούτο σχετική εξουσιοδότηση του Υπουργού προς τον κ. Γεωργιάδη στο πλαίσιο της Γραπτής τους Αγόρευσης ενώ κατά το στάδιο των διευκρινίσεων της παρούσας προσφυγής, παρέπεμψαν στη σχετική εξουσιοδότηση, η οποία βρίσκεται καταχωρισμένη σε έτερο γενικό διοικητικό φάκελο, προκειμένου να θεωρηθεί και αυτή ως τεκμήριο της παρούσας διαδικασίας.

Επικαλούμενοι, συναφή νομολογία, επισημαίνουν την ύπαρξη εγγενούς εξουσιοδότησης των λειτουργών της Υπηρεσίας Ασύλου να υπογράφουν επιστολές «για τον Προϊστάμενο». Οι Καθ’ ων η αίτηση αρνούνται τον ισχυρισμό περί έλλειψης πρακτικού επαναλαμβάνοντας ότι ο υπογράφων και ασκών τις εξουσίες του Προϊσταμένου ήταν δεόντως εξουσιοδοτημένος να το πράξει και ότι δεν απαιτείται οποιοδήποτε περαιτέρω έγγραφο για την έκδοση της επίδικης απόφασης πέραν της εξουσιοδότησης και της έγκρισης της εισήγησης του αρμοδίου λειτουργού.

Ως προς την κατ’ ισχυρισμό έλλειψη αιτιολογίας, οι Καθ’ ων η αίτηση υποβάλλουν ότι ο εν λόγω ισχυρισμός δεν εξειδικεύεται επαρκώς και ότι δεν μπορεί να εξεταστεί αυτεπαγγέλτως καθώς δεν πρόκειται περί λόγο ακύρωσης δημοσίας τάξεως. Εισηγούνται επίσης, ότι σε κάθε περίπτωση η αιτιολογία της επίδικης απόφασης προκύπτει τόσο από το ίδιο το σώμα της απόφασης όσο και από το σχετικό διοικητικό φάκελο.

Τέλος, κατά το στάδιο των Διευκρινίσεων, οι Καθ’ ων η αίτηση ήγειραν ισχυρισμό περί αλυσιτέλειας της παρούσας προσφυγής καθώς η Αιτήτρια, κατά τον ισχυρισμό των Καθ’ ων η αίτηση, είναι οικονομική μετανάστρια.

To Νομικό πλαίσιο

4. Ο Κανονισμός 2 των περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Διαδικαστικών Κανονισμών του 2019 έχει ως ακολούθως (η υπογράμμιση είναι δική μου):

«Ο Διαδικαστικός Κανονισμός του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962, και οι περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διαδικαστικοί Κανονισμοί (Αρ.1) Διαδικαστικοί Κανονισμοί του 2015, τυγχάνουν εφαρμογής σε όλες τις προσφυγές που καταχωρούνται στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας από 18.6.2019, με τις αναγκαίες τροποποιήσεις που αναφέρονται στη συνέχεια και κατ΄ ανάλογη εφαρμογή των δικονομικών κανόνων και πρακτικής που ακολουθούνται και εφαρμόζονται στις ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου προσφυγές εκτός αν ήθελε άλλως ορίσει το Δικαστήριο.».

5. Ο Κανονισμό 7 του Διαδικαστικού Κανονισμού του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962 προβλέπει τα εξής:

«Έκαστος διάδικος δέον δια των εγγράφων προτάσεων αυτού να εκθέτη τα νομικά σημεία επί των οποίων στηρίζεται και, αιτιολογών συγχρόνως ταύτα πλήρως. Διάδικος εμφανιζόμενος άνευ συνηγόρου δεν υποχρέουται εις συμμόρφωσιν προς τον κανονισμό αυτόν».

6. Το άρθρο 11 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμων του 2018 και 2020 (Ο περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμος) καθορίζει τη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου.

7. Στο ερμηνευτικό άρθρο 2 του περί Προσφύγων νόμου, ο όρος «Προϊστάμενος» ορίζεται ως ακολούθως (η υπογράμμιση είναι δική μου):

«"Προϊστάμενος" σημαίνει αρμόδιο λειτουργό ο οποίος προΐσταται της Υπηρεσίας Ασύλου και περιλαμβάνει οποιοδήποτε άλλο αρμόδιο λειτουργό της εν λόγω Υπηρεσίας που εξουσιοδοτείται από τον Υπουργό, για να ασκεί όλες ή οποιεσδήποτε από τις εξουσίες ή να εκτελεί όλα ή οποιαδήποτε από τα καθήκοντα του Προϊσταμένου·»

8. Το άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου καθορίζει τις προυποθέσεις αναγνώρισης προσώπου ως πρόσφυγα.

9. Το άρθρο 12Βτετράκις του περί Προσφύγων Νόμου προβλέπει τα ακόλουθα:

«Απαράδεκτες αιτήσεις

12Βτετράκις.-(1) Χωρίς επηρεασμό των περιπτώσεων κατά τις οποίες μια αίτηση δεν εξετάζεται σύμφωνα με τον Κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 604/2013, σε περίπτωση που αίτηση θεωρείται απαράδεκτη δυνάμει του εδαφίου (2), ο Προϊστάμενος κλείνει το φάκελο και διακόπτει τη διαδικασία εξέτασης της αίτησης με απόφασή του την οποία λαμβάνει και καταχωρίζει στον φάκελο χωρίς να εφαρμόζονται οι διατάξεις των άρθρων 12Δ και 13 και επί της οποίας απόφασης εφαρμόζονται οι διατάξεις των εδαφίων (7) μέχρι (7Ε) του άρθρου 18.

(2) Με την επιφύλαξη της Σύμβασης, η Υπηρεσία Ασύλου δύναται να θεωρήσει αίτηση ως απαράδεκτη μόνον εάν-

(α) [...]

(β) [...]

(γ) [...]

(δ) η αίτηση είναι μεταγενέστερη αίτηση στο πλαίσιο της οποίας δεν υποβλήθηκαν από τον αιτητή ή δεν προέκυψαν νέα στοιχεία ή πορίσματα σχετικά με την εξέταση του κατά πόσο ο αιτητής πληροί τις προϋποθέσεις για να χαρακτηριστεί ως δικαιούχος διεθνούς προστασίας∙ ή

(ε) [...]».

10. Το άρθρο 16Δ του του περί Προσφύγων Νόμου ορίζει τα εξής:

«Υποβολή νέων στοιχείων ή πορισμάτων ή μεταγενέστερης αίτησης

16Δ.-(1)(α) Σε περίπτωση που αιτητής υποβάλει στον Προϊστάμενο –

(i) Μεταγενέστερη αίτηση, ή

(ii) νέα στοιχεία ή πορίσματα κατά ή μετά την ημερομηνία στην οποία καθίσταται εκτελεστή απόφαση του Προϊσταμένου επί πρότερης αίτησης του αιτητή,

ο Προϊστάμενος εξετάζει το συντομότερο δυνατό οτιδήποτε ούτως υποβληθέν σύμφωνα με το παρόν άρθρο.

(β) Στην παράγραφο (α), ο όρος «απόφαση» περιλαμβάνει απόφαση που λαμβάνεται από τον Προϊστάμενο δυνάμει του άρθρου 16Β ή 16Γ.

(2) Σε περίπτωση που αιτητής υποβάλει στον Προϊστάμενο είτε μεταγενέστερη αίτηση είτε νέα στοιχεία ή πορίσματα, σύμφωνα με το εδάφιο (1), ο Προϊστάμενος δεν μεταχειρίζεται οτιδήποτε υποβληθέν ως νέα αίτηση αλλά ως περαιτέρω διαβήματα στα πλαίσια της αποφασισθείσας αίτησης. Ο Προϊστάμενος λαμβάνει υπόψη όλα τα στοιχεία των προαναφερόμενων περαιτέρω διαβημάτων χωρίς να πραγματοποιηθεί συνέντευξη.

(3)(α) Κατά τη λήψη απόφασης σχετικά με το παραδεκτό της αίτησης σύμφωνα με την παράγραφο (δ) του εδαφίου (2) του άρθρου 12Βτετράκις, ο Προϊστάμενος προβαίνει σε προκαταρτική εξέταση προκειμένου να διαπιστώσει κατά πόσο προέκυψαν ή υποβλήθηκαν από τον αιτητή νέα στοιχεία ή πορίσματα τα οποία ο Προϊστάμενος δεν έλαβε υπόψη κατά την έκδοση της εκδοθείσας απόφασής του, σχετικά με την εξέταση του κατά πόσο ο αιτητής πληροί τις προϋποθέσεις που απαιτούνται για τον χαρακτηρισμό του ως δικαιούχου διεθνούς προστασίας:

Νοείται ότι, σε περίπτωση που ο Προϊστάμενος διαπιστώσει ότι ο αιτητής δεν έχει προσκομίσει νέα στοιχεία ή πορίσματα, η μεταγενέστερη αίτηση απορρίπτεται ως απαράδεκτη, με βάση την αρχή του δεδικασμένου, χωρίς να πραγματοποιηθεί συνέντευξη.

(β) Σε περίπτωση που ο Προϊστάμενος διαπιστώνει ότι προέκυψαν ή υποβλήθηκαν τα προαναφερόμενα στην παράγραφο (α) νέα στοιχεία ή πορίσματα, προβαίνει σε ουσιαστική εξέτασή τους, αφού προηγουμένως ενημερώσει σχετικά τον αιτητή, και εκδίδει νέα εκτελεστή απόφαση, μόνο εφόσον –

(i) Τα εν λόγω στοιχεία ή πορίσματα αυξάνουν σημαντικά τις πιθανότητες χορήγησης στον αιτητή διεθνούς προστασίας∙ και

(ii) ικανοποιείται πως ο αιτητής, άνευ δικής του υπαιτιότητας, αδυνατούσε να υποβάλει τα εν λόγω στοιχεία ή πορίσματα κατά την προηγούμενη διαδικασία και ιδίως μέσω της προσφυγής στο Διοικητικό Δικαστήριο δυνάμει του Άρθρου 146 του Συντάγματος.

(γ) Επί της νέας εκτελεστής απόφασης που αναφέρεται στην παράγραφο (β) εφαρμόζονται τα εδάφια (7) μέχρι (7Ε) του άρθρου 18.

(δ) Σε περίπτωση που μεταγενέστερη αίτηση δεν εξετάζεται περαιτέρω δυνάμει του παρόντος άρθρου, αυτή θεωρείται απαράδεκτη σύμφωνα με την παράγραφο (δ) του εδαφίου (2) του άρθρου 12Βτετράκις και σε τέτοια περίπτωση ο Προϊστάμενος εκδίδει σχετική απόφαση επί της οποίας εφαρμόζονται κατ’ αναλογία τα εδάφια (7) και (7Ε) του άρθρου 18. Η εν λόγω απόφαση παραθέτει την αιτιολογία της και ενημερώνει τον αιτητή για το δικαίωμα που έχει να την προσβάλει στο Διοικητικό Δικαστήριο δυνάμει του Άρθρου 146 του Συντάγματος, καθώς και για την προθεσμία άσκησης τέτοιας προσφυγής[...]»

11. Το άρθρο 19 του περί Προσφύγων Νόμου καθορίζει της προϋποθέσεις χορήγησης του καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας.

Κατάληξη

12. Θα εξετάσω καταρχάς την προδικαστική ένσταση που εγείρουν οι Καθ’ ων η αίτηση, η οποία προβλήθηκε για πρώτη φορά προφορικώς κατά το στάδιο των διευκρινίσεων. Με την προδικαστική τους ένσταση οι Καθ΄ων η αίτηση υποβάλλουν, ότι η παρούσα προσφυγή είναι αλυσιτελής εκ του λόγου η Αιτήτρια είναι οικονομική μετανάστρια και ότι ως εκ τούτου, από τυχόν ακυρωτική απόφαση δεν θα προκύψει οποιοδήποτε όφελος για αυτήν.

13. Σημειώνεται συναφώς, ότι η ύπαρξη εννόμου συμφέροντος αποτελεί προϋπόθεση του παραδεκτού της προσφυγής απορρέουσα από το ίδιο το Άρθρο 146 του Συντάγματος. Έννομο συμφέρον θα πρέπει να υφίσταται σε όλα τα στάδια της διαδικασίας. Περαιτέρω, όπως έχει επανειλημμένως νομολογηθεί, η ύπαρξη εννόμου συμφέροντος αποτελεί ζήτημα δημοσίας τάξης και εξετάζεται ακόμα και αυτεπαγγέλτως, σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας. (Βλ. συναφώς Α.Ε. 3757, Joannou & Paraskevaides Ltd v. Δημοκρατίας, ημερ. 16.6.2006, (2006) 3 ΑΑΔ 341).

14. Εξετάζοντας την εγειρόμενη προδικαστική ένσταση, επισημαίνω ότι η επίδικη πράξη αποτελεί απόφαση εκδιδόμενη δυνάμει της παραγράφου (δ) του εδαφίου (2) του άρθρου 12Βτετράκις και του άρθρου 16Δτου περί Προσφύγων Νόμου. Σύμφωνα με την εν λόγω διάταξη, ο Προϊστάμενος της Υπηρεσίας Ασύλου κλείνει το φάκελο και διακόπτει τη διαδικασία εξέτασης της αίτησης χωρίς να εφαρμόζονται οι διατάξεις των άρθρων 12Δ (ταχύρρυθμη διαδικασία εξέτασης αιτήσεων) και 13 (κανονική διαδικασία εξέτασης αιτήσεων), όταν η αίτηση είναι μεταγενέστερη αίτηση, στο πλαίσιο της οποίας δεν υποβλήθηκαν από τον αιτητή ή δεν προέκυψαν νέα στοιχεία ή πορίσματα σχετικά με την εξέταση του κατά πόσο ο αιτητής πληροί τις προϋποθέσεις για να χαρακτηριστεί ως δικαιούχος διεθνούς προστασίας. Ως απαράδεκτη επίσης απορρίπτεται η αίτηση στο πλαίσιο της οποίας υποβλήθηκαν μεν νέα στοιχεία ή πορίσματα, τα οποία ωστότο δεν αυξάνουν σημαντικά τις πιθανότητες χορήγησης στον αιτητή διεθνή προστασία∙ και ο αιτητής, εξυπαιτιότητός του δεν υπέβαλε τα εν λόγω στοιχεία ή πορίσματα κατά την προηγούμενη διαδικασία και ιδίως μέσω της προσφυγής στο Διοικητικό Δικαστήριο δυνάμει του Άρθρου 146 του Συντάγματος.

15. Ως εκ τούτου, σε αυτές τις περιπτώσεις, όπου δεν υφίσταται ουσιαστική κρίση επί της βασιμότητας της αίτησης ασύλου αλλά κρίση επί του παραδεκτού της μεταγενέστερης αίτησης για διεθνή προστασία, όπως εν προκειμένω, το Δικαστήριο καλείται να εξετάσει σε πρώτη φάση κατά πόσον ορθώς η αρμόδια αρχή έκρινε ως απαράδεκτο το αίτημα της Αιτήτριας για επανάνοιγμα της υπόθεσής της. Η εν λόγω απόφαση, συνιστά αναντίλεκτα δυσμενή για την Αιτήτρια απόφαση, καθώς αποκλείει το επανάνοιγμα του φακέλου της για προκειμένου, να εξεταστεί εκ νέου η αίτησή της για άσυλο.

16. Το γεγονός ότι προηγουμένως η πρώτη αίτηση της Αιτήτριας απορρίφθηκε εκ του λόγου ότι αυτή είναι οικονομική μετανάστρια, δεν επηρεάζει τη λυσιτέλεια της παρούσας προσφυγής. Η επίδικη απόφαση αποτελεί την κατάληξη μίας διαδικασίας, η οποία προβλέπεται ειδικώς στον περί Προσφύγων Νόμων, όπου ακριβώς σε όλες τις περιπτώσεις προηγήθηκε η απόρριψη της πρώτης αίτησης ασύλου των αιτητών, οι οποίοι καταχωρούν μεταγενέστερη αίτηση, επιδιώκοντας το επανάνοιγμα της υπόθεσής τους.

Εν προκειμένω, δεν υπάρχει δεύτερη κρίση επί της ουσίας του αιτήματος της Αιτήτριας αλλά αποκλείεται το επανάνοιγμα του φακέλου της καθώς κρίθηκε από τους Καθ’ ων η αίτηση, ότι η Αιτήτρια εγείρει νέους ισχυρισμούς, οι οποίοι εντούτοις θα μπορούσαν να είχαν εγερθεί κατά το στάδιο εξέτασης της πρώτης αίτησής της για άσυλο και δεν ηγέρθηκαν από δική της υπαιτιότητα και οι οποίοι σε κάθε περίπτωση δεν αυξάνουν σημαντικά τη χορήγηση καθεστώτος διεθνούς προστασίας.

Ως εκ τούτου, η Αιτήτρια έχει έννομο συμφέρον να στραφεί κατά της επίδικης απόφασης, καθώς τυχόν ανατροπή της κρίσης της διοίκησης θα οδηγούσε σε εξυπαρχής εξέταση της Αίτησης ασύλου της Αιτήτριας. Δεν μπορεί συνεπώς εκ προοιμίου να αποκλειστεί η εξέτεση των εγειρόμενων λόγων ακύρωσης, από την οποία εξέταση θα καταδειχθεί κατά πόσον ορθώς οι Καθ’ ων η αίτηση κατέληξαν στην απόρριψη της αίτησης της Αιτήτριας για επανάνοιγμα.

17. Ιδίως λαμβανομένου υπόψη του ισχυρισμού της Αιτήτριας περί αναρμοδιότητος του αποφασίζοντος οργάνου, η ύπαρξη εννόμου συμφέροντος είναι δεδομένη, καθώς είναι κρίσιμο η μεταγενέστερη αίτηση της Αιτήτριας να εξεταστεί από το αρμόδιο όργανο σε περίπτωση που κριθεί βάσιμος αυτός ο λόγος ακύρωσης.

18. Ως εκ τούτου, θα προχωρήσω στην εξέταση των λόγων ακύρωσης που προωθεί η Αιτήτρια με τη Γραπτή της Αγόρευση.

19. Ως πρώτο λόγο ακύρωσης, η Αιτήτρια προωθεί την έλλειψη αρμοδιότητας. Εκ προοιμίου, παρατηρώ ότι ο παρών λόγος ακύρωσης δεν αιτιολογείται και δεν εξειδικεύεται όπως επιβάλλει ο Κανονισμός 7 του Διαδικαστικού Κανονισμού του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962 στο πλαίσιο του εισαγωγικού δικογράφου της διαδικασίας. Η έννοια του Κανονισμού 7 είναι η οριοθέτηση με λεπτομέρεια, (αυτή είναι η έννοια της λέξης «πλήρως»), ούτως ώστε τα επίδικα θέματα να περιορίζονται στα απολύτως αναγκαία, με τους διαδίκους να γνωρίζουν με ακρίβεια το λόγο που προωθείται ο εκάστοτε λόγος ακύρωσης, αλλά και το Δικαστήριο να ασχολείται μόνο με συγκεκριμένα ζητήματα και όχι με γενικές και αόριστες τοποθετήσεις [Βλ. Α.Ε. Αρ. 156/2012, Mustafa Haghilo v. Γενικού Διευθυντή Υπουργείου Εσωτερικών, ημερ. 27/2/2018, Α.Ε. Αρ. 95/2012, Χριστοδουλίδης ν. Πανεπιστημίου Κύπρου, ημερ. 6.7.2018]. Αυτά ισχύουν κατά μείζονα λόγο όταν ο αιτητής εκπροσωπείται δια συνηγόρου.

20. Η παράθεση απλώς των νομικών διατάξεων και παραπομπή σε συναφή με το λόγο ακύρωσης νομολογία χωρίς ειδική αναφορά στην πλημμέλεια της επίδικης απόφασης αποτελεί μια τέτοια περίπτωση αόριστης προβολής των λόγων ακύρωσης. Το γεγονός ότι το παρόν Δικαστήριο είναι δικαστήριο που εξετάζει όχι μόνο τη νομιμότητα αλλά και την ορθότητα των διοικητικών πράξεων, οι οποίες απαριθμούνται στο εδάφιο (4) του άρθρου 11 του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου, δεν αναιρεί την πιο πάνω υποχρέωση του αιτητή.

21. Η περίμετρος των ζητημάτων που έχει δικαιοδοσία να εξετάσει το παρόν Δικαστήριο καθορίζονται και σε αυτή την περίπτωση καταρχήν από τα δικόγραφα των διαδίκων. Μόνη εξαίρεση αποτελούν οι λόγοι ακύρωσης που άπτονται ζητημάτων δημοσίας τάξεως τα οποία δύναται το δικαστήριο να εξετάσει και αυτεπαγγέλτως κάτω και πάλι κάτω από συγκεκριμένες προϋποθέσεις. [Βλ. «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου», Επαμεινώνδας Π. Σπηλιωτόπουλος, 14ης Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 260 και «Εισηγήσεις Διοικητικού Δικονομικού Δικαίου, Χαράλαμπος Χρυσανθάκης, 2η Έκδοση, Νομική Βιβιολθήκη, σ. 247»]

22. Η αναγκαιότητα έγερσης των λόγων ακύρωσης με ευκρίνεια και λεπτομέρεια είναι θεμελιώδους σημασίας διαφορετικά το Δικαστήριο δεν νομιμοποιείται να τα εξετάσει αυτεπαγγέλτως, έστω και εάν έχουν εγερθεί με την αγόρευση. [Βλ. Δημοκρατία ν. Shalaeva (2010) 3 Α.Α.Δ. 598, Δημοκρατία ν. Κουκκουρή (1993) 3 Α.Α.Δ. 598, Δημοκρατία ν. Σπύρου (2007) 3 Α.Α.Δ. 533 και Χατζηχάννας ν. Δημοκρατίας (Αρ. 2) (2009) 3 Α.Α.Δ. 655].

23. Παρά τις πιο πάνω βασικές δικονομικές αρχές, εντούτοις, επισημαίνω ότι το ζήτημα που εγείρεται αναφορικά με την κατ΄ισχυρισμό αναρμοδιότητα του διοικητικού οργάνου να εγκρίνει την έκθεση-εισήγηση του λειτουργού της Υπηρεσίας Ασύλου, παρά το γεγονός ότι δεν δικογραφείται δεόντως στο πλαίσιο του εισαγωγικού δικογράφου της διαδικασίας, εντούτοις ως θέμα δημοσίας τάξεως, δύναται να εξεταστεί και αυτεπαγγέλτως από το παρόν Δικαστήριο.

24. Εν προκειμένω, θα προχωρήσω στην εξέταση αυτού του εγειρόμενου λόγου ακύρωσης, καθώς έχω ενώπιόν μου όλα τα ουσιώδη στοιχεία. Ο ισχυρισμός της Αιτήτριας περί έκδοσης της απόφασης από αναρμόδιο πρόσωπο εδράζεται σε δύο επιμέρους ζητήματα. Αφενός, του κατά πόσο ο κ. Γεωργιάδης έχει την εξουσία να ενεργήσει ως Προϊστάμενος εκδίδοντας την επίδικη πράξη και αφετέρου, εάν η έγκριση/ έκδοση της επίδικης πράξης έγινε κατά τρόπο που να μπορεί να αποδοθεί σε αυτόν η έκδοση της επίδικης πράξης σύμφωνα με τον προσήκοντα τύπο και κατόπιν άσκησης της δικής του αρμοδιότητας/ ή και χωρίς την τήρηση πρακτικού.

25. Ως προς το πρώτο σκέλος, επισημαίνω, ότι δυνάμει άρθρου εδαφίου (4) του άρθρου 17 του περί Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμου, Ν. 158 (Ι)/1999), όταν ο νόμος αναθέτει την άσκηση μιας εξουσίας σε ένα όργανο, το όργανο αυτό δεν μπορεί να μεταβιβάσει ολικά ή μερικά την εξουσία του αυτή σε άλλο όργανο, χωρίς να υπάρχει ρητή διάταξη του νόμου που να το επιτρέπει.

26. Εν προκειμένω, δυνάμει του ερμηνευτικού άρθρου 2 του περί Προσφύγων Νόμου, το οποίο παρατίθεται ανωτέρω, Προϊστάμενος με την έννοια του εν λόγω νόμου, και άρα πρόσωπο το οποίο έχει εξουσία να εκδίδει απορριπτικές αποφάσεις επί αιτήσεων ασύλου, είναι και οποιοσδήποτε αρμόδιος λειτουργός της Υπηρεσίας Ασύλου που εξουσιοδοτείται από τον Υπουργό, για να ασκεί όλες ή οποιεσδήποτε από τις εξουσίες ή να εκτελεί όλα ή οποιαδήποτε από τα καθήκοντα του Προϊσταμένου. Ως εκ τούτου, υπάρχει ρητή πρόνοια στον περί Προσφύγων Νόμων, η οποία επιτρέπει την εκχώρηση των εξουσιών του Προϊσταμένου, (Βλ. Απόφαση στην. Α.Ε. αρ. 2115, Ανδρούλλας Ζηνοβίου ν Κυπριακής Δημοκρατίας, ημερ. 2.10.1997, (1997) 3 Α.Α.Δ 385).

27. Εν προκειμένω, ο Υπουργός Εσωτερικών με εξουσιοδότησή του ημερομηνίας 9.10.2018, εξουσιοδότησε τον κ. Γεωργιάδη να εκδίδει αποφάσεις επί αιτήσεων διεθνούς προστασίας. Στο σημείο αυτό, επισημαίνω, ότι παρά την αντίθετη θέση του συνήγορου της Αιτήτριας, η αυθεντική εξουσιοδότηση του Υπουργού Εσωτερικών, η οποία βρίσκεται καταχωρισμένη σε έτερο γενικό διοικητικό φάκελο, στον οποίο δόθηκε πρόσβαση στην Αιτήτρια και η οποία ζητήθηκε όπως θεωρηθεί τεκμήριο και στην παρούσα διαδικασία, λαμβάνεται υπόψη ως τεκμήριο ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου.

28. Πέραν του διοικητικού φακέλου ο οποίος αφορά ειδικώς την εξέταση της αίτησης της Αιτήτριας, ως διοικητικός φάκελος, ο οποίος δύναται να κατατεθεί ως τεκμήριο στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας είναι και οποιοσδήποτε διοικητικός φάκελος, ο οποίος περιλαμβάνει δεδομένα και στοιχεία που αφορούν αμέσως ή εμμέσως τη λήψη της επίδικης απόφασης.

29. Όπως απορρέει και από τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, η άσκηση δικαστικού ελέγχου προϋποθέτει την προσκόμιση της επίδικης απόφασης αλλά και τους διοικητικούς φακέλους της υπόθεσης, καθώς χωρίς τα στοιχεία αυτά είναι αδύνατη η άσκηση δικαστικού ελέγχου. Η κατάθεσή τους από τη διοίκηση αποτελεί απόρροια της συνταγματικής της υποχρέωσης για υποταγή στο δικαστικό έλεγχο που καθιερώνει το Σύνταγμα. Η παράλειψη της Διοίκησης να καταθέσει το διοικητικό φάκελο και τα στοιχεία που συνθέτουν την απόφαση έχει ως αναπόφευκτη συνέπεια την ακύρωση της πράξης. (Βλ. Υπόθεση Αρ. 551/87, Dome Investments Limited v. Συμβουλίου Βελτιώσεως Αγίας Νάπας κ.α., 1989, 3 ΑΑΔ 741, 7.4.1989). Ως εκ τούτου, η κατάθεση των συναφών με την επίδικη πράξη διοικητικών φακέλων δεν αποτελεί απλώς ευχέρεια της διοίκησης αλλά και υποχρέωσή της.

30. Αφ’ ης στιγμής εγείρεται λόγος ακύρωσης ο οποίος εδράζεται σε κατ’ ισχυρισμό αναρμοδιότητας του οργάνου που εκδίδει την επίδικη πράξη, καθηκόντως και ορθώς η διοίκηση προσκόμισε το διοικητικό φάκελο, στο οποίο είναι καταχωρισμένη η κρίσιμη εξουσιοδότηση.

31. Δεν είναι απαραίτητο μιας τέτοιας φύσεως γενική εξουσιοδότηση να βρίσκεται σε κάθε ένα προσωπικό διοικητικό φάκελο αιτητή ασύλου. Η καταχώριση της εν λόγω εξουσιοδότησης εντός ενός γενικού διοικητικού φακέλου, όπως εν προκειμένω, επαρκεί προκειμένου αυτή να ληφθεί υπόψη, εφόσον ο γενικός αυτός φάκελος κατατεθεί με τον ειδικό διοικητικό φάκελο που αφορά στην εξέταση της αίτησης της Αιτήτριας, χωρίς βεβαίως να απαιτούνται οποιαδήποτε περαιτέρω δικονομικά διαβήματα από την πλευρά των Καθ΄ων η αίτηση. Δεν πρόκεται περί μαρτυρίας, η οποία απαιτείται να εισαχθεί στη διαδικασία κατόπιν ειδικής ενδιάμεσης αίτησης. Επαναλαμβάνεται εξάλλου ότι ο Αιτητής είχε τη δυνατότητα να επιθεωρήσει το γενικό αυτό διοικητικό φάκελο.

32. Η επίδικη πράξη εκδόθηκε στις 27.11.2019. Ως εκ τούτου, προκύπτει ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο, ο κ. Γεωργιάδης ήταν δεόντως εξουσιοδοτημένος για την έκδοση της επίδικης απόφασης.

33. Την ίδια κατάληξη είχε και η αδελφή μου δικαστής κ. Παπαντωνίου στην απόφασή της στην Προσφυγή αρ. ΔΔΠ 190/19, G.D. v. Κυπριακή Δημοκρατία μέσω Υπηρεσίας Ασύλου, ημερ. 18.8.2020, σχετικό απόσπασμα της οποίας παραθέτω και με το οποίο συμφωνώ και υιοθετώ (υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου):

«Όσον δε αφορά το περιεχόμενο του Τεκμηρίου Β, φαίνεται εγγράφως να ζητείται ο ορισμός ενός ακόμη λειτουργού της Υπηρεσίας Ασύλου για έκδοση αποφάσεων επί αιτημάτων διεθνούς προστασίας, βάσει του άρθρου 2 του περί Προσφύγων Νόμου και προτείνεται από τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου ο κ. Ανδρέας Γεωργιάδης, με αντικαταστάτρια του την κα Νατάσα Ανδρέου. Η έγγραφη αυτή επιστολή φέρει ημερομηνία 9 Οκτωβρίου 2018 και είναι μέρος του γενικού φακέλου με αρ. 15.15.01. Φέρει σφραγίδα του Υπουργείου Εσωτερικών, Γραφείο Υπουργού, με ένδειξη «εγκρίνεται», ημερομηνία 10/10 και ολόγραφη υπογραφή του τότε Υπουργού Εσωτερικών κ. Πετρίδη.

Το περιεχόμενο του εγγράφου αυτού γίνεται αποδεκτό για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας, αφού είναι επίσημο έγγραφο το οποίο φέρει επίσημη σφραγίδα του Υπουργείου και υπογραφές και είναι κατατεθειμένο σε γενικό διοικητικό φάκελο. Ο Υπουργός Εσωτερικών με την έγκριση του αιτήματος που υποβλήθηκε από τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου, ήτοι για ορισμό άλλου λειτουργού για έκδοση αποφάσεων επί αιτημάτων διεθνούς προστασίας, φαίνεται ότι αποδέχτηκε και ως εκ τούτου εξουσιοδότησε εγγράφως άλλον λειτουργό για έκδοση αποφάσεων επί αιτημάτων διεθνούς προστασίας, εξουσία η οποία ασκείται από τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου (βλ. άρθρο 13(2) του περί Προσφύγων Νόμου και 12Δ(3) για ταχύρυθμη διαδικασία εξέτασης αιτήσεων).

[…….]

Στην παρούσα υπόθεση, υπάρχει πρόνοια στον περί Προσφύγων Νόμο που επιτρέπει την ανάθεση όλων ή οποιωνδήποτε από τις εξουσίες ή καθήκοντα που ασκεί/εκτελεί ο Προϊστάμενος της Υπηρεσίας Ασύλου, εφόσον υπάρχει εξουσιοδότηση από τον Υπουργό Εσωτερικών. Το Τεκμήριο Γ, θεωρώ ότι είναι επαρκής εξουσιοδότηση αφού έχει γίνει εγγράφως, με έγκριση του περιεχομένου της επιστολής από τον Υπουργό Εσωτερικών και συνάγεται καθαρά από το περιεχόμενο της ότι, εκτός από τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου, εξουσιοδοτείται και ο κ. Ανδρέας Γεωργιάδης με αντικαταστάτρια του την κα Νατάσα Ανδρέου να αποφασίζουν επί αιτημάτων διεθνούς προστασίας.». (Βλ. επίσης την πρόσφατη απόφασή μου στην Υπόθεση Αρ. 317/20, Μ.J.H. v. Δημοκρατίας, μέσω Διευθυντή της Υπηρεσίας Ασύλου, ημερ. 30.11.2020)

34. Θα προχωρήσω στην συνέχεια στην εξέταση του ισχυρισμού της Αιτήτριας, ότι οι σχετικές σφραγίδες και η μονογραφή όπως καταγράφονται ανωτέρω, δεν συνιστούν προσήκουσα έκδοση της επίδικης πράξης και ότι περαιτέρω, ελλείπει εν προκειμένω η ύπαρξη άρτιου πρακτικού από το οποίο να προκύπτει η αιτιολογία της επίδικης πράξης.

35. Αντίστοιχο ζήτημα και ισχυρισμό εξέτασε η αδελφή μου δικαστής κ. Μιχαηλίδου σε πρόσφατη απόφασή της (Βλ. Υπόθεση Αρ. 577/2020, D.S. v. Υπηρεσίας Ασύλου, ημερ. 28.9.2020, και η μνημονευόμενη εκεί νομολογία) την κατάληξη της οποίας υιοθετώ. Κρίνω δε σκόπιμο να παραθέσω το σχετικό απόσπασμα:

«Θεωρώ χρήσιμο να παραθέσω απόσπασμα από την υπόθεση υπ’αριθμόν 718/12, Svetoslav Stoyanov v. Κυπριακής Δημοκρατίας, ημερομηνίας 26/2/2014, όπου αναφέρθηκαν τα πιο κάτω (υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου):

«Το πρώτο αφορά την αναρμοδιότητα του οργάνου που έλαβε την υπό κρίση απόφαση και την μη ύπαρξη άρτιου πρακτικού ώστε να υπάρχει αδυναμία άσκησης δικαστικού ελέγχου. Λέγει συναφώς ο αιτητής ότι το Τεκμήριο 15 στην ένσταση αποτελείται από ένα σημείωμα της Διευθύντριας και μια χειρόγραφη και δυσανάγνωστη γραφή ώστε να μη φαίνεται ποιος, πότε και με ποια εξουσία ή αρμοδιότητα την έθεσε που αναφέρει, «21/2/2012 Εγκρίνεται.».

[…..]

Το σημείωμα της Διευθύντριας στο σύνολο του εγκρίθηκε και είναι σαφές ότι στα πλαίσια του τεκμήριου της κανονικότητας των διοικητικών πράξεων, ο Υπουργός Εσωτερικών προς τον οποίο απευθύνεται το σημείωμα, ενέκρινε το κείμενο, το περιεχόμενο του, την αιτιολογία και τις εισηγήσεις της Διευθύντριας. Η αρμοδιότητα ήταν και παρέμεινε στον Υπουργό, γι΄ αυτό άλλωστε η Διευθύντρια ορθά υπέβαλε το σημείωμα με «εισήγηση» και μόνο και για «έγκριση», εφόσον βεβαίως συμφωνούσε ο Υπουργός. Η επανάληψη του περιεχομένου της εισήγησης της Διευθύντριας σ΄ άλλο έγγραφο που θα υπέγραφε ο Υπουργός θα ήταν απλώς σχολαστική επαναδιατύπωση των αυτών δεδομένων. Πρόκειτο για μια διοικητική πράξη διόρθωσης του νομικού προβλήματος που είχε προκύψει και επανέθετε το ζήτημα στην ορθή του διάσταση από νομικής άποψης. Ο Υπουργός συμφώνησε με την εισήγηση και δεν δικαιολογείται αντίκρυση του ζητήματος με τη σκέψη ότι ο Υπουργός απλώς ενήργησε ως μηχανικώς σφραγίσας το σημείωμα.

[…..]

Πόσο μάλλον εδώ που η εγκριτική πράξη εκπορεύεται από τον ίδιο τον Υπουργό Εσωτερικών ως ο αρμόδιος να κηρύξει τον αιτητή απαγορευμένο μετανάστη δυνάμει του άρθρου 6(1)(ζ) του Κεφ. 105 και ταυτόχρονα να κρίνει με βάση το άρθρο 29 του Νόμου αρ. 7(Ι)/2007 ότι αποτελούσε πραγματική, ενεστώσα απειλή για τη δημόσια τάξη της Δημοκρατίας.

Πέραν των πιο πάνω, είναι σαφές ότι όπως υποδεικνύει και η απόφαση της Ολομέλειας στην Σβανάς ν. Δημοκρατίας (2011) 3 Α.Α.Δ. 576, μια διοικητική πράξη ελέγχεται ως προς την εγκυρότητα της κατά πόσο αυτή απορρέει από το αρμόδιο διοικητικό όργανο και αυτό που έχει πρωταρχική σημασία δεν είναι η ταυτότητα του προσώπου ή οργάνου που υπέγραψε τη διοικητική πράξη, αλλά η ταυτότητα του προσώπου που έλαβε την αρχική απόφαση. Η αρμοδιότητα εδώ ανήκει στον Υπουργό, ο οποίος ενέκρινε την εισήγηση της Διευθύντριας, η οποία απλώς μετέφερε με την προσβαλλόμενη πράξη, ημερ. 21.2.2012, την απόφαση του Υπουργού. Δεν τίθεται λοιπόν ζήτημα αναρμοδιότητας ή ακόμη και θέμα άρτιου πρακτικού. Το πρακτικό μπορεί να είναι λιτό, αλλά δεν χρειαζόταν οτιδήποτε άλλο για τελείωση της πράξης. Η έγκριση του Υπουργού είναι δεδομένη και δεν είναι εδώ η περίπτωση ολοκληρωτικής απουσίας οποιουδήποτε πρακτικού.»

Επιπρόσθετα, είναι χρήσιμο να παρατεθεί πιο κάτω, σχετικό απόσπασμα, με το υπό εξέταση ζήτημα, από την απόφαση υπ’αριθμόν 140/10, Ευθύμιος Πρεζας v. Κυπριακή Δημοκρατία, ημερομηνίας 31/1/2011, στην οποία λέχθηκαν τα εξής (υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου):

«Στην υπό εξέταση περίπτωση, όπως διακριβώνεται από τα συνημμένα στην Ένσταση Παραρτήματα, δύο Διοικητικοί Λειτουργοί, ενεργούντες εκ μέρους του Προϊσταμένου Διεύθυνσης και Ανάπτυξης Εναλλάξιμου Προσωπικού, είχαν ετοιμάσει "ΣΗΜΕΙΩΜΑ" ημερομηνίας 18.9.2009, το οποίο αναφερόταν στο θέμα της στελέχωσης της Επαρχιακής Διοίκησης Λεμεσού και σ΄ αυτό γινόταν ιστορική αναδρομή στις μεταθέσεις υπαλλήλων, στην αναγκαιότητα για νέες μεταθέσεις, στις παραστάσεις των υποψηφίων για μετάθεση υπαλλήλων κλπ. Υποβαλλόταν δε "εισήγηση" όπως προωθηθεί προς την ΕΔΥ "πρόταση" για μετάθεση του αιτητή και άλλης υπαλλήλου. Το Σημείωμα εκείνο απευθυνόταν στον Υπουργό και στην τελευταία του παράγραφο, ρητά τονιζόταν ότι:

[…..]

Το Σημείωμα εκείνο παρουσιάζεται πράγματι να τέθηκε ενώπιον του Υπουργού Οικονομικών, ως αρμόδιας Αρχής, ο οποίος και χειρόγραφα ανέγραψε σ΄ αυτό τις λέξεις «Εγκρίνεται 23/9». Ακολούθως, οι Προτάσεις για Μετάθεση μαζί με το Σημείωμα εγκεκριμένο από τον Υπουργό, υποβλήθηκαν προς τον Πρόεδρο της ΕΔΥ με την επιστολή ημερομηνίας 25.9.2009, η οποία υπογράφηκε από κάποιο Λειτουργό "για Γενικό Διευθυντή Υπουργείου Οικονομικών".

Υπ΄ αυτές τις συνθήκες, καθαρά προβάλλει η εικόνα ότι, όπως τονίστηκε και στην υπόθεση Κούτσιου (ανωτέρω), σημασία δεν είχε ποιος υπέγραφε την επιστολή με την οποία διαβιβάστηκαν οι προτάσεις για μετάθεση, αλλά ποιου απόφαση ήταν. Και στην περίπτωση αυτή, η απόφαση για υποβολή των προτάσεων για μεταθέσεις ήταν καθαρά του Υπουργού ως αρμόδιας Αρχής. Πολύ προσεκτικά ενεργούντες, οι Λειτουργοί, οι οποίοι αισθάνθηκαν την αναγκαιότητα όπως γίνουν κάποιες μεταθέσεις, υπέβαλαν αιτιολογημένη εισήγηση προς τον Υπουργό, επειδή μόνο εκείνος ως αρμόδια Αρχή μπορούσε να αποφασίσει και να προβεί σε ενέργεια για υποβολή των προτάσεων. Ο δε Υπουργός, αφού προφανώς μελέτησε τις εισηγήσεις, ενέκρινε ο ίδιος την υποβολή των προτάσεων όπως του είχε ζητηθεί.

Επομένως, με την επιστολή, η οποία υπογραφόταν "για Γενικό Διευθυντή", εκείνο που γραφειοκρατικά διαβιβαζόταν προς την ΕΔΥ δεν ήταν τίποτε άλλο παρά πρόταση από τον Υπουργό για μεταθέσεις. Δεν μπορώ δε να συμμεριστώ τη θέση της πλευράς του αιτητή ότι ο Υπουργός όφειλε να είχε διεξαγάγει δική του έρευνα και ή να δώσει δική του αιτιολόγηση κατόπιν άσκησης κρίσης ως προς τη μετάθεση του αιτητή ή οποιουδήποτε άλλου υπαλλήλου. Ο Υπουργός παρουσιάζεται να άσκησε κρίση εγκρίνοντας αιτιολογημένη εισήγηση, την οποία είχε δικαίωμα να μη αποδεχθεί, ή να ζητήσει περαιτέρω διερεύνηση, εάν αυτή απαιτείτο.

Αυτός ο λόγος ακύρωσης δεν μπορεί επομένως να ευσταθήσει.»

Από την πιο πάνω νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου προκύπτει πως ο εκάστοτε Υπουργός όταν γίνεται οποιαδήποτε εισήγηση, ασκεί κρίση με την εγκρισή του επί του εγγράφου που του κοινοποιείται η οποιαδήποτε εισήγηση. Ούτως ή άλλως όπως προκύπτει από την πιο πάνω νομολογία έχει το δικαίωμα να μην αποδεχτεί ή να ζητήσει οποιαδήποτε διευκρίνιση ή μάλιστα να εγκρίνει την εισήγηση αυτή.

Όσον αφορά το δεύτερο ισχυρισμό για τη λήψη απόφασης σε σχέση με το αίτημα της αιτήτριας θα πρέπει να αναφερθεί πως με την υπογραφή της κυρίας Ανδρέου και την σφραγίδα ότι εγκρίνεται η εισήγηση για απόρριψη της αίτησης ασύλου, φαίνεται ότι υιοθέτησε με αυτό τον τρόπο και την αιτιολογία της εισήγησης της αρμόδιας λειτουργού ως δικής της. Το γεγονός αυτό είναι επιτρεπτό από την νομολογία όπως επιβεβαιώθηκε και στην απόφαση του Διοικητικού Δικαστηρίου, τα γεγονότα της οποίας προσομοιάζουν με τα γεγονότα της παρούσας, στην υπόθεση υπ’ αριθμόν 1360/15, Tuong v. Κυπριακής Δημοκρατίας, ημερομηνίας 28/2/2019, στην οποία λέχθηκαν τα εξής (υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου):

«Κρίνω ότι, κανείς εκ των λόγων ακυρώσεως που προωθήθηκαν ευσταθεί. Καταρχήν, μέσα από το διοικητικό φάκελο της υπόθεσης-Τεκμήριο 1 ενώπιον του Δικαστηρίου, σαφώς προκύπτει ότι, η αιτήτρια έτυχε, όντως, συνέντευξης στις 10.9.2015 από συγκεκριμένο λειτουργό της Υπηρεσίας Ασύλου, στα πλαίσια εξέτασης του αιτήματος της για χορήγηση διεθνούς προστασίας. Η έκθεση- εισήγηση του εν λόγω λειτουργού ανευρίσκεται στο Τεκμήριο 1 (εκεί αρ. 42-40) και είναι πλήρως αιτιολογημένη. Ο Προϊστάμενος της Υπηρεσίας Ασύλου ενέκρινε, στις 14.9.2015, την εισήγηση του λειτουργού (βλ. Τεκμήριο 1, αρ. 42 εκεί σφραγίδα με την φράση «Υπηρεσία Ασύλου Η εισήγηση σας για απόρριψη της αίτησης ασύλου εγκρίνεται», και χειρογράφως υπογραφή και ημερομηνία), υιοθετώντας με αυτό τον τρόπο και την αιτιολογία της εισήγησης του λειτουργού πλέον ως δική του, κάτι επιτρεπτό από τη νομολογία, σύμφωνα με την οποία η υιοθέτηση έκθεσης καθιστά την αιτιολογία της τελευταίας μέρος της απόφασης (βλ. Κατσούρα ν. Δημοκρατίας (1989) 3 Α.Α.Δ. 1728; Πορίσματα Νομολογίας του Συμβουλίου Επικρατείας (1929-1959), σελ. 193).»

Χρήσιμο είναι να παραθέσω απόσπασμα από την υπόθεση υπ’αριθμόν 549/16, Βραχίμης v. Κυπριακή Δημοκρατία, ημερομηνίας 11/9/2018, στην οποία μεταξύ άλλων λέχθηκαν τα εξής(υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου):

«Από πουθενά δεν προκύπτει η παραβίαση οποιασδήποτε κανονιστικής ή και νομοθετικής διάταξης, ως προβάλλει η πλευρά του αιτητή. Το γεγονός δε της υπό του Προϊσταμένου της Αναθέτουσας Αρχής επικύρωσης της Έκθεσης της Επιτροπής, ως άλλωστε οι προαναφερθείσες σαφείς κανονιστικές διατάξεις ορίζουν, δια της λέξης «εγκρίνεται» και της μονογραφής του, σε καμία περίπτωση δεν καταδεικνύει είτε τη μη διενέργεια ελέγχου της νομιμότητας της επίδικης απόφασης είτε ελλιπή έρευνα εκ μέρους του, αλλ' ούτε και μπορεί να συνηγορεί υπέρ των ισχυρισμών περί μη ορθής ενάσκησης των δικών του ευθυνών και καθηκόντων, ενόψει βεβαίως και του τεκμηρίου της κανονικότητας που υπάρχει υπέρ των πράξεων και αποφάσεων της Διοίκησης και το οποίο εν προκειμένω δεν έχει ανατραπεί. Όπως τονίστηκε σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. ενδεικτικά Μαυρονύχη v. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 801/1999, ημερ. 12.3.2001), η Διοίκηση τεκμαίρεται πως λειτουργεί σύμφωνα με το Νόμο, εκτός όπου καθαρά αποδεικνύεται πως τούτο δε συμβαίνει. Και εν προκειμένω, τίποτε δεν δείχνει πως κάτι τέτοιο δεν συνέβη (βλ. επίσης Χριστίνα Μιχαηλίδου ν. Δημοκρατίας (2009) 4 Α.Α.Δ. 929). Στο πλαίσιο δε της κανονικότητας των διοικητικών πράξεων, επί των οποίων υπάρχει μαχητό τεκμήριο, δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί ανατροπή του με τα όσα επιχειρηματολογεί ο αιτητής.

Η, δίπλα στη λέξη «εγκρίνεται», μονογραφή του Προϊσταμένου της Αναθέτουσας Αρχής επί της πιο πάνω Έκθεσης της Επιτροπής Αξιολόγησης ουδόλως στοιχειοθετεί οποιοδήποτε ισχυρισμό περί ελαττώματος που εμφιλοχώρησε στη λήψη της επίδικης απόφασης και ουδόλως αφαιρεί από την εγκυρότητα και νομιμότητα της απόφασης αυτής.

Με τη συμφωνία του Προϊσταμένου με την εισήγηση της Επιτροπής στην εν λόγω Έκθεση και την επικύρωσή της, τεκμαίρεται κατά την αρχή δικαίου, ότι αυτός συμφώνησε προς όλα που τέθηκαν ενώπιον του υπό τύπο λεπτομερούς έκθεσης, ενεργώντας όχι ως να εξέταζε έφεση, αλλά επαναδιερευνώντας το σύνολο των γεγονότων (βλ.

Tsouloftas v. Republic (1983) 3 C.L.R. 426 και Γ.Μ. Μακρή Λτδ ν. Αναθεωρητικής Αρχής Αδειών (1994) 4 Α.Α.Δ. 817). Η δε σύμφωνος γνώμη του Προϊσταμένου δεν εξυπακούει ότι αυτός δεν ασχολήθηκε με την ουσία του θέματος ή ότι απεμπόλησε την εξουσία που του παρέχει ο νομοθέτης, αλλ' ούτε και μειώνει την επάρκεια της διενεργηθείσας έρευνας και της αιτιολόγησης.

Αντίθετα, στην επικυρωτική του απόφαση ενσωματώνεται η Έκθεση της Επιτροπής Αξιολόγησης, την οποία ο Προϊστάμενος υιοθέτησε χωρίς οποιαδήποτε διαφωνία ή διαφοροποίηση (βλ. και Μενέλαος Χειμώνας ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2015:D643, Υποθ. Αρ. 6447/2013, ημερ. 30.9.2015, ECLI:CY:AD:2015:D643, όπου γίνεται αναφορά και στις Καρλεττίδου ν.

Δημοκρατίας (1997) 4 Α.Α.Δ. 3074 και Svetoslav Stoyanov v. Υπουργείου Εσωτερικών, ECLI:CY:AD:2014:D151, Υποθ. Αρ. 718/12, ημερ. 26.2.2014, ECLI:CY:AD:2014:D151, ως και την πιο πρόσφατη απόφαση του Δικαστηρίου τούτου στην VARSIK MKRTCHYAN ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 1229/2014, ημερ. 16.2.2017).

Η πιο πάνω προσέγγιση της νομολογία αναιρεί θεμελιακά τις περί του αντιθέτου θέσεις που εγείρει ο αιτητής στις γραπτές του αγορεύσεις.»

To γεγονός ότι η κυρία Ανδρέου ενέκρινε την απόφαση της αρμόδιας λειτουργού δεν μπορεί να ερμηνευτεί ότι δεν μελέτησε την αίτηση και πως δεν αποφάσισε μετά από την μελέτη των στοιχείων που είχε ενώπιον της. Με την υπογραφή της και με την σχετική ένδειξη ότι εγκρίνεται η εισήγηση της αρμόδιας λειτουργού, τεκμαίρεται ότι συμφώνησε προς όλα όσα τέθηκαν ενώπιον της στην λεπτομερή εισήγηση της αρμόδιας λειτουργού, μετά από εξέταση τους.

Η σύμφωνος γνώμη της εξουσιοδοτημένης να εκτελεί καθήκοντα Προϊσταμένου κυρίας Ανδρέου, δεν επηρεάζει τη νομιμότητα της απόφασης του αρμόδιου οργάνου, ούτε μπορεί να θεωρηθεί ότι απεμπόλησε την εξουσία της ή ότι επισφράγισε την γνώμη της λειτουργού τυπικά. Αντιθέτως, στην έγκριση της απόρριψης του αιτήματος ενσωματώνεται και η έκθεση/εισήγηση της αρμόδιας λειτουργού (υπόθεση αριθμός 6447/13, Μενέλαος Χειμώνας v. Κυπριακή Δημοκρατία, ημερομηνίας 30/9/2015).».

36. Λαμβάνοντας υπόψη τα ανωτέρω, καταλήγω ότι στην παρούσα περίπτωση όπου προκύπτει ευκρινώς το όνομα του προσώπου που προβαίνει στην μονογραφή, ήτοι Ανδρέας Γεωργιάδης, υπάρχει μονογραφή πλησίον του ονόματος που λογικώς ανήκει στο πρόσωπο, το οποίο προβαίνει στην έγκριση και ειδική σφραγίδα ότι η εν λόγω εισήγηση εγκρίνεται, κρίνω ότι η εν λόγω πράξη ικανοποιεί όλα τα εξωτερικά στοιχεία που την καθιστούν έγκυρη. Το βάρος ανατροπής του τεκμηρίου αυτού της κανονικότητας της επίδικης απόφασης φέρει η ίδια η Αιτήτρια, η οποία δεν έχει προσκομίσει οτιδήποτε το οποίο να ανατρέπει αυτό το τεκμήριο (Βλ. ως προς το τεκμήριο της κανονικότητας των διοικητικών πράξεων, βλ. Απόφαση στην Υπόθεση Αρ. 1639/2005, Μd Moin Uddin ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, ημερ. 27.4.2007 και Απόφαση στην Υπόθεση αρ. 465/1998, Ανδρούλλα Κωνσταντινίδου ν. Επιτροπής Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας, ημερ. 8.3.2000, (2000) 4 ΑΑΔ 148 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία και πρόσφατη απόφασή μου στην Υπόθεση Αρ. 317/20, Μ.J.H. v. Δημοκρατίας, μέσω Διευθυντή της Υπηρεσίας Ασύλου, ημερ. 30.11.2020)

37. Περαιτέρω, απολύτως θεμιτή, σύμφωνα και με την παρατεθείσα νομολογία, είναι και η έγκριση της εισήγησης του λειτουργού της Υπηρεσίας Ασύλου, η οποία με την έγκρισή της αποτελεί την αιτιολογική βάση της εκδιδόμενης απόφασης, χωρίς να καθίσταται αναγκαία η επανάληψη της αιτιολογίας σε ξεχωριστό έγγραφο και χωρίς αυτό να θεωρείται εγκατάλειψη της δική του αποφασιστικής αρμοδιότητας. Παρά τον ισχυρισμό της Αιτήτριας, το άρθρο 24 του περί Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμου του 1999 (158(I)/1999) δεν τυγχάνει εφαρμογής εν προκειμένω καθώς αφορά στην υποχρέωση τήρησης πρακτικών κατά τις συνεδριάσεις των συλλογικών οργάνων.

38. Επίσης, όπως ορθώς επισημαίνουν οι Καθ΄ων η αίτηση, όταν στην επιστολή κοινοποιήσης της επίδικης απόφασης υπογράφει άλλος λειτουργός αντί του Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου δεν τίθεται ζήτημα οποιασδήποτε παρατυπίας καθώς υπάρχει εγγενής εξουσιοδότηση όλων των λειτουργών να υπογράφουν εξ ονόματος του Προϊσταμένου κατά τη διοικητική προώθηση επιστολών της Υπηρεσίας. (Βλ. συναφώς Απόφαση στην Προσφυγή αρ. 42/2011, Guilan Zhou v. Δημοκρατίας, ημερ. 24.1.2013 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία και Απόφαση στην Προσφυγή αρ. 1606/2015, Σολωμού ν. Δημοκρατίας, ημερ. 6.9.2018)

39. Ως εκ τούτου, και ο ισχυρισμός της Αιτήτριας περί ελλιπούς αιτιολογίας, πέραν του ότι εγείρεται κατά τρόπο γενικό, δεν μπορεί και στην ουσία του να γίνει αποδεκτός. Αυτό απορρέει από το γεγονός ότι με την έγκριση της εισηγητικής έκθεσης από τον ασκούντα καθήκοντα Προϊσταμένου, κατ’ ουσία η αιτιολογία της εισήγησης αποτελεί πλέον αναπόσπαστο μέρος της αιτιολογίας της επίδικης πράξης.

Εξετάζοντας δε την εισηγητική έκθεση, η αιτιολογία της απόρριψης της αίτησης της Αιτήτριας προκύπτει εναργώς και συμπληρώνεται περαιτέρω από τα λοιπά στοιχεία του διοικητικού φακέλου. Συγκεκριμένα, όπως συνάγεται από την εγκριθείσα έκθεση του αρμοδίου λειτουργού της Υπηρεσίας Ασύλου, η Αιτήτρια δεν προέβαλε τους καινοφανείς της ισχυρισμούς κατά την προηγούμενη εξέταση της αίτησής της από δική της υπαιτιότητα και περαιτέρω, οι καινοφανείς αυτοί ισχυρισμοί δεν αυξάνουν σημαντικά την πιθανότητα χορήγησης σε αυτήν καθεστώτος διεθνούς προστασίας.

Προηγουμένως, ο αρμόδιος λειτουργός κατέγραψε τους καινοφανείς αυτούς ισχυρισμούς, οι οποίοι αφορούν σε απειλές κατά της ζωής της Αιτήτριας από πρόσωπα, στα οποία οφείλει συγκεκριμένο ποσό. Ας σημειωθεί, ότι στο πλαίσιο της παρούσας προσφυγής στα γεγονότα του εισαγωγικού δικογράφου της διαδικασίας ως βάση της υπαγωγής της Αιτήτριας στο καθεστώς διεθνούς προστασίας προβάλλονται εντελώς διαφορετικοί ισχυρισμοί και συγκεκριμένα, ότι σε περίπτωση που αυτή επιστρέψει στη χώρα καταγωγής της απειλείται η ζωή της για πολιτικούς και θρησκευτικούς λόγους.

Η συνεχής εναλλαγή των ισχυρισμών της Αιτήτριας, η όψιμη προβολή νέων ισχυρισμών, οι οποίοι, εν πάσει περιπτώση, δεν αυξάνουν της πιθανότητες υπαγωγής της στο καθεστώς διεθνούς προστασίας, αλλά και το σύνολο των ενώπιόν μου δεδομένων, καταδεικνύουν ότι ορθώς οι Καθ’ ων η αίτηση κατέληξαν στην επίδικη απόφαση.

40. Επισημαίνεται επίσης ότι η εισηγητική έκθεση ετοιμάστηκε και υποβλήθηκε προς έγκριση στον ασκούντα τις εξουσίες του Προϊσταμένου από άλλο αρμόδιο λειτουργό της Υπηρεσίας Ασύλου, ο οποίος είχε προηγουμένως διενεργήσει τη συνέντευξη στον Αιτητή. Ως εκ τούτου, δεν υφίσταται ο ισχυρισμός της Αιτήτριας ότι το ίδιο πρόσωπο που ετοίμασε την εισηγητική έκθεση προέβη εντέλει και στην έκδοση της επίδικης πράξης.

Ως εκ τούτου, η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται ως αβάσιμη και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται, με €1000 έξοδα εναντίον του Αιτητή και υπέρ των Καθ’ ων η αίτηση.

Κ.Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο