Court dismisses asylum appeal as inadmissible due to lack of prima facie case and credibility issues.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Administrative Court of International Protection dismissed the applicant's appeal against her asylum rejection as inadmissible. The applicant, a Nepalese national, claimed fear of death from her husband due to family disputes but failed to mention religion as a fear source during the interview. The court found her claims unreliable due to contradictory statements regarding her marriage and employment motives, concluding she was an economic migrant without a prima facie case for protection.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArticles 3 and 19 of the Refugees Law 2000-2019; The court must assess credibility and consistency of claims, dismissing appeals where applicants fail to establish a prima facie case for persecution or economic migration is the sole motive.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Δημοκρατία ν. C. Kassinos Construction Ltd (1990) 3 ΑΑΔ 3835
Δημοκρατία ν. Κουκκουρή κ.α. (1993) 3 ΑΑΔ 598
Θαλασσινός Γρηγόριος ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2003) 3 ΑΑΔ 507
Eλισσαίου Xρίστος ν. Aρχής Hλεκτρισμού Kύπρου (2004) 3 ΑΑΔ 412
Κυπριακή Δημοκρατία και Άλλοι ν. Ευγένιου Σπύρου και Άλλων (2007) 3 ΑΑΔ 533
Moda Encando Ltd ν. Διευθυντή Τελωνείων (2009) 3 ΑΑΔ 384
Xατζηχάννας Bραχίμης I. ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (Aρ. 2) (2009) 3 ΑΑΔ 655
Κυπριακή Δημοκρατία ν. Svetlana Shalaeva (2010) 3 ΑΑΔ 598
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DDDP:2020:89
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ
Υπόθεση Αρ. ΔΔΠ 385/19
19 Νοεμβρίου, 2020
[Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]
Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος
Μεταξύ:
B.K.
Αιτήτριας,
ΚΑΙ
Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω του Υπουργείου Εσωτερικών, Υπηρεσίας Ασύλου
Καθ’ ων η αίτηση
…………………….
Θ. Ποσκανίδης (κ.), για Κύπρο Ανδρέου Δ.Ε.Π.Ε. για τον Αιτητή
Μ. Στυλιανού (κ.), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Καθ’ ων η αίτηση
Α Π Ο Φ Α Σ Η
Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.: Η Αιτήτρια με την παρούσα προσφυγή αιτείται την έκδοση απόφασης από το παρόν Δικαστήριο με την οποίο να κυρήσσεται άκυρη, παράνομη και στερούμενη οποιουδήποτε αποτελέσματος η απόφαση των Καθ’ ων η αίτηση ημερομηνίας 7.10.2020, η οποία κοινοποιήθηκε αυθημερόν στην Αιτήτρια, με την οποία απορρίφθηκε το αίτημα της τελευταίας για διεθνή προστασία, καθότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις των άρθρων 3 και 19 των περί Προσφύγων Νόμων του του 2000 έως 2019 (ο περί Προσφύγων Νόμος).
Γεγονότα
1. Τα γεγονότα της υπόθεσης έχουν ως ακολούθως:
2. Η Αιτήτρια κατάγεται από τη Ομοσπονδιακή Λαϊκή Δημοκρατία του Νεπάλ. Στις 23.3.2015 εισήλθε στη Δημοκρατία προκειμένου να εργαστεί ως οικιακή βοηθός. Στις 14.8.2017, υπέβαλε αίτηση παροχής διεθνούς προστασίας. Στις 26.6.2019 διενεργήθηκε συνέντευξη στην Αιτήτρια από λειτουργό της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Υποστήριξης Ασύλου (ΕΥΥΑ), η οποία στις 30.7.2019 υπέβαλε σχετική έκθεση/εισήγηση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου για απόρριψη της αίτησης ασύλου της Αιτήτριας. Στις 19.9.2019, η εισήγηση για απόρριψη της αίτησης ασύλου της Αιτήτριας εγκρίθηκε από τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου. Η εν λόγω απορριπτική απόφαση κοινοποιήθηκε στην Αιτήτρια στις 7.10.2019.
Νομικοί Ισχυρισμοί
3. Η Αιτήτρια παραθέτει στο εισαγωγικό δικόγραφο της διαδικασίας καθώς επίσης και στη γραπτή της αγόρευση, πλείονες λόγους ακύρωσης χωρίς αυτοί να συνοδεύονται από σαφή αιτιολογία ή παραπομπή σε συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά ή στοιχεία του διοικητικού φακέλου. Παρατηρείτε δε ότι πολλοί απο τους εγειρόμενους λόγους ακύρωσης δεν είναι συναφείς με την επίδικη πράξη. Επιπλέον, η Αιτήτρια παραθέτει συνοπτικά για πρώτη φορά στο πλαίσιο του εισαγωγικού δικογράφου της διαδικασίας τον ισχυρισμό ότι κινδυνεύει στη χώρα της καθώς είναι αντίθετη με το καθεστώς που επικρατεί στη χώρα της και ότι η ίδια και η μητέρα της τραυματίστηκαν κατά τη διάρκεια εχθροπραξιών στη χώρα καταγωγής της. Στα γεγονότα αυτά λανθασμένως αναφέρεται ότι η Αιτήτρια κατάγεται από την Ινδία. Ο ίδιος ισχυρισμός με την ίδια έκταση επαναλαμβάνεται και στο πλαίσιο της Γραπτής Αγόρευσης της Αιτήτριας όπου επαναλαμβάνεται για ακόμα μια φορά λανθασμένα ως χώρα καταγωγής της Αιτήτριας η Ινδία. Επίσης προβάλλεται στο πλαίσιο της Γραπτής Αγόρευσης της Αιτήτριας ότι ο καινοφανής ισχυρισμός ότι δεν λήφθηκε υπόψη από τους Καθ’ ων η αίτηση η επιθυμία της Αιτήτριας να ασπαστεί το Χριστιανισμό με αποτέλεσμα, όπως αναφέρεται στη Γραπτή της Αγόρευσης, «η τυχόν επιστροφή στην πατρίδα της, ήτοι στο Νεπάλ ή στην Ινδία, θα σήμαινε άμεσα κίνδυνο για τη ζωή της».
4. Από την πλευρά τους οι Καθ΄ων η αίτηση αντιτείνουν ότι τα επίδικα θέματα προσδιορίζονται στη δικογραφία και ότι περαιτέρω η γραπτή αγόρευση και η απαντητική αγόρευση δεν αποτελούν μέσο προσαγωγής μαρτυρίας. Σημειώνουν δε ότι η Αιτήτρια δεν φαίνεται να αναπτύσσει προσηκόντως και αιτιολογημένως κάποιο λόγο ακύρωσης. Ως προς την ορθότητα της απόφασής τους, οι Καθ’ ων η αίτηση παραπέμπουν, στο ίδιο το κείμενο της επίδικης απόφασης καθώς επίσης και στην αντίστοιχη έκθεση του αρμοδίου λειτουργού, όπου εκτείθενται οι λογοι απόρριψης της αίτησης της Αιτήτριας για διεθνή προστασία. Οι Καθ’ ων η αίτηση υπεραμύνονται της επίδικης πράξης υποβάλλοντας ότι αυτή αποτελεί προϊόν δέουσας έρευνας, σεβόμενη της αρχές της χρηστής διοίκησης και της καλή πίστης. και ότι δεν εμφιλοχώρησε οποιαδήποτε πλάνη της. Επισημαίνουν τέλος ότι η Αιτήτρια δεν προσκόμισε οποιαδήποτε στοιχεία που να ανατρέπουν τα αποτελέσματα της έρευνας των Καθ’ ων η αίτηση. Σημειώνουν δε ότι η Αιτήτρια αναφέρει στην αίτησή της για άσυλο ότι είναι Hindu, ότι σε κάθε περίπτωση δεν καταδεικνύεται ότι εάν αυτή ασπαστεί το Χριστιανισμό θα διωχθεί στο τόπο καταγωγής της και τέλος, ότι η μαρτυρία που παραθέτει στη Γραπτή της Αγόρευση δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή.
To Νομικό πλαίσιο
5. Ο Κανονισμός 2 των περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Διαδικαστικών Κανονισμών του 2019 έχει ως ακολούθως (η υπογράμμιση είναι δική μου):
«Ο Διαδικαστικός Κανονισμός του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962, και οι περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διαδικαστικοί Κανονισμοί (Αρ.1) Διαδικαστικοί Κανονισμοί του 2015, τυγχάνουν εφαρμογής σε όλες τις προσφυγές που καταχωρούνται στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας από 18.6.2019, με τις αναγκαίες τροποποιήσεις που αναφέρονται στη συνέχεια και κατ΄ ανάλογη εφαρμογή των δικονομικών κανόνων και πρακτικής που ακολουθούνται και εφαρμόζονται στις ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου προσφυγές εκτός αν ήθελε άλλως ορίσει το Δικαστήριο.».
6. Ο Κανονισμός 10 των περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Διαδικαστικών Κανονισμών του 2019 ορίζει τα ακόλουθα:
«Νέα έγγραφα και/ή επιπρόσθετα στοιχεία και/ή οποιαδήποτε επιπρόσθετη μαρτυρία να προσκομίζεται στο Δικαστήριο το συντομότερο δυνατόν, και εν πάση περιπτώση όχι κατά τις διευκρινίσεις ή μεταγενέστερα, εκτός αν πρόκειται για στοιχεία τα οποία ο αιτητής, άνευ δικής του υπαιτιότητας, αδυνατούσε να υποβάλει κατά την πρωτοβάθμια εξέταση της αίτησης του. Το Δικαστήριο δύναται να αποδεκτεί τέτοια μαρτυρία μόνο σε περιπτώσεις που κρίνει ότι τα εν λόγω στοιχεία ή πορίσματα αυξάνουν σημαντικά τις πιθανότητες χορήγησης στον αιτητή διεθνούς προστασίας.».
7. Ο Κανονισμό 7 του Διαδικαστικού Κανονισμού του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962 προβλέπει τα εξής:
«Έκαστος διάδικος δέον δια των εγγράφων προτάσεων αυτού να εκθέτη τα νομικά σημεία επί των οποίων στηρίζεται και, αιτιολογών συγχρόνως ταύτα πλήρως. Διάδικος εμφανιζόμενος άνευ συνηγόρου δεν υποχρέουται εις συμμόρφωσιν προς τον κανονισμό αυτόν.».
8. Το άρθρο 11 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμων του 2018 και 2020 (Ο περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμος) καθορίζει τη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου.
9. Το άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου ορίζει τα ακόλουθα:
«Πρόσφυγας
3.-(1) Ως πρόσφυγας αναγνωρίζεται το πρόσωπο που, λόγω βάσιμου φόβου καταδίωξης του για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων, είναι εκτός της χώρας της ιθαγενείας του και δεν είναι σε θέση, ή, λόγω του φόβου αυτού, δεν είναι πρόθυμο, να χρησιμοποιήσει την προστασία της χώρας αυτής, ή πρόσωπο, που δεν έχει ιθαγένεια, το οποίο, ενώ είναι εκτός της χώρας της προηγούμενης συνήθους διαμονής του ως αποτέλεσμα αυτών των καταστάσεων, δεν είναι σε θέση ή, λόγω του φόβου αυτού, δεν είναι πρόθυμο να επιστρέψει σ’ αυτή και στο οποίο δεν έχει εφαρμογή το άρθρο 5…».
10. Το άρθρο 19 του περί Προσφύγων Νόμου προβλέπει τα εξής:
«Αναγνώριση καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας
19.-(1) Ο Προϊστάμενος, με απόφασή του αναγνωρίζει καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, σε οποιοδήποτε αιτητή, ο οποίος δεν αναγνωρίζεται ως πρόσφυγας ή σε οποιοδήποτε αιτητή του οποίου η αίτηση σαφώς δεν βασίζεται σε οποιουσδήποτε από τους λόγους του εδαφίου (1) του άρθρου 3, αλλά σε σχέση με τον οποίο υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη και δεν είναι σε θέση ή, λόγω του κινδύνου αυτού, δεν είναι πρόθυμος, να θέσει τον εαυτό του υπό την προστασία της χώρας αυτής.
(2) Για τους σκοπούς του παρόντος Νόμου, “σοβαρή βλάβη” ή “σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη” σημαίνει-
(α) θανατική ποινή ή εκτέλεση, ή
(β) βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία του αιτητή στη χώρα καταγωγής του, ή
(γ) σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης...».
Κατάληξη
11. Εκ προοιμίου, παρατηρώ ότι κανένας από τους λόγους ακύρωσης που προβάλλει η Αιτήτρια δεν αιτιολογείται ή εξειδικεύεται όπως επιβάλλει ο Κανονισμός 7 του Διαδικαστικού Κανονισμού του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962. Η έννοια του Κανονισμού 7 είναι η οριοθέτηση με λεπτομέρεια, (αυτή είναι η έννοια της λέξης «πλήρως»), ούτως ώστε τα επίδικα θέματα να περιορίζονται στα απολύτως αναγκαία, με τους διαδίκους να γνωρίζουν με ακρίβεια το λόγο που προωθείται ο εκάστοτε λόγος ακύρωσης, αλλά και το Δικαστήριο να ασχολείται μόνο με συγκεκριμένα ζητήματα και όχι με γενικές και αόριστες τοποθετήσεις [Βλ. Α.Ε. Αρ. 156/2012, Mustafa Haghilo v. Γενικού Διευθυντή Υπουργείου Εσωτερικών, ημερ. 27/2/2018, Α.Ε. Αρ. 95/2012, Χριστοδουλίδης ν. Πανεπιστημίου Κύπρου, ημερ. 6.7.2018]. Αυτά ισχύουν κατά μείζονα λόγο όταν ο αιτητής εκπροσωπείται δια συνηγόρου.
12. Η παράθεση απλώς των νομικών διατάξεων και παραπομπή σε συναφή με το λόγο ακύρωσης νομολογία χωρίς ειδική αναφορά στην πλημέλλεια της επίδικης απόφασης αποτελεί μια τέτοια περίπτωση αόριστης προβολής των λόγων ακύρωσης. Το γεγονός ότι το παρόν Δικαστήριο είναι δικαστήριο που εξετάζει όχι μόνο τη νομιμότητα αλλά και την ορθότητα των διοικητικών πράξεων, οι οποίες απαριθμούνται στο εδάφιο (4) του άρθρου 11 του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου, δεν αναιρεί την πιο πάνω υποχρέωση της Αιτήτριας.
13. Η περίμετρος των ζητημάτων που έχει δικαιοδοσία να εξετάσει το παρόν Δικαστήριο καθορίζεται και σε αυτή την περίπτωση καταρχήν από τα δικόγραφα των διαδίκων. Μόνη εξαίρεση αποτελούν οι λόγοι ακύρωσης που άπτονται ζητημάτων δημοσίας τάξεως τα οποία δύναται το δικαστήριο να εξετάσει και αυτεπαγγέλτως κάτω και πάλι κάτω από συγκεκριμένες προϋποθέσεις. [Βλ. «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου», Επαμεινώνδας Π. Σπηλιωτόπουλος, 14ης Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 260 και «Εισηγήσεις Διοικητικού Δικονομικού Δικαίου, Χαράλαμπος Χρυσανθάκης, 2η Έκδοση, Νομική Βιβιολθήκη, σ. 247»]
14. Η αναγκαιότητα έγερσης των λόγων ακύρωσης με ευκρίνεια και λεπτομέρεια είναι θεμελιώδους σημασίας διαφορετικά το Δικαστήριο δεν νομιμοποιείται να τα εξετάσει αυτεπαγγέλτως, έστω και εάν έχουν εγερθεί με την αγόρευση. [Βλ. Δημοκρατία ν. Shalaeva (2010) 3 Α.Α.Δ. 598, Δημοκρατία ν. Κουκκουρή (1993) 3 Α.Α.Δ. 598, Δημοκρατία ν. Σπύρου (2007) 3 Α.Α.Δ. 533 και Χατζηχάννας ν. Δημοκρατίας (Αρ. 2) (2009) 3 Α.Α.Δ. 655].
15. Υπό το φως της πιο πάνω διαπίστωσης όλοι οι εγειρόμενοι λόγοι ακύρωσης απορρίπτοντα ως απαράδεκτοι.
16. Ανεξαρτήτως της πιο πάνω διαπίστωσης, επισημαίνεται εξάλλου ότι η Αιτήτρια στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας και ειδικότερα στο πλαίσιο των γεγονότων του εισαγωγικού δικογράφου της παρούσας διαδικασίας και συγκεκριμένα στα γεγονότα αυτού, εγείρει τον ισχυρισμό ότι κινδυνεύει στη χώρα της καθώς είναι αντίθετη με το καθεστώς που επικρατεί εκεί και ότι η ίδια και η μητέρα της τραυματίστηκαν κατά τη διάρκεια εχθροπραξιών στη χώρα καταγωγής της. Στα γεγονότα αυτά λανθασμένως αναφέρεται ότι η Αιτήτρια κατάγεται από την Ινδία. Ο ίδιος ισχυρισμός με την ίδια έκταση επαναλαμβάνεται και στο πλαίσιο της Γραπτής Αγόρευσης της Αιτήτριας όπου επαναλαμβάνεται για ακόμα μια φορά λανθασμένα ως χώρα καταγωγής της Αιτήτριας η Ινδία. Επίσης προβάλλεται στο πλαίσιο της Γραπτής Αγόρευσης της Αιτήτριας ότι ο καινοφανής ισχυρισμός ότι δεν λήφθηκε υπόψη από τους Καθ’ ων η αίτηση η επιθυμία της Αιτήτριας να ασπαστεί το Χριστιανισμό με αποτέλεσμα, όπως αναφέρεται στη Γραπτή της Αγόρευσης, «η τυχόν επιστροφή στην πατρίδα της, ήτοι στο Νεπάλ ή στην Ινδία, θα σήμαινε άμεσα κίνδυνο για τη ζωή της».
17. Οι εν λόγω ισχυρισμοί είναι καινοφανείς καθώς ουδέποτε προβλήθηκαν κατά την συνέντευξή της ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου καίτι αφορούν σε γεγονότα που προηγήθηκαν της εισόδου της στη Δημοκρατία.
18. Οι πιο πάνω καινοφανείς ισχυρισμοί, οι οποίοι χρονικά θα μπορούσαν να προβληθούν κατά το στάδιο εξέτασης της αίτησης για διεθνή προστασία από την Υπηρεσία Ασύλου, παραμένουν ατεκμηρίωτοι. Ορθώς ομιλούντες, τα όσα αναφέρονται στην αγόρευση του δικηγόρου της Αιτήτριας δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη, εφόσον παγίως αναγνωρίζεται ότι οι αγορεύσεις δεν αποτελούν μέσο για τη θεμελίωση γεγονότων [Βλ.
Δημοκρατία ν. Κουκκουρή (1993) 3 Α.Α.Δ. 598, Ελισσαίου ν. Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου (2004) 3 Α.Α.Δ. 412 και Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας (2009) 3 Α.Α.Δ. 384]. Συνεπώς, δεν θα προχωρήσω να εξετάσω την αξιοπιστία τους ούτε θα αξιολογήσω τους πραγματικούς ισχυρισμούς που προβλήθηκαν με αυτό τον τρόπο, καθώς η γραπτή αγόρευση δεν αποτελεί μέσο προσαγωγής μαρτυρίας ή διεύρυνσης των επίδικων θεμάτων.
Η αγόρευση σε υποθέσεις διοικητικού δικαίου δεν είναι μέσο για θεμελίωση πραγματικών δεδομένων και περαιτέρω, δεν είναι επιτρεπτή η προσαγωγή μαρτυρίας χωρίς την άδεια του Δικαστηρίου [Βλ. Υποθ. αρ. 1254/02, Μαρία Βασιλείου Φωτιάδου ν. Δημοκρατίας, ημερ. 15.11.2004, Α.Ε. 3420, Δημοκρατία ν. Kassinos Constructions (1990) 3 Α.Α.Δ. 3835.
Επισκόπηση της σχετικής νομολογίας έγινε και στην Α.Ε. 3420, Θαλασσινός ν. Δημοκρατίας, ημερ. 29.9.2003, (2003) 3 ΑΑΔ 507 στην οποία τονίσθηκε ότι «οι διάδικοι δεν μπορούν να προσαγάγουν μαρτυρία χωρίς την άδεια του Δικαστηρίου. Η παροχή της άδειας του Δικαστηρίου αποτελεί βασική προϋπόθεση για την παρουσίαση μαρτυρίας.
Η σχετική άδεια μπορεί να δοθεί σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 19 των Κανονισμών του 1962 κατόπιν αίτησης που υποβάλλεται, είτε προφορικά είτε εγγράφως»]. Σε κάθε περίπτωση, οι εν λόγω ισχυρισμοί από μόνοι τους δεν θα επαρκούσαν για την υπαγωγή της Αιτήτριας στο καθεστώς διεθνούς προστασίας εξαιτίας της γενικότητας με την οποία αυτοί προβάλλονται.
19. Δεν παροράται εξάλλου το γεγονός ότι η Αίτητρια εισήλθε νόμιμα στη Δημοκρατίας για πρώτη φορά το 2015 προκειμένου να εργαστεί ως οικιακή βοηθός, κατέχοντας διαβατήριο της χώρας καταγωγής της. Στην αίτησή της για άσυλο αναφέρει ότι δεν επιθυμεί να επιστρέψει στη χώρα καταγωγής της καθώς ο σύζυγός της, με τον οποίο δεν έχουν επισήμως χωρίσει, αλλά δεν διέμεναν μαζί, την απείλησε ότι θα τη σκοτώσει.
Κατά τη συνέντευξή της σε λειτουργό της ΕΥΥΑ επανέλαβε τα προβλήματα που είχε με το σύζυγό της. Ουδέποτε ωστόσο αναφέρθηκε στη θρησκεία ως πηγή φόβου σε περίπτωση επιστροφής στη χώρα καταγωγής της. Στο πλαίσιο της έκθεσής της, η οποία αποτελεί και την αιτιολογική βάση της επίδικης απόφασης, η λειτουργός της ΕΥΥΑ καταλήγει στο συμπέρασμα ότι δεν είναι αξιόπιστος ο ισχυρισμός της ότι έφυγε από το Νεπάλ φοβούμενη να μην την σκοτώσει ο σύζυγός της, εξαιτίας οικογενειακών διενέξεων.
Προς υποστήριξη αυτού του συμπεράσματος επισημαίνεται, μεταξύ άλλων, ότι υπήρξαν αντιφατικές δηλώσεις ως προς την τελευταία φορά που η Αιτήτρια είδε τον σύζυγό της. Αντιφάσεις σημειώθηκαν και ως προς την αναφορά της ότι αυτή από την μία επιχείρησε να πάρει διαζύγιο ζητώντας του να υπογράψει έγγραφα διαζυγίου και από την άλλη ανέφερε ότι είχαν παντρευτεί σε μυστική τελετή (επομένως δεν είχαν συνάψει γάμο που απαιτείτο να λυθεί με συγκεκιμένα έγγραφα) χωρίς μάρτυρες και ότι ο σύζυγός της ήταν ήδη παντρεμένος με άλλη γυναίκα.
Σημειώνεται επίσης η επιθυμία της να εργαστεί προκειμένου να υποστηρίξει οικονομικά την κόρη της. Αυτός ο τελευταίος ισχυρισμός διαφαίνεται να είναι εντέλει και ο πραγματικός λόγος που η Αιτήτρια επιθυμεί να παραμείνει στη Δημοκρατία και που ήλθε ευθύς εξαρχής σε αυτήν.
20. Είναι δε καλά γνωστή η διάκριση μεταξύ πρόσφυγα και οικονομικού μετανάστη, όπου στην περίπτωση του τελευταίου δεν συντρέχουν οι προυποθέσεις υπαγωγής του στο καθεστώς διεθνούς προστασίας καθώς τα κίνητρα εγκατάλειψης της χώρας καταγωγής του είναι οικονομικά (Βλ. Εγχειρίδιο Ύπατης Αρμοστείας για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος του Πρόσφυγα, παρ. 62). Εν προκειμένω διαφαίνεται ότι η Αιτήτρια επιθυμεί να παραμείνει στην Κύπρο για οικονομικούς λόγους. Δεν τεκμηριώνεται περαιτέρω οποιοσδήποτε βάσιμος φόβος δίωξης στη χώρα καταγωγής της ή ο κίνδυνος πραγματικής βλάβης, κατά την έννοια του άρθρου 19 του περί Προσφύγων Νόμου. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασία προωθούνται νέοι και εντελώς ατεκμηρίωτοι λόγοι δίωξης της Αιτήτριας στη χώρα καταγωγής της, γεγονός που αποτελεί ακόμα ένα περαιτέρω στοιχείο που πλήττει την αξιοπιστία της αναφορικά με τους λόγους που επικαλείται για υπαγωγή της στο καθεστώς διεθνούς προστασίας
21. Υπό το φως των πιο πάνω δεδομένων, ορθώς και αιτιολογημένως οι Καθ’ ων η αίτηση προχώρησαν στην απόρριψη της αίτησης της Αιτήτριας για άσυλο, διαπιστώντας ότι πρόκειται περί οικονομικής μετανάστριας. Δεν προβλήθηκαν και δεν αποδείχθηκαν ισχυρισμοί, οι οποίοι θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε υπαγωγή της Αιτήτριας στις διατάξεις των άρθρων 3 ή 19 του περί Προσφύγων Νόμου.
22. Υπό τo φως των ανωτέρω, ανεξαρτήτως της διαπίστωσής μου περί απαραδέκτου, έχοντας ενώπιόν μου το διοικητικό φάκελο της υπόθεσης καθώς και την ίδια την επίδικη απόφαση δεν διαπιστώνω να υφιστάται οποιαδήποτε πλημμέλεια σε σχέση με αυτήν.
Ως εκ τούτου, η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται ως απαράδεκτη και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται, με €1000 έξοδα εναντίον της Αιτήτριας και υπέρ των Καθ’ ων η αίτηση.
Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο