Administrative Court dismisses habeas corpus application regarding detention without response under Article 146 of the Constitution.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Administrative Court dismissed the applicant's request for a writ of habeas corpus to terminate his detention after three months without a response. The court held that the detention had already been legally reviewed and upheld by lower courts, including the Supreme Court, rendering the current issue moot. Furthermore, the applicant failed to demonstrate irreparable harm or prove that the detention was patently illegal under the relevant Russian law.
Regesto Legislator
Generato dall'IAN. 97/1970; Article 146 of the Constitution: A writ of habeas corpus is not available where the lawfulness of detention has already been judicially determined and upheld, and irreparable harm cannot be substantiated.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
ΤΑΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ κ.α. ν. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΚΩΣΤΑ ΧΑΤΖΗΣΟΛΩΜΗ, Πολιτική Έφεση αρ. 175/2017, 6/2/2018, ECLI:CY:AD:2018:A59
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ OKTAVIAN SMIRNOV, Πολιτική Αίτηση αρ. 175/2017, 25/4/2018, ECLI:CY:AD:2018:D195
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ SMIRNOV, Πολιτική Αίτηση Αρ. 175/2017, 20/6/2018, ECLI:CY:AD:2018:D295
NICOS ARTEMIOU (NO. 2) ν. THE REPUBLIC OF CYPRUS THROUGH THE PUBLIC SERVICE COMMISSION (1966) 3 CLR 562
SOTERIOS GOULELIS ν. REPUBLIC (MINISTER OF INTERIOR AND ANOTHER) (1969) 3 CLR 583
FRANGOS & OTHERS ν. REPUBLIC (1982) 3 CLR 53
MOYO & ANOTHER ν. REPUBLIC (1988) 3 CLR 1203
Μαρκουλλίδου κ.ά. ν. Δημοκρατίας κ.ά. (1989) 3 ΑΑΔ 3413
Kροκίδου Eλπίδα και Άλλοι ν. Δημοκρατίας (1990) 3 ΑΑΔ 1857
Λοϊζίδης Σταύρος ν. Yπουργού Eξωτερικών. (1995) 3 ΑΑΔ 233
Eπιτροπή Kεφαλαιαγοράς Kύπρου ν. Marfin Popular BankPublic Co Ltd (2007) 3 ΑΑΔ 32
Hellenic Petroleum Cyprus Ltd ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2007) 3 ΑΑΔ 602
Gamage Sanka Manjula Kankani ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2008) 3 ΑΑΔ 463
Kοινοπραξία Poseidon Grand Marina of Paphos και Άλλοι ν. Cybarco Plc και Άλλων (2009) 3 ΑΑΔ 513
Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης - Κύπρος Λτδ ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2010) 3 ΑΑΔ 71
ΚΟΙΝΟΠΡΑΞΙΑ “PLANET AE κ.α ν. ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΑΡΧΗΣ ΠΡΟΣΦΟΡΩΝ κ.α., Υπόθεση Αρ. 197/2009, 8 Απριλίου 2009
Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Ν. 97/1970 - Ο περί Εκδόσεως Φυγοδίκων Νόμος του 1970
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2019:418
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
(Υπόθεση Αρ. 784/2019)
19 Ιουλίου, 2019
[Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, Δ Δ Δ]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
SMIRNOV
Αιτητής,
ν.
ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ, ΔΙΑ ΤΟΥ
ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΤΑΞΕΩΣ
Καθ’ ων η αίτηση.
Θ. Καπάταης, Δ. Α. Παυλίδης & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε.,για τον αιτητή.
Μ. Στυλιανού, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, εκ μέρους του Γενικού Εισαγγελέα, για τους Καθ’ ων η αίτηση.
ΑΙΤΗΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 27/5/2019
Α Π Ο Φ Α Σ Η
Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ-ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ: Με την προσφυγή του, ο αιτητής ζητά απόφαση ή διάταγμα του Δικαστηρίου, ότι η πράξη και/ή απόφαση των καθ’ ων η αίτηση να αρνηθούν την ικανοποίηση της αναφοράς και/ή αιτήματος του αιτητή ημερομηνίας 22/2/2019 για να τερματιστεί η κράτηση του στις Κεντρικές Φυλακές της Κυπριακής Δημοκρατίας, άρνηση που προκύπτει όπως αναφέρεται, μετά την πάροδο τριών μηνών από την υποβολή της αναφοράς, χωρίς ο αιτητής να λάβει απάντηση, είναι άκυρη.
Επίσης, διάταγμα που να διατάσσει τους καθ’ ων η αίτηση να επανεξετάσουν την αναφορά του αιτητή, την οποία υπέβαλε στις 22/2/2019, διάταγμα που να απαγορεύει την έκδοση του αιτητή στην Ρωσική Ομοσπονδία, καθώς επίσης και αναγνωριστικό διάταγμα του περιεχομένου της επιστολής ημερομηνίας 16/3/2017 αναφορικά με τον χρόνο κράτησης του αιτητή.
Ο αιτητής κατεχώρησε ταυτόχρονα μονομερή αίτηση ημερομηνίας 27/5/2019, με την οποία αιτείται την έκδοση διαταγμάτων αναστολής εκτέλεσης και/ή ισχύος των πιο πάνω προσβαλλόμενων πράξεων των καθ’ ων η αίτηση, μέχρι την τελική εκδίκαση της υπό τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό προσφυγής και/ή μέχρι νεότερης διαταγής. Με οδηγίες του Δικαστηρίου, η αίτηση επιδόθηκε στους καθ’ ων η αίτηση και ακολούθως μετά την καταχώρηση ένστασης στην ενδιάμεση αίτηση από τους καθ’ ων η αίτηση, κατεχωρήθησαν γραπτές αγορεύσεις και από τις δύο πλευρές.
Τα γεγονότα της υπόθεσης, όπως προκύπτουν από την αίτηση, την ένορκη δήλωση και τα τεκμήρια που επισυνάπτονται, είναι σε συντομία τα εξής:
Οι αρχές της Ρωσικής Ομοσπονδίας, ζήτησαν την έκδοση του αιτητή, με στόχο να εκτίσει ποινή φυλάκισης τριών ετών που του επιβλήθηκε στην απουσία του στη Ρωσία, την 1/7/2014, για το αδίκημα της ένοπλης ληστείας, το οποίο όπως κατηγορήθηκε και καταδικάστηκε, διέπραξε στις 19/10/2013.
Ο αιτητής αφίχθηκε στην Κύπρο προερχόμενος από την Αγγλία στις 14/1/2017. Συνελήφθηκε δυνάμει προσωρινού εντάλματος σύλληψης για σκοπούς έκδοσης. Το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας, ενώπιον του οποίου είχε αχθεί η υπόθεση, ενέκρινε την αίτηση για έκδοση φυγοδίκου, διατάσσοντας περαιτέρω την κράτηση του αίτητη μέχρι την έκδοσή του.
Ο αιτητής στη συνέχεια καταχώρησε αίτηση για έκδοση εντάλματος Habeas Corpus, και με την Πολιτική Αίτηση αρ. 175/2017. Η εν λόγω αίτηση εκδικάστηκε και απορρίφθηκε στις 20/6/2018 και ακολούθησε η Πολιτική Έφεση αρ. 208/2018. Την 1/7/2019, η Έφεση απορρίφθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο το όποιο έκρινε νόμιμη την κράτηση του αιτητή.
Εν τω μεταξύ ο αιτητής με επιστολή του ημερομηνίας 22/2/2019, μέσω του δικηγόρου του προς τον Υπουργό Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξεως, αιτήθηκε όπως ο αιτητής αφεθεί ελεύθερος, υποστηρίζοντας ότι στις 3/7/2018, η Ρωσική Ομοσπονδία προχώρησε σε τροποποίηση του Άρθρου 72 του Ποινικού Κώδικα της σχετικά με τον συνυπολογισμό του χρόνου κράτησης, με τον Ομοσπονδιακό Νόμο αρ. 186.
Στις 4/4/2019, εστάλη υπενθύμιση από τον δικηγόρο του αιτητή, ο οποίος επανήλθε μέσω του δικηγόρου του με επιστολή του ημερομηνίας 15/5/2019, προς τον Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Δικαιοσύνης & Δημόσιας Τάξεως, ο οποίος σε επιστολή του ημερομηνίας 3/6/2019 απάντησε τα εξής:
«Θέμα: Αίτηση έκδοσης στις Ρωσικές Αρχές του Oktavian Smirnov, δυνάμει του Περί Εκδόσεως Φυγοδίκων Νόμου 97/1970
Έχω οδηγίες να αναφερθώ στη μεταξύ μας αλληλογραφία που λήγει την επιστολή σας προς τον Υπουργό Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως ημερομηνίας 15/5/2019, σχετικά με το πιο πάνω θέμα και να σας πληροφορήσω ότι για όσα αναφέρονται στις επιστολές σας, ζητήθηκαν διευκρινήσεις από τις Ρωσικές αρχές οι οποίες διαβιβάστηκαν στη Νομική Υπηρεσία για να χρησιμοποιηθούν κατά την κρίση τους στη διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου, την Απόφαση του οποίου θα αναμείνουμε, πριν ο Υπουργός εξετάσει οποιοδήποτε αίτημα σε σχέση με την μη απόδοση του εκζητουμένου».
Προβάλλεται από τον ευπαίδευτο συνήγορο για τον αιτητή, ότι υπάρχει κατάχρηση της διαδικασίας έκδοσης του αιτητή, ως αυτή ορίζεται από τον περί Εκδόσεως Φυγοδίκων Νόμο, 97/1970 από πλευράς των καθ’ ων η αίτηση και της Ρωσικής Ομοσπονδίας και έκδηλη παρανομία και καταπάτηση των δικαιωμάτων του αιτητή.
Ειδικότερα, ότι ο αιτητής καλείται να εκτίσει διπλάσια ποινή από αυτή για την οποία ζητήθηκε η έκδοση του, ήτοι σχεδόν τρία χρόνια στη Κύπρο και επιπλέον τρία χρόνια στη Ρωσία, μετά από την αδικαιολόγητη στάση των καθ’ ων η αίτηση αναφορικά με την αφαίρεση του χρόνου κράτησης του από την επιβληθείσα ποινή. Όπως υποστηρίζει, σύμφωνα με τον Τροποποιητικό Νόμο του Άρθρου 72 του Ποινικού Κώδικα της Ρωσικής Ομοσπονδίας, Ομοσπονδιακός Νόμος αρ. 186, άρθρο 3, ο χρόνος κράτησης ενός ατόμου συνυπολογίζεται στον χρόνο φυλάκισης με βάση μια μέρα για μιάμιση ημέρα έκτισης της ποινής σε σωφρονιστική αποικία γενικού καθεστώτος.
Συνεπώς, ο αιτητής στα δύο χρόνια που βρίσκεται υπό κράτηση στην Κύπρο, έχει εκτίσει την ποινή φυλάκισης τριών χρόνων που του είχε επιβληθεί και επομένως ενδεχομένως να πρέπει να αφεθεί άμεσα ελεύθερος.
Πρόσθετα προβάλλεται η θέση, ότι ο Υπουργός Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως έχει την εξουσία να αποφασίσει, ανεξάρτητα από τη διαδικασία και την όποια απόφαση του Δικαστηρίου, την μη έκδοση ενός φυγοδίκου. Επομένως, λανθασμένα οι καθ’ ων η αίτηση θεώρησαν μέσω της επιστολής τους ημερομηνίας 3/6/2019, ότι όφειλαν να αναμένουν την απόφαση του Εφετείου, η οποία εν πάση περιπτώσει δεν αφορούσε το εκδοθέν διάταγμα έκδοσης.
Περαιτέρω, ότι οι καθ’ ων η αίτηση είχαν δεσμευτεί από τις 16/3/2017 και στα πλαίσια της διαδικασίας έκδοσης, ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, ότι ο χρόνος κράτησης του αιτητή στην Κύπρο, προσμετρείται και αφαιρείται από την επιβληθείσα στη Ρωσική Ομοσπονδία ποινή φυλάκισης, ενέργεια η οποία συνιστά αδικαιολόγητη και παράνομη αλλαγή στάσης των καθ’ ων η αίτηση. Καταλήγει δε, ότι πληρούνται εν προκειμένω οι προϋποθέσεις για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων, αφού υπάρχει έκδηλη παρανομία και/ή ανεπανόρθωτη ζημιά στη περίπτωση έκδοσης του αιτητή.
Από την άλλη, ο ευπαίδευτος συνήγορος για τους καθ’ ων η αίτηση αντιτείνει, ότι η επίδικη αίτηση πάσχει δικονομικά και νομολογιακά, υπό την έννοια ότι η θεραπεία που ο αιτητής ζητά, στην ουσία της βασίζεται τόσο στο άρθρο 29 του Συντάγματος για παράληψη απάντησης της αναφοράς του, όσο και θεραπεία με την οποία να εμποδίζεται η έκδοση του στις Ρωσικές Αρχές δυνάμει δικαστικής απόφασης.
Επίσης, το αίτημα που ο αιτητής επικαλείται ότι δεν έχει απαντηθεί δεν αποτελεί στην ουσία εκτελεστή διοικητική πράξη, καθότι έχει διαταχθεί από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας όπως ο αιτητής παραμείνει υπό κράτηση μέχρις ότου χωρήσει η έκδοση του. Εναντίον δε της απόφασης αυτής, ο αιτητής αναζήτησε μέσω πολιτικής αίτησης προνομιακού εντάλματος Habeas Corpus, θεραπεία. Τόσο το Habeas Corpus με αρ. 175/17 όσο και η Έφεση επ’ αυτού με αρ. 208/2018, απερρίφθηκαν με σχετικές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου.
Επίσης, υποστηρίζεται ότι η αναφορά του αιτητή απαντήθηκε τόσο στα πλαίσια της διαδικασίας Habeas Corpus, όσο και με την επιστολή των καθ’ ων η αίτηση ημερομηνίας 3/6/2019. Τέλος, ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου προσωρινού διατάγματος αναστολής, καθώς επίσης και ότι οι θεραπείες που ζητούνται είναι πέραν της δικαιοδοσίας του Διοικητικού Δικαστηρίου.
Έχω εξετάσει τις εκατέρωθεν θέσεις των πλευρών:
Είναι πάγια η θέση της νομολογίας μας ότι, η προσφερόμενη στο Δικαστήριο δυνατότητα έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων μέχρι την εκδίκαση και αποπεράτωση μιας προσφυγής, η οποία εδράζεται στον Καν. 13 των Διαδικαστικών Κανονισμών του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου του 1962, αποτελεί εξαιρετική δικαιοδοσία και αναλαμβάνεται μόνο εφόσον διαπιστώνεται ότι η προσβαλλόμενη διοικητική απόφαση είναι έκδηλα παράνομη ή όπου διαφαίνεται η έλευση ανεπανόρθωτης ζημιάς, με την προϋπόθεση ότι δεν δημιουργούνται ταυτόχρονα, ανυπέρβλητα εμπόδια στην διοίκηση.
Στην απόφαση της Πλήρους Ολομέλειας, του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στην υπόθεση Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς Κύπρου v. Marfin Popular Bank Public Co Ltd, (2007) 3 Α.Α.Δ 32, λέχθηκε ότι:
«Η εξαιρετική δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου για την έκδοση προσωρινού διατάγματος, όπως είναι πάγια νομολογημένο, αναλαμβάνεται μόνο εφόσον διαπιστώνεται πως η προσβαλλόμενη διοικητική απόφαση είναι έκδηλα παράνομη ή εφόσον, στο πλαίσιο του συνόλου των δεδομένων, δικαιολογείται να εκδοθεί ενόψει επαπειλούμενης, εξαιτίας της, ανεπανόρθωτης βλάβης».
Είναι βεβαίως σαφές ότι τα δυο καθοριστικά από τη νομολογία κριτήρια είναι διαζευκτικά και στη διαπίστωση της έκδηλης παρανομίας, το στοιχείο της δημιουργίας ανυπέρβλητων εμποδίων στη διοίκηση, δεν υπεισέρχεται στην εικόνα και ούτε έχει σχέση πλέον η επαπειλούμενη ανεπανόρθωτη ζημιά στον ίδιο τον προσφεύγοντα (βλ. Λοϊζίδης v. Υπουργείο Εξωτερικών (1995) 3 Α.Α.Δ. 233, Κοινοπραξία Planet A. E και Project Management Ltd κ.ά v. Αναθεωρητικής Αρχής Προσφορών, υπόθεση αρ. 197/2009, ημερομηνίας 8/4/2009).
Τι αποτελεί “έκδηλη παρανομία”, έχει επίσης ερμηνευτεί από τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στην απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Ελπίδα Κροκίδου κ.ά v. Κυπριακής Δηνοκρατίας (1990) 3 Α.Α.Δ. 1857 αναφέρονται τα ακόλουθα:
«Είναι η κατάλληλη στιγμή να αναφερθούμε στη σημασία της φράσης «προφανής παρανομία». Το εννοιολογικό της πλαίσιο προσδιόρισε η νομολογία. Η πρώτη διαπίστωση είναι ότι υποδουλώνει τις περιπτώσεις που η παραβίαση είναι οφθαλμοφανής χωρίς να χρειάζεται διερεύνηση αντιφατικών γεγονότων. Στο σημείο αυτό η απόφαση Φράγκος και Άλλοι v. Δημοκρατία (1982) 3 Α.Α.Δ. 53 στην σελ. 57 διευκρινίζει:
«For the court to act, the illegality must be palpably identifiable without having to probe into disputed facts».
Ακολουθεί σε γενικευτική διατύπωση η σημασία του όρου:
«Although what amounts to flagrant illegality, is nowhere exhaustively defined, it appears to me to involve a clear violation of the procedure envisaged by the law or unquestionable disregard of the fundamental precepts of administrative law …»
Οι σκέψεις του δικαστηρίου επαναλαμβάνονται αυτούσιες στην απόφαση της Ολομέλειας Moyo & Another v. The Republic (1988) 3 Α.Α.Δ. 1203:
«For the illegality to qualify as flagrant, it must be glaring and as such self evident and immediately identifiable».
Θα προσθέταμε ότι η έκδηλη παρανομία είναι έννοια που προκύπτει από την αντιδιαστολή της προς την παρανομία».
Επίσης στην απόφαση της Πλήρους Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς Κύπρου (ανωτέρω) αναφέρονται τα εξής:
«Η έννοια της έκδηλης παρανομίας έχει επίσης πάγια νομολογηθεί, και υπενθυμίζουμε την απόφαση της Ολομέλειας στη Λοϊζίδης v. Δημοκρατίας (1995) 3 Α.Α.Δ. 234. Θα πρέπει η παρανομία, αν δεν αναδύεται αυτόματα, να προκύπτει στη βάση του υπάρχοντος διαθέσιμου υλικού, ως αντικειμενικά αναντίλεκτη και μη υποκείμενη σε στάθμιση και έκφραση κρίσης».
Η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχει επίσης προσδιορίσει τον όρο “ανεπανόρθωτη ζημιά”. Στην απόφαση της Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση, Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης – Κύπρος Λτδ v. Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω του Υπουργείου Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού (2010) 3 Α.Α.Δ. 71, το θέμα τέθηκε ως ακολούθως:
«Σε μια πρόσφατη απόφαση στην Κοινοπραξία Poseidon Grand Marina of Paphos κ.ά. v. Cybarco Plc κ.ά. (2009) 3 Α.Α.Δ. 513, επιβεβαιώθηκε η προγενέστερη νομολογία σύμφωνα με την οποία η χρηματική ζημιά δεν μπορεί να στοιχειοθετήσει και να αιτιολογήσει την έκδοση προσωρινού διατάγματος, βασιζόμενου στο στοιχείο της ανεπανόρθωτης ζημιάς.
Επισημάνθηκε στην υπόθεση Μαρκουλλίδου v. Δημοκρατίας (1989) 3 Α.Α.Δ. 3413, ότι:
«Το βάρος τόσο της επίκλησης όσο και της απόδειξης ανεπανόρθωτης ζημιάς είναι ευθύνη των αιτητών».
(βλ. επίσης: Οργανισμός Κυπριακής Γαλακτοκομικής Βιομηχανίας v. Δημοκρατίας, υποθ. Αρ. 496/2002, ημερ. 26.7.2002).
Όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα του Ε. Σπηλιωτόπουλου «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου (Τόμος ΙΙ) 12η έκδοση παρ. 548:
«Η αναστολή χορηγείται όταν, η εκτέλεση της πράξης μπορεί με τη δημιουργία μιας πραγματικής κατάστασης να προκαλέσει ανεπανόρθωτη ή δύσκολα επανορθώσιμη βλάβη η οποία: (i) είναι άμεση και συγκεκριμένη (ii) δεν στηρίζεται σε δικαίωμα τρίτου και (iii) αποδεικνύεται από τον αιτούντα ή προκύπτει από τα στοιχεία του φακέλου».
Επανερχόμενη στα γεγονότα της υπό εξέταση υπόθεσης, διαπιστώνω ότι ο αιτητής με το αιτητικό Α της παρούσας αίτησης ζητά την αναστολή της απόφασης των καθ’ ων η αίτηση να μην ικανοποιήσουν την αναφορά και/ή αίτημα του το οποίο υπεβλήθη στις 22/2/2019. Όπως αναφέρεται στη παράγραφο 15 της υπό αναφορά επιστολής (Τεκμήριο 5 στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την εξεταζόμενη αίτηση), ζητήθηκε από τον αιτητή όπως οι καθ’ ων η αίτηση προβούν στα απαραίτητα διαβήματα με την Κεντρική Αρχή της Ρωσικής Ομοσπονδίας, έτσι ώστε ο αιτητής να αφεθεί ελεύθερος κατ’ εφαρμογή του Ομοσπονδιακού Νόμου αρ. 186. Με το αιτητικό Β, ο αιτητής ζητά να ανασταλεί η έκδοση του στη Ρωσική Ομοσπονδία και με το αιτητικό Γ, απαγορευτικό διάταγμα έκδοσης του αιτητή στη Ρωσική Ομοσπονδία.
Ο αιτητής ουσιαστικά ζητά να ανασταλεί η έκδοση του και/ή να αφεθεί ελεύθερος. Χωρίς να υπεισέρχομαι στην εξέταση του κατά πόσο η επιστολή του αιτητή ημερομηνίας 22/2/2019 ως γραπτό αίτημα, συνιστά διοικητική ενέργεια δημιουργούσα έννομη κατάσταση, η οποία να μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο προσφυγής δυνάμει του Άρθρου 146, ως εκτελεστή διοικητική πράξη, ζήτημα το οποίο θα εξεταστεί μέσα στα πλαίσια της διαδικασίας εκδίκασης της κυρίως Αίτησης και αφού δοθεί η δυνατότητα στα μέρη να επιχειρηματολογήσουν, θεωρώ ότι η θεραπεία που αξιώνεται με την αίτηση ισοδυναμεί με αίτημα για αναστολή αρνητικής πράξης της διοίκησης.
Ότι καταρχήν δεν αναστέλλεται αρνητική απόφαση της διοίκησης έχει διακηρυχθεί σε αριθμό αποφάσεων (Goulelis v. Republic (1969) 3 C.L.R. 583, Artemiou (No. 2) v. Republic (1966) 3 C.L.R. 562, Sayigh v. Republic (1966) 3 C.L.R. 277). Όπως έχει λεχθεί στην υπόθεση Moyo and Another v. The Republic (1988) 3 C.L.D. 1203 και Ηellenic Petroleum Cyprus Ltd v. Δημοκρατίας (2007) 3 Α.Α.Δ. 602, μια πράξη είναι αρνητική όταν αφήνει το νομικό καθεστώς ανέπαφο. Σε τέτοια περίπτωση δεν επηρεάζονται τα υφιστάμενα δικαιώματα του αιτητή. Ένα συντηρητικό διάταγμα συνιστά θεραπεία η οποία βρίσκεται στην εμβέλεια της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου και εδώ μια αρνητική πράξη, όπως θεωρώ την υπό αμφισβήτηση απόφαση, δεν μπορεί να ανατραπεί με την έκδοση συντηρητικού διατάγματος. Ένα τέτοιο διάταγμα θα ισοδυναμούσε με έκδοση διοικητικής απόφασης από το ίδιο το Δικαστήριο (Gamage ν. Δημοκρατίας (2008) 3 Α.Α.Δ. 463).
Αλλά ακόμα και αν το Δικαστήριο εξέταζε την αίτηση στην ουσία της και πάλι αυτή δεν θα είχε επιτυχή κατάληξη. Θεωρώ εκ πρώτης όψεως ότι τα ζητήματα που εδώ απασχολούν έχουν ήδη τύχει δικαστικής εξέτασης και κρίσης.
Ειδικότερα είχαν αποτελέσει το αντικείμενο της αίτησης για έκδοση φυγόδικου που εγκρίθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας, το οποίο έκρινε ότι πληρούντο οι προϋποθέσεις που τίθενται από τον περί Εκδόσεως Φυγοδίκων Νόμο του 1970 (Ν.97/1970)και διέταξε περαιτέρω την κράτηση του αιτητή μέχρι την έκδοση του, απόφαση την οποία ο αιτητής προσέβαλε με την υποβολή αίτησης για έκδοση εντάλματος Habeas Corpus, ως προς τη νομιμότητα της κράτησης του, η οποία εκδικάστηκε πρωτόδικα και κατ’ έφεση και απερρίφθη. Κρίθηκε δε από το Ανώτατο Δικαστήριο ως νόμιμη η κράτηση του αιτητή.
Συνεπώς, εξετάζοντας την παρούσα αίτηση αναφορικά με το κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις εκδόσεως προσωρινού διατάγματος στη βάση των όσων έχουν εκτεθεί ανωτέρω, διαπιστώνω ότι ο ισχυρισμός του αιτητή περί έκδηλης παρανομίας, ο οποίος εστιάζεται στο ότι δεν εφαρμόστηκε στην περίπτωση του ο Ομοσπονδιακός Νόμος 186 της Ρωσικής Ομοσπονδίας ο οποίος αν εφαρμόζετο, κατά τον ισχυρισμό του, σήμερα να αφήνετο ελεύθερος, κρίνω ότι τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, δεν είναι ικανά να αναδείξουν την προσβαλλόμενη απόφαση ως έκδηλα παράνομη.
Πέραν του γεγονότος όπως έχει λεχθεί ανωτέρω, ότι εκ πρώτης όψεως φαίνεται ότι τα ζητήματα που εγείρονται έχουν ήδη τύχει δικαστική κρίσης, πρόκειται για νομικά ζητήματα τα οποία μπορούν να αποφασισθούν μόνο με στάθμιση και κρίση των διαφορετικών θέσεων, εφόσον βεβαία ξεπεραστεί το ζήτημα της εκτελεστότητας των προσβαλλόμενων πράξεων.
Αλλά ούτε και ο ισχυρισμός του αιτητή περί ανεπανόρθωτης ζημιάς μπορεί να κριθεί βάσιμος. Ο αιτητής δεν συγκεκριμενοποιεί και δεν εξειδικεύει τα στοιχεία στα οποία βασίζει τον ισχυρισμό του για ανεπανόρθωτη ζημιά, έτσι ώστε να μπορέσει το Δικαστήριο να αντιληφθεί το μέγεθος του προβλήματος που δημιουργείται, στη βάση απαραίτητων συγκεκριμένων στοιχείων και δεδομένων.
Συνεπώς δεν τεκμηριώνεται από τον αιτητή, ο οποίος φέρει και το βάρος απόδειξης (Ελπίδα Κροκίδου, (ανωτέρω)), ανεπανόρθωτη βλάβη, η οποία στην προκειμένη περίπτωση, παραμένει σε επίπεδο ισχυρισμών.
Ενόψει των πιο πάνω η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των καθ’ ων η αίτηση και εναντίον του αιτητή, όπως αυτά θα υπολογιστούν από την Πρωτοκολλητή.
Η κυρίως αίτηση ορίζεται για οδηγίες 17/9/2019.
Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο