Legislator Giurisprudenza & Legislazione
Υπόθεση Αρ. 409/2016 ECLI:CY:DD:2018:547 Generato dall'IA

Administrative Court annuls Cypriot Securities Commission fine due to illegal composition of the evaluation committee.

Numero d'incarto Υπόθεση Αρ. 409/2016
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Cipro (CY)
Data della decisione
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Administrative Court annulled a €5,000 administrative fine imposed by the Cyprus Securities and Exchange Commission on the applicant. The court found that the evaluation committee responsible for the decision was illegally composed because its chairman held an invalid appointment. Consequently, the court ruled that the committee's reports were invalid, rendering the entire administrative decision unlawful and subject to annulment.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Ν. 158(I)/1999, Άρθρο 146 Συντάγματος: When an administrative decision is based on reports prepared by a committee whose composition is unlawful due to the invalid appointment of its members, the decision is rendered unlawful and subject to annulment.

Parole chiave

Generato dall'IA
unlawful committee composition invalid appointment administrative annulment Securities Commission due process violation offerta pubblica di acquisto esclusione del socio azione con diritto di voto privilegiato

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Ν. 158(I)/1999 - Ο περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμος του 1999
Ν. 158(I)/1999 - Ο περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμος του 1999
Ν. 41(I)/2007 - Ο περί Δημοσίων Προτάσεων Εξαγοράς Νόμος του 2007
Ν. 41(I)/2007 - Ο περί Δημοσίων Προτάσεων Εξαγοράς Νόμος του 2007
Ν. 73(I)/2009 - Ο περί Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς Κύπρου Νόμος του 2009
Ν. 73(I)/2009 - Ο περί Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς Κύπρου Νόμος του 2009

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Tamassos Suppliers ν. Δημοκρατίας (1992) 3 ΑΑΔ 60
Tamassos Suppliers ν. Δημοκρατίας (1992) 3 ΑΑΔ 60
Sigma Radio T.V. Ltd ν. Αρχής Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου (Αρ. 1) (2010) 3 ΑΑΔ 333
Sigma Radio T.V. Ltd ν. Αρχής Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου (Αρ. 1) (2010) 3 ΑΑΔ 333
MARFIN INVESTMENT GROUP ΑΝΩΜΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΩΝ ν. ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΚΕΦΑΛΑΙΑΓΟΡΑΣ ΚΥΠΡΟΥ, ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙKH ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 159/2011, 18/10/2017, ECLI:CY:AD:2017:C361
Appeal dismissed; client's clear acceptance of market manipulation fine extinguished legal interest under Article 146 of the Constitution.
ΑΝΝΙΤΑ ΦΙΛΙΠΠΙΔΟΥ ν. ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΚΕΦΑΛΑΙΑΓΟΡΑΣ ΚΥΠΡΟΥ, Υπόθεση Αρ. 975/2014, 13/1/2016, ECLI:CY:AD:2016:D13
Appeal dismissed; separate administrative acts regarding board appointments require distinct challenges from penalty proceedings.
ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ, Αρ. Υπόθεσης: 1822/2012, 15/9/2016, ECLI:CY:AD:2016:D431
Supreme Court dismisses appeal against Ministerial Council's recall of CMA Board Vice-Chairman's appointment as lawful administrative correction.
Aspis Holdings Public Company Ltd
Γίνεται επ’ αυτού αναφορά στην ακυρωτική απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Aspis Holdings Public Company Ltd v.
ECLI:CY:AD:2017:C361
Appeal dismissed; client's clear acceptance of market manipulation fine extinguished legal interest under Article 146 of the Constitution.
ECLI:CY:AD:2016:D13
Appeal dismissed; separate administrative acts regarding board appointments require distinct challenges from penalty proceedings.
ECLI:CY:AD:2016:D431
Supreme Court dismisses appeal against Ministerial Council's recall of CMA Board Vice-Chairman's appointment as lawful administrative correction.
ECLI:CY:DD:2018:547
Administrative Court annuls Cypriot Securities Commission fine due to illegal composition of the evaluation committee.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Tamassos Suppliers ν. Δημοκρατίας (1992) 3 ΑΑΔ 60

Sigma Radio T.V. Ltd ν. Αρχής Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου (Αρ. 1) (2010) 3 ΑΑΔ 333

MARFIN INVESTMENT GROUP ΑΝΩΜΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΩΝ ν. ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΚΕΦΑΛΑΙΑΓΟΡΑΣ ΚΥΠΡΟΥ, ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙKH ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 159/2011, 18/10/2017, ECLI:CY:AD:2017:C361

ΑΝΝΙΤΑ ΦΙΛΙΠΠΙΔΟΥ ν. ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΚΕΦΑΛΑΙΑΓΟΡΑΣ ΚΥΠΡΟΥ, Υπόθεση Αρ. 975/2014, 13/1/2016, ECLI:CY:AD:2016:D13

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ, Αρ. Υπόθεσης: 1822/2012, 15/9/2016, ECLI:CY:AD:2016:D431

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 158(I)/1999 - Ο περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμος του 1999

Ν. 41(I)/2007 - Ο περί Δημοσίων Προτάσεων Εξαγοράς Νόμος του 2007

Ν. 73(I)/2009 - Ο περί Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς Κύπρου Νόμος του 2009

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2018:547

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(Υπόθεση Αρ. 409/2016)

20 Δεκεμβρίου 2018

[Φ. ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

ΚΑΡΚΩΤΗΣ

Αιτητής

ΚΑΙ

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΕΦΑΛΑΙΑΓΟΡΑΣ ΚΥΠΡΟΥ

Καθ’ ων η Αίτηση.

Α. Χατζηϊωσήφ (κα), για Μ. Ιακώβου και Συνεργάτες, για τον Αιτητή

Ν. Παρτασίδου (κα), για τους Καθ’ ων η Αίτηση.

ΑΠΟΦΑΣΗ

Φ. ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.: Με την υπό εξέταση προσφυγή, προσβάλλεται ως άκυρη, παράνομη και στερημένη οποιουδήποτε εννόμου αποτελέσματος η απόφαση των καθ’ ων η αίτηση, Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς Κύπρου («η Επιτροπή»), η οποία γνωστοποιήθηκε στον αιτητή δια σχετικής επιστολής ημερομηνίας 11.1.2016 και με την οποία επιβλήθηκε σε αυτόν διοικητικό πρόστιμο ύψους €5000, εφόσον διαπιστώθηκε ότι ο αιτητής ενήργησε κατά παράβαση του άρθρου 13(1) του περί Δημοσίων Προτάσεων Εξαγοράς Νόμου του 2007 (Ν.41(Ι)/2007), ως αυτός ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο («ο Νόμος»).

Τα γεγονότα

Ο αιτητής, κατά πάντα ουσιώδη χρόνο, ήταν κάτοχος 307.374 μετοχών, χωρίς δικαίωμα ψήφου, στην εταιρεία KARKOTIS MANUFACTURΙNG AND TRADING PUBLIC LTD («η εταιρεία»). Αρχικά στις 18.3.2009, αυτός υπέβαλε προς τους καθ’ ων η αίτηση, σύμφωνα με το άρθρο 15 του Νόμου, αίτημα εξαίρεσης από την υποχρέωση υποβολής δημόσιας πρότασης, η οποία προβλέπεται στο άρθρο 13(1) του ίδιου Νόμου. Κρίνω σκόπιμο στο σημείο αυτό να παραθέσω αυτούσιες τις σχετικές διατάξεις των δυο προαναφερθέντων άρθρων του Νόμου, για σκοπούς καλύτερης κατανόησης των γεγονότων, αλλά και νομικών ζητημάτων της υπό κρίση υπόθεσης. Σύμφωνα λοιπόν με το άρθρο 13(1) του Νόμου-

«Υπό την επιφύλαξη των διατάξεων του εδαφίου (12), σε περίπτωση που πρόσωπο, λόγω της απόκτησης από το ίδιο ή από πρόσωπα που ενεργούν σε συνεννόηση με αυτό, έχει στην κατοχή του τίτλους εταιρείας, οι οποίοι προστιθέμενοι στους τυχόν ήδη υπάρχοντες τίτλους που κατέχει και στους τίτλους που κατέχουν πρόσωπα που ενεργούν σε συνεννόηση με αυτό, του παρέχουν άμεσα ή έμμεσα ποσοστό ίσο ή μεγαλύτερο του τριάντα τοις εκατόν (30%) των υφιστάμενων κατά την ημέρα της κτήσεως δικαιωμάτων ψήφου στην εν λόγω εταιρεία, το πρόσωπο αυτά υποχρεούται να υποβάλει δημόσια πρόταση, η οποία πρέπει να απευθύνεται αμέσως προς όλους τους κατόχους των τίτλων αυτών, για όλους τους τίτλους που κατέχουν, σε δίκαιη αντιπαροχή κατά το εδάφιο (1) του άρθρου 18».

Σύμφωνα δε με τη διάταξη του άρθρου 15(1)(ιδ), που εδώ ενδιαφέρει-

«Η Επιτροπή δύναται να χορηγεί κατά την απόλυτη κρίση της, εξαίρεση στον αποκτώντα από τη διά του άρθρου 13 ή 14 υποχρεωτική διενέργεια δημόσιας πρότασης κατόπιν σχετικού αιτήματος, σε περιπτώσεις, μεταξύ άλλων, όπου:

[…]

(ιδ) η απόκτηση έγινε εκ παραδρομής και ο αποκτών αναλαμβάνει γραπτώς την υποχρέωση προς μεταβίβασή, σε σύντομο χρονικό διάστημα το οποίο θέτει η Επιτροπή, σε ανεξάρτητους αγοραστές.».

Με απόφασή της που ελήφθη στη συνεδρία της, ημερομηνίας 10.8.2009, η Επιτροπή απέρριψε το προαναφερθέν αίτημα του αιτητή για χορήγηση εξαίρεσης. Περαιτέρω, στην ίδια συνεδρία της, η Επιτροπή αποφάσισε ότι ο αιτητής, «με βάση το άρθρο 13(1) του Νόμου, έχει υποχρέωση προς διενέργεια δημόσιας πρότασης προς όλους τους μετόχους της εταιρείας για την απόκτηση του 100% του μετοχικού κεφαλαίου αυτής». Η εν λόγω απόφαση γνωστοποιήθηκε στον αιτητή με σχετική επιστολή της Επιτροπής, ημερομηνίας 12.8.2009.

Ακολούθως, στις 18.9.2009, ο αιτητής υπέβαλε εκ νέου αίτημα εξαίρεσης από την υποχρέωση δημόσιας πρότασης. Το αίτημα εξετάστηκε και εγκρίθηκε από τους καθ’ ων η αίτηση υπό όρους, ένας εκ των οποίων ήταν όπως ο αιτητής προχωρήσει το συντομότερο δυνατό στη διάθεση σε ανεξάρτητους αγοραστές των 307.374 μετοχών που απέκτησε, το αργότερο εντός ενός έτους από την κοινοποίηση της απόφασης των καθ’ ων η αίτηση. Η εν λόγω απόφαση γνωστοποιήθηκε στον αιτητή με σχετική επιστολή ημερομηνίας 14.10.2009.

Ωστόσο, η πιο πάνω δοθείσα προθεσμία πέρασε άπρακτη και στις 15.10.2010 ο αιτητής επανήλθε, υποβάλλοντας νέο αίτημα για χορήγηση εξαίρεσης από την προαναφερθείσα υποχρέωση διενέργειας δημόσιας πρότασης. Οι καθ’ ων η αίτηση, κατά τη συνεδρία τους ημερομηνίας 1.11.2010, ενέκριναν εκ νέου το αίτημα του αιτητή, παρατείνοντας την προθεσμία διάθεσης των προαναφερθεισών μετοχών μέχρι τις 30.10.2011. Γνωστοποίησαν δε την απόφασή τους στον αιτητή με σχετική επιστολή τους ημερομηνίας 3.11.2010.

Εντούτοις, και αυτή τη φορά η χορηγηθείσα προς τον αιτητή προθεσμία παρήλθε άπρακτη, με αποτέλεσμα η Επιτροπή, κατά τη συνεδρία της ημερομηνίας 8.6.2015, να αποφασίσει την ενεργοποίηση της προαναφερθείσας υποχρέωσης του αιτητή για διενέργεια δημόσιας πρότασης, προσθέτοντας ότι θα εξέταζε θέμα κλήσης σε παραστάσεις του αιτητή για ενδεχόμενη παράβαση του άρθρου 13(1) του Νόμου, σε περίπτωση που αυτός δεν προχωρούσε στη διενέργεια δημόσιας πρότασης.

Ακολούθως, και σε συνέχεια των πιο πάνω, η Επιτροπή, στη συνεδρία της ημερομηνίας 14.9.2015, αποφάσισε να εξετάσει κατά πόσον το γεγονός ότι ο αιτητής, μέχρι εκείνου του χρονικού σημείου, δεν είχε προβεί σε διενέργεια δημόσιας πρότασης, ως η προαναφερθείσα υποχρέωσή του που είχε πλέον ενεργοποιηθεί, στοιχειοθετούσε ενδεχόμενη παράβαση του άρθρου 13(1) του Νόμου και κατά πόσον δικαιολογούνταν η επιβολή διοικητικού προστίμου σε αυτόν. Με σχετική δε επιστολή της, γνωστοποίησε την εν λόγω απόφασή της στον αιτητή, τον οποίο και κάλεσε να προβεί σε γραπτές παραστάσεις εντός συγκεκριμένου χρονικού διαστήματος.

Εις απάντηση, ο αιτητής απέστειλε την επιστολή ημερομηνίας 15.9.2015.

Τελικά, στη συνεδρία της, ημερομηνίας 18.11.2015, η Επιτροπή, αφού παρέθεσε εκ νέου το ιστορικό της υπόθεσης και τις σχετικές αποφάσεις της που είχαν προηγηθεί, ως και την προαναφερθείσα επιστολή του αιτητή, κατέληξε ότι ο τελευταίος ενήργησε κατά παράβαση του άρθρου 13(1) του Νόμου, καθότι δεν συμμορφώθηκε με την υποχρέωσή του προς διενέργεια υποχρεωτικής δημόσιας πρότασης προς τους μετόχους της εταιρείας. Ως εκ τούτου, η Επιτροπή επέβαλε στον αιτητή διοικητικό πρόστιμο εκ €5000.

Η πιο πάνω απόφαση γνωστοποιήθηκε στον αιτητή με σχετική επιστολή της Επιτροπής, ημερομηνίας 11.1.2016. Στις 28.3.2016, καταχωρήθηκε η υπό εξέταση προσφυγή.

Νομικοί ισχυρισμοί

Βασικό άξονα της επιχειρηματολογίας του αιτητή αποτελεί ο ισχυρισμός ότι η προσβαλλόμενη απόφαση πάσχει και υπόκειται σε ακύρωση καθότι αποτελεί συνέχεια και/ή στηρίζεται σε προηγούμενες αποφάσεις της Επιτροπής, οι οποίες λήφθηκαν από παράνομα συγκροτημένο όργανο και οι οποίες, συνακόλουθα, επίσης πάσχουν. Γίνεται επ’ αυτού αναφορά στην ακυρωτική απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Aspis Holdings Public Company Ltd v. Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς, Υποθ. Αρ. 1589/09, ημερ. 12.8.2011, η οποία αφορούσε στο ζήτημα της παράνομης συγκρότησης του Συμβουλίου της Επιτροπής: συγκεκριμένα, με την εν λόγω απόφαση κρίθηκε ως παράνομος ο διορισμός των μελών της Επιτροπής, περιλαμβανομένου και του προέδρου αυτής. Ειδικότερα, κρίθηκε ότι ο διορισμός των μελών της Επιτροπής ήταν αντίθετος με το άρθρο 11(2) του περί Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς Νόμου (Ν. 73(Ι)/09), καθότι τα εν λόγω μέλη δεν διέθεταν το προβλεπόμενο προσόν της «εγνωσμένης πείρας και κατάρτισης στη χρηματαγορά και την κεφαλαιαγορά». Κατά τον αιτητή, τόσο η απόφαση της Επιτροπής που λήφθηκε στην προαναφερθείσα συνεδρία ημερομηνίας 8.6.2015, όσο και αυτή που λήφθηκε στη συνεδρία της 18.11.2015, πάσχουν εφόσον στηρίχθηκαν σε προηγούμενες αποφάσεις της Επιτροπής, οι οποίες είχαν ληφθεί από παράνομα συγκροτημένο όργανο.

Περαιτέρω, σύμφωνα πάντα με τη συνήγορο του αιτητή, η επιβολή του επίδικου διοικητικού προστίμου ήταν το αποτέλεσμα και/ή η συνέχεια της απόφασης της Επιτροπής που είχε ληφθεί στις 10.8.2009, όταν και είχε αποφασιστεί ότι ο αιτητής, με βάση το άρθρο 13(1) του Νόμου, είχε υποχρέωση προς διενέργεια δημόσιας πρότασης προς όλους τους μετόχους της εταιρείας, για την απόκτηση του 100% του μετοχικού κεφαλαίου αυτής. Αυτή δε η απόφαση, συνεχίζει η κα Ιακώβου, ως και οι αποφάσεις ημερομηνίας 12.10.2009 και 1.11.2010 για παραχώρηση εξαίρεσης στον αιτητή από την προαναφερθείσα υποχρέωση, πάσχουν και υπόκεινται σε ακύρωση καθότι λήφθηκαν από παράνομα και κακώς συγκροτημένο όργανο, σύμφωνα με τα όσα κρίθηκαν στην Aspis Holdings, ανωτέρω.

Αντικρούοντας τους πιο πάνω ισχυρισμούς, η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση προβάλλει ότι εν προκειμένω, επίδικη απόφαση αποτελεί η απόφαση ημερομηνίας 18.11.2015, με την οποία κρίθηκε ότι ο αιτητής ενήργησε κατά παράβαση του άρθρου 13(1) του Νόμου και με την οποία επεβλήθη σε αυτόν το διοικητικό πρόστιμο των €5000.

Εσφαλμένα δε ο αιτητής ισχυρίζεται ότι η επίδικη επιβολή προστίμου ήταν το αποτέλεσμα της απόφασης της Επιτροπής ημερομηνίας 10.8.2009 και όχι αυτής ημερομηνίας 8.6.2015, καθότι η απόφαση της 10.8.2009 συγχωνεύθηκε στις μετέπειτα αποφάσεις της καθ’ ης η αίτηση και η μόνη εκτελεστή απόφαση, της οποίας μπορεί να ελεγχθεί η νομιμότητα, είναι αυτή της 18.11.2015.

Εξάλλου, συνεχίζει η κα Παρτασίδου, η προηγηθείσα απόφαση της 10.8.2009 ουδέποτε προσβλήθηκε από τον αιτητή και, συνακόλουθα, παραμένει αυτή νόμιμη και δεσμευτική, ελλείψει οποιασδήποτε δικαστικής απόφασης περί του αντιθέτου. Η δε ακυρωτική απόφαση στην Aspis Holdings, ανωτέρω, ουδόλως συμπαρασύρει σε ακυρότητα και την αρχική απόφαση ημερομηνίας 10.8.2009, ως ο αιτητής ισχυρίζεται.

Προς επίρρωση της σχετικής επιχειρηματολογίας της, η συνήγορος του αιτητή παραπέμπει στην απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην MARFIN INVESTMENT GROUP ΑΝΩΜΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΩΝ ν. Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς Κύπρου, ECLI:CY:AD:2017:C361, Α.Ε. 159/2011, ημερ. 18.10.2017. Τα ίδια ισχύουν, συνεχίζει η πλευρά της καθ’ ης η αίτηση, και σε σχέση με τις προαναφερθείσες αποφάσεις της Επιτροπής ημερομηνίας 12.10.2009 και 1.11.2010 αναφορικά με την παραχώρηση εξαίρεσης στον αιτητή:

ο τελευταίος ουδέποτε αμφισβήτησε τις εν λόγω αποφάσεις, οι οποίες τεκμαίρεται ότι είναι καθόλα νόμιμες και, ούτως ή άλλως, έχουν συγχωνευθεί στην τελευταία πράξη επιβολής του διοικητικού προστίμου, η οποία είναι και η μόνη εκτελεστή απόφαση.

Περαιτέρω, εγείρονται από την πλευρά του αιτητή ισχυρισμοί περί πάσχουσας απόφασης της Επιτροπής κατά την προαναφερθείσα συνεδρία ημερομηνίας 8.6.2015, λόγω πάσχοντος διορισμού του Αντιπροέδρου της Επιτροπής, ο οποίος διορισμός καθιστούσε παράνομη τη συγκρότηση της Επιτροπής, αλλά και ισχυρισμοί περί μη διενέργειας της δέουσας έρευνας εκ μέρους της Επιτροπής και συνακόλουθης πλάνης που εμφιλοχώρησε κατά τη λήψη της επίδικης απόφασης. Επιπρόσθετα, συνεχίζει η συνήγορος της αιτήτριας, η Επιτροπή ενήργησε καθ’ υπέρβαση των εξουσιών και αρμοδιοτήτων της, τις οποίες εν πάση περιπτώσει δεν άσκησε εντός ευλόγου χρόνου. Τέλος, εγείρονται ως πρόσθετοι λόγοι ακύρωσης ισχυρισμοί περί παραβίασης του προηγούμενου δικαιώματος ακρόασης, κατά παράβαση του άρθρου 43 του περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμου (Ν. 158(Ι)/1999), αλλά και της αρχής της ισότητας.

Εκ διαμέτρου αντίθετη είναι η θέση των καθ’ ων η αίτηση επί των πιο πάνω, οι οποίοι, μέσω της δικηγόρου τους αντιτείνουν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση λήφθηκε δε ορθά και νόμιμα, κατ’ ορθή ενάσκηση των εξουσιών που τους παρέχει ο Νόμος και μετά από διενέργεια της δέουσας έρευνας, ουδεμία δε πλάνη εμφιλοχώρησε κατά τη λήψη αυτής. Όσο δε αφορά στους ισχυρισμούς περί παράνομης συμμετοχής του Αντιπροέδρου της Επιτροπής στη συνεδρία της 8.6.2015, η οποία καθιστούσε παράνομη και/ή πάσχουσα τη συγκρότησή της και, συνακόλουθα, παράνομη την υπ’ αυτής ληφθείσα απόφαση, η ευπαίδευτη συνήγορος για την καθ’ ης η αίτηση παραπέμπει στις αποφάσεις Χρίστου ν. Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς Κύπρου, ECLI:CY:AD:2016:D431, Υποθ. Αρ. 1822/2012, ημερ. 15.9.2016 και Φιλιππίδου ν. Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς Κύπρου, ECLI:CY:AD:2016:D13, Υποθ. Αρ. 975/2014, ημερ. 13.1.2016: στην μεν πρώτη εξ’ αυτών, το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή, δια της οποίας είχε προσβληθεί ο διορισμός του Αντιπροέδρου της Επιτροπής, ενώ στη δεύτερη απερρίφθη υπό του Ανωτάτου Δικαστηρίου λόγος ακύρωσης που αφορούσε στον εν λόγω διορισμό.

Η κατάληξη

Έχω εξετάσει την προσβαλλόμενη απόφαση υπό το πρίσμα του συνόλου των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, τα οποία αποτέλεσαν το υπόβαθρο για προώθηση των εκατέρωθεν θέσεων, είτε κατά είτε υπέρ της νομιμότητας της προσβαλλόμενης πράξης.

Θα ξεκινήσω με τον πρώτο εγειρόμενο λόγο ακύρωσης, σύμφωνα με τον οποίο η τελική απόφαση, ημερομηνίας 18.11.2015, κατά την οποία και κρίθηκε ότι ο αιτητής παραβίασε το άρθρο 13(1) του Νόμου και του επιβλήθηκε το επίδικο διοικητικό πρόστιμο, πάσχει και υπόκειται σε ακύρωση, καθότι αυτή αποτελεί συνέχεια και/ή στηρίζεται σε προηγούμενες αποφάσεις της Επιτροπής, οι οποίες, σύμφωνα με τα κριθέντα στην Aspis Holdings, ανωτέρω, λήφθηκαν από παράνομα συγκροτημένο όργανο και οι οποίες, συνακόλουθα, επίσης πάσχουν.

Υπενθυμίζεται ότι με την προαναφερθείσα απόφαση στην Aspis Holdings, ανωτέρω, κρίθηκε ως παράνομος ο διορισμός των μελών της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς Κύπρου, εφόσον αυτός ήταν αντίθετος με το άρθρο 11(2) του περί Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς Νόμου (Ν. 73(Ι)/2009), δεδομένου ότι τα εν λόγω μέλη δεν διέθεταν το προβλεπόμενο προσόν της «εγνωσμένης πείρας και κατάρτισης στη χρηματαγορά και την κεφαλαιαγορά». Μάλιστα, κατ’ ακολουθίαν του λόγου της πιο πάνω ακυρωτικής απόφασης, ο Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας με επιστολή του ημερομηνίας 30.8.2011 γνωμάτευσε ότι θα έπρεπε να ανακληθούν οι αποφάσεις του Υπουργικού Συμβουλίου για διορισμό όλων των μελών της Επιτροπής. Πράγματι, το Υπουργικό Συμβούλιο, στη συνεδρία του ημερομηνίας 14.9.2011, αποφάσισε να ανακαλέσει τις σχετικές αποφάσεις διορισμού του Πρόεδρου, της Αντιπροέδρου και των μελών της Επιτροπής.

Στην υπό κρίση περίπτωση, σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον μου, και δη το σχετικό πρακτικό, παρατηρώ ότι στη συνεδρία της 10.8.2009, η Επιτροπή αποφάσισε ότι ο αιτητής, «με βάση το άρθρο 13(1) του Νόμου, έχει υποχρέωση προς διενέργεια δημόσιας πρότασης προς όλους τους μετόχους της εταιρείας για την απόκτηση του 100% του μετοχικού κεφαλαίου αυτής». Επισημαίνεται στο σημείο αυτό ότι μέλη (περιλαμβανομένου του Προέδρου) του Συμβουλίου της Επιτροπής, όταν λαμβανόταν η απόφαση της 10.8.2009, ήσαν αυτά, των οποίων ο διορισμός κρίθηκε ως παράνομος σύμφωνα με την πιο πάνω απόφαση στην Aspis Holdings.

Είναι λοιπόν σαφές ότι ήδη από τις 10.8.2009, η Επιτροπή, με τη συγκεκριμένη σύνθεση, είχε αποφασίσει ότι ο αιτητής, για τους λόγους που εκτίθενται στο συγκεκριμένο πρακτικό, είχε την υποχρέωση διενέργειας δημόσιας πρότασης συμφώνως του άρθρου 13(1) του Νόμου. Αυτή η απόφαση περί της συγκεκριμένης υποχρέωσης ουδέποτε εξέλιπε, αλλά αυτή συνέχισε να ισχύει και όταν η Επιτροπή αποφάσιζε, δυνάμει του άρθρου 15(1)(ιδ) του Νόμου, να παραχωρήσει εξαίρεση στον αιτητή από την εν λόγω υποχρέωση, στις 12.10.2009 και 1.11.2010 αντίστοιχα (σημειώνεται στο σημείο αυτό ότι μέλη που αποτελούσαν τη σύνθεση της Επιτροπής κατά το χρόνο λήψης των δυο αποφάσεων της για παραχώρηση εξαίρεσης στον αιτητή, ήταν αυτά των οποίων ο διορισμός κρίθηκε ως παράνομος με την προαναφερθείσα δικαστική απόφαση), αλλά και στη συνέχεια, κατά τη συνεδρία της Επιτροπής στις 8.6.2015, και αφού προηγουμένως είχε παρέλθει άπρακτη η προθεσμία που παρασχέθηκε στον αιτητή για διάθεση των μετοχών, μέχρι και τη συνεδρία της 18.11.2015, όταν και λήφθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση.

Κατά τη συνεδρία της 8.6.2015, ως προκύπτει από το σχετικό πρακτικό, η Επιτροπή, με άλλη σύνθεση πλέον, αποφάσισε να ενεργοποιήσει την προαναφερθείσα υποχρέωση του αιτητή για διενέργεια δημόσιας πρότασης, προσθέτοντας ότι θα εξέταζε θέμα κλήσης σε παραστάσεις του αιτητή για ενδεχόμενη παράβαση του άρθρου 13(1) του Νόμου, σε περίπτωση που αυτός δεν προχωρούσε στη διενέργεια δημόσιας πρότασης.

Είναι σαφές ότι η συγκεκριμένη απόφαση, ημερομηνίας 8.6.2015, συνδέεται άρρηκτα με την προηγηθείσα ημερομηνίας 10.8.2009. Η τελευταία αποτελεί το αναγκαίο και/ή απαραίτητο υπόβαθρο για να ληφθεί αυτή της 8.6.2015, όπως βεβαίως και οι ενδιάμεσες αποφάσεις για εξαίρεση από την υποχρέωση, αφού, κατά λογική συνέχεια άλλωστε, απαραίτητη προϋπόθεση για να ενεργοποιηθεί η υποχρέωση του αιτητή για διενέργεια δημόσιας πρότασης, αποτελεί η προηγούμενη λήψη απόφασης περί μιας τέτοιας υποχρέωσης, όπερ και εγένετο. Προς αυτή την κατεύθυνση αναντίλεκτα συνηγορεί και το ίδιο το πρακτικό της συνεδρίας ημερομηνίας 8.6.2015, από το οποίο προκύπτει ότι τα όσα αποφάσισε η Επιτροπή στην εν λόγω συνεδρία, συνιστούν συνέχεια των προηγούμενων αποφάσεων της επί της περίπτωσης του αιτητή, αφετηρία των οποίων αποτελεί η αρχική απόφαση περί υποχρέωσης του τελευταίου σύμφωνα με το άρθρο 13(1) του Νόμου. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι η Επιτροπή, προτού καταλήξει στην συγκεκριμένη απόφασή της περί ενεργοποίησης της προαναφερθείσας υποχρέωσης του αιτητή, προέβη σε εκτενή αναφορά του ιστορικού της συγκεκριμένης υπόθεσης, αναφερόμενη και στις προηγούμενες αποφάσεις της περί χορηγηθείσας εξαίρεσης προς τον αιτητή από την υποχρέωσή του για διενέργεια δημόσιας πρότασης.

Ακολούθως, και σε συνέχεια των πιο πάνω, η Επιτροπή, στη συνεδρία της ημερομηνίας 14.9.2015, αποφάσισε να εξετάσει κατά πόσον το γεγονός ότι ο αιτητής δεν είχε προβεί σε διενέργεια δημόσιας πρότασης, ως η προαναφερθείσα υποχρέωσή του που είχε πλέον ενεργοποιηθεί, στοιχειοθετούσε ενδεχόμενη παράβαση του άρθρου 13(1) του Νόμου και κατά πόσον δικαιολογούνταν η επιβολή διοικητικού προστίμου στον αιτητή, κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 46 του Νόμου. Συναφώς, η Επιτροπή με σχετική επιστολή της γνωστοποίησε την εν λόγω απόφασή της στον αιτητή, τον οποίο και κάλεσε να προβεί σε γραπτές παραστάσεις εντός συγκεκριμένου χρονικού διαστήματος.

Εις απάντηση, ο αιτητής απέστειλε την επιστολή ημερομηνίας 15.9.2015.

Τελικά, στη συνεδρία της Επιτροπής ημερομηνίας 18.11.2015, επήλθε η συνέχιση και ολοκλήρωση εν τέλει της επίδικης απόφασης της Επιτροπής αναφορικά με την περίπτωση του αιτητή: στην εν λόγω συνεδρία, η Επιτροπή, αφού παρέθεσε εκ νέου το ιστορικό της υπόθεσης και τις σχετικές αποφάσεις της που είχαν προηγηθεί, κατέληξε ότι ο αιτητής ενήργησε κατά παράβαση του άρθρου 13(1) του Νόμου, καθότι δεν συμμορφώθηκε με την, ήδη από 10.8.2009 δημιουργηθείσα και/ή διαπιστωθείσα δια αποφάσεως, υποχρέωσή του, η οποία ενεργοποιήθηκε με την απόφαση ημερομηνίας 8.6.2015, προς διενέργεια υποχρεωτικής δημόσιας πρότασης προς τους μετόχους της εταιρείας. Απόρροια δε των εν λόγω ευρημάτων της Επιτροπής ήταν η απόφασή της να επιβάλει στον αιτητή διοικητικό πρόστιμο εκ €5000.

Με την τελευταία αυτή απόφαση της Επιτροπής, ημερομηνίας 18.11.2015, την οποία προσβάλλει ο αιτητής, ολοκληρώθηκε η σύνθετη διοικητική ενέργεια, η οποία ωστόσο αποτελεί ενιαία διαδικασία και η οποία ξεκίνησε με την απόφαση της 10.8.2009, σύμφωνα με την οποία ο αιτητής είχε υποχρέωση για διενέργεια δημόσιας πρότασης συμφώνως του άρθρου 13(1) του Νόμου, συνεχίστηκε με την, μετά την προς τον αιτητή παραχώρηση εξαίρεσης από την υποχρέωση, απόφαση της 8.6.2015 για ενεργοποίηση της εν λόγω υποχρέωσης καθώς και με την απόφαση να εξεταστεί τυχόν παράβαση του άρθρου 13(1) από τις ενέργειες του αιτητή και, τελικά, ολοκληρώθηκε με τη διαπίστωση της παράβασης και την επιβολή του διοικητικού προστίμου.

Πρόκειται λοιπόν ξεκάθαρα για κλασσική περίπτωση σύνθετης διοικητικής ενέργειας, η οποία, ως έχω προαναφέρει, αποτελεί ενιαία διοικητική διαδικασία, που ολοκληρώθηκε με την πράξη επιβολής διοικητικού προστίμου στον αιτητή λόγω της διαπίστωσης για παράβαση των διατάξεων του Νόμου. Κατά πάγια νομολογία επί του θέματος, το κύρος καθεμιάς από τις διαδοχικές πράξεις που αποτελούν τη σύνθετη διοικητική ενέργεια, εξαρτάται και από το κύρος όλων των προηγούμενων (προπαρασκευαστικών) πράξεων. Το νομικό δε ελάττωμα μιας προπαρασκευαστικής πράξης συμπαρασύρει σε ακυρότητα, όχι μόνο όλες τις επόμενες πράξεις, συμπεριλαμβανομένης και της τελικής, αλλά κατά κανόνα την όλη διοικητική ενέργεια. Κρίνω σκόπιμο να παραθέσω το ακόλουθο απόσπασμα από την, άμεσα σχετική με το υπό συζήτηση θέμα, απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην SIGMA RADIO T.V. LTD ν. Αρχής Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου (Αρ.1) (2010) 3 Α.Α.Δ. 333:

«Στα Πορίσματα Νομολογίας του Συμβουλίου της Επικρατείας, 1929-1959, σελ. 244, σε σχέση με τη σύνθετη διοικητική ενέργεια, αναφέρονται τα εξής:-

«Μετά την έκδοσιν της διοικητικής πράξεως της αποτελούσης το τέρμα της όλης συνθέτου διοικητικής ενεργείας, αύτη αποτελεί έκτοτε ενιαίαν πράξιν, πλήρως συντελεσθείσαν, και συνεπώς εφεξής προσβλητή είναι μόνον η τελευταία πράξις, ουχί δε αυτοτελώς μεμονωμένη και ενδιάμεσος πράξις, ήτις απώλεσε την ιδίαν αυτής αυτοτέλειαν συγχωνευθείσα εις την τελικήν. Προσβαλλομένης όμως της τελικής πράξεως παραδεκτώς προσβάλλονται και λόγοι αναγόμενοι εις τας μερικωτέρας και συγχωνευθείσας πράξεις, η διαπίστωσις δε της ακυρότητος τινός εξ αυτών επιφέρει την ακυρότητα των ακολουθησασών μερικωτέρων πράξεων, διά την έκδοσιν των οποίων η κριθείσα ως παράνομος αποτελεί νόμιμον προϋπόθεσιν.»

Τα ίδια, επίσης, επαναλαμβάνονται στο σύγγραμμα του Π.Δ. Δαγτόγλου - Γενικό Διοικητικό Δίκαιο, Τέταρτη Αναθεωρημένη ΄Εκδοση, παράγραφος 576:-

«Η σύνθετη διοικητική ενέργεια αποτελεί ενιαία διοικητική διαδικασία. Από την ενότητα αυτή προκύπτουν ουσιαστικές και δικονομικές συνέπειες. Οι ουσιαστικές συνέπειες αφορούν το κύρος των επί μέρους πράξεων και της όλης διοικητικής ενέργειας: το κύρος καθεμιάς από τις διαδοχικές πράξεις εξαρτάται και από το κύρος όλων των προηγούμενων (προπαρασκευαστικών) πράξεων. Το νομικό ελάττωμα μιας προπαρασκευαστικής πράξεως συμπαρασύρει μάλιστα στην ακυρωσία όχι μόνο όλες τις επόμενες πράξεις, συμπεριλαμβανομένης και της τελικής, αλλά κατά κανόνα την όλη διοικητική ενέργεια.».

Στην Tamassos Tobacco Suppliers & Co ν. Δημοκρατίας (1992) 3 Α.Α.Δ. 60, αναφέρονται, στη σελ. 68, τα εξής:-

«Η τελική πράξη, γνωστή ως σύνθετη στο διοικητικό δίκαιο, απορροφά μετά την έκδοσή της τα συνθετικά της στοιχεία τα οποία χάνουν την αυτοτέλειά τους.».

Ενόψει των πιο πάνω λοιπόν, η απάντηση στο ερώτημα κατά πόσον η, σύμφωνα με τα ευρήματα της ακυρωτικής απόφασης στην Aspis Holdings, ανωτέρω, πάσχουσα και/ή κακή συγκρότηση της Επιτροπής κατά τη λήψη της απόφασης ημερομηνίας 10.8.2009, με την οποία κρίθηκε ότι ο αιτητής υπείχε υποχρέωση για διενέργεια δημόσιας πρότασης συμφώνως του άρθρου 13(1) του Νόμου, επιδρά στο κύρος της προσβαλλόμενης απόφασης, δεν μπορεί παρά να είναι θετική. Η εν λόγω απόφαση, ως ληφθείσα από διοικητικό όργανο με πάσχουσα σύνθεση και/ή συγκρότηση, είναι ελαττωματική και/ή πάσχει, με αποτέλεσμα να συμπαρασύρει σε ακυρότητα όλες τις επόμενες πράξεις, που έχουν εκτεθεί και πιο πάνω, συμπεριλαμβανομένης και της τελικής. Τα ίδια βεβαίως ισχύουν και ως προς τη νομιμότητα και εγκυρότητα των δυο αποφάσεων της Επιτροπής, ημερομηνίας 12.10.2009 και 1.11.2010, με τις οποίες χορηγήθηκε στον αιτητή εξαίρεση από την προαναφερθείσα υποχρέωση.

Σαφώς και η απόφαση στην Aspis Holdings, ανωτέρω, δεν έχει, και ούτε θα μπορούσε να, συμπαρασύρει σε ακυρότητα την απόφαση της Επιτροπής ημερομηνίας 10.8.2009. Η τελευταία αυτή απόφαση, η οποία ουδέποτε προσβλήθηκε δια προσφυγής δυνάμει του Άρθρου 146, δεν εξέλιπε αλλά, ως έχω ήδη προαναφέρει, ως έχουσα οντότητα μέσα στο διοικητικό χώρο, συνέχισε να ισχύει σε όλα τα στάδια της σύνθετης διοικητικής ενέργειας, μέχρι και την έκδοση της επίδικης απόφασης. Ωστόσο, δεδομένου ότι με την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Aspis Holdings, ανωτέρω, κρίθηκε ως παράνομος ο διορισμός των μελών της Επιτροπής, τα οποία, επαναλαμβάνω, ήσαν τα ίδια με αυτά που, στην παρούσα περίπτωση, έλαβαν την απόφαση της 10.8.2009, η εγκυρότητα και νομιμότητα της τελευταίας αυτής απόφασης σαφώς και επηρεάζεται από το γεγονός ότι ο διορισμός των εν λόγω μελών κρίθηκε παράνομος και ανακλήθηκε. Εν προκειμένω, τίθεται ευθέως ζήτημα παράνομης και/ή πάσχουσας σύνθεσης και/ή συγκρότησης του αποφασίζοντος οργάνου, ήτοι της Επιτροπής που έλαβε την απόφαση της 10.8.2009 (όπως βεβαίως έλαβε και τις αποφάσεις 12.10.2009 και 1.11.2010 για χορήγηση εξαίρεσης), η οποία επιδρά στην εγκυρότητα και νομιμότητα του συνόλου της σύνθετης διοικητικής ενέργειας μέχρι και την έκδοση της τελικής απόφασης, ημερομηνίας 18.11.2015, μολύνοντας αυτήν και καθιστώντας την πάσχουσα και/ή ελαττωματική, υποκείμενη ωσαύτως σε ακύρωση.

Καταληκτικά, θεωρώ χρήσιμο να επισημάνω ότι παρόμοιο ζήτημα πάσχουσας σύνθεσης και/ή συγκρότησης της Επιτροπής, είχα την ευκαιρία να εξετάσω στην Μιχαηλίδου ν. Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς Κύπρου, Υποθ. Αρ. 6561/2013, ημερ. 5.10.2016, όπου η κατάληξή μου ήταν η ίδια ως στην υπό εξέταση περίπτωση. Παραθέτω το ακόλουθο απόσπασμα από την ακυρωτική απόφασή μου στην εν λόγω υπόθεση, η οποία, τονίζεται, δεν εφεσιβλήθηκε:

«Οι υπό αναφορά υπηρεσιακές εκθέσεις συντάχθηκαν από την οικεία επιτροπή αξιολόγησης της καθ’ ης η αίτηση, σύμφωνα με τις πρόνοιες του Κανονισμού 14(6) της Κ.Δ.Π. 351/2002. Η εν λόγω επιτροπή αποτελούνταν από τον τότε Πρόεδρο της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς και έναν Ανώτερο Λειτουργό της Επιτροπής. Υπενθυμίζεται, ωστόσο, ότι, με την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Aspis Holdings Public Company Ltd, ανωτέρω, κρίθηκε ως παράνομος ο διορισμός των μελών της Επιτροπής, περιλαμβανομένου και του προέδρου αυτής, αναφορικά με την υπ’ αυτών κατοχή των σχετικών προσόντων. Συνακόλουθα, η εγκυρότητα και νομιμότητα των εν λόγω υπηρεσιακών εκθέσεων της αιτήτριας, οι οποίες ετοιμάστηκαν και υπογράφτηκαν και από τον πρόεδρο της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς, ως πρόεδρο και της οικείας επιτροπής αξιολόγησης, σαφώς και επηρεάζονται από το γεγονός ότι ο διορισμός του εν λόγω προσώπου κρίθηκε παράνομος. Εν προκειμένω, τίθεται ευθέως ζήτημα έλλειψης νομιμότητας και/ή νομιμοποίησης του οργάνου που συνέταξε τις εν λόγω εκθέσεις, η οποία επιδρά στην εγκυρότητα και νομιμότητα των εκθέσεων αυτών, καθιστώντας τες πάσχουσες και/ή ελαττωματικές.

[…]

Στην παρούσα, ωστόσο, το ζήτημα που τίθεται είναι η ίδια η νομιμότητα του διοικητικού οργάνου, εν προκειμένω της ίδιας της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς, η οποία επηρέασε ευθέως και τη νομιμότητα της προαναφερθείσας επιτροπής αξιολόγησης, δεδομένου ότι ο τότε πρόεδρος της Επιτροπής, του οποίου ο διορισμός κρίθηκε παράνομος, ήταν και πρόεδρος της επιτροπής αξιολόγησης. Συνακόλουθα, λόγω ακριβώς της έλλειψης νομιμότητας της επιτροπής αξιολόγησης, στερούνται νομιμότητας, αφού δεν συντάχθηκαν νόμιμα, και οι εν λόγω υπηρεσιακές εκθέσεις, οι οποίες επιδρούν άμεσα στο κύρος και νομιμότητα της επίδικης απόφασης, δεδομένου του γεγονότος ότι αυτές λήφθηκαν υπόψη κατά τη λήψη της προσβαλλόμενης απόφασης, καθιστώντας την ωσαύτως πάσχουσα και ελαττωματική.».

Ενόψει των πιο πάνω λοιπόν, καταλήγω ότι η πάσχουσα σύνθεση και/ή συγκρότηση της Επιτροπής κατά το χρόνο λήψεως της απόφασης ημερομηνίας 10.8.2009, αλλά και αυτών με ημερομηνίες 12.10.2009 και 1.11.2010 αντίστοιχα, σύμφωνα με τα όσα έχουν ήδη προαναφερθεί επί του θέματος, αναπόφευκτα επιδρά στο κύρος της προσβαλλόμενης απόφασης, καθιστώντας αυτήν πάσχουσα και παράνομη και, συνακόλουθα, υποκείμενη σε ακύρωση.

Με αυτή τη διαπίστωση, παρέλκει η εξέταση άλλων ζητημάτων που έχουν εγερθεί στην παρούσα υπόθεση.

Κατά συνέπεια, η προσφυγή επιτυγχάνει και η προσβαλλόμενη απόφαση ακυρώνεται. Επιδικάζονται €1.500 έξοδα υπέρ του αιτητή και εναντίον των καθ’ ων η αίτηση, πλέον Φ.Π.Α., εάν υπάρχει.

Φ.ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο