Court annuls tax decision for lack of legal reasoning citing EU law violation history.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Administrative Court annulled the Director of Road Transport's decision imposing vehicle registration fees and refusing interest refunds. The plaintiff argued the decision was arbitrary and failed to return funds paid under a previous ruling. The court ruled the decision invalid because it lacked specific legal grounds, noting that the underlying law had previously been found contrary to EU Treaty articles.
Regesto Legislator
Generato dall'IAN. 166(I)/2012; N. 86/1972: An administrative act is unlawful if it is not reasoned with sufficient specificity to allow judicial review, particularly when the legal basis has been previously determined incompatible with higher law.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
IOANNIS N. PISSAS ν. REPUBLIC (PUBLIC SERVICE COMMISSION) (1974) 3 CLR 476
Δημοκρατία ν. Χατζηγεωργίου (1994) 3 ΑΑΔ 574
Kυπριακή Δημοκρατία μέσω Eπιτροπής Eκπαιδευτικής Yπηρεσίας, Kώστας Kυριακίδης και άλλοι ν (1995) 3 ΑΑΔ 298
Φράγκου Στέφανος ν. Δημοκρατίας (1998) 3 ΑΑΔ 270
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΑΣΠΡΟΜΑΛΛΗΣ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΚΑΙ ΕΡΓΩΝ ΤΜΗΜΑ ΟΔΙΚΩΝ ΜΕΤΑΦΟΡΩΝ, Υπόθεση Αρ. 462/2010, 8 Σεπτεμβρίου 2011
ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΕΦΟΡΟΥ ΜΗΧΑΝΟΚΙΝΗΤΩΝ ΟΧΗΜΑΤΩΝ, Υπόθεση Αρ. 194/2010, 19 Δεκεμβρίου 2011
ΑΘΗΝΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΕΦΟΡΟΥ ΜΗΧΑΝΟΚΙΝΗΤΩΝ ΟΧΗΜΑΤΩΝ, Υπόθεση Αρ. 1748/2009, 10 Φεβρουαρίου 2012
ΚΡΙΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΕΦΟΡΟΥ ΜΗΧΑΝΟΚΙΝΗΤΩΝ ΟΧΗΜΑΤΩΝ, Υπόθεση Αρ. 368/2010, 10 Φεβρουαρίου 2012
ΑΘΗΝΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ , Υπόθεση αρ. 219/2011, 25/6/2012
Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Ν. 166(I)/2012 - Ο περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως (Τροποποιητικός) (Αρ. 2) Νόμος του 2012
Ν. 86/1972 - Ο περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμος του 1972
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2018:74
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
(Υπόθεση Αρ. 296/2014)
16 Φεβρουαρίου, 2018
[Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
ΑΘΗΝΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
Αιτήτρια,
-και-
ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ
ΤΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΟΔΙΚΩΝ ΜΕΤΑΦΟΡΩΝ
Καθ’ ων η αίτηση.
Μ. Κυπριανού, για Μ Κυπριανού & Σία Δ.Ε.Π.Ε., για την αιτήτρια.
Α. Καλησπέρα (κα), για τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για τους καθ’ ων η αίτηση.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ-ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ: Η αιτήτρια με την παρούσα προσφυγή, ζητά από το Δικαστήριο την ακόλουθη θεραπεία:
«Δήλωση ή/και απόφαση του Σεβαστού Δικαστηρίου, ότι η πράξη και/ή απόφαση των Καθ’ ων η Αίτηση (ως ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 1 στην παρούσα η σχετική επιστολή κοινοποίησης), με την οποία, ως δηλώνουν, ύστερα από επανεξέταση μετά από σχετική ακυρωτική δικαστική απόφαση ημερομηνίας 25/6/2012 στην προσφυγή αρ. 219/2011, επέβαλαν στην Αιτήτρια τέλη/φόρο εγγραφής ύψους €2095,76 για το μεταχειρισμένο αυτοκίνητο BMW SUV X5 με αριθμό εγγραφής KYS 012 που εισάχθηκε από την Αγγλία στην Κύπρο, ενώ ταυτόχρονα και/ή συνακόλουθα με την απόφαση τους δεν επιστρέφουν ούτε τους τόκους που αναλογούν στο ποσό που κατέβαλε η Αιτήτρια αρχικά ή καν επί του ποσού που κατά την απόφαση τους επιστρέφουν, είναι άκυρη και στερημένη οποιουδήποτε αποτελέσματος».
Τα πραγματικά γεγονότα της περίπτωσης, είναι σε συντομία τα ακόλουθα:
Η αιτήτρια, στις 15/11/2010, εισήγαγε στην Κύπρο από το Ηνωμένο Βασίλειο, ένα όχημα ΒΜW SUV X5, το οποίο εκτελωνίστηκε από το Τμήμα Τελωνείων στις 22/11/2010, αφού καταβλήθηκαν οι νενομισμένοι τελωνειακοί δασμοί και οι φόροι κατανάλωσης. Η αιτήτρια, ακολουθώντας τη συνήθη διαδικασία, αποτάθηκε στο Τμήμα Οδικών Μεταφορών στις 2/12/2010 και ενέγραψε το όχημα με αρ. εγγραφής ΚΥS012. Κατά την εγγραφή του οχήματος, ζητήθηκε από την αιτήτρια να καταβάλει το φόρο εγγραφής και τα τέλη κυκλοφορίας του οχήματος, με βάση την παράγραφο 1 του Μέρους Ι, του Παραρτήματος Ι των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμων του 1972 μέχρι του 2008. Ο φόρος εγγραφής που καταβλήθηκε, ανερχόταν σε €3.206,00 και τα τέλη κυκλοφορίας για την περίοδο από τις 2/12/2010 - 31/12/2010, ανήλθαν στα €56,00. Η αιτήτρια κατέβαλε το πιο πάνω ποσό υπό διαμαρτυρία και υπέβαλε αίτημα για επιστροφή του φόρου εγγραφής του οχήματος της, το οποίο απορρίφθηκε με επιστολή του Τμήματος Οδικών Μεταφορών στις 11/4/2011.
Εναντίον της πιο πάνω απόφασης, η αιτήτρια καταχώρησε την προσφυγή αρ. 219/2011. Το Ανώτατο Δικαστήριο με απόφαση του ημερομηνίας 25/6/2012, έκανε αποδεκτή την προσφυγή της αιτήτριας, υιοθετώντας το σκεπτικό άλλων αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου για τις οποίες θα γίνει ειδική αναφορά στην συνέχεια. Ακολούθησε από την αιτήτρια η καταχώρηση της υπ’ αρ. 957/2013 προσφυγής, για παράλειψη των καθ’ ων η αίτηση να επανεξετάσουν, η οποία αποσύρθηκε και απορρίφθηκε από το Δικαστήριο στις 17/3/2014, επειδή εν τω μεταξύ εκδόθηκε στις 11/2/2014, η με την παρούσα προσφυγή, προσβαλλόμενη απόφαση.
Ο ευπαίδευτος συνήγορος για την αιτήτρια, ισχυρίζεται ότι οι καθ’ ων η αίτηση δεν είχαν εν προκειμένω την δυνατότητα να εφαρμόσουν κατά την επανεξέταση από μόνοι τους, κριτήρια που δεν προβλέποντο από τον Νόμο, θεωρώντας ότι η ακυρωτική απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερομηνίας 25/6/2012, έδιδε στο ίδιο το Τμήμα Οδικών Μεταφορών αυτή τη δυνατότητα. Αυτό που το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε, συνεχίζει ο συνήγορος της αιτήτριας, είναι ότι η ισχύουσα κατά τον ουσιώδη χρόνο νομοθετική πρόνοια, αντίκειτο στο Ευρωπαϊκό Δίκαιο. Συνεπώς, δεν υπήρχε νομοθετική βάση επί της οποίας μπορεί να στηριχθεί η προσβαλλόμενη απόφαση ημερομηνίας 11/2/2014, αφού ο Νόμος που ίσχυε, συναρτούσε το ποσό της φορολογίας μόνο με τα κυβικά του οχήματος και όχι με τα κριτήρια που έλαβαν υπόψη τελικά οι καθ’ ων η αίτηση.
Ανεξαρτήτως αυτού, κατά το συνήγορο της αιτήτριας, θα ήταν άδικο να φορολογηθεί η αιτήτρια όπως φορολογήθηκε, όταν ο νομοθέτης στις 30/11/2012 με το άρθρο 5(δ) του Ν.166(Ι)/2012, καθόρισε ως τέλος εγγραφής το συγκεκριμένο ποσό των 150 ευρώ. Εν πάση δε περιπτώσει, συνεχίζει, πρόκειται για αυθαίρετο και ακατανόητο υπολογισμό.
Από την άλλη, η ευπαίδευτη συνήγορος για τους καθ’ ων η αίτηση, εγείρει προδικαστικές ενστάσεις, ότι η παρούσα προσφυγή είναι άνευ αντικειμένου, καθότι οι καθ’ ων η αίτηση είχαν συμμορφωθεί με την ακυρωτική απόφαση, ότι αποτελεί κατάχρηση δικαστικής διαδικασίας και ότι ουσιαστικά στρέφεται εναντίον της μη επιστροφής τόκων που αναλογεί στον αρχικό φόρο που καταβλήθηκε και δεν αμφισβητείται ο επιστρεπτέος φόρος. Κατ’ επέκταση, ότι δεν είναι αρμόδιο το Διοικητικό Δικαστήριο να επιληφθεί της υπόθεσης.
Επί της ουσίας, η βασική επιχειρηματολογία της συνηγόρου των καθ’ ων η αίτηση, έχει ως βάση ότι δεν προσβάλλεται ο επιστρεπτέος φόρος που υπολογίστηκε κατά την επανεξέταση, αλλά η μη επιστροφή των τόκων που αναλογούν στο ποσό που η αιτήτρια κατέβαλε. Ανεξαρτήτως αυτού, κατά η συνήγορο των καθ’ ων η αίτηση, ο τρόπος υπολογισμού του επιστρεπτέου φόρου, βασίστηκε στην ίδια ακριβώς φόρμουλα που ακολουθήθηκε για τους φόρους κατανάλωσης, που ήταν και η πρώτη νομοθεσία που τροποποιήθηκε για τον ίδιο ακριβώς λόγο, ότι δηλαδή παραβίαζε το Άρθρο 90 της Συνθήκης της Ε.Κ., καθότι στον υπολογισμό του φόρου κατανάλωσης στα μεταχειρισμένα οχήματα, δεν είχαν ληφθεί υπόψη παράμετροι, όπως η ηλικία, ο τύπος, η γενική κατάσταση και άλλα χαρακτηριστικά του αυτοκινήτου ώστε το ύψος της φορολογίας να μην υπερβαίνει σε καμία περίπτωση το ποσό της εναπομείνασας αξίας ομοειδούς οχήματος στη Δημοκρατία. Τέλος καταλήγει ότι πρόκειται για τεχνικά θέματα που είναι ανέλεγκτα από το Δικαστήριο.
Έχω εξετάσει με μεγάλη προσοχή τις εκατέρωθεν θέσεις των ευπαιδεύτων συνηγόρων και έχω καταλήξει ως ακολούθως:
Καταρχήν κρίνεται αναγκαίο, όπως προσδιοριστούν τα αποφασισθέντα από τον έντιμο Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Φωτίου στην απόφαση στην Αθηνά Κωνσταντίνου και Κυπριακής Δημοκρατίας, υπόθεση αρ. 219/2011, ημερομηνίας 25/6/2012, στην βάση των οποίων ακυρώθηκε η απόφαση των καθ’ ων η αίτηση ημερομηνίας 2/12/2010, με την οποία επιβλήθηκε στην αιτήτρια φόρος εγγραφής ύψους €3.206 για το όχημα της με αρ. εγγραφής KYS012. Σημειώνεται, ότι μετά την πιο πάνω απόφαση, η Διοίκηση προέβη σε επανεξέταση εκδίδοντας νέα απόφαση, την οποία η αιτήτρια αμφισβητεί με την παρούσα προσφυγή. Σύμφωνα δε με το αιτητικό της υπό εξέταση προσφυγής (ανωτέρω), αυτό που αμφισβητείται είναι η νομιμότητα της απόφασης των καθ’ ων η αίτηση με την οποία “επέβαλαν στην Αιτήτρια τέλη/φόρο εγγραφής ύψους €2095,76 για το μεταχειρισμένο αυτοκίνητο BMW SUV X5 με αριθμό εγγραφής ΚΥS012” και η συνακόλουθη απόφαση να μην επιστρέψουν τους τόκους που η αιτήτρια κατέβαλε.
Συνεπώς, στην βάση των πιο πάνω δεδομένων, απορρίπτονται ως αβάσιμες οι προδικαστικές ενστάσεις που έχουν εγερθεί από τους καθ’ ων η αίτηση, αφού η αιτήτρια προσβάλλει τη νέα επιβολή φόρου εγγραφής για το όχημα της, δηλαδή προσβάλλει νέα εκτελεστή διοικητική πράξη, η οποία προέκυψε κατόπιν επανεξέτασης, συνεπεία ακυρωτικής απόφασης.
Συναφώς αναφέρεται, ότι στην υπό αναφορά απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ακολουθήθηκε η γραμμή των αποφάσεων στις υποθέσεις Χαράλαμπος Ασπρομάλλης και Κυπριακής Δημοκρατίας, υπόθεση αρ. 462/2010, ημερομηνίας 8/9/2011, Γιαννάκης Χρυσάνθου v. Κυπριακής Δημοκρατίας, υπόθεση αρ. 194/2010, ημερομηνίας 19/12/2011, Κρις Χριστοδούλου v. Κυπριακής Δημοκρατίας, υπόθεση αρ. 368/2010, ημερομηνίας 10/2/2012, Αθηνά Κωνσταντίνου v. Κυπριακής Δημοκρατίας, υπόθεση αρ. 1748/2009, ημερομηνίας 10/2/2012.
Στις αποφάσεις αυτές κρίθηκε, ότι η νομοθετική πρόνοια της παραγράφου 1, του Μέρους Ι, του Παραρτήματος Ι (Άρθρο 5), του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου του 1972 (Ν.86/1972), όπως τροποποιήθηκε μέχρι τον ουσιώδη χρόνο, η οποία ως μόνο κριτήριο για την επιβολή φόρου εγγραφής και τελών κυκλοφορίας μεταχειρισμένων οχημάτων, καθορίζει τον κυβισμό, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη οτιδήποτε άλλο, όπως ηλικία, τύπος, διανυθέντα χιλιόμετρα και γενικά άλλοι παράγοντες και χαρακτηριστικά του οχήματος, έρχεται σε αντίθεση με τα Άρθρα 90 και 95 της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και στη Νομολογία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων που τα ερμήνευε.
Στις πιο πάνω υποθέσεις, αποφασίστηκε επίσης ότι δεν μπορούσε να τίθεται ζήτημα βάρους απόδειξης από τον αιτητή προς τεκμηρίωση ισχυρισμού του, ότι ο φόρος ήταν ψηλότερος από το φόρο της εναπομείνασας αξίας ομοειδούς μεταχειρισμένου οχήματος εγγεγραμμένου στη Δημοκρατία, αφού το ποσό του φόρου καθορίστηκε με βάση τις δεσμευτικές για τον Έφορο Μηχανοκινήτων Οχημάτων, προνοιών του Νόμου. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρθηκε στην Χαράλαμπος Ασπρομάλλης (ανωτέρω):
«Όμως, στον περί Μηχανοκίνητων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμο του 1972 , όπως εύστοχα παρατηρεί ο ευπαίδευτος συνήγορος του αιτητή , δεν έχει εισαχθεί αντίστοιχη πρόνοια που να αφορά ειδική ρύθμιση στη μείωση του φόρου εγγραφής ανάλογα με την αξία του μεταχειρισμένου αυτοκινήτου που πρόκειται να εγγραφεί για πρώτη φορά στην Κυπριακή Δημοκρατία. Με το υφιστάμενο επομένως νομοθετικό πλαίσιο που αφορά στο φόρο εγγραφής για μεταχειρισμένα οχήματα δεν διασφαλίζεται μείωση του φόρου ανάλογα με την πραγματική μείωση της αξίας του εισαγόμενου μεταχειρισμένου οχήματος και επομένως η επίδικη φορολογία εγγραφής στην υπό εξέταση υπόθεση θα πρέπει να ακυρωθεί ως μη συνάδουσα με το άρθρο 90 της Συνθήκης ΕΚ».
Κατά την επανεξέταση, οι καθ’ ων η αίτηση υπολόγισαν το φόρο εγγραφής του επίδικου οχήματος στο ποσό των €2095,76, με το ακόλουθο αιτιολογικό, το οποίο παρατίθεται αυτούσιο:
«Θέμα: Επιστροφή Φόρου Εγγραφής του μηχανοκινήτου οχήματος με αρ. εγγραφής KYS012
Αναφέρομαι στο πιο πάνω θέμα και στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερομηνίας 25/6/2012 στην προσφυγή με αρ. 957/13, (αρ. υπόθεσης 219/2011), η οποία έχει πετύχει και σας πληροφορώ ότι, με βάση την εν λόγω απόφαση, η διοικητική πράξη ημερ. 2/12/2010 για την οποία επιβαλλόταν η καταβολή του ποσού των €3206 ως φόρου εγγραφής του υπό αναφορά οχήματος ακυρώνεται.
Σύμφωνα με την ίδια απόφαση, κατά την καταβολή του φόρου εγγραφής του υπό αναφορά οχήματος, θα έπρεπε να ληφθεί υπόψη η απομείωση της αξίας του με βάση την ηλικία, τον τύπο, την γενική κατάσταση και τα άλλα χαρακτηριστικά του οχήματος.
Ως εκ τούτου για σκοπούς συμμόρφωσης με την εν λόγω απόφαση, το Τμήμα Οδικών Μεταφορών κατά την επανεξέταση, έλαβε υπόψη το ποσοστό έκπτωσης στο φόρο κατανάλωσης που υπολογίστηκε με βάση την απομείωση της αξίας του οχήματος σύμφωνα με την ηλικία, τον τύπο, τη γενική κατάσταση και τα άλλα χαρακτηριστικά του, το οποίο ανήλθε στο 34,630% κατά τον εκτελωνισμό του από το Τμήμα Τελωνείων, και υπολόγισε το φόρο εγγραφής του υπό αναφορά οχήματος με βάση την εν λόγω απομείωση στα €2095,76.
Επομένως το ποσό των €2095,76 αφαιρείται από το ποσό του φόρου εγγραφής των €3206 που επιβλήθηκε στις 2/12/2010 και καθίσταται επιστρεπτέο το υπόλοιπο ποσό των €1110, 24».
Διαπιστώνεται από τα πιο πάνω, ότι ελλείπει από την αιτιολογία το νόμιμο έρεισμα της πράξης, δηλαδή η αναφορά στον κανόνα δικαίου που προβλέπει την έκδοση της, που αποτελεί ένα από τα στοιχεία της αιτιολογίας της πράξης. Στο σύγγραμμα του Επαμεινώνδα Π. Σπηλιωτόπουλου, Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου, Τόμος Ι, 14η Έκδοση, σελ. 174, παρ. 165, αναφέρονται τα εξής σχετικά:
«Αιτιολογία είναι, γενικά, η αναφορά των κανόνων δικαίου που ρυθμίζουν την έκδοση της διοικητικής πράξης και της ερμηνείας τους, της διαπίστωσης ότι συντρέχουν οι πραγματικές και νομικές καταστάσεις ενόψει των οποίων επιβάλλεται ή επιτρέπεται η έκδοση της πράξης κατ’ εφαρμογή των κανόνων αυτών, της διαπίστωσης της συνδρομής και της εκτίμησης των σχετικών πραγματικών περιστατικών, καθώς και των σκέψεων του διοικητικού οργάνου……………………………………………………..
Σκοπός της αιτιολογίας είναι η δημιουργία δυνατότητας ελέγχου τόσο από τον διοικούμενο όσο και από το δικαστήριο, κατά πόσο η διοικητική πράξη εκδόθηκε για εξυπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος ή για τη διασφάλιση των συμφερόντων ή δικαιωμάτων του διοικουμένου και κατά πόσο είναι σύμφωνη ή βρίσκεται σε αρμονία προς τους κανόνες δικαίου που καθορίζουν το πλαίσιο της νομιμότητας».
Το κατά πόσο μια διοικητική πράξη είναι αιτιολογημένη ή όχι, εξαρτάται από τα συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά της (βλ. Pissas v. Republic (1974) 3 C.L.R. 476, Φράγκου ν. Δημοκρατίας, Α.Ε. 2021/27.3.98). Αιτιολογία που δεν παρέχει στο Δικαστήριο τα απαραίτητα ειδικά και συγκεκριμένα στοιχεία για τη διακρίβωση της νομιμότητας της διοικητικής πράξης ή είναι τόσο αόριστη και ασαφής ώστε να καθιστά ανέφικτο το δικαστικό έλεγχο, δεν είναι νόμιμη και οδηγεί στην ακύρωση της πράξης.
Εκ της φύσεως τους αιτιολογητέες είναι όλες οι πράξεις των οποίων ο έλεγχος είναι αδύνατος ή ατελής χωρίς την αναφορά των λόγων που τις στηρίζουν (βλ. Φράγκου, πιο πάνω, Κυριακίδη κ.α. ν. Δημοκρατίας (1995) 3 Α.Α.Δ. 298, Δημοκρατία ν. Χατζηγεωργίου (1994) 3 Α.Α.Δ. 574 και Δαγτόγλου "Γενικό Διοικητικό Δίκαιο", 3η έκδοση 1992, παραγ. 636, 646 και 647). Τότε "μόνον είναι νομίμως και επαρκώς αιτιολογημένη η διοικητική πράξη όταν παρέχεται στον ακυρωτικό Δικαστή η δυνατότης να αντιληφθεί επί τη βάσει ποιών στοιχείων κατέληξε η διοίκηση στο συμπέρασμα που έγινε δεκτό" (βλ. Ιωάννη Σαρμά, Η Συνταγματική και Διοικητική Νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, σελ. 130).
Εν προκειμένω και με δεδομένο το ιστορικό που προηγήθηκε της επίδικης απόφασης, ότι δηλαδή κρίθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο ότι η σχετική πρόνοια στο Νόμο (Ν.86/1972, όπως τροποποιήθηκε μέχρι τον ουσιώδη χρόνο), ήταν αντίθετη με τα άρθρα 90 και 95 της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, η έλλειψη αναφοράς στον κανόνα δικαίου, στη βάση του οποίου εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, δεν μπορεί να συμπληρωθεί από τα στοιχεία του φακέλου και να υποκαταστήσει το νόμιμο υπόβαθρο της. Συναφώς, πρόκειται για αιτιολογία που μένει μετέωρη, γιατί δεν υπάρχει οτιδήποτε ή αναφορά σε οποιαδήποτε διάταξη Νόμου που να την υποστηρίζει.
Συνεπώς, η προσβαλλόμενη απόφαση, δεν παρέχει στο Δικαστήριο τα απαραίτητα ειδικά και συγκεκριμένα στοιχεία για τη διακρίβωση της νομιμότητας της και είναι, για το λόγο αυτό, αναιτιολόγητη.
Υπό το φως των ανωτέρω, η προσφυγή επιτυγχάνει και η προσβαλλόμενη απόφαση ακυρώνεται.
Επιδικάζονται €1300 έξοδα πλέον Φ.Π.Α., υπέρ της αιτήτριας και εναντίον των καθ’ ων η αίτηση.
Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο