Administrative court annuls planning permit due to lack of health risk assessment and failure to seek Ministry of Health opinion.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Administrative Court annulled a planning permit for a gas station and car wash, ruling that the administration failed to conduct a proper health risk assessment. Plaintiffs argued that the Ministry of Health's opinion was required before issuing the permit, but the administration proceeded without it. The court held that the decision was arbitrary and lacked due diligence, as the plaintiffs had previously identified the need for further scientific investigation.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArticles 7.1, 9 and 146 of the Constitution; An administrative decision is void if the authority fails to seek a necessary expert opinion or conduct a required health risk assessment, rendering the decision arbitrary and without due diligence.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Tριμιθιώτης Δημήτρης ν. Aρχής Βιομηχανικής Κατάρτισης (2003) 3 ΑΑΔ 422
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2018:49
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
Υπόθεση Αρ. 5641/2013
31 Ιανουαρίου 2018
[Ε. ΜΙΧΑΗΛ, ΔΔΔ]
Αναφορικά με τα άρθρα 7.1, 9 και 146 του Συντάγματος
Μεταξύ
1. ΑΝΝΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
2. ΘΕΟΧΑΡΗΣ ΘΕΟΧΑΡΟΥΣ
Αιτητές
ΚΑΙ
ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ
1. ΕΠΑΡΧΙΑΚΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥ
ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙΚΗΣΕΩΣ
2. ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ
Καθ’ ων η Αίτηση
…………………………….
Για αιτητές: κ. Γ. Καραπατάκης.
Για καθ’ ων η αίτηση: κ. Δ. Καλλίγερος με κ. Ν. Καρέλλη (ασκούμενο δικηγόρο) για Γενικό Εισαγγελέα.
Για ενδιαφερόμενο μέρος: κ. Α. Ελευθερίου για Π. Αγγελίδη & Σία Δ.Ε.Π.Ε.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
Ε. Μιχαήλ, ΔΔΔ: Οι αιτητές με την προσφυγή τους ζητούν την ακύρωση της απόφασης των καθ’ ων η αίτηση να χορηγήσουν στο ενδιαφερόμενο μέρος πολεοδομική άδεια για την ανέγερση πρατηρίου πετρελαιοειδών και πλυντηρίου αυτοκινήτων σε συγκεκριμένο τεμάχιο στο Παλιομέτοχο.
Οι αιτητές διαμένουν από το 2011 σε ιδιόκτητη κατοικία, το τεμάχιο της οποίας εφάπτεται με το τεμάχιο του οποίου η ακύρωση της ανάπτυξης επιδιώκεται με την παρούσα προσφυγή. Τόσο το τεμάχιο των αιτητών όσο και το υπό ανάπτυξη τεμάχιο εμπίπτουν σε γεωργική ζώνη. Και οι δυο αιτητές πάσχουν από άσθμα.
Στις 26.6.2012, το ενδιαφερόμενο μέρος υπέβαλε αίτηση για έκδοση πολεοδομικής άδειας για ανέγερση πρατηρίου πετρελαιοειδών και πλυντηρίου αυτοκινήτων.
Ο καθ’ ου η αίτηση 1 απευθυνόμενος στο Τμήμα Περιβάλλοντος, στην Επαρχιακή Διοίκηση Λευκωσίας, στο Κοινοτικό Συμβούλιο Παλιομετόχου, στο Τμήμα Δημοσίων Έργων, στον Αρχηγό Αστυνομίας, στο Τμήμα Ανάπτυξης Υδάτων, στην Πυροσβεστική Υπηρεσία και στα Δημόσια Έργα ζήτησε τις απόψεις τους για την προτεινόμενη ανάπτυξη. Τα εν λόγω τμήματα, απάντησαν ότι δεν φέρουν ένσταση αλλά υπέδειξαν κάποιους όρους που θα πρέπει να επιβληθούν.
Ακολούθως, ο καθ’ ου η αίτηση 1 με επιστολή του ημερομηνίας 20.9.2012 ενημέρωσε τους ιδιοκτήτες των επηρεαζόμενων ακινήτων που γειτνιάζουν με το υπό κρίση τεμάχιο, για την προτιθέμενη ανάπτυξη. Οι αιτητές υπέβαλαν ενστάσεις ημερομηνίας 26.9.2012, 28.9.2012 και 5.11.2012.
Ο καθ’ ου η αίτηση 1 στις 5.10.2012 απέρριψε την αίτηση του ενδιαφερομένου μέρους και εξέδωσε γνωστοποίηση άρνησης χορήγησης πολεοδομικής άδειας στην οποία αναφέρονται οι λόγοι της απόρριψης της αίτησης.
Ακολουθεί, επιστολή του καθ’ ου η αίτηση 1 ημερομηνίας 11.10.2012 προς τη Διευθύντρια Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως από την οποία ζητεί να ζητηθούν εκ νέου οι απόψεις του Υπουργείου Υγείας σε σχέση με τον επηρεασμό της υγείας των περιοίκων από τη χωροθέτηση του πρατηρίου «τόσο για την πιο πάνω αίτηση, όσο και για άλλες αιτήσεις για αναπτύξεις πρατηρίων πετρελαιοειδών». Τέτοια επιστολή στάληκε στο Υπουργείο Υγείας στις 21.11.2012.
Ο καθ’ ου η αίτηση 2 με επιστολή του ημερομηνίας 13.5.2013 προς τον καθ’ ου η αίτηση 1 ζήτησε όπως η αίτηση παραπεμφθεί σε αυτόν για περαιτέρω χειρισμό και λήψη απόφασης. Αυθημερόν, εκδόθηκε από τον καθ’ ου η αίτηση 2 πολεοδομική άδεια στο ενδιαφερόμενο μέρος.
Το Υπουργείο Υγείας έθεσε τις απόψεις του σε επιστολή ημερομηνίας 4.6.2013.
Όπως προκύπτει από το περιεχόμενο επιστολής ημερομηνίας 13.5.2013 από τον καθ’ ου η αίτηση 1 προς τον καθ’ ου η αίτηση 2 (Τεκμήριο 1, Ερυθρά 95-94), πριν την αποστολή της γνωστοποίησης άρνησης και συγκεκριμένα στις 10.10.2012 κλήθηκε συνεδρία στο γραφείο του καθ’ ου η αίτηση 2 και «αποφασίσθηκε η αποστολή επιστολής στο αρμόδιο Υπουργείο Υγείας, ώστε να τοποθετηθεί με σαφήνεια στα θέματα επηρεασμού ανέσεων και ενδεχόμενα προβλήματα υγείας σε σχέση με τη λειτουργία πρατηρίων πετρελαιοειδών».
Οι λόγοι ακύρωσης που προωθούν οι αιτητές αφορούν σε έκδοση απόφασης από αναρμόδιο όργανο, έλλειψη δέουσας έρευνας σε σχέση με τις επιπτώσεις που έχει η ανάπτυξη στη δημόσια υγεία, έκδοση της πολεοδομικής άδειας χωρίς να προηγηθεί προκαταρκτική έκθεση κατά παράβαση του Νόμου, παραβίαση της αρχής της ισότητας εφόσον στην υπό κρίση περίπτωση αποφάσισαν διαφορετικά από προηγούμενη πανομοιότυπη περίπτωση και έλλειψη αιτιολογίας.
Οι αιτητές, ισχυρίζονται ότι κατά τη λήψη της προσβαλλόμενης απόφασης ουδεμία αίτηση εκκρεμούσε εφόσον προηγήθηκε η έκδοση της γνωστοποίησης άρνησης ημερομηνίας 5.10.2012 και συνεπώς, δεν μπορούσε να τύχει εφαρμογής το άρθρο 30 του περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας Νόμου.
Το άρθρο 30 προνοεί τα ακόλουθα:
«30.-(1) Ο Υπουργός δύναται να δώσει Εντολάς όπως αίτηση δια πολεοδομικήν άδειαν ή δι’ έγκρισιν θεμάτων επιφυλαχθέντων κατά την χορήγησιν πολεοδομικής άδειας παραπεμφθεί εις αυτόν αντί να τύχει χειρισμού υπό αρχής εις την οποία έχουσι μεταβιβασθή αρμοδιότητες
(2) Εντολή διδομένη δυνάμει του παρόντος άρθρου –
(α) δύναται να δοθή είτε εις συγκεκριμένην τινά αρχήν εις την οποίαν έχουσι μεταβιβασθή αρμοδιότητες είτε γενικώς προς απάσας τας αρχάς εις τας οποίας έχουσι μεταβιβασθή αρμοδιότητες και
(β) δύναται να αφορά είτε συγκεκριμένη αίτησιν είτε εις αιτήσεις κατηγορίας τινός οριζομένης εν τη Εντολή.
(3) Πάσα αίτησις επί της οποίας τυγχάνει εφαρμογής Εντολή δοθείσα δυνάμει του παρόντος άρθρου παραπέμπεται εις τον Υπουργόν προς απόφασιν συμφώνως προς τους όρους της Εντολής.
(4) Η απόφασις του Υπουργού εφ΄ οιασδήποτε αιτήσεως παραπεμφθείσης εις αυτόν δυνάμει του παρόντος άρθρου είναι τελική, ουδεμία δε αρχή εις την οποίαν έχουσι μεταβιβασθή αρμοδιότητες δύναται να τροποποιήσει ή καθ΄ οιονδήποτε τρόπο αλλοιώσει τα συνεπαγόμενα της αποφάσεως του Υπουργού ή να προσθέση τι εις αυτά ή αφαιρέσει τι εξ αυτών.»
Το περιεχόμενο της επιστολής του καθ’ ου η αίτηση 2 προς τον καθ’ ου η αίτηση 1 ημερομηνίας 13.5.2013 είχε το ακόλουθο περιεχόμενο:
«Αίτηση με αρ. ΛΕΥ/1429/2012 για χορήγηση πολεοδομικής άδειας για ανέγερση πρατηρίου πώλησης πετρελαιοειδών στο Παλιομέτοχο
Έχω οδηγίες να αναφερθώ στο πιο πάνω θέμα και να σας πληροφορήσω ότι ο Υπουργός Εσωτερικών, ασκώντας τις εξουσίες που του παρέχονται από το άρθρο 30 του περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας Νόμου, αποφάσισε να δώσει Εντολή προς εσάς όπως η αίτηση με αρ. ΛΕΥ/1429/2012 για χορήγηση πολεοδομικής άδειας για ανέγερση πρατηρίου πώλησης πετρελαιοειδών, παραπεμφθεί σε αυτόν για χειρισμό και λήψη απόφασης.
2. Ως εκ τούτου παρακαλώ όπως αποστείλετε στο Υπουργείο Εσωτερικών το διοικητικό φάκελο της υπόθεσης μαζί με όλα τα απαραίτητα στοιχεία και έγγραφα, ώστε να καταστεί δυνατή η λήψη απόφασης επί της αίτησης από τον κ. Υπουργό.»
Στον διοικητικό φάκελο που κατατέθηκε, και συγκεκριμένα στο Τεκμήριο 2, το κυανό 160-159 αποτελεί έγγραφο με τίτλο «Γνωστοποίηση Αρνήσεως Χορηγήσεως Πολεοδομικής Άδειας». Έχει ημερομηνία 5.10.2012 και είναι σφραγισμένο και υπογραμμένο. Στα αρχικά φύλλα του εν λόγω διοικητικού φακέλου, εντοπίζω σε φάκελο το ίδιο έγγραφο με χειρόγραφη σημείωση με μολύβι τη λέξη «άκυρο». Στις σελίδες αρχειοθέτησης, το έγγραφο φαίνεται ως κανονικά αρχειοθετημένο. Δεν εντοπίζω κανένα αποδεικτικό ή σημείωση αποστολής του εγγράφου αυτού στους ενδιαφερόμενους.
Όπως αναφέρω και πιο πάνω, σε επιστολή ημερομηνίας 13.5.2013 από τον καθ’ ου η αίτηση 1 προς τον καθ’ ου η αίτηση 2, γίνεται αναφορά σε συνεδρία που έλαβε χώρα στις 10.10.2012 στο γραφείο του καθ’ ου η αίτηση 2. Στην εν λόγω επιστολή, αναφέρονται τα ακόλουθα:
«4. Θα πρέπει να αναφερθεί ότι η Πολεοδομική Αρχή, είχε λάβει αρνητική απόφαση για την αίτηση στις 5/10/2012, έχοντας αξιολογήσει όλα τα στοιχεία και δεδομένα που είχε ενώπιον της κατά την προαναφερόμενη ημερομηνία, ιδιαίτερα τις επιστολές διαμαρτυρίας από περιοίκους (Παράρτημα 4), και την πάγια θέση του Υπουργείου Υγείας σε σχέση με πρατήρια πετρελαιοειδών, που είχε σταλεί στο παρελθόν με την επιστολή του Γενικού Διευθυντή του Υπουργείου Υγείας με αρ. φακ. 5.33.01 και ημερομηνίας 20/10/2009 (Παράρτημα 5). Ωστόσο, και πριν την αποστολή της απόφασης και των Λόγων Άρνησης στον αιτητή, κλήθηκε σχετική συνεδρία στο Γραφείο σας στις 10/10/2012, οπότε αποφασίσθηκε η αποστολή επιστολής στο αρμόδιο Υπουργείο Υγείας, ώστε να τοποθετηθεί με σαφήνεια στα θέματα επηρεασμού ανέσεων και σε ενδεχόμενα προβλήματα υγείας σε σχέση με την λειτουργία πρατηρίων πετρελαιοειδών. Το Γραφείο αυτό απέστειλε προς την αναπλ. Διευθύντρια του Τμήματος τη σχετική ταυτάριθμη επιστολή με ημερομηνία 11/10/2012 (Παράρτημα 6), και η αναπλ. Διευθύντρια απέστειλε σχετική επιστολή στον Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Υγείας, με αρ. φακ. 13.01 και ημερομηνία 21/11/2012 (Παράρτημα 7), καθώς και σχετική υπενθύμιση στις 29/4/2013, χωρίς ωστόσο να έχει ληφθεί μέχρι σήμερα οποιαδήποτε απάντηση.»
Στα φύλλα αρχειοθέτησης του ως άνω φακέλου, εντοπίζω ως σημείωση (1) ημερομηνίας 12.10.2012 το ακόλουθο κείμενο το οποίο έπεται αρχειοθέτησης επιστολής των δικηγόρων του ενδιαφερομένου μέρους ημερομηνίας 5.10.2012:
«Πραγματοποιήθηκε σύσκεψη μεταξύ Γεν. Δ/ντη, Π.Α., και Αν. Δ/ντριας ΤΠΟΔ στις 10/10/12 στην οποία αποφασίστηκε όπως η ΠΑ διαβουλευθεί με το ΤΠΟ.»
Εντοπίζω, επίσης, ως σημείωση (2) ημερομηνίας 12.12.2012 η οποία έπεται αρχειοθέτησης επιστολής και πάλι των δικηγόρων του ενδιαφερομένου μέρους ημερομηνίας 15.10.2012 η οποία αναφέρει:
«Συζήτησα το θέμα με Γεν. Δ/ντή. Αναμένεται η λήψη επιστολής από το Υπ. Υγείας για αναθεώρηση των αποτελεσμάτων της επιστημονικής μελέτης.»
Από το περιεχόμενο των ως άνω αναφερόμενων επιστολών των δικηγόρων του ενδιαφερομένου μέρους, προκύπτει ότι δεν είχαν λάβει γνώση της έκδοσης γνωστοποίησης άρνησης ημερομηνίας 5.10.2012 αλλά ασκούσαν πιέσεις για να εξεταστεί η αίτηση των πελατών τους και να τους χορηγηθεί πολεοδομική άδεια.
Από τα πιο πάνω δεδομένα, συμπεραίνω ότι η εισήγηση των καθ’ ων η αίτηση ότι η βούληση της διοίκησης παρέμεινε internum χωρίς να οδηγήσει στην παραγωγή εννόμων αποτελεσμάτων, είναι ορθή.
Όπως αποφασίστηκε στην Τριμιθιώτης ν. Αρχής Βιομηχανικής Κατάρτισης (2003) 3 Α.Α.Δ. 422, η οποία υιοθετήθηκε και από την ολομέλεια του Διοικητικού Δικαστηρίου στην Μπαγκατζούνης κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Συνεκδ. Υποθέσεις 571/2015 κ.ά., 16.6.2016:
«Της δήλωσης της βουλήσεως προηγείται η διαμόρφωσή της. Πρόκειται για εκείνο το στάδιο προς το οποίο αντιστοιχεί η διοικητική διαδικασία παραγωγής της διοικητικής πράξης. Όταν η διαδικασία αυτή ολοκληρωθεί, ακολουθεί η διαδικασία έκδοσης της πράξης δηλαδή η κατά τρόπο βέβαιο διατύπωση της βουλήσεως η οποία πρόκειται να δηλωθεί διά της διοικητικής πράξης. Βλ. Μιχ. Δ. Στασινόπουλου “Μαθήματα Διοικητικού Δικαίου”, σελ. 248 επ. Η εκδοθείσα διοικητική πράξη είναι απλώς βούληση διαμορφωθείσα και όχι βούληση δηλωθείσα. Εκ των ανωτέρω, καθίσταται πρόδηλο πως με την έκδοση της διοικητικής πράξης δεν αρχίζει ακόμα η παραγωγή έννομων αποτελεσμάτων εφόσον η βούληση του διοικητικού οργάνου εξακολουθεί να παραμένει internum. Για να αποκτήσει η πράξη τη δύναμη παραγωγής έννομων αποτελεσμάτων πρέπει απαραιτήτως να δηλωθεί ώστε να παύσει να αποτελεί internum. Ανακύπτει επομένως ζήτημα καθορισμού της αναγκαίας για την κάθε συγκεκριμένη διοικητική πράξη δήλωση βουλήσεως και των ενεργειών που απαιτούνται για να πραγματοποιηθεί ώστε να καταστεί externum και να αποκτήσει την κατά τα ανωτέρω απαιτούμενη δύναμη παραγωγής έννομων αποτελεσμάτων. Στο σύγγραμμα του Κυριακόπουλου Ηλ. “Ελληνικόν Διοικητικόν Δίκαιον”, 4η έκδ. σελίδες 396-397 αναφέρονται τα εξής:
“Η βεβαία διατύπωσις της βουλήσεως του διοικητικού οργάνου τη εν διοικητική πράξει διά της συντάξεως και υπογραφής ταύτης, δηλοί ότι η πράξις εξεδόθη. Αλλ’ η έκδοσις μόνη δεν συνεπιφέρει τα εξ αυτής αναμενόμενα έννομα αποτελέσματα. Η διοικητική πράξις, ως δήλωσις βουλήσεως, διά ν’ αποκτήση νομικήν ενέργειαν, δέον να παύση αποτελούσα internum και εξωτερικευθή, ήτοι να περιέλθη εις το πρόσωπον, εις ο αφορά. Επομένως, η διοικητική πράξις δέον ν’ ανακοινούνται εις τον ενδιαφερόμενον. Κατά τινά τύπον δέον να γίνη η ανακοίνωσις αύτη, εξαρτάται εξ αυτής της φύσεως της πράξεως, εφόσον εν τη συγκεκριμένη περιπτώσει ο νόμος δεν ορίζη ιδιαίτερον τύπον...»
Κατ’ επέκταση, στην παρούσα υπόθεση δεδομένου ότι από το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου δεν προκύπτει να εξωτερικεύθηκε η βούληση της διοίκησης και να έλαβε γνώση το ενδιαφερόμενο μέρος, καταλήγω ότι ο ισχυρισμός των αιτητών περί αναρμοδιότητας του καθ’ ου η αίτηση 2 να προβεί στην έκδοση της προσβαλλόμενης πράξης εφόσον δεν υφίστατο πλέον αίτηση επί της οποίας να μπορεί να ληφθεί απόφαση, απορρίπτεται.
Όπως προκύπτει από τις πιο πάνω αναφορές, η απόφαση της διοίκησης για την εξέταση της αίτησης και τη λήψη τελικής απόφασης ήταν να ζητήσει εκ νέου τις απόψεις του Υπουργείου Υγείας με επιστολή ημερομηνίας 21.11.2012. Το Υπουργείο Υγείας απάντησε με επιστολή ημερομηνίας 4.6.2013. Στην επιστολή τους αυτή, αναφέρονται τα ακόλουθα:
«2. Οι επιπτώσεις στη υγεία ατόμων που διαμένουν σε περιοχές, οι οποίες γειτνιάζουν με πρατήρια πετρελαιοειδών, δεν έχουν επαρκώς μελετηθεί για να καταλήξουν σε πλήρως σαφή και τεκμηριωμένα συμπεράσματα.
3. Παρόλα αυτά όμως, όπως και σε προηγούμενη επιστολή μας, η οποία σας επισυνάπτεται για εύκολη αναφορά, σημειώνονται τα ακόλουθα:
(α) Τα πρατήρια καυσίμων αντιπροσωπεύουν μια απειλή για την υγεία του πληθυσμού, τόσο λόγω του κινδύνου ατυχήματος που εγκυμονούν, όσο και επειδή συμβάλλουν στην παραγωγή βλαπτικών για την υγεία ρύπων. Η βενζίνη και το πετρέλαιο αποτελούνται από μείγματα υδρογονανθράκων, μεταξύ των οποίων και το βενζόλιο που είναι γνωστός καρκινογόνος παράγοντας.
(β) Είναι γνωστό, ότι η επικινδυνότητα, τόσο σε ότι αφορά τα ατυχήματα όσο και σε ότι αφορά την τοξική επίδραση, είναι πολύ μεγαλύτερη στα πρατήρια που βρίσκονται σε πυκνοκατοικημένες περιοχές και ιδιαίτερα στα ισόγεια πολυκατοικιών.
(γ) Μολονότι η βλαπτική επίδραση των πρατηρίων δεν είναι εύκολο να μετρηθεί και να αποτιμηθεί ποσοτικά, είναι σίγουρο ότι έχει αθροιστικό βλαπτικό αποτέλεσμα σε συνέργεια με άλλους ρύπους και άλλες πηγές ρύπανσης. Το ενδιαφέρον της Δημόσιας Υγείας δεν περιορίζεται μόνο στον προσδιορισμό της ευθύνης και της συμμετοχής του κάθε μεμονωμένου βλαπτικού παράγοντα, αλλά ακόμη και στις περιπτώσεις που αυτή δεν μπορεί να προσδιοριστεί, το ενδιαφέρον επεκτείνεται στη λήψη των κατάλληλων μέτρων για τον προσδιορισμό του συνολικού κινδύνου.
Επίσης όπως αναφέρεται στην ίδια επιστολή:
(α) Οι διαθέσιμες μελέτες που υπάρχουν δεν έχουν ως αντικείμενο τα παιδιά τα οποία σύμφωνα με την ΠΟΥ αναπνέουν ανάλογα με την ηλικία τους μέχρι και πενταπλάσιο αέρα/Kg σωματικού βάρους και απορροφούν διαδερμικά επίσης μεγαλύτερη αναλογία σε σχέση με τον ενήλικα, γεγονός που σε συνδυασμό με τους ασθενέστερους μηχανισμούς άμυνας, τα καθιστούν πιο ευάλωτα.
(β) Εκτός από τις αναθυμιάσεις των πετρελαιοειδών υπάρχει και το θέμα των αυξημένων καυσαερίων που δημιουργεί η παρουσία του βενζινάδικου ένεκα των οχημάτων που θα επισκέπτονται για τροφοδοσία. Ως αποτέλεσμα αναμένονται πρόσθετες επιβαρύνσεις με τοξικές ουσίες ή/και άλλους παράγοντες στους περιοίκους.
(γ) Η ανέγερση των σταθμών δημιουργεί μια εστία ρύπανσης, που ανεξάρτητα από το βαθμό επίπτωσης, μπορεί να υποβαθμίσει το υφιστάμενο περιβαλλοντικό καθεστώς μιας περιοχής.
4. Από την πρόσφατη ανασκόπηση της βιβλιογραφίας με τις τελευταίες μελέτες που έχουν γίνει και αφορούν εκτιμήσεις κινδύνου για την υγεία ατόμων, που κατοικούν κοντά σε πρατήρια πετρελαιοειδών σε σχέση με το βενζόλιο, από τον καθηγητή του John Hopkins School of Public Health, Patrick N. Breysse (5/3/2012) και ειδικά η αναφερόμενη σε αυτή μελέτη που έγινε τον Απρίλιο του 2005 με τίτλο “Air Quality and Land use handbook: A Community Health Perspective” προκύπτουν τα ακόλουθα συμπεράσματα:
· Σε πρατήρια στα οποία γίνεται διακίνηση 3.6 εκατομμυρίων γαλονιών το χρόνο, η απόσταση ασφαλείας των κοντινότερων κατοικιών θα πρέπει να είναι τουλάχιστον 300 πόδια (90 μέτρα).
· Σε ότι αφορά τα πρατήρια με μικρότερη διακίνηση, απόσταση ασφαλείας θεωρείται η απόσταση των 50 ποδιών (15 μέτρα).
5. Το Υπουργείο Υγείας θεωρεί με βάση την υφιστάμενη βιβλιογραφία και τη συγκεκριμένη μελέτη ότι τα όρια που προτείνονται θα πρέπει να εφαρμόζονται σε γενικό πλαίσιο.
6. Για καλύτερη όμως εκτίμηση των επιπτώσεων στην υγεία των ατόμων που κατοικούν γύρω από πρατήρια πετρελαιοειδών λόγω της έλλειψης επαρκούς βιβλιογραφίας και για τα όρια ασφάλειας, η καλύτερη μέθοδος που θα πρέπει να εφαρμόζεται ξεχωριστά για το κάθε πρατήριο είναι η εκτίμηση κινδύνου για την υγεία (health risk assessment) των ατόμων αυτών.»
Εντούτοις, η τελική απόφαση λήφθηκε πριν να αποστείλει τις απόψεις του το Υπουργείο Υγείας. Οι καθ’ ων η αίτηση στη γραπτή τους αγόρευση, εισηγούνται ότι επειδή καθυστέρησε να σταλεί η απάντηση του Υπουργείου Υγείας, δεν μπορούσαν να περιμένουν άλλο. Η θέση αυτή θα μπορούσε να γίνει αντιληπτή, εάν αυτοβούλως το Υπουργείο Υγείας επενέβαινε στη διαδικασία. Εντούτοις, είναι οι ίδιοι οι καθ’ ων η αίτηση που θεώρησαν ότι θα πρέπει να αναζητήσουν τις απόψεις του εν λόγω υπουργείου όχι γενικώς και αορίστως επί των πρατηρίων καυσίμων αλλά ειδικά επί της αίτησης που είχε υποβάλει το ενδιαφερόμενο μέρος.
Συνεπώς, οι αναφορές των καθ’ ων η αίτηση ότι ζητήθηκαν εκ νέου οι απόψεις του Υπουργείου Υγείας επειδή στις προηγούμενες επιστολές του υπουργείου δεν υπήρχαν σαφείς αναφορές σε επιστημονικές αποδείξεις, καταδεικνύουν ακριβώς την ανάγκη που οι ίδιοι οι καθ’ ων η αίτηση εντόπισαν για περαιτέρω διερεύνηση του θέματος.
Παρόλαυτά, χωρίς αιτιολογία ή εξήγηση και χωρίς να διαφαίνεται από το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου ότι οι καθ’ ων η αίτηση έλαβαν τις απαντήσεις που έψαχναν μέσω διαφορετικής διερεύνησης, προχώρησαν στην έκδοση της πολεοδομικής άδειας αναιρώντας ουσιαστικά οι ίδιοι την προηγούμενη τους απόφαση για περαιτέρω έρευνα.
Όπως έχει πολλές φορές λεχθεί μέσα από τη νομολογία, το Δικαστήριο δεν ασκεί πρωτογενή έλεγχο. Έτσι και εδώ, δεν είναι έργο του Δικαστηρίου να αξιολογήσει όσα τελικά ανέφερε το Υπουργείο Υγείας στην επιστολή του και να καταλήξει εάν η διοίκηση θα κατέληγε έτσι και αλλιώς στην ίδια απόφαση ακόμα και μετά τη λήψη της επιστολής.
Γεγονός παραμένει ότι οι καθ’ ων η αίτηση εντόπισαν την ανάγκη περαιτέρω διερεύνησης την οποία αργότερα χωρίς αιτιολογία και χωρίς να μπορεί το Δικαστήριο να αντιληφθεί την αλλαγή στάσης, δεν θεώρησαν πλέον αναγκαία. Οι πιο πάνω ενέργειες, θεωρώ ότι οδήγησαν τους καθ’ ων η αίτηση στη λήψη βεβιασμένης και αναιτιολόγητης απόφασης χωρίς την παρουσία δέουσας έρευνας σε ένα θέμα.
Το επίδικο ζήτημα και κατά πόσο, τελικά, η προτεινόμενη ανάπτυξη θα είχε επιβλαβείς επιπτώσεις στην ήδη επιβαρυμένη υγεία των αιτητών, επέβαλλε στους καθ’ ων η αίτηση εξονυχιστική διερεύνηση ακόμα και εάν αυτό θα γινόταν με κάποια καθυστέρηση.
Για τους πιο πάνω λόγους, καταλήγω ότι η προσφυγή επιτυγχάνει με €1400 έξοδα πλέον Φ.Π.Α. υπέρ των αιτητών και εναντίον των καθ’ ων η αίτηση.
Η προσβαλλόμενη απόφαση, ακυρώνεται.
Ε. Μιχαήλ, ΔΔΔ
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο