Administrative court dismisses appeal against social security contribution decision regarding taxi driver employment. Court upholds decision based on reasonable evidence of employer-employee relationship.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Administrative Court dismissed the company's appeal against a social security authority decision requiring contributions for a taxi driver. The authority found an employer-employee relationship based on evidence of fixed hours, vehicle usage, and financial control over the driver's earnings. The court upheld the decision as reasonable and within the administration's discretionary limits, rejecting the company's claim that the driver was self-employed.
Regesto Legislator
Generato dall'IAN. 59(I)/2010, Art. 81; The Administrative Court reviews administrative decisions for legality and reasonableness within discretionary limits, upholding a decision establishing an employer-employee relationship when supported by consistent evidence of control and financial dependency.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Ν. 59(I)/2010 - Ο περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμος του 2010
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2017:419
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
Υπόθεση αρ. 528/2015
6 Δεκεμβρίου, 2017
[Μ. ΚΑΛΛΙΓΕΡΟΥ, ΠΔΔ.]
Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος
Μεταξύ:
C & J ORPHANOU & SON LTD
Αιτήτριας,
-ΚΑΙ-
ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ
ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΡΓΑΣΊΑΣ, ΠΡΟΝΟΙΑΣ ΚΑΙ
ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ
Καθ’ ων η αίτηση.
………………………….
Ζ. Νικολάου, για Ζένιος Νικολάου ΔΕΠΕ, για την αιτήτρια
Μ. Στυλιανού, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους καθ’ ων η αίτηση
Α Π Ο Φ Α Σ Η
Μ. ΚΑΛΛΙΓΕΡΟΥ, ΠΔΔ.: Η αιτήτρια με την προσφυγή της αιτείται απόφασης του Δικαστηρίου, ότι η πράξη και/ή απόφαση των καθ’ ων η αίτηση, η οποία κοινοποιήθηκε με επιστολή ημερομηνίας 25/2/2015, και με την οποία απορρίφθηκε η ιεραρχική προσφυγής της αιτήτριας προς τον Υπουργό Εργασίας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων κατά της απόφασης του Διευθυντή Υπηρεσιών Κοινωνικών Ασφαλίσεων, με την οποία αποφασίστηκε ότι η αιτήτρια είχε υποχρέωση καταβολής εισφορών κοινωνικών ασφαλίσεων για λογαριασμό του Αλέξανδρου Χρίστου για την περίοδο από 1/9/12 μέχρι 18/9/13, είναι άκυρη και/ή παράνομη και/ή στερημένη εννόμου αποτελέσματος.
Ο Αλέξανδρος Χρίστου, (στο εξής ο παραπονούμενος), υπέβαλε στις 8/11/2013 σε σχετικό έντυπο (ερυθρό 23 στο Τεκμήριο 2) παράπονο προς τις Υπηρεσίες Κοινωνικών Ασφαλίσεων, εναντίον της Εταιρείας C & J ORPHANOU & SON LTD για μη καταβολή εισφορών κοινωνικών ασφαλίσεων μισθωτού προσώπου, για την απασχόληση του ως οδηγού ταξί από 1/9/2012 μέχρι 16/9/2013.
Ο Διευθυντής των Υπηρεσιών Κοινωνικών Ασφαλίσεων ενεργώντας μέσα στα πλαίσια των εξουσιών που του παρέχει ο περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμος 59(Ι)/2010, άρθρο 81, διεξήγαγε έρευνα μέσω λειτουργού του Τμήματος, σε σχέση με τα πραγματικά περιστατικά που διήπαν την απασχόληση του παραπονούμενου. Στα πλαίσια της έρευνας λήφθηκαν γραπτές καταθέσεις ίδιας ημερομηνίας 9/1/2014 (εκ παραδρομής αναφέρεται ως χρονολογία της κατάθεσης στα έντυπα το έτος 2013), τόσο από τον Διευθυντή της εταιρείας Γεώργιο Ορφανού όσο και τον παραπονούμενο.
Ο Διευθυντής των Υπηρεσιών Κοινωνικών Ασφαλίσεων αφού έλαβε υπόψη όλα τα στοιχεία και πληροφορίες που τέθηκαν ενώπιον του, αποφάσισε ότι η απασχόληση του παραπονούμενου στην εταιρεία C&J ORPHANOU & SON LTD εμπίπτει στην κατηγορία απασχόλησης μισθωτού προσώπου και για το σκοπό αυτό κοινοποίησε την απόφαση του στην εταιρεία με διπλοσυστημένη επιστολή ημερομηνίας 22/10/2014 ζητώντας την καταβολή των οφειλόμενων εισφορών, ύψους €2883.69.
Ο Γιώργος Ορφανού, με επιστολή του ημερομηνίας 13/11/2014 υπέβαλε ιεραρχική προσφυγή κατά της απόφασης του Διευθυντή των Υπηρεσιών Κοινωνικών Ασφαλίσεων στον Υπουργό Εργασίας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, υποδεικνύοντας εκ νέου ότι η εταιρεία δεν είχε ταξί μόνο minibus και ότι ο παραπονούμενος το χρησιμοποιούσε επί συνεταιρικής βάσεως αλλά και για δική του χρήση.
Όπως αναφέρεται στην έκθεση γεγονότων ημερομηνίας 4/2/2015 που αποστάληκε στον Υπουργό από το Τμήμα (ερυθρά 38-37, Τεκμήριο 2), η απόφαση του Διευθυντή Υπηρεσιών Κοινωνικών Ασφαλίσεων στηρίχθηκε κυρίως στα ακόλουθα. Το ταξί, το οποίο αποτελούσε το μέσο διεξαγωγής της εργασίας του παραπονούμενου, ανήκε στην σύζυγο του κυρίου Ορφανού, Διευθυντή της εταιρείας, με την οποία δεν υπήρξε οποιαδήποτε συμφωνία υπενοικίασης.
Επιπρόσθετα, τα καύσιμα για τη χρήση του ταξί τα επωμιζόταν εξ ολοκλήρου η εταιρεία. Το ημερήσιο πρόγραμμα δρομολογίων καθοριζόταν από το γραφείο της εταιρείας. Η εταιρεία κατέβαλλε σταθερό ποσό €45 ημερησίως στον παραπονούμενο, ανεξαρτήτως διαδρομών. Η εταιρεία σε βεβαίωση που έδωσε στον παραπονούμενο, η οποία δόθηκε για χρήση στο Γραφείο Ευημερίας, βεβαιώνει την απασχόληση του παραπονούμενου στην εταιρεία με μηνιαίο μισθό ύψους €800.
Σύμφωνα με τα αρχεία των Υπηρεσιών Κοινωνικών Ασφαλίσεων, η εταιρεία δήλωνε τον παραπονούμενο ως μισθωτό πρόσωπο για την περίοδο από 11/8/2013 μέχρι 18/9/2013 ενώ, δεν έχει επέλθει οποιαδήποτε αλλαγή στον τρόπο εκτέλεσης της εργασίας του παραπονούμενου η οποία να οδηγούσε στο συμπέρασμα ότι μεταβλήθηκε το καθεστώς απασχόλησης του από πριν.
Από την αξιολόγηση των στοιχείων και πληροφοριών που είχαν ληφθεί κατά τη διερεύνηση, κρίθηκε ότι ο παραπονούμενος παρείχε εξαρτημένη εργασία, βάσει του περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμου.
Η Υπουργός μετά από εξέταση της ιεραρχικής προσφυγής υιοθέτησε την απόφαση του Διευθυντή των Υπηρεσιών Κοινωνικών Ασφαλίσεων ως ορθή, αποφασίζοντας να απορρίψει την ιεραρχική προσφυγή, κρίνοντας ότι η απασχόληση του παραπονούμενου στην εταιρεία C & J ORPHANOU & SON για την περίοδο 1/9/12 – 18/9/13 ήταν απασχόληση μισθωτού προσώπου. Η επίδικη απόφαση κοινοποιήθηκε στην αιτήτρια εταιρεία με επιστολή ημερομηνίας 25/2/2015.
Ο δικηγόρος της αιτήτριας ανέπτυξε ως λόγους ακυρώσεως στη γραπτή αγόρευση αιτήτριας, την πλάνη περί τα πράγματα, την εσφαλμένη ερμηνεία του περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμου (Ν.59(Ι)/2010)και την πλημμελή έρευνα.
Ειδικότερα σε σχέση με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως υποστηρίχθηκε ότι βάσει των πραγματικών δεδομένων συναγόταν αβίαστα και καταφανέστατα, ότι υπήρξε πλάνη περί τα πράγματα σε σχέση με το πρόσωπο που όφειλε να καταβάλει τις εισφορές των κοινωνικών ασφαλίσεων, αφού η εταιρεία δεν ήταν ιδιοκτήτρια του ταξί που οδηγούσε ο παραπονούμενος και ούτε άλλου ταξί, αλλά μόνο των minibus ενώ ο παραπονούμενος είχε άδεια οδηγού επαγγελματικού ταξί. Το ταξί ανήκε στην σύζυγό του Διευθυντή της εταιρείας κου Ορφανού. Κανένα πραγματικό στοιχείο δεν συνέδεε κατά τον σχετικό ισχυρισμό του την απασχόληση του παραπονούμενου ως οδηγού ταξί της εταιρείας και ούτε υπήρξαν αποδείξεις για πληρωμή του από την εταιρεία.
Σε ότι αφορά την κατ’ ισχυρισμό πλάνη περί το Νόμο, ο δικηγόρος της αιτήτριας αναφέρθηκε σε νομολογία και συγγράμματα που αφορούν στα κριτήρια για την κατάληξη περί της ύπαρξης σύμβασης εργασίας. Σε σχέση με τα κριτήρια αυτά, συνέχισε, σαφέστατα προέκυπτε από τις περιστάσεις, ότι το μη καθορισμένο ωράριο εργασίας (κάποτε ο παραπονούμενος εργαζόταν μετά τις 17:00 και πληρωνόταν επιπλέον), η μη ύπαρξη εποπτείας από την εταιρεία, η μη πληρωμή σταθερού μισθού αλλά πληρωμή βάσει των εισπράξεων της ημέρας, (με «ασφαλιστική δικλείδα» τα €45 αρχικά και €30 ημερησίως ως κατώτατο όριο απολαβών) και το γεγονός ότι ο παραπονούμενος δεν είχε άδειες και ούτε είχε 13ο μισθό ή άλλο ωφέλημα, δεν μπορούσε να συναχθεί τέτοιο συμπέρασμα, ως αυτό της απόφασης, ότι δηλαδή υπήρχε σχέση εργοδότη και εργοδοτούμενου.
Σε σχέση με τον τρίτο λόγο ακυρώσεως για πλημμελή έρευνα εκ μέρους της διοίκησης, ο δικηγόρος της αιτήτριας υποστήριξε ότι η διεξαχθείσα έρευνα δεν οδήγησε σε ασφαλή συμπεράσματα, αλλά εικασίες. Ειδικότερα ότι όφειλε να διεξαχθεί περαιτέρω έρευνα ως προς το ποιός ήταν ο εργοδότης, αφού το ταξί δεν ανήκε στην εταιρεία, ως προς το αν πράγματι η εταιρεία κατέβαλλε τα έξοδα για τα καύσιμα με έρευνα είτε στα λογιστικά βιβλία της εταιρείας είτε από το πρατήριο βενζίνης από το οποίο μονίμως εφοδιαζόταν καύσιμα ο παραπονούμενος, ως προς κατά πόσο το ημερήσιο πρόγραμμα για τις κούρσες αφορούσε την εταιρεία ή γινόταν για λογαριασμό της συζύγου του κύριου Ορφανού, ιδιοκτήτριας του ταξί ή τον σύζυγό της. Η δε βεβαίωση που δόθηκε από την εταιρεία περί εργοδότησής του, δεν ανέφερε την σχέση εργοδοτούμενου, αλλά απλώς βεβαιούσε ότι εργάζεται εκεί. Το γεγονός ότι από 11/8/2013 δηλώθηκε από την εταιρεία ο παραπονούμενος, ως μισθωτό πρόσωπο στο Γραφείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων, ήταν επειδή προηγήθηκε ενοικίαση του ταξί από την εταιρεία.
Οι καθ’ ων η αίτηση υπεραμύνθηκαν της νομιμότητας της απόφασης, παραπέμποντας στο περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου και ειδικότερα στην ίδια την κατάθεση του Διευθυντή της σε σχέση με το καθεστώς εργασίας του παραπονούμενου. Η δέουσα έρευνα κατά την κρίση τους διεξήχθη και η τελική κρίση περί της ύπαρξης εργοδότησης, για όλο το διάστημα εργασίας του παραπονούμενου και όχι για το μικρό διάστημα από τις 11/8/2013-18/9/2013 ημερομηνία που αυτός απολύθηκε, βρισκόταν εντός των πλαισίων της διακριτικής τους ευχέρειας.
Έχω μελετήσει πολύ προσεκτικά τους εκατέρωθεν ισχυρισμούς και διεξήλθα και τους δύο διοικητικούς φακέλους που κατατέθηκαν και σημειώθηκαν ως Τεκμήρια 1 και 2 κατά τις διευκρινίσεις.
Σύμφωνα με τον Πρώτο Πίνακα του περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμου (Ν.59(Ι)/2010) αποτελεί ασφαλιστέα απασχόληση η απασχόληση στην Κύπρο προσώπου με βάση σύμβαση εργασίας ή μαθητείας ή κάτω από τέτοιες περιστάσεις από τις οποίες μπορεί να συναχθεί ύπαρξη σχέσης εργοδότη και εργοδοτούμενου, περιλαμβανομένης απασχόλησης στην Υπηρεσία της Δημοκρατίας.
Οι λόγοι ακυρώσεως που αναπτύχθηκαν στη γραπτή αγόρευση θα πρέπει να απορριφθούν. Σε καμία πλάνη δεν υπέπεσαν οι καθ’ ων η αίτηση. Πολύ καλά γνώριζαν ότι το ταξί ήταν ιδιοκτησίας της συζύγου του Διευθυντή της εταιρείας κου Ορφανού. Το ζητούμενο του κατά πόσο υπήρχε σχέση εργοδότη εργοδοτούμενου δεν βασίστηκε στο πραγματικό αυτό γεγονός, αλλά στο γεγονός ότι κατά την μαρτυρία και του ίδιου του κου Ορφανού στην κατάθεσή του, εκπροσωπώντας βεβαίως, ως ο Διευθυντής αυτής, την εταιρεία, ότι ο παραπονούμενος εργαζόταν με ωράριο 7:00 με 17:00 καθημερινά εκτός αν εργαζόταν πιο πολλές ώρες, είσπραττε τις εισπράξεις και τις παρέδιδε αφού γινόταν συμψηφισμός με την δική του αμοιβή από κάθε κούρσα, με δεδομένο μάλιστα πως αν οι εισπράξεις εντός της ημέρας ήταν λιγότερες από €45, αυτός αμειβόταν με €45 ημερησίως (αργότερα €30). Η τιμή των καυσίμων του ταξί αφαιρείτο από την είσπραξη που παρέδιδε στο γραφείο. (βλ. ερυθρά 15-13 στο Τεκμήριο 2). Ρητά ανέφερε ο κύριος Ορφανού, ότι «για μια κούρσα που άξιζε €45 αυτός λάμβανε τα €12, τα υπόλοιπα αφορούν έξοδα πετρελαίου, συντήρησης αυτοκινήτου και γραφείου (€23). Για το γραφείο έμενε το υπόλοιπο ποσό των €10. Επίσης για κούρσες εντός πόλης αξίας €5-8, ο οδηγός λάμβανε €3 και τα υπόλοιπα €2-5 έμεναν για το γραφείο».
Επομένως παραμένει μετέωρος ο ισχυρισμός της αιτήτριας, ως όψιμος, στη γραπτή αγόρευση, ότι η εταιρεία δεν είχε σχέση με το ταξί ή τις αμοιβές του παραπονούμενου. Ήταν εύλογο το συμπέρασμα των καθ’ ων η αίτηση, ότι η απασχόληση του παραπονούμενου με την εποπτεία της αιτήτριας για τις πλείστες κούρσες που γίνονταν, αλλά και την απόδοση όλων των εισπραχθέντων χρημάτων (αφαιρουμένης της αμοιβής) από όλες τις κούρσες της ημέρας, καθώς και η έναρξη της εργασίας από 7:00 μέχρι 17:00 το λιγότερο συνηγορούσε στην ύπαρξη σχέσης εργοδοτούμενου-εργοδότη. Στον διοικητικό φάκελο βρίσκεται καταχωρημένη η επαγγελματική κάρτα της εταιρείας (δόθηκε στην κατάθεση του κου Ορφανού, ερυθρό 12 στο Τεκμήριο 2) σύμφωνα με την οποία παρέχονταν υπηρεσίες «LIMO-MINIBUS-TAXI”. Επομένως κρίνεται εύλογο το συμπέρασμα των καθ’ ων η αίτηση ότι η εταιρεία, εκτός από τα MINIBUS που ο κύριος Ορφανού ανέφερε ότι της ανήκαν, με κάποια σιωπηρή ή άλλη συμφωνία ή καμία συμφωνία, αλλά στην πράξη, χρησιμοποιούσε για την επιχείρησή της εταιρείας το ταξί της κας Ορφανού (η εταιρεία δεν ήταν ιδιοκτήτρια ταξί αλλά minibus).
Στα ερυθρά 11-6 του ίδιου διοικητικού φακέλου, περιέχεται μηχανογραφημένη κατάσταση της εταιρείας για τις κούρσες που έγιναν από τον παραπονούμενο από 12/10/2012 μέχρι 29/5/2013. Κάθε μέρα ο παραπονούμενος λειτουργούσε το ταξί (αναφέρεται το όνομά του δίπλα από κάθε περιγραφή της κούρσας). Στις 4/4/2013 καταγράφεται «ALEXIS EXOFLISI (MISTHOS €1290 – EISPRAXI €941) PIRE €340 (1/3/13 – 4/4/13)».
Επομένως καταρρίπτεται ο ισχυρισμός περί του ότι η εταιρεία δεν έλεγχε τις κούρσες ή δεν κατέβαλλε χρήματα στον παραπονούμενο. Το ερυθρό 18 στο Τεκμήριο 2 είναι η «ΒΕΒΑΙΩΣΗ» που η εταιρεία έδωσε στον παραπονούμενο (με την σφραγίδα της που εκτός από το τηλέφωνο και το όνομά της και το σήμα, αναγράφει «TAXI & MINIBUS», σύμφωνα με την οποία βεβαιώθηκε ότι ο παραπονούμενος «εργάζεται στην εταιρεία μας με μηνιαίο μισθό €800».
Υπό όλες τις περιστάσεις, κρίνω καθόλα εύλογη την απόφαση των καθ’ ων η αίτηση. Σημειώνεται ότι σύμφωνα με την πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, το Δικαστήριο στα πλαίσια της αναθεωρητικής του δικαιοδοσίας δεν υπεισέρχεται στην ουσιαστική κρίση της διοίκησης, υποκαθιστώντας την δική του κρίση, ακόμα και αν αυτή έχει εξαχθεί, και ακόμα και αν είναι διαφορετική από αυτήν των καθ’ ων η αίτηση. Το Δικαστήριο ελέγχει μόνο τη νομιμότητα της απόφασης και σε περιπτώσεις διακριτικής ευχέρειας της Διοίκησης αν η επίδικη απόφαση βρίσκεται εντός των επιτρεπτών ορίων αυτής. Η κρίση του Δικαστηρίου περί το εύλογο της επίδικης απόφασης, οδηγεί σε επικύρωση αυτής. Ούτε έλλειψη δέουσας έρευνας διαπιστώθηκε, ούτε πλάνη περί τα πράγματα. Η επίδικη απόφαση με όλα τα δεδομένα ενώπιον των καθ’ ων η αίτηση, βρίσκεται εντός των επιτρεπτών ορίων της διακριτικής τους ευχέρειας.
Για όλους τους πιο πάνω λόγους η προσφυγή απορρίπτεται με €1300 έξοδα, υπέρ των καθ’ ων η αίτηση. Η επίδικη απόφαση επικυρώνεται.
Μ. Καλλιγέρου, ΠΔΔ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο