Legislator Giurisprudenza & Legislazione
Υπόθεση Αρ. 844/2013 ECLI:CY:DD:2017:374 Generato dall'IA

Administrative court annuls police retirement decision due to lack of written administrative act and failure to apply mandatory legal provisions.

Numero d'incarto Υπόθεση Αρ. 844/2013
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Cipro (CY)
Data della decisione
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Administrative Court annulled the decision preventing four police officers from returning to duty and retiring at age 61.6 years. The applicants argued the decision was arbitrary and violated their statutory rights under Law 216(I)/2012. The court ruled that the police authority failed to issue a written administrative act and incorrectly applied mandatory legal provisions without proper written justification, thereby violating the principle of good administration.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

N. 216(I)/2012; N. 97(I)/1997: Administrative bodies must issue written decisions for mandatory legal provisions; failure to do so renders the act void and subject to annulment.

Parole chiave

Generato dall'IA
administrative annulment written administrative act mandatory legal provisions police retirement age principle of good administration statutory interpretation lack of written decision costituzione e composizione

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
N. 216(I)/2012
N. 97(I)/1997

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
CLEANTHIS GEORGHIADES ν. THE REPUBLIC OF CYPRUS (1966) 3 CLR 252
MEDCON CONSTRUCTION AND OTHERS ν. REPUBLIC (1968) 3 CLR 535
Κυπριακή Δημοκρατία, μέσω Υπουργείου Εσωτερικών ν. Iωάννη Aγαθαγγέλου και Άλλου (1997) 3 ΑΑΔ 198
Αγαθαγγέλου κ.ά. ν. Δημοκρατίας (1996) 4 ΑΑΔ 2873
Αγαθαγγέλου κ.ά. ν. Δημοκρατίας (1996) 4 ΑΑΔ 2873
Βασίλη Χριστοφίδη κ.α. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, υπόθεση Αρ. 925/2011, 10/8/2015, ECLI:CY:AD:2015:D557
Constitutional court dismisses equality claim against civil service salary scale adjustments based on academic qualifications.
ECLI:CY:AD:2015:D557
Constitutional court dismisses equality claim against civil service salary scale adjustments based on academic qualifications.
ECLI:CY:DD:2017:374
Administrative court annuls police retirement decision due to lack of written administrative act and failure to apply mandatory legal provisions.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

CLEANTHIS GEORGHIADES ν. THE REPUBLIC OF CYPRUS THROUGH 1. THE PUBLIC SERVICE 2. THE COUNCIL OF MINISTERS (1966) 3 CLR 252

MEDCON CONSTRUCTION AND OTHERS ν. REPUBLIC (MINISTER OF FINANCE AND OTHERS) (1968) 3 CLR 535

Kυπριακή Δημοκρατία, μέσω Yπουργείου Eσωτερικών ν. Iωάννη Aγαθαγγέλου και Άλλου (1997) 3 ΑΑΔ 198

Αγαθαγγέλου κ.ά. ν. Δημοκρατίας (1996) 4 ΑΑΔ 2873

Βασίλη Χριστοφίδη κ.α. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Υπουργείου Οικονομικών και/ή Τμήματος Δημόσιας Διοίκησης και Προσωπικού, ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΡ. 925/2011, 10/8/2015, ECLI:CY:AD:2015:D557

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 216(I)/2012 - Ο περί Συνταξιοδοτικών Ωφελημάτων Κρατικών Υπαλλήλων και Υπαλλήλων του Ευρύτερου Δημόσιου Τομέα περιλαμβανομένων και των Αρχών Τοπικής Αυτοδιοίκησης (Διατάξεις Γενικής Εφαρμογής) Νόμος του 2012

Ν. 97(I)/1997 - Ο περί Συντάξεων Νόμοι του 1997

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2017:374

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(Υπόθεση Αρ. 844/2013)

31 Οκτωβρίου, 2017

[Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤA ΑΡΘΡA 28, 25, 23, 30 KAI 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

1. ΑΛΚΗΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ

2. ΚΟΣΜΑΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ

3. ΝΙΚΟΣ ΜΑΚΡΙΔΗΣ

4. ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΠΑΝΤΕΛΗ

Αιτητές,

-και-

ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΤΑΞΕΩΣ ΚΑΙ/Ή ΑΡΧΗΓΟΥ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ

Καθ’ ων η αίτηση.

Ξ. Ευγενίου (κα), Α. Σ. Αγγελίδης Δ.Ε.Π.Ε, για τους αιτητές.

Α. Ζερβού (κα), για τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για τους καθ’ ων η αίτηση.

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ-ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ: Με την παρούσα προσφυγή (τροποποιημένη Προσφυγή δυνάμει διατάγματος Δικαστηρίου ημερομηνίας 6/5/2015), οι αιτητές ζητούν την ακόλουθη θεραπεία:

«Δήλωση του Δικαστηρίου ότι η απόφαση του καθ’ ου η αίτηση η οποία γνωστοποιήθηκε προφορικά στους Αιτητές ενώ ήσαν με προαφυπηρετική άδεια και με την οποία δεν τους επέτρεψε (ενόψει της επικείμενης αφυπηρέτησης τους από 1.4.13 και 1.3.13 αντίστοιχα) να επιστρέψουν στα καθήκοντα τους και να αφυπηρετήσουν και αυτοί κατ’ ίση μεταχείριση ως προς την ηλικία, δηλαδή στο 61ο έτος και έξι μήνες, ως προβλέπει η πρώτη επιφύλαξη του άρθρου 9(2) (α) του Νόμου 216 (Ι)/2012 για τα μέλη της Αστυνομίας που έχουν βαθμό του Υπαστυνόμου και ή ανώτερου αυτού, είναι άκυρη, παράνομη, αντισυνταγματική και στερημένη οποιουδήποτε εννόμου αποτελέσματος και πως ότι παραλήφθηκε να διαταχθεί να γίνει».

Όπως εξειδικεύεται στην ένσταση της Δημοκρατίας, ο αιτητής αρ. 1, Αστυνόμος Α', γεννήθηκε στις 22/3/1952 και γράφτηκε στην Αστυνομία στις 29/5/1972 και από τις 18/3/2010 εκτελούσε καθήκοντα Βοηθού Αστυνομικού Διευθυντή (Δ) του Τμήματος Β' του Αρχηγείου Αστυνομίας. Αναχώρησε με προαφυπηρετική άδεια στις 16/5/2012, η οποία και έληξε την 1/4/2013.

Ο αιτητής αρ. 2, Ανώτερος Υπαστυνόμος, γεννήθηκε στις 8/2/1952 και υπηρετούσε στην Υπηρεσία Επιθεωρήσεως και Ελέγχου του Αρχηγείου Αστυνομίας. Στις 7/3/2012 αναχώρησε με προαφυπηρετική άδεια, η οποία έληξε την 1/3/2013.

Ο αιτητής αρ. 3, Ανώτερος Υπαστυνόμος, γεννήθηκε στις 14/5/1952 και εκτελούσε καθήκοντα Βοηθού Αστυνομικού Διευθυντή (Ε) του Τμήματος Β' του Αρχηγείου Αστυνομίας από 17/5/2010. Αναχώρησε με προαφυπηρετική άδεια στις 13/5/2011, η οποία έληξε την 1/3/2013.

Ο αιτητής αρ. 4, Ανώτερος Υπαστυνόμος, γεννήθηκε στις 7/2/1952 και από 17/5/2010 εκτελούσε καθήκοντα Βοηθού Αστυνομικού Διευθυντή (Υ) του Τμήματος Β' του Αρχηγείου Αστυνομίας. Αναχώρησε με προαφυπηρετική άδεια στις 17/5/2011, η οποία έληξε την 1/3/2013.

Οι αιτητές αφυπηρέτησαν από την Αστυνομία δυνάμει των προνοιών του περί Συνταξιοδοτικών Ωφελημάτων Κρατικών Υπαλλήλων και Υπαλλήλων του Ευρύτερου Δημοσίου Τομέα, περιλαμβανομένων και των Αρχών Τοπικής Αυτοδιοίκηση (Διατάξεις Γενικής Εφαρμογής) Νόμου του 2012 (Ν.216(Ι)/2012)και συγκεκριμένα βάσει του άρθρου 9 (2) (γ) του Νόμου, σύμφωνα με το οποίο, τα μέλη της Αστυνομίας, τα οποία κατά την ημερομηνία έναρξης της ισχύος του Νόμου βρίσκονται σε προαφυπηρετική άδεια, θα αφυπηρετήσουν σύμφωνα με τις ισχύουσες πρόνοιες του κυβερνητικού σχεδίου συντάξεων.

Σημειώνεται ότι απαντώντας σε επιστολή του Αρχηγού Αστυνομίας, ημερομηνίας 27/12/2012, η οποία απεστάλη με σκοπό τη διευκρίνιση κατά πόσο, δυνάμει των προνοιών του Νόμου τα μέλη της Αστυνομίας που βρίσκονταν με προαφυπηρετική άδεια κατά την 1/1/2013 θα επέστρεφαν ή όχι στην Υπηρεσία, το Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης και Προσωπικού, επισήμανε στη σχετική επιστολή του ημερομηνίας 28/12/2012, τις πρόνοιες του Νόμου (άρθρο 9(2)(γ)), ο οποίος θα τίθετο σε ισχύ από 1/1/2013 και ότι σύμφωνα με την ερμηνεία που δίδεται στο άρθρο 2, ο όρος “κυβερνητικό σχέδιο συντάξεων”, σημαίνει το σχέδιο συντάξεων η λειτουργία του οποίου διέπεται από τις διατάξεις του περί Συντάξεων Νόμου, όπως εκάστοτε τροποποιείται ή αντικαθίσταται. Οι αιτητές δηλαδή θα αφυπηρετούσαν με βάση τις ισχύουσες πρόνοιες του “κυβερνητικού σχεδίου συντάξεων”, όπως ο όρος αυτός ερμηνεύεται στο Νόμο.

Σημειώνεται επίσης, ότι προδικαστική ένσταση η οποία είχε εγερθεί από τους καθ’ ων η αίτηση και η οποία αφορούσε στο παραδεκτό της προσφυγής λόγω έλλειψης των προαπαιτούμενων για νομιμοποίηση της ομοδικίας, απερρίφθη με ενδιάμεση απόφαση ημερομηνίας 3/4/2015, της εντίμου Δικαστού του Ανωτάτου Δικαστηρίου κας Παναγή.

Ο ευπαίδευτος συνήγορος για τους αιτητές, προβάλλει ότι οι αιτητές κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν μέλη της Αστυνομίας και ευρίσκοντο σε προαφυπηρετική άδεια. Πριν την ημερομηνία αφυπηρέτησης τους δημοσιεύθηκε στις 28/12/2012, ο περί Συνταξιοδοτικών Ωφελημάτων Κρατικών Υπαλλήλων και Υπαλλήλων του Ευρύτερου Δημόσιου Τομέα περιλαμβανομένων και των Αρχών Τοπικής Αυτοδιοίκησης (Διατάξεις Γενικής Εφαρμογής) Νόμου του 2012 (Ν.216(Ι)/2012)(εφεξής ο “Νόμος”), ο οποίος θα τίθετο σε ισχύ από 1/1/2013 και ο οποίος άλλαξε μεταξύ άλλων και την ημερομηνία αφυπηρέτησης. Οι αιτητές συναφώς, μπορούσαν και έπρεπε να συνεχίσουν να υπηρετούν, όπως και οι άλλοι αξιωματικοί για τους οποίους προβλέπεται η αφυπηρέτηση τους, μέχρι το 61ο έτος και έξι μηνών της ηλικίας τους.

Κατά τον ευπαίδευτο συνήγορο για τους αιτητές, η νέα διάταξη (άρθρο 9 (2) (γ)) του Νόμου, την οποία επικαλείται και η επιστολή του Τμήματος Δημόσιας Διοίκησης, ρητά αναφέρεται σε “μέλη της Αστυνομίας”. Συνεπώς, γνωρίζει και επιβεβαιώνει ότι οι αιτητές, οι οποίοι ευρίσκοντο σε προαφυπηρετική άδεια, είναι μέλη της Αστυνομίας. Όμως επιλεκτικά και κατά παράβαση της συνταγματικά κατοχυρωμένης αρχής της ισότητας, αλλά και της αρχής της καλής πίστης και του δικαιώματος εργασίας, διακρίνει τους αιτητές κατά τρόπο επιβλαβή. Πρόσθετα, οι αιτητές προβάλλουν ότι εν προκειμένω, επρόκειτο για λήψη απόφασης δυσμενούς χαρακτήρα και απαιτείτο όπως τους παρασχεθεί το δικαίωμα ακρόασης.

Η ευπαίδευτη συνήγορος για τους καθ’ ων η αίτηση, αντιτείνει ότι η θεραπεία την οποία οι αιτητές κατ’ ουσία επιδιώκουν, είναι η επέκταση του ορίου ηλικίας υποχρεωτικής αφυπηρέτησης και στη δική τους περίπτωση, η οποία είναι αλυσιτελής, εφόσον το αίτημα τους μόνο με νομοθετική επέκταση, η οποία να καλύπτει και τη δική τους περίπτωση, θα μπορούσε να ικανοποιηθεί και όχι με δικαστική απόφαση.

Ανεξαρτήτως αυτού, κατά τη συνήγορο των καθ’ ων η αίτηση, σκοπός της επίδικης νομοθεσίας είναι η συγκράτηση των δαπανών της κρατικής υπηρεσίας και του ευρύτερου δημόσιου τομέα, όπου υπάρχει ευρεία ευχέρεια στο νομοθέτη να προσαρμόζει τα οικονομικής και φορολογικής φύσεως νομοθετήματα. Η περίπτωση των αιτητών, οι οποίοι ευρίσκοντο κατά τον ουσιώδη χρόνο στο ιδιαίτερο καθεστώς της προαφυπηρετικής άδειας, διακρίνεται από την περίπτωση των μελών της Αστυνομίας που ευρίσκοντο στην ενεργό υπηρεσία. Συνεπώς, κατά την συνήγορο των καθ’ ων η αίτηση, πρόκειται για ανόμοιες περιπτώσεις και παρείχετο στο νομοθέτη η ευχέρεια να ταξινομήσει τους αιτητές σε ξεχωριστή κατηγορία με διαφορετική νομοθετική ρύθμιση.

Πρόσθετα, η συνήγορος των καθ’ ων η αίτηση, υποστηρίζει ότι ενόψει του τεκμηρίου της συνταγματικότητας των νόμων, οι αιτητές απέτυχαν να αποδείξουν την αντισυνταγματικότητα της επίδικης νομοθετικής ρύθμισης ως είχαν το σχετικό βάρος και ότι οι αρχές της καλής πίστης και του δικαιώματος ακρόασης, δεν ισχύουν στη περίπτωση άσκησης δέσμιας αρμοδιότητας, όπως είναι η εξεταζόμενη περίπτωση.

Στην απαντητική του αγόρευση, ο συνήγορος των αιτητών προβάλλει ότι στα πρακτικά της ένστασης, δεν παρουσιάστηκε απόφαση του Αρχηγού Αστυνομίας, που ήταν το αρμόδιο όργανο να αποφασίσει. Προς υποστήριξη της θέσης του, ο συνήγορος των αιτητών παραπέμπει σε σχετική ειδοποίηση των καθ’ ων η αίτηση ημερομηνίας 31/7/2015 (αντίγραφο της οποίας υπάρχει στον δικαστικό φάκελο), σύμφωνα με το περιεχόμενο της οποίας, γίνεται παραδοχή ότι δεν λήφθηκε οποιαδήποτε απόφαση από τον Αρχηγό Αστυνομίας. Κατά συνέπεια, συνεχίζει ο συνήγορος των αιτητών, καθίσταται ανέφικτος ο δικαστικός έλεγχος.

Έχω εξετάσει με μεγάλη προσοχή τις εκατέρωθεν θέσεις των ευπαιδεύτων συνηγόρων και προέχει η εξέταση του προβαλλόμενου ισχυρισμού για την απουσία απόφασης του Αρχηγού Αστυνομίας και της συνακόλουθης αδυναμίας άσκησης δικαστικού ελέγχου.

Στο Παράρτημα Ε στην ένσταση των καθ’ ων η αίτηση, περιέχεται επιστολή ημερομηνίας 27/12/2012, την οποία οι καθ’ ων η αίτηση απέστειλαν προς τον Διευθυντή Τμήματος Δημόσιας Διοίκησης και Προσωπικού, το περιεχόμενο της οποίας παρατίθεται.

«Όριο αφυπηρέτησης μελών της Αστυνομίας που βρίσκονται με Προαφυπηρετική άδεια

Αναφέρομαι στο Νομοσχέδιο με τίτλο «περί Συνταξιοδοτικών Ωφελημάτων Κρατικών Υπαλλήλων και Υπαλλήλων του Ευρύτερου Δημόσιου Τομέα και των Αρχών Τοπικής Αυτοδιοίκησης (Διατάξεις Γενικής Εφαρμογής) Νόμο του 2012», που έχει πρόσφατα ψηφιστεί από τη Βουλή των Αντιπροσώπων και αναμένεται να δημοσιοποιηθεί και παρακαλώ όπως, με σκοπό την άρση οιασδήποτε αμφιβολίας και αποφυγής τυχόν χρηματικών διεκδικήσεων από το κράτος μέσω των Δικαστηρίων, διευκρινιστούν τα ακόλουθα:

Από το λεκτικό στη σελίδα εννέα του πιο πάνω Νόμου, συμπεραίνω ότι δεν επιστρέφουν στα καθήκοντά τους τα μέλη της Αστυνομίας που βρίσκονται με προαφυπηρετική άδεια κατά την 1/1/2013.

Παρά ταύτα και για άρση οποιασδήποτε αμφιβολίας, παρακαλώ όπως μας διευκρινίσετε ξεκάθαρα κατά πόσον προβλέπεται ή όχι επιστροφή των εν λόγω μελών της Αστυνομίας».

(Η έμφαση προστέθηκε).

Όπως αναφέρεται στην παράγραφο 7 στην ένσταση, ο Διευθυντής του Τμήματος Δημόσιας Διοίκησης και Προσωπικού απάντησε με επιστολή του ημερομηνίας 28/12/2012 “επισημαίνοντας τις πρόνοιες του άρθρου 9 (2) (γ) του Νόμου και την ερμηνεία που δίδεται στο άρθρο 2 του Νόμου αναφορικώς με την έννοια “κυβερνητικό σχέδιο συντάξεων»”.

Η υπό αναφορά επιστολή, είναι συνημμένη ως Παράρτημα Στ΄ στην ένσταση των καθ’ ων η αίτηση. Αφού καταγράφονται οι πρόνοιες του άρθρου 9 (2) (γ) του σχετικού Νόμου (Ν.216(Ι)/2012), η επιστολή καταλήγει ως ακολούθως:

«Όπως, δε, αναφέρεται στο άρθρο 2 του υπό αναφορά νόμου, «κυβερνητικό σχέδιο συντάξεων», σημαίνει το σχέδιο συντάξεων η λειτουργία του οποίου διέπεται από τις διατάξεις του περί Συντάξεων Νόμου, όπως εκάστοτε τροποποιείται ή αντικαθίσταται. Στον πλαγιότιτλο του όρου «κυβερνητικό σχέδιο συντάξεων», φαίνεται ο αριθμός του βασικού νόμου δηλ. Ν. 97(Ι)/97καθώς επίσης και οι τροποποιήσεις αυτού».

Στην ίδια επιστολή, υπάρχει χειρόγραφη σημείωση του Αρχηγού Αστυνομίας, σύμφωνα με το περιεχόμενο της οποίας, στις 27/12/2012 υπήρξε τηλεφωνική επικοινωνία με το Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης και Προσωπικού στο Γραφείο του Β/Αρχηγού (Δ) κ. Αχιλλέως και στη παρουσία του Αρχηγού Αστυνομίας, κατά την οποία αναφέρθηκε ότι με βάση την πρόνοια της παραγράφου 9 (2) (γ), όσοι βρίσκονται με προαφυπηρετική άδεια κατά την 2/2/2013 “δεν θα επιστρέψουν στα καθήκοντα τους σημειώνοντας ότι το Νομοσχέδιο δεν έχει δημοσιοποιηθεί και η πρόνοια αυτή έχει μπει για να διασφαλίσει την μη επιστροφή τους”.

Στις 3/6/2015, ο συνήγορος των αιτητών απέστειλε επιστολή προς τη Νομική Υπηρεσία (η οποία βρίσκεται στον δικαστικό φάκελο), για να λάβει απάντηση στα ερωτήματα του στις 31/7/2015, ως ακολούθως:

«Αναφορικά με την πιο πάνω προσφυγή και σε απάντηση της επιστολής σας, ημερομηνίας 3.6.2015, που καταχωρήθηκε στο Πρωτοκολλητείο του Ανωτάτου Δικαστηρίου, σας πληροφορώ, μετά από σχετική γραπτή ενημέρωση από τον Αρχηγό Αστυνομίας, ότι –

1. Μετά την επιστολή του Τμήματος Δημόσιας Διοίκησης και Προσωπικού, ημερομηνίας 28.12.2012, δεν λήφθηκε οποιαδήποτε απόφαση από τον Αρχηγό Αστυνομίας.

2. Δεν υπήρξε οποιαδήποτε άλλη αλληλογραφία μεταξύ Αρχηγείου Αστυνομίας και Τμήματος Δημόσιας Διοίκησης και Προσωπικού με βάση τη χειρόγραφη σημείωση ημερομηνίας 28.12.2012 επί της επιστολής του Τμήματος Δημόσιας Διοίκησης και Προσωπικού με την ίδια ημερομηνία».

(Η έμφαση προστέθηκε).

Συνεπώς, αυτό που αποδεικνύεται από τα πιο πάνω, είναι ότι οι καθ’ ων η αίτηση είχαν εκφράσει προς το Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης και Προσωπικού τις αμφιβολίες τους για το κατά πόσο στη βάση του Νομοσχεδίου του Ν. 216(Ι)/2012 “προβλέπεται ή όχι επιστροφή των εν λόγω μελών στην Αστυνομία”. Η δε αρνητική απάντηση που έτυχαν επ’ αυτού από το Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης και Προσωπικού ήταν, προφορική και χωρίς στη συνέχεια να υπάρξει η σαφής θέση της Αστυνομίας Κύπρου επί του συγκεκριμένου αυτού ζητήματος, που άπτετο της ερμηνείας των προνοιών του άρθρου 9 (2) (γ) του σχετικού Νόμου, για τις οποίες είχαν εκφραστεί αμφιβολίες από την ίδια.

Ουσιαστικά δεν προκύπτει από το υλικό που τέθηκε και το οποίο καθ’ ομολογία των καθ’ ων η αίτηση, είναι και το μόνο που υπάρχει, ότι οι καθ’ ων η αίτηση διασκέδασαν τις αμφιβολίες που είχαν σε σχέση με την ερμηνεία που θα έπρεπε να δοθεί στην επίμαχη διάταξη. Συναφώς, δεν ευσταθεί κατά την άποψη μου η θέση που εκφράστηκε από την συνήγορο των καθ’ ων η αίτηση κατά τις Διευκρινήσεις, ότι δεν χρειαζόταν να ληφθεί οποιαδήποτε απόφαση από τον Αρχηγό Αστυνομίας, καθώς εφαρμόστηκαν οι πρόνοιες του Νόμου. Αυτό που εδώ κρίνεται, είναι η διοικητική εφαρμογή του Νόμου με την ερμηνεία που δόθηκε στη συγκεκριμένη διάταξη του Νόμου. Ο Νόμος (Ν.216(Ι)/2012), αποτέλεσε το έρεισμα για την Αστυνομία Κύπρου να ζητήσει διευκρινήσεις για το κατά πόσο “προβλέπεται ή όχι επιστροφή” των μελών της Αστυνομίας που βρίσκονται σε προαφυπηρετική άδεια σε συγκεκριμένη περίοδο, όπως οι αιτητές.

Όπως έχει αποφασιστεί στην Αγαθαγγέλου κ.ά v. Δημοκρατίας (1996) 4 ΑΑΔ 2873, η οποία επικυρώθηκε με τη Δημοκρατία v. Ιωάννη Αγαθαγγέλου κ.α (1997) 3 ΑΑΔ 198 (βλ. επίσης Βασίλης Χριστοφίδης κ.ά v. Κυπριακή Δημοκρατία, ECLI:CY:AD:2015:D557, υπόθεση αρ. 925/2011, ημερομηνίας 10/8/2015).

«Η καθ' ύλην αρμοδιότητα ενός διοικητικού οργάνου για έκδοση διοικητικών πράξεων για τη ρύθμιση των υπαγομένων σ' αυτή θεμάτων μπορεί να διακριθεί σε δύο είδη. Τη διακριτική ευχέρεια ή εξουσία και τη δέσμια αρμοδιότητα. Δέσμια αρμοδιότητα υπάρχει όταν το διοικητικό όργανο εφ' όσον διαπιστώσει ότι συντρέχουν οι προβλεπόμενες από το νόμο πραγματικές ή νομικές προϋποθέσεις εφαρμογής του, είναι υποχρεωμένο να εκδόσει διοικητική πράξη που να περιέχει ορισμένη ατομική ρύθμιση προκαθοριζόμενη από τους κανόνες του νόμου (Επαμεινώνδα Σπηλιωτόπουλου, Εγχειρίδιον Διοικητικού Δικαίου, Έκδοση 1977, παραγρ. 148, σελ. 145)».

Εν προκειμένω και με το δεδομένο ότι οι καθ’ ων η αίτηση είχαν εκφράσει τις αμφιβολίες τους, για το κατά πόσο προβλέπεται ή όχι η επιστροφή κατηγορίας μελών της Αστυνομίας, στην οποία ανήκουν και οι αιτητές, συνάγεται ότι δεν είχαν οι ίδιοι διαπιστώσει ότι συντρέχουν ή όχι οι προβλεπόμενες από το Νόμο πραγματικές ή νομικές προϋποθέσεις εφαρμογής των συγκεκριμένων προνοιών του Νόμου. Είναι στη βάση των πιο πάνω, που οι καθ’ ων η αίτηση, θα έπρεπε με απόφαση τους να ερμηνεύσουν τις πρόνοιες της σχετικής διάταξης του Νόμου, για να καθίστατο εφικτός ο δικαστικός έλεγχος της όποιας ερμηνείας.

Είναι πάγια η θέση της νομολογίας μας, ότι τα διοικητικά όργανα πρέπει να τηρούν έγγραφες καταχωρίσεις των αποφάσεων τους. Αυτό επιβάλλεται από τις αρχές της χρηστής διοίκησης (βλ. Georgiades v. Republic (1966) 3 CLR 252, 258, Medcon Construction and Others v. Republic (1968) 3 CLR 535, 543). Όπως δε έχει λεχθεί στον Ιωάννης Αδάμου κ.ά v. Κυπριακής Δημοκρατίας, Α.Ε αρ. 54/2014 κ.ά, ημερομηνίας 25/6/2015:

«Όπως οι πάγιες αρχές Διοικητικού Δικαίου ορίζουν, μόνο «έγγραφος τύπος θεωρείται ότι κατοχυρώνει την ύπαρξη (της διοικητικής πράξης) και διασφαλίζει τη σαφήνεια του περιεχομένου της διοικητικής πράξης, ώστε και ο δικαστικός έλεγχος να είναι ευχερής και αποδοτικός» (βλ. Π.Δ.Δαγτόγλου «Γενικό Διοικητικό Δίκαιο» 5η έκδοση, σελ.321 κ.επ.).

Συνεπώς γίνεται αποδεκτός ο συναφής ισχυρισμός των αιτητών και παρέλκει η εξέταση οποιουδήποτε άλλου λόγου ακύρωσης.

Υπό το φως των ανωτέρω, η προσφυγή επιτυγχάνει και η προσβαλλόμενη απόφαση ακυρώνεται.

Επιδικάζονται €1300 έξοδα πλέον Φ.Π.Α, υπέρ των αιτητών και εναντίον των καθ’ ων η αίτηση.

Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο