Legislator Giurisprudenza & Legislazione
Υπόθεση αρ. 5488/2013 ECLI:CY:DD:2017:360 Generato dall'IA

Administrative court dismisses appeal against guardian's refusal to approve sale of Turkish Cypriot property.

Numero d'incarto Υπόθεση αρ. 5488/2013
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Cipro (CY)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Administrative Court dismissed the plaintiff's appeal against the Minister's refusal to approve the sale of a Turkish Cypriot property. The plaintiff argued the seller had permanently resided in the UK since 1993, but the court found this irrelevant under the 1991 Property Law. The court ruled that the seller did not meet the statutory conditions for lifting the property's management status at the time it entered that regime.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Ν. 139/1991, άρθρο 3: The guardian's refusal to approve the sale of Turkish Cypriot property is valid where the seller does not satisfy the statutory requirements for permanent residence in the Republic at the time the property entered management.

Parole chiave

Generato dall'IA
Turkish Cypriot property property management status sale approval refusal permanent residence requirement administrative appeal dismissal difetto di legittimazione dell'azionista azionista unico acquisto di diritti di partecipazione propri

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Ν. 139/1991 - Ο περί Τουρκοκυπριακών Περιουσιών (Διαχείριση και Άλλα Θέματα) (Προσωρινές Διατάξεις) Νόμος του 1991
Ν. 139/1991 - Ο περί Τουρκοκυπριακών Περιουσιών (Διαχείριση και Άλλα Θέματα) (Προσωρινές Διατάξεις) Νόμος του 1991
Ν. 81(I)/2011 - Ο περί Πώλησης Ακινήτων (Ειδική Εκτέλεση) Νόμος του 2011
Ν. 81(I)/2011 - Ο περί Πώλησης Ακινήτων (Ειδική Εκτέλεση) Νόμος του 2011
Αρθρο 146 του Συντάγματος

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
ANANDA MARGA LTD. ν. REPUBLIC (1985) 3 CLR 2583
ANANDA MARGA LTD. ν. REPUBLIC (1985) 3 CLR 2583
ECLI:CY:DD:2017:360
Administrative court dismisses appeal against guardian's refusal to approve sale of Turkish Cypriot property.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

ANANDA MARGA LTD. ν. REPUBLIC (1985) 3 CLR 2583

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 139/1991 - Ο περί Τουρκοκυπριακών Περιουσιών (Διαχείριση και Άλλα Θέματα) (Προσωρινές Διατάξεις) Νόμος του 1991

Ν. 139/1991 - Ο περί Τουρκοκυπριακών Περιουσιών (Διαχείριση και Άλλα Θέματα) (Προσωρινές Διατάξεις) Νόμος του 1991

Ν. 81(I)/2011 - Ο περί Πώλησης Ακινήτων (Ειδική Εκτέλεση) Νόμος του 2011

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2017:360

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

Υπόθεση αρ. 5488/2013

20 Οκτωβρίου, 2017

[Μ. ΚΑΛΛΙΓΕΡΟΥ, ΠΔΔ.]

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

NIK. ANTO REAL ESTATES LIMITED

Αιτήτρια,

-ΚΑΙ-

ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ, ΩΣ ΚΗΔΕΜΟΝΑ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΑΚΩΝ ΠΕΡΙΟΥΣΙΩΝ

Καθ’ ου η αίτηση.

………………………….

Χρ. Χριστοδούλου, για Μ. Ξ. Ιωάννου και Συνεργάτες, για την αιτήτρια

Μ. Δρυμιώτου (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τον καθ’ ου η αίτηση

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Μ. Καλλιγέρου, ΠΔΔ.: Η αιτήτρια εταιρεία αιτείται την ακύρωση της απόφασης του καθ’ ου η αίτηση Κηδεμόνα των Τουρκοκυπριακών Περιουσιών, ημερομηνίας 5/4/2013, με την οποία δεν δόθηκε η συγκατάθεση του για αποδοχή του πωλητηρίου εγγράφου, αναφορικά με αίτηση που κατατέθηκε στο Κτηματολόγιο στις 12/1/2012 για σκοπούς ειδικής εκτέλεσης σύμφωνα με τον περί Πώλησης Ακινήτων (Ειδική Εκτέλεση) Νόμου (Ν.81(Ι)/2011).

Σύμφωνα με όσα περιέχονται στον διοικητικό φάκελο, αλλά και την περιγραφή των γεγονότων στην Ένσταση της Δημοκρατίας, η αιτήτρια εταιρεία συμφώνησε την αγορά του κτήματος αρ. εγγραφής 6875 Τεμ. 230, Φ/Σχ. 54/28 στην Μουτταγιάκα Λεμεσού από την Τουρκοκύπρια Sifa Selcuk Eroglulari, μόνιμη κάτοικο Λονδίνου, έναντι του ποσού των €500.000.

Σύμφωνα με την έγγραφη σύμβαση πώλησης ημερομηνίας 29/12/2011, που επισυνάφθηκε στην αίτηση ακύρωσης, συμφωνήθηκε μεταξύ τους η καταβολή του ποσού των €10.000 ως προκαταβολή και το υπόλοιπο του συμφωνηθέντος ποσού των €490.000 θα καταβαλλόταν με την μεταβίβαση του ακινήτου. Το ποσό δεν θα έφερε οποιοδήποτε τόκο μέχρι την πληρωμή.

Παρά τα συμφωνηθέντα, στην περιγραφή των γεγονότων από την αιτήτρια εταιρεία αναφέρθηκε ότι την ίδια ημέρα συνομολόγησης της σύμβασης, δηλαδή την 29/12/2011 καταβλήθηκε από την αιτήτρια εταιρεία το ποσό των €300.000 και επισυνάφθηκε προς τούτο απόδειξη της Sifa Selcuk Eroglulari για την είσπραξή του.

Το ακίνητο είχε εγγραφεί στο όνομα της Sifa Selcuk Eroglulari και εκδόθηκε τίτλος ιδιοκτησίας λίγες μέρες προηγουμένως, στις 11/11/2011 βάσει κληρονομιάς και διανομής στα πλαίσια της διαχείρισης της περιουσίας της αποβιώσασας μητέρας της.

Στις 12/1/2012 ο Αντώνης Λουκά, ένας εκ των δύο μετόχων της αιτήτριας εταιρείας, παρουσιάστηκε στο Κτηματολογικό Γραφείο Λεμεσού και υπέγραψε το έντυπο ΔΕ129, ως πληρεξούσιος αντιπρόσωπος της εν λόγω ιδιοκτήτριας/πωλήτριας, προσκομίζοντας το Πωλητήριο έγγραφο, μαζί με έγγραφα της αιτήτριας εταιρείας (Ιδρυτικό και Καταστατικό, Πιστοποιητικά σύστασης της εταιρείας, Διευθυντή και Γραμματέα, ταχυδρομικής διεύθυνσης, και Μετόχων) καθώς και πληρεξούσιο έγγραφο της εν λόγω ιδιοκτήτριας προς τον ίδιο. Επίσης προσκομίστηκε αντίγραφο δελτίου ταυτότητάς της εκδοθέν από τις Κατοχικές Αρχές το 1991 και Βρεττανικό διαβατήριο. Τα έγγραφα αυτά προσκομίστηκαν για κατάθεση της σύμβασης πώλησης του ακινήτου σύμφωνα με τον περί Πωλήσεως Γαιών (Ειδική Εκτέλεση) Νόμο (Ν.81(Ι)/2011)στο Κτηματολόγιο.

Στη συνέχεια την 19/3/2012 όλα τα έγγραφα στάληκαν από το Κτηματολόγιο στον Διευθυντή Υπηρεσίας Διαχείρισης Τουρκοκυπριακών Περιουσιών, με σκοπό την απαιτούμενη συγκατάθεση του Κηδεμόνα Τουρκοκυπριακών Περιουσιών για αποδοχή του πωλητηρίου εγγράφου, σύμφωνα με την απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου αρ. 60.821, ημερομηνίας 15/9/2014 και σύμφωνα με τον περί Τουρκοκυπριακών Περιουσιών (Διαχείριση και Άλλα Θέματα) (Προσωρινές Διατάξεις) Νόμο του 1991 (Ν.139/91).

Ο Κηδεμόνας απέρριψε το αίτημα και κοινοποίησε την απόφασή του στον Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου. Ο τελευταίος με επιστολή του ημερομηνίας 5/4/2013 κοινοποίησε την απορριπτική απόφαση του Κηδεμόνα Τουρκοκυπριακών Περιουσιών στην Sifa Selcuk Eroglulari μέσω της αιτήτριας εταιρείας NIK. ANTO REAL ESTATES LTD.

Η αιτήτρια εταιρεία υπό την προσωπική της ιδιότητα καταχώρησε την παρούσα προσφυγή. Οι δικηγόροι της υποστήριξαν μέσω των γραπτών αγορεύσεών τους, ότι η επίδικη απόφαση πάσχει με πλάνη περί τα πράγματα και το Νόμο αρ. 139/91, άρθρο 3, όπως τροποποιήθηκε με τον τροποποιητικό Νόμο αρ. 39(Ι)/2010, αλλά και ότι είναι αναιτιολόγητη.

Πριν την εξέταση των λόγων ακυρώσεως, προέχει η εξέταση του εννόμου συμφέροντος της αιτήτριας να καταχωρίσει προσφυγή, απαραίτητη προϋπόθεση παραδεκτού της, που ως ζήτημα δημοσίας τάξεως δυνατόν να εξεταστεί αυτεπαγγέλτως από το Δικαστήριο, παρόλο που δεν προβλήθηκε σχετική προδικαστική ένσταση από τους καθ’ ων η αίτηση. Η εξέταση του εννόμου συμφέροντος κρίνεται επιβεβλημένη, με δεδομένο ειδικότερα το γεγονός ότι η ιδιοκτήτρια του ακινήτου Sifa Selcuk Eroglulari επέλεξε να μην προσβάλει τη νομιμότητα της απόφασης του Κηδεμόνα Τουρκοκυπριακών Περιουσιών που την αφορούσε προσωπικά.

Όπως αναφέρω ανωτέρω η αιτήτρια εταιρεία καταχώρισε την προσφυγή υπό την προσωπική της ιδιότητα. Παρόλο μάλιστα που ο ένας εκ των Μετόχων και Γραμματέας της εταιρείας, Αντώνης Λουκά, είχε στην κατοχή του, όπως υποστήριξε στο Κτηματολόγιο, πληρεξούσιο εκ μέρους της ιδιοκτήτριας, το οποίο χρησιμοποίησε για να υποβάλει εκ μέρους της στο Κτηματολόγιο το αίτημα για εγγραφή της σύμβασης πωλήσεως του επίδικου ακινήτου και παρόλο που δυνάμει αυτού (στην παράγραφο 13 αυτού), εξουσιοδοτείτο να λάβει τα απαιτούμενα δικαστικά μέτρα εκ μέρους της. (βλ. όμως Πληρεξούσιο ερυθρό 5 στον διοικητικό φάκελο, από το οποίο ελλείπει η τελευταία σελίδα- δηλαδή δεν φαίνεται η υπογραφή της και η πιστοποίηση του Πιστοποιούντος Υπαλλήλου).

Η αιτήτρια εταιρεία είναι σύμφωνα με το Ιδρυτικό της Έγγραφο που βρίσκεται κατατεθειμένο στον διοικητικό φάκελο (ερυθρά 10-17), εταιρεία που ασχολείται ειδικότερα με αγορά, πώληση, εκμίσθωση, διαχείριση ακινήτων κ.λ.π. Συμβλήθηκε στις 29/12/2011, ως ανωτέρω με την Τουρκοκύπρια Sifa Selcuk Eroglulari για την αγορά του επίδικου ακινήτου, το οποίο ενεγράφη στο όνομά της ιδιοκτήτριας δυνάμει διανομής, μερίδιον το όλον, μετά από αποποίηση της κληρονομιάς από τους άλλους κληρονόμους, τα τέσσερα αδέρφια της που ζουν στις κατεχόμενες περιοχές, όπου ζούσε και η αποβιώσασα μητέρα τους Τουρκοκύπρια Arife Mehmet Latif από το 1974 μέχρι τον θάνατό της το έτος 2008.

Όπως έχω ήδη αναφέρει, η αίτηση στο Κτηματολόγιο για κατάθεση της σύμβασης πώλησης δυνάμει των διατάξεων του περί Πώλησης Ακινήτων (Ειδική Εκτέλεση) Νόμου, αρ. 81(Ι)/2011 υποβλήθηκε από πληρεξούσιο αντιπρόσωπο της ιδιοκτήτριας/πωλητού, ο οποίος προσκόμισε σχετική εξουσιοδότηση, τον Αντώνη Λουκά. Όταν το Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας ζήτησε την απαιτούμενη συγκατάθεση της Κηδεμόνα Τουρκοκυπριακών Περιουσιών, η τελευταία απέρριψε το αίτημα και απέστειλε σχετική επιστολή στον Διευθυντή Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας με το εξής περιεχόμενο:

«Αναφέρομαι στην επιστολή σας με αρ. Κ.Χ.Τ. 20.3.01.1203 ημ. 19.3.12, σχετικά με το πιο πάνω θέμα και θα ήθελα να σας πληροφορήσω ότι το αίτημα έχει μελετηθεί με βάση το Άρθρο 3 του τροποποιητικού Νόμου αρ. 39(Ι) του 2010, πλην όμως η Κηδεμόνας Τ/Κ Περιουσιών αποφάσισε ότι δεν είναι δυνατό να χορηγήσει τη συγκατάθεση της, αφού η Τ/Κ Sifa Selcuk Eroglulari κατέστη ιδιοκτήτρια του ακινήτου δυνάμει κληρονομιάς από την μητέρα της Arife Mehmet Latif η οποία διέμενε στα κατεχόμενα όπου και απεβίωσε το 2008. Λήφθηκε επίσης υπόψη ότι όλοι οι κληρονόμοι της Arife Mehmet Latif που αποποιήθηκαν του κληρονομικού τους δικαιώματος έναντι της αδελφής τους Sifa Selcuk Eroglulari διαμένουν στα κατεχόμενα όπου κατέχουν ε/κ περιουσίες.»

Το Τμήμα Κτηματολογίου κοινοποίησε στην ιδιοκτήτρια την απόφαση του Κηδεμόνα με επιστολή ημερομηνίας 5/4/2013, φ/δι της αιτήτριας εταιρείας και στην ταχυδρομική διεύθυνση της αιτήτριας εταιρείας (η μόνη ταχυδρομική διεύθυνση που αναγράφηκε στην αίτηση).

Το έννομο συμφέρον αιτητή σε προσφυγή όπως παγίως έχει νομολογηθεί θα πρέπει να είναι άμεσο, προσωπικό και ενεστώς.

Ο περί Τουρκοκυπριακών Περιουσιών (Διαχείριση και Άλλα Θέματα)(Προσωρινές Διατάξεις) Νόμος του 1991 (Ν.139/1991) ρυθμίζει ζητήματα Τουρκοκυπριακών Περιουσιών που βρίσκονται στις ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές και αποδέκτες της ρύθμισης είναι οι Τουρκοκύπριοι ιδιοκτήτες της περιουσίας. Άμεσο, προσωπικό και ενεστώς έννομο συμφέρον έχει ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης, εν προκειμένω η Sifa Selcuk Eroglulari. Η αγοράστρια εταιρεία, δηλαδή η αιτήτρια, δεν έχει προσωπικό συμφέρον, και ούτε η ιδιότητα του αγοραστή τουρκοκυπριακού ακινήτου της προσδίδει οποιοδήποτε προσωπικό, άμεσο και ενεστώς έννομο συμφέρον, αφού ο Νόμος προϋποθέτει συγκατάθεση του διαχειριστή της Τουρκοκυπριακής περιουσίας, δηλαδή του Κηδεμόνα, για εγγραφή της πώλησης στα Κτηματολογικά Μητρώα.

Με δεδομένη μάλιστα την παράλειψη της ίδιας της ιδιοκτήτριας που έχει άμεσο και προσωπικό συμφέρον αναγνωρισμένο από το Νόμο να προσβάλει την απόφαση, είτε η παράλειψη αυτή ήταν ηθελημένη είτε εκ παραδρομής της ιδίας ή του πληρεξούσιου αντιπροσώπου της, η προσβολή της νομιμότητας της απόφασης του Κηδεμόνα μόνο από την αιτήτρια, είναι απαράδεκτη, ως καταχωρηθείσα από πρόσωπο στερούμενου εννόμου συμφέροντος.

Σχετική με το ζήτημα αυτό είναι η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υποθ. αρ. 99/2005 AHMET MULLA SYLEYMAN (ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΠΛΗΡΕΞΟΥΣΙΟΥ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΥ ΤΟΥ SABIHA AHMET SULEYMAN) ν. Δημοκρατίας, ημερομηνίας 21/5/2007, στην οποία αποφασίστηκε ότι η καταχώρηση της προσφυγής από τον ιδιοκτήτη του Τουρκοκυπριακού ακινήτου μέσω της αντιπροσώπου του, δεν επηρέαζε το παραδεκτό της προσφυγής, και η σχετική προδικαστική ένσταση περί έλλειψης εννόμου συμφέροντος απορρίφθηκε, διότι ανεξάρτητα από την αντιπροσώπευση, αιτητής στην προσφυγή ήταν ο ίδιος ο ιδιοκτήτης. Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα:

«Στις 11.10.2004 ο αιτητής απέστειλε, μέσω των δικηγόρων του, επιστολή προς τον Υπουργό Εσωτερικών, υπό την ιδιότητά του ως Κηδεμόνα Τουρκοκυπριακών Περιουσιών, με την οποία ουσιαστικά ζητούσε επιστροφή και παράδοση του υπόλοιπου της μη απαλλοτριωθείσας έκτασης του ακινήτου του υπ' αρ. εγγραφής 24926, τεμ. 231 του Φ/Σχ. 53/56 στα Κάτω Πολεμίδια, στην πληρεξούσιο αντιπρόσωπο και θυγατέρα του, Sabiha Ahmet Suleyman. Αξίωνε επίσης την καταβολή του ποσού των £3.680 πλέον τόκο, για αποζημιώσεις λόγω προηγούμενων απαλλοτριώσεων μέρους της περιουσίας του.

Στις 17.11.2004 ο Αναπληρωτής Διευθυντής της Υπηρεσίας Διαχείρισης Τουρκοκυπριακών Περιουσιών του Υπουργείου Εσωτερικών, με επιστολή του απέρριψε τα πιο πάνω αιτήματα. Ο αιτητής καταχώρησε την παρούσα προσφυγή αξιώνοντας ακύρωση της απόφασης, αλλά και δήλωση του δικαστηρίου για απόδοση σ' αυτόν του ποσού των £3.680.

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Οι καθ' ων η αίτηση προδικαστικά υποστήριξαν ότι η προσφυγή θα πρέπει να απορριφθεί, γιατί ασκήθηκε διά πληρεξουσίου αντιπροσώπου ο οποίος στερείται άμεσου, προσωπικού, ιδίου συμφέροντος το οποίο κέκτηται μόνο ο αιτητής και όχι ο αντιπρόσωπός του.

Το Άρθρο 146 του Συντάγματος καθορίζει σαφώς ότι η προσφυγή ασκείται από κάθε πρόσωπο του οποίου προσεβλήθη ευθέως με την απόφαση, πράξη ή παράλειψη, ίδιον, ενεστώς έννομο συμφέρον, το οποίο κέκτηται, είτε ως άτομο, είτε ως μέλος κοινότητας. Από την άλλη, στον κανονισμό 3 του Διαδικαστικού Κανονισμού του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου του 1962, προβλέπεται ότι η προσφυγή μπορεί να εγερθεί εκ μέρους του αιτητή διά συνηγόρου ενεργούντος δυνάμει σχετικής έγγραφης εξουσιοδότησης.

Στην παρούσα περίπτωση από τον τύπο διορισμού δικηγόρου προκύπτει ότι τoυς κυρίους Πουργουρίδη & Σια εξουσιοδότησε να καταχωρήσουν την προσφυγή η Sabiha Ahmet Suleyman, ως πληρεξούσιος αντιπρόσωπος του αιτητή. Αιτητής όμως δεν παύει να είναι ο Ahmet Mulla Suleyman ο οποίος αναμφίβολα έχει έννομο συμφέρον. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι κανένας απολύτως λόγος δεν δίδεται γιατί η εντολή δόθηκε μέσω πληρεξουσίου αντιπροσώπου και όχι από τον αιτητή προσωπικά. Και μάλιστα χωρίς να επισυναφθεί το πληρεξούσιο. Παρ' όλα αυτά θα προχωρήσω σε εξέταση των εγειρόμενων λόγων, γιατί, όπως είπα και πιο πάνω, αιτητής είναι ο Ahmet Suleyman. Τα μόνα ερωτηματικά που ίσως παραμένουν αφορούν το νομότυπο της υπογραφής του τύπου διορισμού δικηγόρου».

Αντίθετα με την πιο πάνω απόφαση, στην παρούσα προσφυγή η ιδιοκτήτρια του ακινήτου δεν είναι αιτήτρια και ούτε η προσφυγή καταχωρήθηκε εκ μέρους της από πληρεξούσιο αντιπρόσωπό της. Περαιτέρω η εξουσιοδότηση προς τον δικηγόρο υπογράφηκε για την αιτήτρια εταιρεία από την ίδια. Ρητά μάλιστα αναφέρεται στην προσφυγή, στην πρώτη παράγραφο των γεγονότων, η ιδιότητα της αιτήτριας ως εγγεγραμμένης εταιρείας, η οποία κατά πάντα ουσιώδη χρόνο προς την προσφυγή ασχολείτο και εξακολουθούσε να ασχολείται μεταξύ άλλων με τις αγοραπωλησίες ακινήτων.

Σχετική είναι και η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Ντίνος Κουπεπίδης ν. Δημοκρατίας (2003) 4 ΑΑΔ, 518, στην οποία αποφασίστηκε ότι ο αιτητής, επιχειρηματίας που αιτήθηκε την παραχώρηση άδειας εργασίας αλλοδαπών καλλιτέχνιδων, προκειμένου να εργαστούν στο μουσικοχορευτικό του κέντρο, στερείτο εννόμου συμφέροντος να προσβάλει την απορριπτική απόφαση του Λειτουργού Μεταναστεύσεως. Τέτοιο έννομο συμφέρον θα είχαν μόνο οι αλλοδαπές καλλιτέχνιδες και όχι ο εργοδότης τους. Στην πιο πάνω απόφαση το Δικαστήριο παρέπεμψε στο ακόλουθο απόσπασμα από παλαιότερη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Amanda Marga Ltd v. Republic (1985) 3 CLR 2583, σε σχέση με τον χαρακτηρισμό του εννόμου συμφέροντος του εκεί αιτητή, εργοδότη του αλλοδαπού που υπέβαλε μάλιστα την αίτηση για εργοδότηση σε έμμεσο συμφέρον:

“A question untouched by the parties but one I cannot overlook in the exercise of my powers under Article 146 of the Constitution, concerns the legitimacy of the interest of the applicants to prosecute the present recourse. Neither the Aliens and Immigration Law nor the Regulations made thereunder confer upon citizens of the Republic a right to employ aliens. The only right conferred by law is to aliens wishing to enter the country, a right to apply for entry coupled with a corresponding obligation on the part of the authorities to consider their application. Of course nothing prohibits the making of an application as in this case on behalf of an alien for entry. The fact that the application is made by a third person on behalf of the alien does not transfer any right in the representative, whoever he may be, whether a stranger or a prospective employer. Under Article 146.2 a direct personal interest is necessary in order to legitimize a party applying for the review of administrative action. The interest of the applicants in this case is indirect; it emanates from alleged violation of the right or interest of a third person, namely, Mr. Dacosta. Only he had a sufficient interest to seek the review of the decision of the Immigration Authorities denying him entry to the country.”

Σε απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Α.Ε. 2474, EPSILON ELECTROMECHANICAL LTD ΩΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΥ ΤΗΣ HAWKER SIDDELEY SWITCHGEAR LTD ν. ΑΡΧΗΣ ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟΥ ΚΥΠΡΟΥ (2000) 3 ΑΑΔ, 379, αποφασίστηκε ότι ήταν απαράδεκτη η καταχώριση προσφυγής από αντιπρόσωπο της εταιρείας που υπέβαλε την προσφορά, αφού στερείτο εννόμου συμφέροντος. Αποφασίστηκε πως δεν υπήρχε η αμεσότητα της συνδρομής του εννόμου συμφέροντος. Η συμμετοχή της αιτήτριας ήταν εντελώς τυπική, αφού διαβίβασε απλώς με επιστολή της την προσφορά της ξένης εταιρείας και η Αρχή Ηλεκτρισμού Κύπρου της κοινοποίησε την απόρριψη της προσφοράς. Ειδικότερα αναφέρθηκε πως δεν είναι αρκετή η σχέση ιδιωτικού δικαίου που επικαλέστηκε η αιτήτρια (αντιπρόσωπου–αντιπροσωπευόμενου) για να θεμελιωθεί το έννομο συμφέρον. Τέτοια διεύρυνση δεν είναι επιτρεπτή. Επίσης ότι δεν ήταν επιτρεπτό για το Δικαστήριο να τροποποιήσει τον τίτλο της προσφυγής για να αντικατασταθεί η αιτήτρια με την ξένη εταιρεία.

Παρά την κατάληξή μου περί έλλειψης εννόμου συμφέροντος της αιτήτριας εταιρείας, που οδηγεί σε απόρριψη της προσφυγής, θα επιληφθώ των λόγων ακυρώσεως για σκοπούς τελεσιδικίας των επίδικων θεμάτων.

Σύμφωνα με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως, ο καθ’ ου η αίτηση πλανήθηκε τόσο περί το Νόμο, όσο και περί τα πράγματα. Υποστήριξαν οι συνήγοροί της ότι ερμηνεύτηκε εσφαλμένα ο Νόμος και ειδικότερα το άρθρο 3, ειδικότερα η παράγραφος (α) της δεύτερης επιφύλαξης αυτού. Το κείμενο του άρθρου παραθέτω κατωτέρω, με τον τονισμό όπως έγινε από τους συνηγόρους στη γραπτή αγόρευση:

«Κηδεμόνας τουρκοκυπριακών περιουσιών

3. Ο Υπουργός διορίζεται με τον παρόντα Νόμο Κηδεμόνας των Τουρκοκυπριακών περιουσιών και τις διαχειρίζεται σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος Νόμου και ασκεί τις αρμοδιότητες που του χορηγούνται με τον παρόντα Νόμο διαρκούσης της έκρυθμης κατάστασης και μέχρις ότου επιτευχθεί τελική διευθέτηση του θέματος αυτού:

Νοείται ότι στα πλαίσια άσκησης της πιο πάνω εξουσίας του να διαχειρίζεται Τουρκοκυπριακές περιουσίες διαρκούσης της έκρυθμης κατάστασης, ο Υπουργός έχει επίσης εξουσία ως διαχειριστής, να άρει με δεόντως αιτιολογημένη απόφασή του και υπό τους κατά την κρίση του κατάλληλους όρους τη διαχείριση συγκεκριμένης Τουρκοκυπριακής περιουσίας ή μέρους αυτής, αφού λάβει υπόψη σε σχέση με τη διαχείριση τις συνθήκες και περιστάσεις της κάθε περίπτωσης και σταθμίσει όλους τους σχετικούς με το θέμα αυτό παράγοντες, περιλαμβανομένου του κατά πόσο ο Τουρκοκύπριος ιδιοκτήτης της περιουσίας ή οι κληρονόμοι ή οι διάδοχοί του στον τίτλο, ανάλογα με την περίπτωση, κατέχουν περιουσία που ανήκει σε Ελληνοκύπριο στις μη ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές:

Νοείται περαιτέρω ότι προσμετρούν θετικά σε άρση της διαχείρισης Τουρκοκυπριακής περιουσίας, μεταξύ άλλων, οι πιο κάτω παράγοντες:

(α) Ότι πρόκειται για τη διαχείριση περιουσίας που όταν περιήλθε στο καθεστώς διαχείρισής της από τον Κηδεμόνα ο Τουρκοκύπριος ιδιοκτήτης της περιουσίας είχε τη συνήθη διαμονή του στο εξωτερικό όπου είχε μεταβεί οποτεδήποτε πριν ή μετά την τουρκική εισβολή του 1974 και ο εν λόγω ιδιοκτήτης συνεχίζει να διαμένει εκεί ή επέστρεψε ή επιστρέφει από το εξωτερικό για μόνιμη εγκατάσταση στις ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές, ή προτίθεται να επιστρέψει στις εν λόγω περιοχές,

(β) ότι πρόκειται για τη διαχείριση περιουσίας που σε οποιοδήποτε χρόνο μετά που περιήλθε στο καθεστώς διαχείρισής της από τον Κηδεμόνα ο Τουρκοκύπριος ιδιοκτήτης της περιουσίας εγκαταστάθηκε μόνιμα και συνεχίζει αδιάλειπτα να είναι μόνιμα εγκατεστημένος στις ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές,

(γ) ότι η υπό διαχείριση περιουσία αφορά κατοικία στην οποία διέμενε ο Τουρκοκύπριος ιδιοκτήτης και κάτοχός της πριν την τουρκική εισβολή του 1974 και στην οποία προτίθεται να κατοικήσει προσερχόμενος από τις μη ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές για μόνιμη εγκατάσταση στις ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές».

Υποστηρίχθηκε ότι η πωλήτρια του ακινήτου δηλαδή η Sifa Selcuk Eroglulari εγκαταστάθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο το έτος 1993, ειδικότερα ότι από τον Δεκέμβριο του 1993 μέχρι και σήμερα είναι μόνιμος κάτοικος Λονδίνου και έχει αποκτήσει και την Αγγλική Υπηκοότητα. Πράγματι στον διοικητικό φάκελο περιέχεται και Δήλωση της εν λόγω ιδιοκτήτριας για τα ανωτέρω. Περαιτέρω ότι γεννήθηκε στην Μουτταγιάκα Λεμεσού το 1965 και το 1974 εγκαταστάθηκε στην κατεχόμενη Μουτταγιάκα Αμμοχώστου, απ’ όπου αναχώρησε για το Ηνωμένο Βασίλειο τον Δεκέμβριο του 1993 όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα, (βλ. ερυθρά 34-35 στον διοικητικό φάκελο).

Ο ισχυρισμός των δικηγόρων παραβλέπει το ρητό γράμμα του Νόμου και ως εκ τούτου απορρίπτεται. Το ακίνητο «περιήλθε στο καθεστώς διαχείρισής του από τον Κηδεμόνα» κατά την θέση του Νόμου σε ισχύ, δηλαδή την 26/4/1991. Κατά τον χρόνο εκείνο, τόσο η αρχική ιδιοκτήτρια του ακινήτου αποβιώσασα μητέρα της πωλήτριας («όταν περιήλθε….ο Τουρκοκύπριος ιδιοκτήτης της περιουσίας..», επομένως το έτος 1991 ιδιοκτήτης ήταν η μητέρα της πωλήτριας που ήταν εν ζωή μέχρι το 2008), αλλά ακόμα και η ίδια η πωλήτρια, μεταγενέστερα ιδιοκτήτρια, το 2011- αν ήθελε ερμηνευτεί όπως το ερμηνεύει η αιτήτρια εταιρεία – δεν είχαν ούτε η μία ούτε η άλλη την συνήθη διαμονή τους στο εξωτερικό, αλλά στις μη ελεγχόμενες από την Δημοκρατία περιοχές, δηλαδή στην κατεχόμενη Μουτταγιάκα Αμμοχώστου. Οι περιστάσεις, με δεδομένο το ρητό γράμμα του Νόμου, δεν επέτρεπαν να προσμετρήσουν θετικά στην κρίση του Κηδεμόνα για άρση της διαχείρισης της Τουρκοκυπριακής περιουσίας. Επομένως χωρίς έννομο συμφέρον προβλήθηκε ο λόγος αυτός ακυρώσεως, αφού η πρόνοια αυτή του άρθρου 3 δεν μπορούσε να έχει εφαρμογή στην περίπτωση της Τουρκοκύπριας ιδιοκτήτριας του ακινήτου, που συμφώνησε την πώλησή του.

Ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως, περί του ότι η επίδικη απόφαση στερείται αιτιολογίας, επίσης απορρίπτεται. Οι συνήγοροι της αιτήτριας ισχυρίστηκαν ότι δεν λήφθηκε καθόλου υπόψη ότι η πωλήτρια και ιδιοκτήτης του ακινήτου βρίσκεται εγκατεστημένη μόνιμα στο Λονδίνο από το 1993. Όπως έχω εξηγήσει, το γεγονός αυτό δεν προσδίδει δικαίωμα στην εφαρμογή της παραγράφου (α) της δεύτερης επιφύλαξης του άρθρου 3 του Νόμου. Η παράλειψη αναφοράς στο γεγονός αυτό στην αιτιολογία της απόφασης, δεν επιδρά στο κύρος της, αφού η εν λόγω Τουρκοκύπρια δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις που τάχθηκαν από το νομοθέτη. Δεν αποδείχτηκε από την αιτήτρια κανένα έννομο συμφέρον της ιδιοκτήτριας, τέτοιο δηλαδή που να εδράζεται σε δικαίωμά της που να πηγάζει ή να προστατεύεται από το Νόμο, (Ν. 139/91).

Για όλους τους ανωτέρω λόγους, η προσφυγή απορρίπτεται με €1400 έξοδα, υπέρ του καθ’ ου η αίτηση και εναντίον της αιτήτριας. Η προσβληθείσα διοικητική απόφαση επικυρώνεται.

Μ.Καλλιγέρου, ΠΔΔ.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο