Administrative Court annuls social assistance denial due to insufficient disability assessment under Article 146 of the Constitution.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Administrative Court annulled the Ministry of Labour's decision denying public assistance to a ten-year-old child with autism spectrum disorder. The applicant argued the child's condition constituted a disability under the Social Assistance Law, while the Ministry claimed the child did not meet the statutory definition. The court ruled that the administrative body failed to conduct a sufficient comparative analysis against a typical peer, violating constitutional due process requirements.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArticle 146 of the Constitution; Article 2 of the Social Assistance Law: The administrative body must conduct a comprehensive comparative analysis against a typical peer of the same age to determine if a condition substantially limits normal life activities, and failure to do so renders the decision void.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Πατάτας Aντώνιος ν. Δημοκρατίας (1990) 3 ΑΑΔ 248
Motorways Ltd ν. Υπουργού Οικονομικών και Άλλου (1999) 3 ΑΑΔ 447
ΑΝΤΡΗ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΕΥΗΜΕΡΙΑΣ ΚΑΙ/Ή ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΕΥΗΜΕΡΙΑΣ, Υπόθεση Αρ. 1906/2012, 2/9/2014, ECLI:CY:AD:2014:D629
Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Ν. 95(I)/2000 - Ο περί Φόρου Προστιθέμενης Αξίας Νόμος του 2000
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2017:371
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
(Υπόθεση Αρ. 53/2014)
31 Οκτωβρίου, 2017
[Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ, ανήλικος δια των γονέων και κηδεμόνων αυτού, Αυξέντη Ευαγγέλου και Ανδρεάνας Αποστόλου
Αιτητής,
-και-
ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ
ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ
Καθ’ ων η αίτηση.
Μ. Μαντοβάνη (κα), για Μαντοβάνης & Μαντοβάνη, για τον αιτητή.
Ι. Ιακωβίδου (κα), για τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για τους καθ’ ων η αίτηση.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ-ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ: Με την παρούσα προσφυγή, ο αιτητής προσβάλλει τη νομιμότητα της απόφασης των καθ’ ων η αίτηση, η οποία του κοινοποιήθηκε στις 30/10/2013, με την οποία απέρριψαν το αίτημα του για παροχή δημόσιου βοηθήματος, κρίνοντας τον ότι δεν εμπίπτει στον όρο “ανάπηρος”, σύμφωνα με το άρθρο 2 των περί Δημοσίων Βοηθημάτων και Υπηρεσιών Νόμου.
Το ιστορικό και τα γεγονότα της περίπτωσης, είναι σε συντομία τα ακόλουθα:
Όπως αναφέρεται στην ένσταση των καθ’ ων η αίτηση, στις 17/1/2013, οι γονείς του ανήλικου Διονύση Ευαγγέλου δέκα ετών, υπέβαλαν αίτηση για παροχή δημόσιου βοηθήματος σε ανήλικα ανάπηρα άτομα, προσκομίζοντας ιατρική βεβαίωση από Παιδοψυχίατρο των Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας ημερομηνίας 9/1/2013, σύμφωνα με την οποία ο αιτητής παρουσιάζει μαθησιακές δυσκολίες και δυσκολίες στην επικοινωνία, κοινωνική κατανόηση και αλληλεπίδραση, δυσκολίες οι οποίες εντάσσονται στο πλαίσιο της Διαταραχής Αυτιστικού Φάσματος.
Στις 28/5/2013, η αρμόδια Λειτουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών, κατόπιν επίσκεψης που πραγματοποίησε στην κατοικία του αιτητή, εισηγήθηκε την έγκριση του αιτητή ως ανάπηρο άτομο, με βάση τις ερμηνευτικές διατάξεις του άρθρου 2 του σχετικού Νόμου. Η Συντονίστρια δεν συμφώνησε και στις 17/6/2013, απέρριψε την εισήγηση της Λειτουργού. Στις 8/7/2013, η αίτηση απερρίφθη και στις 9/7/2013 ενημερώθηκε ο πατέρας του αιτητή, ο οποίος στις 24/7/2013 υπέβαλε γραπτή ένσταση.
Στις 26/7/2013, η περίπτωση παραπέμφθηκε στην Συμβουλευτική Πολυθεματική Ομάδα για επαναξιολόγηση και κατόπιν εξέτασης του αιτητή στις 20/9/2013, υπεβλήθη η έκθεση της Συμβουλευτικής Πολυθεματικής Ομάδας σύμφωνα με την οποία ο αιτητής δεν μπορεί να θεωρηθεί ανάπηρο άτομο για σκοπούς παροχής δημόσιου βοηθήματος. Στις 8/10/2013, η Διευθύντρια Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας συμφώνησε με την πιο πάνω σύσταση και απέρριψε την αίτηση. Η πιο πάνω απόφαση, κοινοποιήθηκε στον πατέρα του αιτητή, δι’ επιστολής των καθ’ ων η αίτηση ημερομηνίας 30/10/2013.
Η ευπαίδευτη συνήγορος για τον αιτητή, προβάλλει ότι κατά την 19/7/2011, η Επαρχιακή Επιτροπή Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης Λευκωσίας του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού, είχε αποφασίσει την παραπομπή του αιτητή σε αξιολόγηση, προκειμένου να του παρασχεθεί, αν χρειαζόταν, ιδιαίτερη βοήθεια. Προς τούτο δε, είχε αποφασίσει τη σύσταση Συμβουλευτικής Πολυθεματικής Ομάδας για να αξιολογήσει τον αιτητή, η οποία αποτελείτο από Λογοπαθολόγο, Εκπαιδευτικό Ειδικής Εκπαίδευσης, Εκπαιδευτικό Τμήματος και Εκπαιδευτικό Ψυχολόγο.
Όπως υποστηρίζει η συνήγορος του αιτητή, ο ανήλικος αξιολογήθηκε και ετοιμαστήκαν σχετικές αξιολογήσεις από τους ειδικούς, οι οποίες υποστηρίζουν τη θέση ότι ο ανήλικος είναι ανάπηρο άτομο, εν τη εννοία του άρθρου 2 του σχετικού Νόμου, οι οποίες αγνοήθηκαν από τους καθ’ ων η αίτηση. Ιδιαιτέρως, η ευπαίδευτη συνήγορος για τον αιτητή, παραπέμπει σε σχετική έκθεση της Εκπαιδευτικού Ψυχολόγου, η οποία συντάχθηκε στις 7/11/2011 και λήφθηκε στο Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού στις 7/1/2012.
Όπως υποστηρίζει, πρόκειται για έκθεση η οποία ετοιμάστηκε μετά από έρευνα διάρκειας τουλάχιστον 19 ημερών που περιλάμβανε, μεταξύ άλλων, συνεντεύξεις με την μητέρα του ανήλικου και με εκπαιδευτικούς, κλινική παρατήρηση του παιδιού στη τάξη και στο χώρο της αυλής του σχολείου, ερωτηματολόγια, χορήγηση κλιμάκων νοημοσύνης, με καταληκτικό συμπέρασμα στην έκθεση, ότι η διαταραχή του ανήλικου επηρεάζει εξ’ ολοκλήρου την κοινωνική του λειτουργικότητα καθιστώντας την ιδιαίτερα δύσκολη.
Η συνήγορος του αιτητή, παραπέμπει επίσης στην ιατρική βεβαίωση ημερομηνίας 9/1/2013 που εκδόθηκε από τον Παιδοψυχίατρο των Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας του Υπουργείου Υγείας, ο οποίος μεταξύ άλλων αναφέρει ότι ο αιτητής παρουσιάζει μαθησιακές και κοινωνικές δυσκολίες, οι οποίες εντάσσονται στο πλαίσιο της Διαταραχής Αυτιστικού Φάσματος (Asperger). Στη βάση δε των πιο πάνω αξιολογήσεων και βεβαιώσεων, η αρμόδια Λειτουργός, στις 28/5/2013, εισηγήθηκε την έγκριση του αιτητή ως ανάπηρο άτομο, εισήγηση με την οποία στη συνέχεια διαφώνησαν η Συντονίστρια και η Διευθύντρια Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας, απορρίπτοντας την αίτηση του αιτητή, χωρίς επαρκή διερεύνηση όλων των ουσιωδών στοιχειών και με ανεπαρκή αιτιολογία.
Η ευπαίδευτη συνήγορος για τους καθ’ ων η αίτηση, εγείρει καταρχήν προδικαστική ένσταση, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση η οποία είναι ημερομηνίας 30/10/2013, καταχωρήθηκε εκπρόθεσμα στις 16/1/2014, δηλαδή μετά από 78 ημέρες από την παραλαβή. Προβάλλει επίσης, ότι με την γραπτή αγόρευση στην οποία επισυνάπτονται ως παραρτήματα διάφορα έγγραφα, επιδιώκεται η προσαγωγή μαρτυρίας, η οποία διαφοροποιεί και μεταβάλλει το περιεχόμενο των στοιχείων των φακέλων που ήταν ενώπιον των καθ’ ων η αίτηση κατά την έκδοση της απόφασης, κάτι το οποίο αποδοκιμάζεται από τη νομολογία.
Επί της ουσίας, η ευπαίδευτη συνήγορος για τους καθ’ ων η αίτηση, υπεραμύνεται της νομιμότητας της προσβαλλόμενης απόφασης, υποστηρίζοντας ότι αυτή λήφθηκε μετά από δέουσα έρευνα και με επαρκή αιτιολογία. Ειδικότερα, σε σχέση με την έκθεση της Εκπαιδευτικής Ψυχολόγου που συντάχθηκε στις 7/11/2011, η ευπαίδευτη συνήγορος για τους καθ’ ων η αίτηση, προβάλλει ότι αυτή λήφθηκε υπόψη από τους καθ’ ων η αίτηση, όπως προκύπτει από επιστολή των καθ’ ων η αίτηση ημερομηνίας 20/7/2016, την οποία επισυνάπτει στην γραπτή της αγόρευση ως Παράρτημα Α και η οποία όπως υποστηρίζει, ήταν ενώπιον του διοικητικού οργάνου κατά την έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης.
Έχω εξετάσει τις εκατέρωθεν θέσεις των ευπαιδεύτων συνηγόρων και προέχει η εξέταση της προδικαστικής ένστασης των καθ’ ων η αίτηση περί εκπροθέσμου της προσφυγής, το οποίο ως θέμα δημόσιας τάξης, εξετάζεται αυτεπάγγελτα από το Δικαστήριο.
Η προσβαλλόμενη απόφαση κοινοποιήθηκε στον αιτητή με επιστολή ημερομηνίας 30/10/2013 και δεν έχω εντοπίσει στον διοικητικό φάκελο οποιανδήποτε ένδειξη ότι αυτή, είτε δόθηκε δια χειρός στους γονείς του ανήλικου, είτε ότι στάληκε με συστημένο ταχυδρομείο. Σημειώνεται ότι η προθεσμία των 75 ημερών από την σύνταξη της πιο πάνω επιστολής, έληγε στις 13/1/2014 και η προσφυγή κατεχωρήθη στις 16/1/2014, δηλαδή τρεις μέρες αργότερα.
Σύμφωνα με την νομολογία, όπου η διοικητική πράξη δεν δημοσιεύεται, η προθεσμία αρχίζει να τρέχει από το χρονικό σημείο που ο διοικούμενος έλαβε πλήρη γνώση της πράξης. Εκείνος δε που προβάλλει τον ισχυρισμό περί εκπροθέσμου, θα πρέπει να τον τεκμηριώσει (βλ. Πατάτας v. Δημοκρατίας (1990) 3 ΑΑΔ 248). Εν προκειμένω και με το δεδομένο ότι η επιστολή στάληκε με σύνηθες ταχυδρομείο και όχι συστημένο, θεωρείται κατά τεκμήριο και κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων, ότι έχει φθάσει στον προορισμό της εντός ευλόγου χρόνου και κατ’ επέκταση η προσφυγή καταχωρήθηκε εμπρόθεσμα (βλ. Ελευθερίας Χατζηγιάννη v. Κυπριακής Δημοκρατίας, υπόθεση αρ. 914/2004, ημερομηνίας 30/9/2015). Συνεπώς, η συναφής προδικαστική ένσταση των καθ’ ων η αίτηση απορρίπτεται.
Εξετάζοντας την ουσία της υπόθεσης, κρίνω ότι ευσταθούν οι ισχυρισμοί του αιτητή περί έλλειψης δέουσας έρευνας και επαρκούς αιτιολογίας.
Στο Παράρτημα Α στην γραπτή αγόρευση των καθ’ ων η αίτηση, γίνεται παραδοχή, ότι η Συμβουλευτική Πολυθεματική Ομάδα, κατά την ημερομηνία εξέτασης του αιτητή, είχε ενώπιον της, μεταξύ άλλων, την “Έκθεση Σχολικού Ψυχολόγου ημερομηνίας 7/11/2011”. Στην έκθεση αυτή, την οποία έντονα η συνήγορος του αιτητή επικαλείται ως υποστηρικτική της θέση της ότι ο αιτητής είναι ανάπηρο άτομο, εν την εννοία του άρθρου 2 του σχετικού Νόμου, αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι, “η διαταραχή, επηρεάζει αρνητικά και εξ ολοκλήρου την κοινωνική του λειτουργικότητα καθιστώντας την ιδιαίτερα δύσκολη”.
Έχω διεξέλθει τους διοικητικούς φακέλους που κατατέθηκαν κατά το στάδιο των Διευκρινήσεων και έχω εντοπίσει την “Έκθεση Σχολικού Ψυχολόγου”, η οποία συντάχθηκε στις 7/11/2011. Ωστόσο, η εν λόγω έκθεση δεν είναι κατατεθειμένη ολοκληρωμένη, κατά τρόπο ώστε να δημιουργούνται αμφιβολίες αν το διοικητικό όργανο είχε τελικά ενώπιον του την πλήρη εικόνα του αιτητή, όπως αυτή προέκυπτε από την έκθεση. Ειδικότερα, ενώ η εν λόγω έκθεση, όπως αυτή έχει επισυναφθεί στην γραπτή αγόρευση του αιτητή, είναι οκτασέλιδη και η τελευταία σελίδα υπογράφεται από την κα Αντιγόνη Χρίστου, Εκπαιδευτική Ψυχολόγο, Επόπτη και τον κ. Γιώργο Πογιατζή, Εποπτευόμενο Ψυχολόγο, στον διοικητικό φάκελο είναι τετρασέλιδη και χωρίς αυτή να υπογράφεται.
Συνεπώς, ενώ υπάρχει παραδοχή εκ μέρους των καθ’ ων η αίτηση ότι η Συμβουλευτική Πολυθεματική Ομάδα “κατά την ημερομηνία εξέτασης του αιτητή, είχε ενώπιον της τα πιο κάτω έγγραφα, πιστοποιητικά και βεβαιώσεις”, μεταξύ αυτών και την εν λόγω έκθεση, αυτή είναι ελλιπής και δεν αποδίδεται στην ολότητα του το περιεχόμενο της εν λόγω έκθεσης. Πρόσθετα, η ύπαρξη της εν λόγω έκθεσης στον διοικητικό φάκελο, κατά παραδοχή της συνηγόρου των καθ’ ων η αίτηση, καταρρίπτει και την θέση της ότι πρόκειται για προσπάθεια αλλοίωσης εκ μέρους του αιτητή του διοικητικού φακέλου με προσκόμιση μαρτυρίας.
Ανεξαρτήτως όμως αυτού, δεν φαίνεται από το σύνολο των στοιχείων που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, ότι διερευνήθηκαν με επάρκεια όλα τα ουσιώδη στοιχεία της συγκεκριμένης περίπτωσης.
Στην εν λόγω έκθεση και όπως αυτή είναι κατατεθειμένη στο διοικητικό φάκελο, περιέχονται ως συμπεράσματα, δεδομένα τα οποία έχρηζαν περαιτέρω διερεύνησης από τους καθ’ ων η αίτηση. Η αναφορά στην έκθεση, ότι σύμφωνα με τα αποτελέσματα η διαταραχή του ανήλικου, ο οποίος βρίσκεται “στο φάσμα των διάχυτων αναπτυξιακών διαταραχών, και πιο συγκεκριμένα φαίνεται να εντάσσεται στο προφίλ των παιδιών με Διαταραχή Asperger” και ότι “επηρεάζει αρνητικά και εξ ολοκλήρου την κοινωνική του λειτουργικότητα καθιστώντας την ιδιαίτερα δύσκολη”, θα έπρεπε να είχε απασχολήσει τους καθ’ ων η αίτηση και θα έπρεπε να είχαν αιτιολογήσει την διαφορετική τους άποψη.
Το ίδιο θα έπρεπε να είχε συμβεί και σε σχέση με την διαφορετική άποψη που η Συντονίστρια και ακολούθως η Διευθύντρια των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας εξέφρασαν στην εισήγηση της αρμόδιας Λειτουργού Κοινωνικών Υπηρεσιών ημερομηνίας 28/5/2013, για έγκριση αναπηρικών ωφελημάτων στον αιτητή, ως ανάπηρου ατόμου, εν τη εννοία του άρθρου 2 του σχετικού Νόμου.
Η απλή αναφορά ότι “το ιατρικό πιστοποιητικό δεν φαίνεται να δίνει σαφή εικόνα εάν το παιδί εμπίπτει στον όρο ανάπηρο άτομο σύμφωνα με τη Νομοθεσία”, δεν συνιστά επαρκή αιτιολογία και δεν αποδεικνύει ότι διερευνήθηκε σε βάθος η περίπτωση του αιτητή, λαμβανομένου υπόψη ότι στην σχετική Ιατρική βεβαίωση ημερομηνίας 9/1/2013, αναφερόταν ότι “το παιδί παρουσιάζει δυσκολίες στην κοινωνική κατανόηση, την αλληλεπίδραση, την επικοινωνία καθώς και διαφόρου τύπου μαθησιακές δυσκολίες” και ότι “οι πιο πάνω δυσκολίες του παιδιού εντάσσονται στο πλαίσιο Διαταραχής Αυτιστικού Φάσματος (Asperger)”. Οι πιο πάνω αναφορές, κατά την κρίση μου, δεν ταξινομούν τον ανήλικο κατ’ ανάγκη εκτός του όρου ανάπηρου.
Σύμφωνα με το άρθρο 2 του σχετικού Νόμου (Ν.95(Ι)/2000):
″«ανάπηρος» σημαίνει άτομο το οποίο εκ γενετής ή λόγω γεγονότος που του συνέβηκε πριν συμπληρώσει το 65ο έτος της ηλικίας του, παρουσιάζει οποιασδήποτε μορφής ανεπάρκεια ή μειονεξία, η οποία προκαλεί μόνιμο ή απροσδιόριστης διάρκειας σωματικό, διανοητικό ή ψυχικό περιορισμό σ’ αυτό και η οποία, λαμβάνοντας υπόψη το ιστορικό και άλλα προσωπικά στοιχεία του εν λόγω ατόμου, μειώνει ουσιωδώς ή αποκλείει τη δυνατότητα εκτέλεσης μιας ή περισσοτέρων δραστηριοτήτων ή λειτουργιών που θεωρούνται ως φυσιολογικές και ουσιώδεις για την ποιότητα ζωής κάθε ατόμου της ίδιας ηλικίας που δεν παρουσιάζει τέτοια ανεπάρκεια ή μειονεξία″.
Κατά συνέπεια, η σύγκριση που θα πρέπει να γίνεται με βάση τις πρόνοιες του Νόμου, είναι με άτομο της ίδιας ηλικίας που δεν παρουσιάζει οποιασδήποτε μορφής ανεπάρκεια ή μειονεξία και το οποίο μπορεί να λειτουργήσει φυσιολογικά, αλλά και να έχει την ποιότητα ζωής που αναμένεται για άτομο της ηλικίας εκείνης.
Το ζητούμενο στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι η διερεύνηση του κατά πόσο η ανεπάρκεια ή η μειονεξία και τα προβλήματα συμπεριφοράς του ανήλικου, όπως αυτά περιεγράφηκαν ανωτέρω, του προκαλούν οποιοδήποτε περιορισμό που να μειώνει ουσιωδώς τις φυσιολογικές δραστηριότητες και λειτουργίες για την ποιότητα ζωής ενός δεκάχρονου (βλ. Άντρη Κυριάκου ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2014:D629, υπόθεση αρ. 1906/2012, ημερομηνίας 2/9/2014, Σουζάνα Δεμουρτσίδου v. Κυπριακής Δημοκρατίας, υπόθεση αρ. 5808/2013, ημερομηνίας 10/2/2016).
Επ’ αυτού, χαρακτηριστικό είναι το πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση του έντιμου Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Ναθαναήλ στην υπόθεση αρ. 1168/2013, Ζήνωνας Ιωάννου και Κυπριακής Δημοκρατίας, ημερομηνίας 30/4/2015:
«Η σύγκριση που πρέπει να γίνεται με βάση τον ορισμό στο άρθρο 2, είναι με άτομο της ίδιας ηλικίας που δεν παρουσιάζει οποιασδήποτε μορφής ανεπάρκεια ή μειονεξία και το οποίο μπορεί να λειτουργεί φυσιολογικά και να έχει την ποιότητα ζωής που αναμένεται για το άτομο της ηλικίας εκείνης. Αυτό σημαίνει εκπαιδευτικά, λειτουργικά, αλλά και εργασιακά να μπορεί ή να μπορούσε να είναι στο επίπεδο ατόμων ανάλογης ηλικίας χωρίς προβλήματα».
Τα όσα αναφέρονται ως αιτιολογία απόρριψης της αίτησης του αιτητή, δεν διαφωτίζουν αν έχουν διερευνηθεί με επάρκεια οι πιο πάνω παράμετροι. Σύμφωνα με τη νομολογία μας, δέουσα έρευνα είναι αυτή που λαμβάνει υπόψη όλα τα ουσιώδη γεγονότα και επεκτείνεται σε οτιδήποτε δυνατό να προσμετρήσει στη λήψη της απόφασης (Motorways Ltd v. Δημοκρατίας (1999) 3 Α.Α.Δ. 447).
Στην προκείμενη περίπτωση, στη βάση των όσων έχουν εκτεθεί ανωτέρω, δεν φαίνεται να έγινε επαρκής έρευνα και η αιτιολογία που προβάλλεται για απόρριψη της αίτησης για παροχή δημόσιου βοηθήματος, κρίνεται ελλιπής.
Υπό το φως των πιο πάνω, η προσφυγή επιτυγχάνει και η προσβαλλόμενη απόφαση ακυρώνεται.
Επιδικάζονται εναντίον των καθ’ ων η αίτηση και υπέρ του αιτητή €1300 έξοδα, πλέον Φ.Π.Α.
Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο