Administrative court cancels minister's decision for failing to hold prior hearing before firearm registration refusal.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Administrative Court of Cyprus cancelled the Minister of Justice's refusal to register an automatic air pistol. The applicant argued the Minister violated Article 48(3) of the Weapons Law by not holding a prior hearing, while the government contended written submissions sufficed. The court ruled that the mandatory language of the statute requires a prior hearing regardless of prior written arguments.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArticle 48(3) of the Weapons Law 2004; The Minister of Justice is legally obligated to summon the applicant for a prior hearing before refusing firearm registration, even if written submissions were previously made.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Ν. 113(I)/2004 - Ο περί Πυροβόλων και Μη Πυροβόλων Όπλων Νόμος του 2004
Ν. 158(I)/1999 - Ο περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμος του 1999
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2017:333
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
Υπόθεση αρ. 720/2015
29 Σεπτεμβρίου, 2017
[Α. ΖΕΡΒΟΥ, Δ.Δ.Δ]
Αναφορικά με το Άρθρο 146 του Συντάγματος
Μεταξύ:
ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΚΥΝΗΓΟΥ
Αιτητής,
ΚΑΙ
ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ
ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΤΑΞΕΩΣ
Καθ’ ης η αίτηση.
Α. Πατσαλίδης, για τον αιτητή
Τ. Ιακωβίδου (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για την καθ’ ης η αίτηση.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
Α. Ζερβού, Δ.Δ.Δ.: Με την παρούσα προσφυγή ο αιτητής αμφισβητεί τη νομιμότητα της απόφασης του Υπουργού Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως, η οποία του κοινοποιήθηκε με επιστολή ημερομηνίας 04.05.2015 και με την οποία απορρίφθηκε η προσφυγή του αιτητή εναντίον της απόφασης του Αρχηγού Αστυνομίας, ημερομηνίας 25.08.2014, να μην εγγράψει, δυνάμει των προνοιών του περί Πυροβόλων και Μη Πυροβόλων Όπλων Νόμου του 2004 (Ν.113(Ι)/2004), πιστόλι μάρκας KWC Μοντέλο Μ92.
Όπως προκύπτει από την παράθεση των γεγονότων στην Ένσταση της καθ’ ης η αίτηση και το διοικητικό φάκελο της υπόθεσης, στις 20.06.2014 προσήλθε στο Γραφείο Πυροβόλων και Μη Πυροβόλων Όπλων της Αστυνομικής Διεύθυνσης Λευκωσίας ο αιτητής (οπλοπώλης αριθμός 59) και παρουσίασε για εγγραφή ένα αεροβόλο πιστόλι μάρκας KWC Μοντέλο M92. Κατά τον έλεγχο του όπλου, δημιουργήθηκε υποψία ότι επρόκειτο για πιστόλι, το οποίο μπορούσε να ρίξει περισσότερες από μία βολή με μόνο ένα πάτημα της σκανδάλης και για το λόγο αυτό ζητήθηκε από τον αιτητή να παραδώσει το πιστόλι για βαλλιστικό έλεγχο, πράγμα το οποίο αυτός έπραξε, ώστε να εξεταστεί και να δοθούν ανάλογες οδηγίες κατά πόσον τα συγκεκριμένα όπλα μπορούν να εγγραφούν, δυνάμει της σχετικής νομοθεσίας.
Στο σχετικό πόρισμα του πραγματογνώμονα της Υπηρεσίας Εγκληματολογικών Ερευνών καταγράφεται ότι το επίδικο πιστόλι συνιστά αυτόματο[1] αεροβόλο πιστόλι και, για το λόγο αυτό, ο Αρχηγός Αστυνομίας έδωσε οδηγίες για τη μη εγγραφή του.
Με επιστολή, ημερομηνίας 25.08.2014, ο αιτητής ενημερώθηκε για τα αποτελέσματα των εξετάσεων και για την απόφαση του Αρχηγού Αστυνομίας να δώσει οδηγίες για μη εγγραφή του επίδικου πιστολιού, κατ’ επίκληση των προνοιών του άρθρου 22(1)(β) του Ν.113(Ι)/2004. Περαιτέρω, ο αιτητής ενημερώθηκε για το δικαίωμα προσφυγής, δυνάμει του άρθρου 48 του Ν.113(Ι)/2004, ενώπιον του Υπουργού Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως, δικαίωμα το οποίο άσκησε με σχετική επιστολή του ημερομηνίας 12.09.2014, με την οποία ζητούσε την ακύρωση της απόφασης του Αρχηγού θεωρώντας την ως παράνομη.
Ο Υπουργός Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως, αφού ζήτησε και εξασφάλισε τις απόψεις του Αρχηγού Αστυνομίας, συμφώνησε με την απόφασή του να αρνηθεί την εγγραφή του επίδικου πιστολιού και οποιουδήποτε άλλου αεροβόλου όπλου μπορεί να λειτουργήσει ως αυτόματο ή ημιαυτόματο.
Η εν λόγω απόφαση του Υπουργού Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως κοινοποιήθηκε στον αιτητή με επιστολή, ημερομηνίας 04.05.2015 και εναντίον αυτής στρέφεται η παρούσα Προσφυγή.
Στα πλαίσια της γραπτής αγόρευσης της ευπαιδεύτου δικηγόρου της καθ’ ης η αίτηση, εγείρεται προδικαστική ένσταση ότι «ο αιτητής επιδιώκει ακύρωση μη εκτελεστής διοικητικής πράξης και συγκεκριμένα ότι η προσβαλλόμενη πράξη αφορά αρνητική πράξη της διοίκησης». Σημειώνεται ότι, η εν λόγω προδικαστική ένσταση δεν είχε εγερθεί στην Ένσταση της καθ’ ης η αίτηση και, ως εκ τούτου, ο ευπαίδευτος δικηγόρος του αιτητή απαντά σε αυτήν, στα πλαίσια της απαντητικής του αγόρευσης, υποστηρίζοντας ότι η προσβαλλόμενη απόφαση συνιστά μία καθόλα εκτελεστή διοικητική πράξη, παραδεκτώς προσβαλλόμενη με την παρούσα Προσφυγή.
Εξετάζοντας κατά πρώτον - εφόσον τυχόν αποδοχή της θα είναι καταλυτική για την τύχη της παρούσας προσφυγής - την ανωτέρω προδικαστική ένσταση και συγκεκριμένα τη νομολογία, επί της οποίας επιδιώκεται η υποστήριξη αυτής, διαπιστώνεται μία προφανής παρανόηση μεταξύ, αφενός, των γενικών αρχών του διοικητικού δικαίου ως προς το πότε μία πράξη της διοίκησης αποτελεί εκτελεστή διοικητική πράξη και, αφετέρου, της πάγιας νομολογίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στην οποία μάλιστα γίνεται και εκτενής αναφορά, σε σχέση με τη μη δυνατότητα αναστολής από το Δικαστήριο της ισχύος αρνητικής πράξης της διοίκησης σε περίπτωση καταχώρησης αίτησης για έκδοση προσωρινού διατάγματος.
Ενώπιον του Δικαστηρίου δεν εκκρεμεί οποιαδήποτε αίτηση για παροχή προσωρινής θεραπείας, ώστε να τυγχάνουν εφαρμογής οι νομολογιακές αρχές, στις οποίες η πλευρά της καθ’ ης η αίτηση παραπέμπει. Η δε εξέταση και απόρριψη, προβλεπόμενης από σχετική νομοθεσία, ιεραρχικής προσφυγής ή ένστασης, την οποία ο ενδιαφερόμενος διοικούμενος έχει δεόντως υποβάλει, ως ο αιτητής στην παρούσα υπόθεση, οδηγεί στην έκδοση εκτελεστής διοικητικής πράξης, καθοριστικής των δικαιωμάτων του διοικουμένου και, ως εκ τούτου, παραδεκτώς προσβλητής με προσφυγή ενώπιον αναθεωρητικού δικαστηρίου.
Συνακόλουθα, η προδικαστική ένσταση της καθ’ ης η αίτηση απορρίπτεται ως αβάσιμη.
Εξειδικεύοντας και περιορίζοντας, στα πλαίσια της γραπτής αγόρευσης του ευπαιδεύτου δικηγόρου του, τους εγειρόμενους στην προσφυγή λόγους ακύρωσης, ο αιτητής ισχυρίζεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση έχει ληφθεί κατά παράβαση των προνοιών του Ν.113(Ι)/2004[2] και του Ν. 158(Ι)/99[3], είναι αποτέλεσμα νομικής πλάνης, παράβασης των αρχών της φυσικής δικαιοσύνης, των αρχών της χρηστής διοίκησης και της αρχής της ισότητας και στερείται ορθής αιτιολογίας και/ή η αιτιολογία της είναι λανθασμένη.
Στα πλαίσια της δικής της γραπτής αγόρευσης, η ευπαίδευτη δικηγόρος της καθ’ ης η αίτηση, υποστηρίζει τη νομιμότητα και την ορθότητα της προσβαλλόμενης απόφασης, απορρίπτοντας όλους τους εγειρόμενους από τον αιτητή ισχυρισμούς.
Έχοντας μελετήσει τις εκατέρωθεν θέσεις, θεωρώ ότι προέχει η εξέταση του ισχυρισμού του αιτητή περί παραβίασης του άρθρου 48(3) του Ν.113(Ι)/2004 και των αρχών της φυσικής δικαιοσύνης.
Το άρθρο 48 του Ν.113(Ι)/2004 προβλέπει συγκεκριμένα τα ακόλουθα (η έμφαση του Δικαστηρίου):
«48.-(1) Σε περίπτωση που ο Αρχηγός Αστυνομίας αρνείται να εκδώσει, ανακαλέσει ή τροποποιήσει την άδεια ή πιστοποιητικό ή δελτίο που αναφέρεται σε οποιοδήποτε από τα άρθρα 5, 7, 13, 18, 22, 23, 24, 26 και 29 ή έγκριση που αναφέρεται στα άρθρα 15 ή 17, υποχρεούται να επιδώσει γραπτή ειδοποίηση στο ενδιαφερόμενο πρόσωπο, για την πρόθεσή του αυτή, στην οποία να αναφέρει τους λόγους της ενέργειάς του και να γνωστοποιεί τα δικαιώματα που του παρέχονται δυνάμει του εδαφίου (2).
(2) Το πρόσωπο, στο οποίο επιδίδεται ειδοποίηση δυνάμει του εδαφίου (1) έχει δικαίωμα προσφυγής ενώπιον του Υπουργού εντός τριάντα ημερών από την κοινοποίηση της απόφασης του Αρχηγού για άρνηση, ανάκληση ή τροποποίηση.
(3) Ο Υπουργός εκδίδει δεόντως αιτιολογημένη απόφαση εντός σαράντα πέντε ημερών από την ημερομηνία ασκήσεως της προσφυγής. Πριν προβεί στην έκδοση της απόφασής του, ο Υπουργός καλεί τον ενδιαφερόμενο να προβεί σε γραπτές και, εφόσον το επιθυμεί, προφορικές παραστάσεις. Ο Υπουργός λαμβάνει υπόψη τις παραστάσεις αυτές.».
Από τη ρητή διατύπωση της ανωτέρω νομοθετικής πρόνοιας, προκύπτει ότι, σε αντίθεση με τη δυνητική διατύπωση άλλων νομοθετικών διατάξεων, οι οποίες καθιερώνουν το δικαίωμα υποβολής ιεραρχικής προσφυγής ή ένστασης εναντίον μιας διοικητικής πράξης επιτρέποντας στο αποφασίζον επί της προσφυγής ή ένστασης όργανο, κατά την κρίση του, να καλέσει ή όχι τον προσφεύγοντα ή ενιστάμενο σε προηγούμενη ακρόαση, στο άρθρο 48(3) του Ν.113(Ι)/2004 δεν χρησιμοποιείται το ίδιο ή παρόμοιο λεκτικό.
Η διάταξη είναι σαφής και η διατύπωση, την οποία ο νομοθέτης επέλεξε να χρησιμοποιήσει, επιτακτική («καλεί»). Το δυνητικό μέρος της διάταξης δεν αφορά στο κατά πόσον θα δοθεί ή όχι το δικαίωμα ακρόασης στον προσφεύγοντα αλλά στο κατά πόσον η εν λόγω υποχρεωτική παροχή του δικαιώματος, θα περιοριστεί στην υποβολή γραπτών παραστάσεων ή θα δοθεί επιπλέον δικαίωμα και προφορικής ακρόασης.
Σημειώνεται ότι η ευπαίδευτη δικηγόρος της καθ’ ης η αίτηση, στα πλαίσια της γραπτής της αγόρευσης, αναγνωρίζει ότι το δικαίωμα προηγούμενης ακρόασης παρέχεται σε περιπτώσεις που είτε αυτό προβλέπεται ρητά από σχετική νομοθετική διάταξη είτε σε περιπτώσεις διαδικασιών πειθαρχικής φύσεως ή άλλων διαδικασιών, με τις οποίες σκοπείται η λήψη μέτρων με τιμωρητικό χαρακτήρα. Προς απάντηση δε του ισχυρισμού του Αιτητή περί παραβίασης του άρθρου 48(3), διατείνεται ότι στην παρούσα περίπτωση έχει δοθεί στον αιτητή το δικαίωμα να εκφέρει τη θέση του με την επιστολή του ημερομηνίας 12.09.2014, δηλαδή, την προσφυγή του ενώπιον του Υπουργού.
Με όλο τον σεβασμό, θεωρώ ότι η ανωτέρω θέση της καθ’ ης η αίτηση είναι εσφαλμένη. Από την επιτακτική διατύπωση του άρθρου 48(3), προκύπτει ότι η υποχρέωση του Υπουργού να καλέσει, πριν την έκδοση της απόφασής του, τον προσφεύγοντα να προβεί σε γραπτές και, εφόσον το επιθυμεί, προφορικές παραστάσεις, τις οποίες, μάλιστα, ο Υπουργός οφείλει να λάβει υπόψη, δεν παύει να υφίσταται εάν ο προσφεύγων είχε εκθέσει με την προσφυγή του τους συγκεκριμένους λόγους, στους οποίους αυτή στηρίζεται.
Όπως επισημαίνει ο Π.Δ. Δαγτόγλου, κατά την ανάλυση των προϋποθέσεων της υποχρεώσεως της προηγούμενης ακροάσεως του ενδιαφερομένου, όταν ο νόμος προβλέπει ρητώς την προηγούμενη ακρόαση δεν απαιτείται η πλήρωση άλλων προϋποθέσεων.[4]
Διαπιστώνοντας, λοιπόν, ότι στην υπό εξέταση περίπτωση ο Υπουργός, πριν την έκδοση της προσβαλλόμενης με την παρούσα Προσφυγή απόφασης, παρέλειψε να καλέσει τον αιτητή να προβεί σε γραπτές και, εφόσον το επιθυμούσε, σε προφορικές παραστάσεις, καταλήγω ότι ο εγειρόμενος λόγος ακύρωσης ευσταθεί και η προσβαλλόμενη απόφαση θα πρέπει να ακυρωθεί, λόγω παράβασης νόμου. Εφόσον δε η σχετική νομοθετική πρόνοια ρητώς προβλέπει ότι ο Υπουργός λαμβάνει υπόψη τις παραστάσεις του προσφεύγοντος, η προσβαλλόμενη απόφαση θα πρέπει να ακυρωθεί και για παράβαση ουσιώδους, απαιτούμενου από τον νόμο, τύπου.
Ενόψει της ανωτέρω κατάληξης παρέλκει, ως αλυσιτελής, η εξέταση των λοιπών λόγων ακύρωσης.
Ως εκ τούτου, η παρούσα προσφυγή επιτυγχάνει και η προσβαλλόμενη απόφαση ακυρώνεται με €1.300 έξοδα, πλέον Φ.Π.Α, υπέρ του αιτητή και εναντίον των καθ’ ων αίτηση.
Α. ΖΕΡΒΟΥ, Δ.Δ.Δ.
[1] Εκτοξεύει σφαιρίδια κατά ριπάς και όχι βολή κατά βολή.
[2] Ο περί Πυροβόλων και Μη Πυροβόλων Όπλων Νόμος του 2004.
[3] Ο περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμος του 1999.
[4] Π.Δ. Δαγτόγλου, Γενικό Διοικητικό Δίκαιο, Έβδομη Αναθεωρημένη Έκδοση, Εκδόσεις Σάκκουλα, 2014, παρ. 623 (υποσημ. 1).
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο