Legislator Giurisprudenza & Legislazione
Υπόθεση Αρ. 424/2015 ECLI:CY:DD:2017:324 Generato dall'IA

Administrative court dismisses review request as the original decision was a confirmatory act of a prior decision.

Numero d'incarto Υπόθεση Αρ. 424/2015
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Cipro (CY)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Administrative Court dismissed Agnis Sakka's request for review of the Council's refusal to recognize her Belgian music degree as equivalent to a university piano degree. The applicant argued the Council arbitrarily filled in 'degree' on her application and failed to re-examine her request after she submitted new evidence. The court ruled that the Council's 2014 decision was merely a confirmatory act of an earlier 2013 decision, rendering the review inadmissible under administrative law principles.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Articles 28, 29 and 146 of the Constitution; A review request is inadmissible if the challenged decision is a confirmatory act of a prior decision, as established in PIERIS v. REPUBLIC and LARKOS v. REPUBLIC.

Parole chiave

Generato dall'IA
confirmatory act administrative review constitutional rights degree recognition inadmissible appeal motivo d'espulsione riesame del decreto espulsione autorizzazione di prova

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Articles 28, 29 and 146 of the Constitution
Law 158(I)/1999 on the General Principles of Administrative Law

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
PIERIS v. REPUBLIC (1983) 3 CLR 1054
LARKOS v. REPUBLIC (1987) 3 CLR 2189
REPUBLIC (1983) 3 CLR 1054 και LARKOS V. REPUBLIC (1987) 3 CLR 2189), χαρακτηριστικά, τα οποία παρατηρούνται στην παρούσα περίπτωση.
Demos Laritkas v. Mobil Oil Cyprus Ltd. (1995) 3 AAΔ 400
Ximonidis Solonas and Others v. Republic of Cyprus (2003) 3 AAΔ 47
ECLI:CY:DD:2017:324
Administrative court dismisses review request as the original decision was a confirmatory act of a prior decision.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

PIERIS ν. REPUBLIC (1983) 3 CLR 1054

LARKOS ν. REPUBLIC (1987) 3 CLR 2189

Δήμος Λάρνακας ν. Mobil Oil Cyprus Ltd. (1995) 3 ΑΑΔ 400

Xειμωνίδης Σόλωνας και Άλλοι ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2003) 3 ΑΑΔ 47

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 158(I)/1999 - Ο περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμος του 1999

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2017:324

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (Υπόθεση Αρ. 424/2015)

27 Σεπτεμβρίου 2017

[Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 28, 29 ΚΑΙ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

ΑΓΝΗΣ ΣΑΚΚΑ Αιτήτριας,

-ΚΑΙ-

ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ ΤΙΤΛΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ

Καθ’ ου η αίτηση.

______________­_

Α. Αγγελίδης, για Α.Σ. ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ Δ.Ε.Π.Ε., δικηγόροι για την αιτήτρια.

Ε. Νεοφύτου (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, δικηγόρο για το καθ’ ου η αίτηση.

______________­_

ΑΠΟΦΑΣΗ

Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.: Με την θεραπεία Α στην άνω προσφυγή η ως άνω αιτήτρια εξαιτείται ως ακολούθως:

«Α. Δήλωση του Δικαστηρίου ότι η πράξη και/ή απόφαση του καθ’ ου η αίτηση η οποία στάληκε στην Αιτήτρια με επιστολή ημερ. 12.2.2015 (επισύναψη Α), με την οποία αποφάσισε, να μην εξετάσει το αίτημα της Αιτήτριας για αναθεώρηση της μη αναγνώρισης ισοτιμίας του διπλώματος «Diplôme Supérieur», σε επίπεδο Master και/ή γιατί το κατέταξε υπό πλάνη και αυθαίρετα ως ισότιμο και αντίστοιχο μόνο προς Πτυχίο Πανεπιστημιακού επιπέδου στον κλάδο/ειδίκευση πιάνου, είναι άκυρη, παράνομη και στερείται οποιουδήποτε έννομου αποτελέσματος και ότι παραλήφθηκε θα πρέπει να διαταχθεί ώστε να πραγματοποιηθεί.»

Τα ουσιώδη γεγονότα για την παρούσα υπόθεση έχουν, συνοπτικά, ως ακολούθως:

Η αιτήτρια υπέβαλε, στην καθ’ ης η αίτηση, αίτηση για αναγνώριση του τίτλου σπουδών της «Diplôme Supérieur», ο οποίος απονεμήθηκε από το Conservatoire royal de Musique de Bruxelles του Βελγίου, ως τίτλου ισότιμου και αντίστοιχου, ως αναφερόταν στην αίτηση, προς Πτυχίο Πανεπιστημιακού επιπέδου στο κλάδο/ειδίκευση Πιάνο στις 6.8.2013.

Η καθ’ ης η αίτηση, μετά από έρευνα που διενήργησε, αποφάσισε να αναγνωρίσει τον τίτλο της αιτήτριας ως τίτλο ισότιμο και αντίστοιχο προς Πτυχίο πανεπιστημιακού επιπέδου στον κλάδο/ειδίκευση Πιάνο.

Η εν λόγω απόφαση κοινοποιήθηκε στην αιτήτρια, με επιστολή της καθ’ ης η αίτηση ημερομηνίας 21.11.2014.

Στη συνέχεια, η αιτήτρια απέστειλε προς την καθ’ ης η αίτηση επιστολή ημερομηνίας 11.1.2015, με την οποία ζήτησε από την καθ’ ης η αίτηση, όπως επανεξεταστεί η αίτηση της. Στην εν λόγω επιστολή, η αιτήτρια ισχυρίστηκε, μεταξύ άλλων, ότι δεν είχε ζητήσει αναγνώριση του τίτλου της ως ισότιμο Πτυχίου, αλλά κάποιος λειτουργός του ΚΥ.Σ.Α.Τ.Σ αποφάσισε «τελείως αυθαίρετα» να συμπληρώσει στη δική της αίτηση για ισότιμο/ανάλογο του διπλώματος της, στο σχετικό σημείο προς συμπλήρωση, τη λέξη «Πτυχίο», πράξη άκρως αντί-επαγγελματική, ως την χαρακτήρισε. Ως ανέφερε η αιτήτρια, ο λόγος που η ίδια δεν συμπλήρωσε εκείνο το σημείο είναι διότι, θεώρησε, ως ανέφερε, ότι «…μετά από έξι χρόνια σπουδών, το ΚΥ.Σ.Α.Τ.Σ. θα μπορούσε να αξιολογήσει τα διπλώματα μου ή τουλάχιστον να επικοινωνήσει με το ανάλογο γραφείο στις Βρυξέλλες για να πάρει τη σωστή αντιστοιχία του διπλώματος…». Η αιτήτρια, αφού επικαλείται διάφορα έγγραφα, τα οποία προσκόμισε, προς υποστήριξη της θέσης της, ότι το πτυχίο της είναι επιπέδου Master, ανέφερε και τα εξής:

«…Αυτό είναι κάτι που θα έπρεπε να είχε γίνει από το ΚΥ.Σ.Α.Τ.Σ. εδώ και πολλούς μήνες ενώ έχω ήδη χάσει αρκετό χρόνο στην αναμονή!

Όπως καταλαβαίνετε δεν θα έπρεπε καν να υπάρχει θέμα επανεξέτασης και σίγουρα δεν μπορώ να πληρώσω για κάτι που δεν έγινε από δικό μου λάθος.

Σας παρακαλώ όπως γίνει η διόρθωση άμεσα χωρίς περαιτέρω χρέωση…»

Στην 150η συνεδρία της ημερομηνίας 20.1.2015, η καθ’ ης η αίτηση, επιλαμβανόμενη του θέματος, σημείωσε, μεταξύ άλλων τα ακόλουθα:

«Αίτηση Αγνής Σακκά (αρ. Πρωτ. 622/13)

Το Συμβούλιο έλαβε γνώση επιστολής της αιτήτριας, ημερομηνίας 11.01.2015, αναφορικά με την αίτηση για αναγνώριση που υπέβαλε με αρ. Πρωτ. 622/13.

Το Συμβούλιο θεωρεί την επιστολή απαράδεκτη τόσο ως προς το ύφος όσο και προς το περιεχόμενο.

Νοείται ότι ισχύει η απόφαση που έχει κοινοποιηθεί στην αιτήτρια με επιστολή ημερομηνίας 21.11.2014. …»

Τα πιο πάνω, κοινοποιήθηκαν στην αιτήτρια, με επιστολή της καθ’ ης η αίτηση ημερομηνίας 12.2.2015. Εναντίον της εν λόγω απόφασης ασκήθηκε η παρούσα προσφυγή.

Πριν την εξέταση των προβληθέντων λόγων ακυρότητας, χρήζει εξέτασης η προδικαστική ένσταση, την οποία προέταξε η καθ’ ης η αίτηση, με την ένσταση της. Συγκεκριμένα, η καθ’ ης η αίτηση εισηγείται, ότι η προσβαλλόμενη με την παρούσα προσφυγή πράξη δεν είναι εκτελεστή διοικητική πράξη, αλλά βεβαιωτική και αυτό διότι, ως επεξηγεί περαιτέρω η πλευρά της καθ’ ης η αίτηση στη γραπτή της αγόρευση, αφ’ ενός η καθ’ ης η αίτηση, στη συνεδρία της ημερομηνίας 12.2.2015, δεν διεξήγαγε οποιαδήποτε νέα έρευνα, αλλά χωρίς τέτοια, ουσιαστικά αρνήθηκε να ανακαλέσει προηγούμενη απόφαση της (ημερομηνίας 21.11.2014), η οποία ήταν εκτελεστή και, αφ’ ετέρου, η επιστολή της αιτήτριας ημερομηνίας 11.1.2015 δεν αποτελεί αίτηση επανεξέτασης, εφ’ όσον η αιτήτρια αρνήθηκε να καταβάλει το τέλος επανεξέτασης και δεν υπέβαλε την αίτηση επανεξέτασης, όπως απαιτείτο.

Η πλευρά της αιτήτριας, με τη δική της γραπτή αγόρευση, απορρίπτει τον εν λόγω ισχυρισμό, υποστηρίζοντας, ότι η αιτήτρια είχε κάθε δικαίωμα να ζητήσει επανεξέταση-αναθεώρηση, πρόσθετα και ως δικαίωμα αναφοράς με βάση το άρθρο 29 του Συντάγματος και το άρθρο 33 και ακόλουθα του περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμου, Ν. 158(Ι)/99, ενώ η αιτήτρια, με το αίτημα επανεξέτασης της, ημερομηνίας 11.1.2015, παρουσίασε νέα, «εξαιρετικής σημασίας», ως τα χαρακτηρίζει, πραγματικά και νομικά στοιχεία, στα οποία, όμως, δεν αναφέρθηκε και ούτε έλαβε υπόψη η καθ’ ης η αίτηση κατά την έκδοση της αρχικής αλλά και της υπό κρίση απορριπτικής απόφασης της. Κατά την αιτήτρια, η καθ’ ης η αίτηση απαράδεκτα απέρριψε το νέο, ως το χαρακτηρίζει σε άλλο σημείο της αγόρευσης της, αίτημα της αιτήτριας, επικαλούμενη το «ύφος και περιεχόμενο» της εν λόγω επιστολής της αιτήτριας, ενώ η διοίκηση όφειλε να ερευνήσει το νέο αίτημα της αιτήτριας και να απαντήσει αιτιολογημένα με βάση και όλα τα νέα στοιχεία.

Εξέτασα τα πιο πάνω με προσοχή.

Καταρχήν, είναι ορθό να διευκρινιστεί, ότι το ζήτημα, στην παρούσα περίπτωση, μπορεί μόνο να συνίσταται, με δεδομένη και την ύπαρξη απάντησης της καθ’ ης η αίτηση προς την επιστολή της αιτήτριας (βλ. ανωτέρω), στο κατά πόσον υφίσταται εκτελεστή άρνηση εξέτασης ή παράλειψη υποχρέωσης εξέτασης από την καθ’ ης η αίτηση εν τη εννοία του άρθρου 146 του Συντάγματος και όχι παράλειψη εν τη εννοία του άρθρου 29 του Συντάγματος, η οποία τελευταία δεν μπορεί εδώ δικαίως να υποστηρίζεται (για την επεξήγηση των «παραλείψεων» εν τη εννοία του άρθρου 29 του Συντάγματος βλ. Αναθεωρητική Έφεση Δημοτική Επιτροπή Αγ. Δομετίου ν. Χριστοφόρου και άλλων (1994) 3ΑΑΔ, 434).

Η έννοια της εκτελεστής παράλειψης απασχόλησε το Ανώτατο Δικαστήριο στην απόφαση του στην ΔΗΜΟΣ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ν. MOBIL OIL CYPRUS LTD. (1995) 3 Α.Α.Δ. 400, στην οποία τα πλαίσια εξέτασης μιας τέτοιας παράλειψης τέθηκαν ως εξής:

«…Παράλειψη διοικητικού οργάνου να εκπληρώσει καθήκον υπόκειται σε αναθεώρηση μόνο όπου αυτή συνίσταται στη μη εκπλήρωση θετικής υποχρέωσης, την οποία επιβάλλει ο νόμος. Σ' εκείνη την περίπτωση, η αδράνεια ελέγχεται εφόσον η παράλειψη της Διοίκησης της εκτρέπει από το νομοθετημένο καθήκον της. Αυτή η έννοια την οποία ενέχει ο όρος ¨παράλειψη" στο άρθρο 146.1 του Συντάγματος, γιατί μόνο σ' εκείνη την περίπτωση η παράλειψη είναι αφ' εαυτής παράγωγος εννόμων αποτελεσμάτων και, συνεπώς, εκτελεστή…»

Επίσης στα Πορίσματα Νομολογίας του Συμβουλίου της Επικρατείας 1929-1959, στην εκεί σελ. 243 αναφέρεται:

"α. Παράλειψις οφειλομένης νομίμου ενεργείας.

Η αίτησις ακυρώσεως δύναται να ασκηθή ου μόνον κατά παρανόμου ρητής πράξεως της Διοικήσεως αλλά και κατά παραλείψεως, όπως αύτη προβή εις οφειλομένην νόμιμον ενέργειαν: 122 (44), 127 (46).

Παράλειψις οφειλομένης νομίμου ενεργείας προσβλητή επί ακυρώσει δι' αιτήσεως προς το Συμβούλιον Επικρατείας δύναται να υπάρξη μόνον οσάκις διά σαφούς διατάξεως η Διοίκησις υποχρεούται εις συγκεκριμένην ενέργειαν προς ρύθμισιν ωρισμένης σχέσεως. Της ενεργείας μη επιβαλλομένης ρητώς υπό του νόμου και συνεπώς μη ούσης υποχρεωτικής διά την Διοίκησιν, η παράλειψις της Διοικήσεως ίνα ενεργήση, και η εκ της παραλείψεως τεκμαιρομένη άρνησις δεν συνιστούν εκτελεστάς πράξεις, άλλως τεκμαίρεται, ότι η ενέργεια ανήκει εις την διακριτικήν ευχέρειαν της διοικήσεως, εντός της σφαίρας της οποίας δεν είναι νοητή παράλειψις οφειλομένης ενεργείας."

(Βλ. επίσης την απόφαση στην Σ. ΧΕΙΜΩΝΙΔΗΣ Κ.Α. Ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ (2003) 3 Α.Α.Δ. 47 και στην εκεί νομολογία και συγγράμματα που η εν λόγω απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου παραπέμπει).

Είχα την ευκαιρία και σε προηγούμενη απόφαση μου ημερομηνίας 24.3.2016 στην Προσφυγή Αρ. 148/2013 ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ ΤΙΤΛΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ (ΚΥ.Σ.Α.Τ.Σ.), να υποδείξω α) τις πρόνοιες του Κανονισμού 8 (2) των περί Αναγνώρισης Τίτλων Σπουδών Ανώτερης και Ανώτατης Εκπαίδευσης και Παροχής Σχετικών Πληροφοριών Κανονισμών Κ.Δ.Π. 172/99, Κ.Δ.Π. 634/02, Κ.Δ.Π. 594/03, Κ.Δ.Π. 926/03 και ΚΔΠ129/06 (εφεξής «οι Κανονισμοί»), σύμφωνα με τον οποίο «Η αίτηση επανεξέτασης υποβάλλεται σε έντυπο ο τύπος του οποίου καθορίζεται από το Συμβούλιο.

Για κάθε αίτημα επανεξέτασης τίτλου υποβάλλεται ξεχωριστή αίτηση.» και β) του γεγονότος, ότι με τον Κανονισμό 10 (2) των πιο πάνω Κανονισμών (Κ.Δ.Π. 926/03) ορίζεται η καταβολή συγκεκριμένου ποσού ως τέλος εξέτασης αίτησης για επανεξέταση. Στην ίδια προαναφερθείσα απόφαση μου στην Προσφυγή Αρ. 148/2013 (supra) είχα, επίσης, υποδείξει, ότι η χρησιμοποίηση του προβλεπόμενου εντύπου και η μη πληρωμή του καθορισμένου τέλους επανεξέτασης, συνιστούν, στη νομική έννοια τους, (αντικειμενικές) προϋποθέσεις του παραδεκτού της ενώπιον της διοίκησης νομοθετικά και κανονιστικά προβλεπόμενης διαδικασίας επανεξέτασης τίτλου.

Στην εν λόγω απόφαση μου στην Προσφυγή Αρ. 148/2013 (supra) προχώρησα, ωστόσο, να εξετάσω την ουσία των ισχυρισμών, παρ’ όλη την μη τήρηση των πιο πάνω προϋποθέσεων, διότι, σε εκείνη την περίπτωση, ως ήταν κοινά αποδεκτό από τους εκεί διαδίκους, η εκεί καθ' ης η αίτηση (η ίδια καθ’ ης η αίτηση με την παρούσα) αποδέχτηκε, εν τούτοις, προς εξέταση και αποφάνθηκε επί της ουσίας του αιτήματος επανεξέτασης του αιτητή.

Δεν παρατηρείται, όμως, το ίδιο στην παρούσα περίπτωση. Εδώ η καθ’ ης η αίτηση δεν αντιμετώπισε την επιστολή της αιτήτριας ως κανονιστικά προβλεπόμενο και κανονικά υποβληθέν αίτημα επανεξέτασης και αυτό καθίσταται φανερό και από την τιτλοφόρηση του θέματος στη συνεδρία της ημερομηνίας 20.1.2015 «Αίτηση Αγνής Σακκά (αρ.

Πρωτ. 622/13)», αλλά και από το γεγονός, ότι δεν ασχολήθηκε με τα ενώπιον της νέα προσκομισθέντα στοιχεία από την αιτήτρια. Κάτι που, κατά την κρίση μου, δεν είχε δια σαφούς διατάξεως υποχρέωση να πράξει, αφού τέτοιο αίτημα δεν είχε υποβληθεί από την αιτήτρια στο νενομισμένο έντυπο, ούτε είχε καταβληθεί το καθορισμένο τέλος επανεξέτασης, προϋποθέσεις που πρέπει να ενυπάρχουν και δεν υφίστανται στην παρούσα περίπτωση, ως έχω προαναφέρει.

Συνεπώς, με τα πιο πάνω ως δεδομένα, δεν βλέπω πως μπορεί δικαίως να υποστηρίζεται, ότι η καθ’ ης η αίτηση λανθασμένα αρνήθηκε ή παρέλειψε να επανεξετάσει την ισοτιμία του διπλώματος της αιτήτριας, αφού προς τούτο δεν είχε οποιαδήποτε νομοθετική ή κανονιστική υποχρέωση, με δεδομένη την μη χρήση εκ μέρους της αιτήτριας του προβλεπόμενου εντύπου και καταβολής του καθορισμένου τέλους επανεξέτασης, ώστε να μπορεί να διενεργηθεί τέτοια επανεξέταση.

Η όποια παράθεση νέων στοιχείων εκ μέρους της αιτήτριας, θα μπορούσε να δημιουργήσει υποχρέωση εξέτασης τους από την καθ’ ης η αίτηση μόνο στην περίπτωση που ακολουθείτο η προβλεπόμενη δια ρητών διατάξεων (βλ. ανωτέρω) διαδικασία και καταβάλλετο το νενομισμένο τέλος επανεξέτασης. Ειδάλλως, αν απλά η παράθεση νέων στοιχείων χωρίς την τήρηση των εδώ νομοθετικά και κανονιστικά προβλεπομένων ήταν αρκετή για την δημιουργία υποχρέωσης στην καθ’ ης η αίτηση επανεξέτασης ληφθείσας απόφασης της, κάτι τέτοιο θα εξοβέλιζε τις ρητές πρόνοιες και προυποθέσεις των σχετικών κανονισμών για την διενέργεια επανεξέτασης.

Είναι σαφές, κατά την κρίση μου, ότι η τήρηση των νομοθετικά και κανονιστικά προβλεπομένων για την διενέργεια επανεξέτασης αποτελούν απαραίτητη προϋπόθεση για την δημιουργία υποχρέωσης στην καθ’ ης η αίτηση επανεξέτασης της (αρχικώς) ληφθείσας απόφασης της για οποιοδήποτε λόγο και, άρα, δεν παραμένει έδαφος για υποβολή αιτήματος αναθεώρησης μόνο με την υποβολή νέων στοιχείων εκτός της εδώ κανονιστικά προβλεπόμενης διαδικασίας και τους όρους αυτής και όχι στα πλαίσια τέτοιας.

Στο σημείο αυτό είναι ορθό, για σκοπούς πληρότητας, να σημειωθεί, ότι νέα στοιχεία ήταν τα έγγραφα, τα οποία προσκόμισε η αιτήτρια με την επιστολή της σε σχέση με το δίπλωμα της και σαφώς όχι η αναφορά της περί «συμπλήρωσης» σε συγκεκριμένο σημείο της αιτήσεως της αυθαίρετα από λειτουργό της καθ’ ης η αίτηση, δήλωση η οποία έμεινε στα επίπεδα του απλού ισχυρισμού, χωρίς οποιαδήποτε υποβολή στοιχείων προς υποστήριξη του ή τεκμηρίωση του.

Είναι, επίσης, σαφές, από το περιεχόμενο της, ότι η εν λόγω επιστολή της αιτήτριας δεν αποτελούσε «νέα» αίτηση της, αλλά αίτημα επανεξέτασης της αρχικής απόφασης που λήφθηκε από την καθ’ ης η αίτηση, χωρίς, όμως, ως προαναφέρθηκε, να τηρηθούν τα κανονιστικώς προβλεπόμενα.

Σημειώνεται, εν πάση περιπτώσει, εκ νέου, ότι ανεξαρτήτως της μη ύπαρξης υποχρεώσεως της καθ’ ης η αίτηση, ως επεξηγήθηκε ανωτέρω, να επανεξετάσει την αίτηση της αιτήτριας, η καθ’ ης η αίτηση όντως δεν τροποποίησε καθ’ οιονδήποτε τρόπο την αρχική απόφαση της, αλλά σαφώς απλά βεβαίωσε αυτή. Πράξη θεωρείται βεβαιωτική προγενέστερης εκτελεστής, όταν εκδίδεται από την ίδια αρχή, απευθύνεται στο ίδιο πρόσωπο, σκοπεί στη ρύθμιση της ίδιας σχέσης, εδράζεται στην ίδια νομική και πραγματική βάση με την προγενέστερη και παράγει ταυτόσημα με αυτή νομικά αποτελέσματα (βλ., μεταξύ άλλων, PIERIS V. REPUBLIC (1983) 3 CLR 1054 και LARKOS V. REPUBLIC (1987) 3 CLR 2189), χαρακτηριστικά, τα οποία παρατηρούνται στην παρούσα περίπτωση.

Με βάση τα προαναφερθέντα, η προδικαστική ένσταση της καθ’ ης η αίτηση γίνεται αποδεκτή. Η προσβαλλόμενη απόφαση είναι βεβαιωτική προγενέστερης, ενώ δεν υφίσταται και παράνομη άρνηση ή παράλειψη επανεξέτασης της αρχικής απόφασης της, για τους λόγους που προαναφέρθηκαν.

Η προσφυγή απορρίπτεται ως απαράδεκτη με έξοδα ύψους 1200 ευρώ εναντίον της αιτήτριας και υπέρ της καθ’ ης η αίτηση.

Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο