Legislator Giurisprudenza & Legislazione
Συνεκδικαζόμενες Υποθέσεις Αρ. 9/2016 και 197/2016 ECLI:CY:DD:2017:260 Generato dall'IA

Administrative court annuls Health Insurance Organization's decision for insufficient reasoning and potential error regarding qualifications.

Numero d'incarto Συνεκδικαζόμενες Υποθέσεις Αρ. 9/2016 και 197/2016
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Cipro (CY)
Data della decisione
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Administrative Court annulled the Health Insurance Organization's decision terminating the re-examination process for the General Director position. The applicants argued the decision lacked sufficient reasoning and failed to consider their qualifications, while the Organization contended the matter was already settled by prior proceedings. The court ruled that the decision was invalid due to inadequate justification and the possibility of factual error regarding the applicants' eligibility.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Articles 146 and 28 of the Constitution; An administrative act is void if it is inadequately reasoned, rendering judicial review impossible, or if there is a reasonable probability of factual error regarding the applicant's qualifications.

Parole chiave

Generato dall'IA
insufficient reasoning administrative annulment qualification error judicial review limits constitutional rights organizzazione della ricerca struttura istituzionale e governance regolamento d'esame

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Article 146 of the Constitution
Article 28 of the Constitution

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Zenios v. Republic (1983) 3 CLR 1181
Konstantinou v. Council of Agricultural Products (1992) 3 AAΔ 228
Pavlaki v. Republic (1998) 3 AAΔ 720
Tsikgis v. Republic (2001) 3 AAΔ 418
Nazaris v. Cyprus Broadcasting Corporation (2007) 3 AAΔ 38
Kokkinos v. Stalos Papaiwannou (2009) 3 AAΔ 562
Hatzichannas v. Republic (2013) 3 AAΔ 546
Sokratis v. Republic (2004)
Andreas Polyneikis v. Health Insurance Organization (2010)
ECLI:CY:DD:2017:260
Administrative court annuls Health Insurance Organization's decision for insufficient reasoning and potential error regarding qualifications.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

ZENIOS ν. REPUBLIC (1983) 3 CLR 1181

Κωνσταντίνου ν. Συμβ. Αμπελ. Προϊόντω (1992) 3 ΑΑΔ 228

Παυλάκη Παύλος Γ. ν. Δημοκρατίας (1998) 3 ΑΑΔ 720

Τσίγκης Παναγιώτης ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2001) 3 ΑΑΔ 418

Nαζίρης Pένος ν. Pαδιοφωνικού Iδρύματος Kύπρου (2007) 3 ΑΑΔ 38

Κόκκινος Σπύρος ν. Στάλως Παπαϊωάννου (2009) 3 ΑΑΔ 562

Χατζηχάννας Βραχίμης ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (Αρ. 3) (2013) 3 ΑΑΔ 546

ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, Συνεκδικαζόμενες Υποθέσεις Αρ. 184/2002 και 310/2002, 27 Φεβρουαρίου, 2004

ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΟΛΥΝΕΙΚΗΣ ν. ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΥΓΕΙΑΣ, Αρ. 422/2008 και 623/2008, 30 Ιουνίου 2010

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 158(I)/1999 - Ο περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμος του 1999

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2017:260

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(Συνεκδικαζόμενες Υποθέσεις Αρ. 9/2016 και 197/2016)

30 Ιουνίου 2017

[Φ. ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 146 ΚΑΙ 28 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

(Υπόθεση Αρ. 9/2016)

ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΟΛΥΝΕΙΚΗΣ, Αιτητής,

ΚΑΙ

ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΥΓΕΙΑΣ

Καθ΄ ου η Αίτηση

(Υπόθεση Αρ. 197/2016)

ΤΑΚΗΣ ΚΑΝΑΡΗΣ, Αιτητής,

ΚΑΙ

ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΥΓΕΙΑΣ

Καθ΄ ου η Αίτηση.

Α. Κωνσταντίνου, για Αιτητή (προσφυγή αρ. 9/2016)

Γ. Χατζημιχαήλ-Κορακοβούνη(κα), για Αιτητή (προσφυγή αρ. 197/2016)

Ρ. Πασιουρτίδου (κα), για Καθ’ ου η Αίτηση.

ΑΠΟΦΑΣΗ

Φ. ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.: Με τις υπό εξέταση προσφυγές, οι οποίες συνεκδικάζονται δυνάμει σχετικού διατάγματος του Δικαστηρίου, προσβάλλεται η νομιμότητα και εγκυρότητα της πράξης του καθ’ ου η αίτηση, Οργανισμού Ασφάλισης Υγείας («ο Οργανισμός»), ημερομηνίας 1.12.2015, με την οποία αποφασίστηκε ο τερματισμός της διαδικασίας επανεξέτασης της πλήρωσης της θέσης Γενικού Διευθυντή του Οργανισμού, αναδρομικά από το έτος 2003.

Τα γεγονότα

Ο Οργανισμός, με σχετική δημοσίευση στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας, ημερομηνίας 2.5.2003, προχώρησε στην προκήρυξη της θέσης Γενικού Διευθυντή του Οργανισμού («η επίδικη θέση»). Για τον διορισμό στην επίδικη θέση επέδειξαν ενδιαφέρον και οι αιτητές, οι οποίοι και υπέβαλαν σχετική αίτηση. Τελικά, το Διοικητικό Συμβούλιο του Οργανισμού, με απόφασή του ημερομηνίας 18.7.2003, διόρισε τον κ. Ανδρέα Δημητριάδη ως Γενικό Διευθυντή στην επίδικη θέση από 1.10.2003. Κατά της εν λόγω απόφασης οι δυο αιτητές καταχώρησαν τις προσφυγές 885/2003 και 1070/2003 αντίστοιχα, οι οποίες στη συνέχεια συνεκδικάστηκαν, και στις 16.6.2005 εξεδόθη ακυρωτική απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου[1]. Σύμφωνα με τα ευρήματα του Δικαστηρίου, η προσφυγή 885/2003 πέτυχε «λόγω της λανθασμένης σύνθεσης του Διοικητικού Συμβουλίου του Οργανισμού κατά τον ουσιώδη χρόνο, εξαιτίας του Προέδρου του, που δεν ήταν ανεξάρτητος», ενώ η προσφυγή 1070/2003 πέτυχε «και για τον προαναφερόμενο λόγο και επειδή το Διοικητικό Συμβούλιο του Οργανισμού ακολούθησε διαδικασία επιλογής που ήταν λανθασμένη και αντίκειτο στις σχετικές πρόνοιες του νόμου, με αποτέλεσμα να αδικηθεί ο αιτητής.». Οι δε εφέσεις (με αρ. 82/2005 και 86/2005) που ασκήθηκαν στη συνέχεια κατά της πρωτόδικης απόφασης, απορρίφθηκαν στις 14.1.2008.

Ακολούθησε επανεξέταση, η οποία απέληξε στην απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου του Οργανισμού, ημερομηνίας 16.1.2008, δια της οποίας διορίστηκε στην επίδικη θέση, αναδρομικά από 1.10.2003, ο κ. Ανδρέας Δημητριάδης. Οι αιτητές αντέδρασαν εκ νέου, καταχωρώντας τις προσφυγές 422/2008 και 623/2008 αντίστοιχα. Οι δυο προσφυγές συνεκδικάστηκαν και στις 30.6.2010 εξεδόθη νέα ακυρωτική απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου[2]. Το Δικαστήριο έκρινε, μεταξύ άλλων, ότι υπήρξε έλλειψη δέουσας έρευνας ως προς την υπό των υποψηφίων κατοχή του απαιτούμενου προσόντος της πολύ καλής γνώσης της νομοθεσίας για το Γενικό Σύστημα Υγείας της Κύπρου (ΓΕ.Σ.Υ.). Συναφώς, όπως αναφέρεται στην πρωτόδικη απόφαση, το Συμβούλιο του Οργανισμού, «Ενώ εξέτασε τα υπόλοιπα απαιτούμενα προσόντα, σύμφωνα με το Σχέδιο Υπηρεσίας, παρέλειψε να εξετάσει το προσόν (3) που αφορούσε σε γνώση της νομοθεσίας της Κύπρου περί Γε.Σ.Υ. Το Συμβούλιο, υπό την νέα συγκρότηση του, δεν θα μπορούσε να στηριχθεί στα συμπεράσματα και υποκειμενικές κρίσεις του προηγούμενου Συμβουλίου, το οποίο κρίθηκε παράνομα συγκροτημένο». Ο καθ’ ου η αίτηση εφεσίβαλε την πρωτόδικη απόφαση και στις 10.7.2015 εκδόθηκε απορριπτική απόφαση του Εφετείου στην Αναθεωρητική Έφεση αρ. 122/2010.

Τελικά, μετά και από την πιο πάνω εξέλιξη, στη συνεδρία του ημερομηνίας 15.10.2015, το Διοικητικό Συμβούλιο του καθ’ ου η αίτηση αποφάσισε να τερματίσει τη διαδικασία επανεξέτασης πλήρωσης της επίδικης θέσης, αφού έκρινε ότι η κατοχή του υπό του οικείου σχεδίου υπηρεσίας απαιτούμενου προσόντος της πολύ καλής γνώσης της σχετικής με το ΓΕ.Σ.Υ. νομοθεσίας μπορούσε να διερευνηθεί μόνο μετά από προφορική ή/και γραπτή εξέταση, η οποία υπό τις περιστάσεις, ήταν αδύνατο να γίνει, γιατί θα παραβιαζόταν το πραγματικό καθεστώς που ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο.

Οι αιτητές έλαβαν γνώση της πιο πάνω απόφασης δια της προαναφερθείσας επιστολής του Οργανισμού, ημερομηνίας 1.12.2015.

Νομικοί Ισχυρισμοί

Αποτελεί βασικό άξονα της επιχειρηματολογίας του αιτητή στην προσφυγή αρ. 9/2016 ο ισχυρισμός ότι πεπλανημένα και κατά παράβαση του δεδικασμένου ο καθ’ ου η αίτηση έκρινε ότι αδυνατούσε να ερευνήσει το υπό του σχεδίου υπηρεσίας απαιτούμενο προσόν της πολύ καλής γνώσης της νομοθεσίας περί του ΓΕ.Σ.Υ., το οποίο, ως ο ίδιος ισχυρίζεται, κατείχε.

Συναφώς, κατά τον κ. Κωνσταντίνου, εσφαλμένα ο Οργανισμός τερμάτισε τη διαδικασία επανεξέτασης πλήρωσης της επίδικης θέσης στηριζόμενος στη θέση ότι η υπό του αιτητή κατοχή του εν λόγω προσόντος δεν μπορούσε να διακριβωθεί παρά μόνο μετά από προφορική και/ή γραπτή εξέταση. Σύμφωνα με τον ευπαίδευτο συνήγορο για τον αιτητή, το επίδικο θέμα στις προηγούμενες δικαστικές διαδικασίες που απέληξαν στην έκδοση ακυρωτικών αποφάσεων, ήταν το κατά πόσον ο διορισθείς, κ.

Δημητριάδης, και όχι ο αιτητής, διέθετε το υπό αναφορά προσόν και «ουδέποτε δεν τέθηκε ως επίδικο θέμα ότι ο αιτητής (και άλλοι υποψήφιοι) δεν κατείχε το πιο πάνω προσόν». Στις εν λόγω δικαστικές διαδικασίες, συνεχίζει ο κ. Κωνσταντίνου, δεν τέθηκε ποτέ θέμα δέουσας έρευνας ως προς το συγκεκριμένο προσόν που να αφορά τους αιτητές και άλλους υποψηφίους, παρά μόνο το θέμα τέθηκε ως προς την κατοχή του προσόντος αυτού από τον κ.

Δημητριάδη. Εγείρεται συναφώς ο ισχυρισμός ότι συνιστούσε δεδικασμένο «με την ευρύτερη έννοια» το γεγονός ότι οι αιτητές (και άλλοι υποψήφιοι) είχαν τα απαιτούμενα προσόντα, «έχοντας εκληφθεί τούτο ως δεδομένο και εξυπακουόμενο από την τελευταία απόφαση της Ολομέλειας, ημερ. 10.7.2015», στην προαναφερθείσα Αναθεωρητική Έφεση αρ. 122/2010.

Κατά συνέπεια, κατά την επανεξέταση, ο καθ’ ου η αίτηση όφειλε να διενεργήσει τη δέουσα έρευνα μόνον ως προς την υπό του κ. Δημητριάδη κατοχή του συγκεκριμένου προσόντος.

Περαιτέρω, και σε άμεση συνάφεια με τα πιο πάνω, ο αιτητής στην προσφυγή αρ. 9/2016 προβάλλει ότι εσφαλμένα, πεπλανημένα και κατά παράβαση του δεδικασμένου, ο Οργανισμός έκρινε ότι με βάση τα στοιχεία των οικείων φακέλων δεν μπορούσε να καταλήξει σε απόφαση αναφορικά με την κατοχή του απαιτούμενου προσόντος της πολύ καλής γνώσης της νομοθεσίας περί του ΓΕ.Σ.Υ.

και ότι η διερεύνηση του εν λόγω προσόντος δεν μπορούσε να γίνει παρά μόνο με προφορική και/ή γραπτή εξέταση. Τούτο, διότι ο αιτητής ήταν αποδεδειγμένα προσοντούχος με βάση τα ενώπιον του Οργανισμού στοιχεία (αίτηση, πιστοποιητικά, βεβαιώσεις) και «υπήρξε ο στυλοβάτης του ΓΕ.Σ.Υ. και ένας από τους πρωταγωνιστές στην ίδρυση και λειτουργία του κατά τα αρχικά στάδια μέχρις ότου αναλάβει πλήρως τα καθήκοντά του το πρώτο Διοικητικό Συμβούλιο του Οργανισμού».

Μάλιστα, προς ενίσχυση της επιχειρηματολογίας του, ο συνήγορος του αιτητή επεσύναψε στην απαντητική του αγόρευση σχετικό βιογραφικό σημείωμα του αιτητή, το οποίο είχε τεθεί ενώπιον του Οργανισμού ήδη από την πρώτη διαδικασία πλήρωσης της επίδικης θέσης και στο οποίο αναφέρεται ότι ο τελευταίος ασχολήθηκε με την ετοιμασία της νομοθεσίας για την εισαγωγή του ΓΕ.Σ.Υ.

στην Κύπρο. Συνεπώς, συνεχίζει ο κ. Κωνσταντίνου, αν ο Οργανισμός προέβαινε στη δέουσα έρευνα, θα ανακάλυπτε ότι υπήρχαν επαρκή στοιχεία προς θεμελίωση της υπό του αιτητή κατοχής του απαιτούμενου προσόντος της πολύ καλής γνώσης της νομοθεσίας περί του ΓΕ.Σ.Υ.. Αντίθετα, ο καθ’ ου η αίτηση παρέβλεψε να τα εξετάσει, όπως παρέβλεψε και το γεγονός ότι ο αιτητής υπερτερούσε σε πείρα σχετική με τα καθήκοντα της θέσης, Εξάλλου, εφόσον το Συμβούλιο του Οργανισμού έκρινε ότι υπήρχαν κενά στα στοιχεία των υποψηφίων, θα μπορούσε να ζητήσει από αυτούς συμπληρωματικά στοιχεία, κάτι που δεν έπραξε.

Καταλήγοντας, ο αιτητής εγείρει ζήτημα παράλειψης εκπλήρωσης υποχρέωσης και ενεργούς συμμόρφωσης, σύμφωνα με το Άρθρο 146.5 του Συντάγματος, η οποία απορρέει και από τον περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμου του 1999 (Ν.158(Ι)/1999)και δη τα άρθρα 57 έως 59 αυτού. Κατά τον συνήγορο του αιτητή, η ενέργεια του καθ’ ου η αίτηση να τερματίσει τη διαδικασία επανεξέτασης συνιστά μη χρηστή διοίκηση και αποτελεί περιφρόνηση των προαναφερθεισών ακυρωτικών αποφάσεων.

Τέλος, προβάλλεται και ο ισχυρισμός ότι ο καθ’ ου η αίτηση παραβίασε τη νομολογιακή αρχή περί υποχρέωσης πλήρωσης της επίδικης θέσης εφόσον υπάρχουν κατάλληλοι υποψήφιοι. Τέτοια υποχρέωση, θα υπήρχε ακόμη και αν καταργούνταν η θέση ή και αν υφίσταντο αντικειμενικές δυσκολίες.

Από την πλευρά του, ο αιτητής στην προσφυγή αρ. 197/2016 εγείρει ζήτημα παράλειψης του καθ’ ου η αίτηση να συμμορφωθεί με το δικαστικό δεδικασμένο και το περιεχόμενο της ακυρωτικής απόφασης στις συνεκδικασθείσες προσφυγές 422/08 και 623/08, η οποία επικυρώθηκε με την απόφαση του Εφετείου στην Αναθεωρητική Έφεση αρ. 122/2010. Κατά την ευπαίδευτη συνήγορο του αιτητή, ο καθ’ ου η αίτηση όφειλε να εξετάσει και να επιδιώξει να ανεύρει τον, κατά το δυνατό, δόκιμο τρόπο που θα του επέτρεπε να διαπιστώσει κατά πόσον οι υποψήφιοι κατείχαν τα απαιτούμενα προσόντα, η δε απόφασή του να τερματίσει τη διαδικασία επανεξέτασης παραγνωρίζει το δικαστικό δεδικασμένο στην Αναθεωρητική Έφεση αρ. 122/2010.

Εγείρεται περαιτέρω ο ισχυρισμός ότι η επίδικη απόφαση λήφθηκε καθ’ υπέρβαση και/ή κατάχρηση εξουσίας. Κατά τη συνήγορο του αιτητή, ο τερματισμός της διαδικασίας επανεξέτασης οφείλεται σε αλλότριους σκοπούς και όχι σε λόγους αδυναμίας λήψεως απόφασης ως προς τα προσόντα των υποψηφίων. Εάν δε ο καθ’ ου η αίτηση προχωρούσε σε επανεξέταση, συμμορφούμενος με το δεδικασμένο, ως όφειλε μετά την απόφαση στην Αναθεωρητική Έφεση αρ. 122/2010, θα εμποδιζόταν από το περιεχόμενο της εν λόγω απόφασης να επικαλεστεί υπεροχή του κ. Δημητριάδη και να τον επιλέξει εκ νέου.

Επιπρόσθετα, η κα Χατζημιχαήλ προβάλλει ότι η επίδικη απόφαση αντίκειται στο άρθρο 13(3) του Νόμου 158(Ι)/1999 και εισηγείται ότι, ακόμη και αν είχε ο καθ’ ου αποδεδειγμένα καταλήξει σε αδιέξοδο και αδυναμία εξέτασης των προσόντων των υποψηφίων κατά την επανεξέταση, θα μπορούσε δυνάμει της προαναφερθείσας διάταξης να ακολουθήσει μια παραπλήσια διαδικασία που παρέχει τα ίδια εχέγγυα με την προβλεπόμενη από το νόμο. Μάλιστα, κατά την ευπαίδευτη συνήγορο, όφειλε ο καθ’ ου να βρει μια παραπλήσια διαδικασία και τον κατά προσέγγιση καταλληλότερο τρόπο διερεύνησης των προσόντων των υποψηφίων, κάτι που δεν έπραξε.

Εγείρεται τέλος και ο ισχυρισμός περί αναιτιολόγητης και/ή μη δεόντως αιτιολογημένης απόφασης, η οποία, επιπρόσθετα, αντίκειται και στις αρχές του διοικητικού δικαίου.

Εκ διαμέτρου αντίθετες είναι οι θέσεις του καθ’ ου η αίτηση, ο οποίος αντιτείνει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι επαρκώς και/ή δεόντως αιτιολογημένη, λήφθηκε δε ορθά και νόμιμα και συμφώνως των σχετικών νομοθετικών διατάξεων, του Συντάγματος και των αρχών του διοικητικού δικαίου, μετά από διενέργεια της δέουσας έρευνας και κατ’ ορθή ενάσκηση της διακριτικής του εξουσίας, κατά τρόπο εύλογα επιτρεπτό.

Η ευπαίδευτη συνήγορος για τον καθ’ ου η αίτηση τονίζει εξ’ αρχής ότι κανείς εκ των δυο αιτητών δεν αμφισβητεί με την γραπτή του αγόρευση την ορθότητα της διαπίστωσης του Οργανισμού ότι κατά την επανεξέταση, δεν ήταν επιτρεπτή η διενέργεια γραπτής ή προφορικής εξέτασης, εφόσον κάτι τέτοιο θα παραβίαζε το καθεστώς του ουσιώδους χρόνου. Επικαλείται δε τα ευρήματα της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Σωκράτης Σωκράτους κ.α. ν. Δημοκρατίας, Συνεκδικαζόμενες Προσφυγές αρ. 184/2002 και 310/2002, ημερ. 27.2.2014, όπου, ως ισχυρίζεται, παρουσιάστηκε παρόμοιο ζήτημα και τα δεδομένα ήσαν πανομοιότυπα με αυτά της παρούσας.

Αντικρούοντας τους ισχυρισμούς του αιτητή στην προσφυγή αρ. 9/2016, η κα Πασιουρτίδου τονίζει ότι η αρχική διαδικασία, κατά την οποία το Συμβούλιο του Οργανισμού έκρινε ότι οι υποψήφιοι πληρούσαν την απαίτηση του σχεδίου υπηρεσίας για την πολύ καλή γνώση της νομοθεσίας του ΓΕ.Σ.Υ., ακυρώθηκε από το Δικαστήριο, εφόσον κρίθηκε ότι έπασχε η σύνθεση του εν λόγω Συμβουλίου. Αλλά και στη δεύτερη διαδικασία, συνεχίζει η συνήγορος για τον καθ’ ου η αίτηση, τόσο το πρωτόδικο όσο και το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο έκριναν ότι εσφαλμένα κρίθηκαν εκ νέου προσοντούχοι οι υποψήφιοι, καθότι η πρώτη προσβαλλόμενη απόφαση είχε ακυρωθεί λόγω κακής συγκρότησης του οργάνου και, δεδομένου ότι ο λόγος ακύρωσης ανέτρεχε στη ρίζα της διαδικασίας, δεν θα μπορούσαν να ληφθούν υπόψη τα αποτελέσματα της προφορικής συνέντευξης που διενεργήθηκε από κακώς συγκροτημένο όργανο. Αυτή δε η διαπίστωση αφορούσε όλους τους υποψηφίους και όχι μόνο τον διορισθέντα κ. Δημητριάδη, ως εσφαλμένα ισχυρίζεται ο αιτητής. Εν πάση περιπτώσει, κατά την κα Πασιουρτίδου, το Δικαστήριο ουδέποτε ασχολήθηκε με τα προσόντα του αιτητή, ο οποίος, όπως και ο κ. Δημητριάδης, κρίθηκε προσοντούχος μέσω της ίδιας προφορικής συνέντευξης, η οποία κρίθηκε πως δε θα μπορούσε να ληφθεί υπόψη.

Περαιτέρω, η συνήγορος του καθ’ ου η αίτηση προβάλλει ότι από τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον του Οργανισμού αναφορικά με τον αιτητή, ουδόλως καταδεικνύεται η υπό του αιτητή πολύ καλή γνώση της σχετικής με το ΓΕ.Σ.Υ. νομοθεσίας. Τονίζει δε ότι αυτό που απαιτείται είναι συγκεκριμένο επίπεδο γνώσης της εν λόγω νομοθεσίας, την οποία ο αιτητής δεν προκύπτει να κατέχει. Το μόνο που προκύπτει, συνεχίζει η κα Πασιουρτίδου, είναι η πείρα του αιτητή σε σχέση με την οργάνωση και λειτουργία του ΓΕ.Σ.Υ., η οποία δεν αγνοήθηκε, αλλ’ αντιθέτως εξετάστηκε δεόντως. Επισημαίνει δε ότι κατά πάγια νομολογία, το Δικαστήριο δεν προβαίνει σε πρωτογενή ερμηνεία των σχεδίων υπηρεσίας, ούτε σε αξιολόγηση της κατοχής των απαιτούμενων προσόντων. Η δε διαπίστωση της κατοχής των απαιτούμενων προσόντων αποτελεί καθήκον του διορίζοντος οργάνου και το Δικαστήριο δεν επεμβαίνει στην ερμηνεία που δίδεται, ούτε και υποκαθιστά την κρίση του διορίζοντος οργάνου, εκτός εάν αυτή δεν είναι εύλογα επιτρεπτή. Εν προκειμένω, η διαπίστωση του καθ’ ου η αίτηση όσον αφορά την υπό των υποψηφίων κατοχή των απαιτούμενων προσόντων υπήρξε καθόλα ορθή και εύλογη, χωρίς να αφήνουν οποιοδήποτε περιθώριο επέμβασης στο Δικαστήριο.

Oύτε και είχε υποχρέωση ο Οργανισμός, σύμφωνα με τη συνήγορο του καθ’ ου η αίτηση, να ζητήσει περαιτέρω στοιχεία από τους υποψηφίους, αφού είναι οι τελευταίοι που, κατά πάγια νομολογία, όφειλαν να υποβάλουν όλα τα στοιχεία που επιθυμούσαν να ληφθούν υπόψη. Κατά συνέπεια, καταλήγει, και ο ισχυρισμός περί μη διενέργειας της δέουσας έρευνας είναι αβάσιμος. Όπως αβάσιμος είναι και ο ισχυρισμός ότι ο καθ’ ου η αίτηση δεν συμμορφώθηκε με την υποχρέωσή του για επανεξέταση. Αντίθετα, συνεχίζει, είναι στα πλαίσια της επανεξέτασης που αποφάσισε ο Οργανισμός να τερματίσει την εν λόγω διαδικασία και τη διαδικασία της εκ νέου πλήρωσης της επίδικης θέσης.

Προβάλλεται επίσης από τον καθ’ ου η αίτηση η θέση ότι, από τη στιγμή που δεν μπορούσε καν να διαπιστωθεί κατά πόσον οι υποψήφιοι κατείχαν τα απαιτούμενα υπό του σχεδίου υπηρεσίας προσόντα, δεν μπορεί να εγείρεται από τον αιτητή ο ισχυρισμός ότι παραβιάστηκε η νομολογιακή αρχή για υποχρέωση πλήρωσης της επίδικης θέσης, προϋπόθεση της οποίας είναι να υπάρχουν υποψήφιοι που κρίνονται προσοντούχοι και κατάλληλοι.

Ως προς τους ισχυρισμούς του αιτητή στην προσφυγή αρ. 197/2016 περί παραβίασης του δεδικασμένου, η ευπαίδευτη συνήγορος του καθ’ ου η αίτηση επαναλαμβάνει τα όσα σχετικά παρέθεσε στο πλαίσιο αντίκρουσης παρόμοιου λόγου που τέθηκε στην προσφυγή αρ. 9/2016. Προσθέτει δε ότι καθόλα ορθά το Συμβούλιο, συμμορφούμενο πλήρως με το δεδικασμένο, αγνόησε τα αποτελέσματα της προφορικής συνέντευξης της αρχικής, πάσχουσας, διαδικασίας και προχώρησε σε εκ νέου μελέτη όλων των στοιχείων των υποψηφίων.

Περαιτέρω, αντικρούοντας τους ισχυρισμούς περί απόφασης που λήφθηκε καθ’ υπέρβαση και/ή κατάχρηση εξουσίας, η κα Πασιουρτίδου παραπέμπει σε σχετική νομολογία αναφορικά με το τι συνιστά κατάχρηση εξουσίας, επισημαίνοντας ότι ο όποιος ισχυρισμός περί υπέρβασης και/ή κατάχρησης εξουσίας εξετάζεται όχι αφηρημένα ή ακαδημαϊκά, αλλά με βάση τα συγκεκριμένα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Εν προκειμένω, συνεχίζει, ουδέν έχει υποδειχθεί υπό του αιτητή που να μπορεί να στηρίξει τον συγκεκριμένο ισχυρισμό, η δε επίκληση των αποφάσεων στις προηγούμενες διαδικασίες δεν παρέχει έρεισμα για στοιχειοθέτηση του εν λόγω ισχυρισμού, εφόσον πρόκειται για αυτοτελείς διαδικασίες, η νομιμότητα των οποίων εξετάστηκε από το Δικαστήριο, χωρίς να έχει υπάρξει οποιαδήποτε διαπίστωση για υπέρβαση ή κατάχρηση εξουσίας.

Τέλος, ως προς τον ισχυρισμό περί παραβίασης του άρθρου 13(3) του Νόμου 158(Ι)/1999[3], η συνήγορος του καθ’ ου η αίτηση εισηγείται ότι αυτός παρέμεινε ατεκμηρίωτος και εν πάση περιπτώσει, η συγκεκριμένη πρόνοια δεν επιβάλλει υποχρέωση αλλά δυνατότητα στη Διοίκηση να ακολουθήσει άλλη διαδικασία από αυτήν που προβλέπεται στην οικεία νομοθεσία. Εξάλλου, από τη στιγμή που ο ίδιος ο αιτητής δεν προβάλλει οποιοδήποτε ισχυρισμό που να αμφισβητεί την ορθότητα της διαπίστωσης του καθ’ ου η αίτηση πως μόνο με τη διενέργεια προφορικής και/ή γραπτής εξέτασης θα μπορούσε να διαπιστωθεί η υπό των υποψηφίων κατοχή του υπό εξέταση απαιτούμενου προσόντος, ο όποιος ισχυρισμός του περί παραβίασης της εν λόγω διάταξης είναι αντιφατικός και αντίκειται στην αρχή της απαγόρευσης της παράλληλης επιδοκιμασίας και αποδοκιμασίας.

Η κατάληξη

Έχω εξετάσει την προσβαλλόμενη απόφαση υπό το πρίσμα του συνόλου των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, τα οποία αποτέλεσαν το υπόβαθρο για προώθηση των εκατέρωθεν θέσεων, είτε κατά είτε υπέρ της νομιμότητας της προσβαλλόμενης πράξης.

Κρίνω σκόπιμο να ξεκινήσω, παραθέτοντας απόσπασμα από το κείμενο της προσβαλλόμενης απόφασης, ως περιέχεται στην επιστολή του Οργανισμού προς τους αιτητές, ημερομηνίας 1.12.2015, με τίτλο «Επανεξέταση πλήρωσης θέσης Γενικού Διευθυντή Οργανισμού Ασφάλισης Υγείας», στην οποία γνωστοποιείται στους αιτητές ότι το Συμβούλιο του Οργανισμού αποφάσισε να τερματίσει τη διαδικασία επανεξέτασης πλήρωσης της πιο πάνω θέσης:

«Το Συμβούλιο κατέληξε στην πιο πάνω απόφαση του αφού προηγουμένως διαπίστωσε ότι το απαιτούμενο από το σχέδιο υπηρεσίας προσόν για πολύ καλή γνώση της περί του Γενικού Συστήματος Υγείας της Κύπρου νομοθεσίας μπορούσε να διερευνηθεί μόνο μετά από προφορική συνέντευξη ή/και γραπτή εξέταση, η οποία υπό τις περιστάσεις είναι αδύνατο να γίνει γιατί παραβιάζεται το πραγματικό καθεστώς που ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο».

Σύμφωνα με το σχέδιο υπηρεσίας της επίδικης θέσης, ένα από τα απαιτούμενα προσόντα ήταν και η «Πολύ καλή γνώση της σχετικής με το Γενικό Σύστημα Υγείας της Κύπρου νομοθεσίας». Σύμφωνα δε με το εύρημα του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην προαναφερθείσα ακυρωτική απόφασή του, ημερομηνίας 30.6.2010, στις συνεκδικαζόμενες προσφυγές αρ. 422/2008 και 623/2008, η οποία επικυρώθηκε με την απόφαση στην Αναθεωρητική Έφεση αρ. 122/2010, υπήρξε έλλειψη δέουσας έρευνας εκ μέρους του καθ’ ου η αίτηση ως προς την υπό των υποψηφίων κατοχή του εν λόγω απαιτούμενου προσόντος, εφόσον το Συμβούλιο του Οργανισμού, ενώ εξέτασε τα υπόλοιπα απαιτούμενα προσόντα, σύμφωνα με το Σχέδιο Υπηρεσίας, παρέλειψε να εξετάσει το προαναφερθέν προσόν. Περαιτέρω, στην εν λόγω απόφαση αναφέρθηκαν τα εξής, άμεσα σχετικά με την υπό εξέταση υπόθεση:

«Κατά την αρχική διαδικασία κρίθηκε από το Συμβούλιο ότι τόσο οι Αιτητές όσο και το ΕΜ πληρούσαν αυτό το προσόν. Όμως εκείνη η διαδικασία επιλογής ακυρώθηκε αφού κρίθηκε ότι έπασχε η τότε συγκρότηση του Συμβουλίου, εξαιτίας του Προέδρου, ο οποίος κρίθηκε ότι δεν ήταν ανεξάρτητος. Κατά συνέπεια, είναι ορθή η θέση του κ. Κωνσταντίνου ότι η πράξη, λόγω της φύσης του λόγου ακύρωσης, ακυρώθηκε εξ υπαρχής. Η διοίκηση ως όφειλε, συμμορφούμενη με την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, επανασυγκρότησε το Συμβούλιο, το οποίο νόμιμα πλέον όφειλε να επανεξετάσει σύμφωνα με τους περιορισμούς που θέτει η νομολογία. Ενώ δεν μπορούσε να λάβει υπόψη την απόδοση των υποψηφίων κατά την προφορική εξέταση, δεδομένου ότι αυτή έγινε ενώπιον οργάνου που κρίθηκε παράνομα συγκροτημένο, το Συμβούλιο, υπό την νέα του συγκρότηση, όφειλε να ερευνήσει κατά πόσον οι υποψήφιοι πληρούσαν τα απαιτούμενα προσόντα, με βάση το πραγματικό και νομικό καθεστώς που ίσχυε τότε».

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Οργανισμού, στη συνεδρία του ημερομηνίας 15.10.2015, κατέληξε στην επίδικη απόφαση, αφού προηγουμένως, σύμφωνα με το σχετικό πρακτικό, «προέβη σε μελέτη των στοιχείων των υποψηφίων και όλων των σχετικών στοιχείων, περιλαμβανομένων των προνοιών του σχετικού Σχεδίου Υπηρεσίας και των θέσεων που κατείχαν οι υποψήφιοι πριν τον ουσιώδη χρόνο. Κατά τη μελέτη των στοιχείων διαπιστώθηκε ότι το Συμβούλιο δεν μπορεί να καταλήξει σε απόφαση αναφορικά με την κατοχή ή όχι του προσόντος της κατοχής της πολύ καλής γνώσης της περί του γενικού συστήματος υγείας της Κύπρου νομοθεσίας με βάση τα στοιχεία των φακέλων. Το Συμβούλιο έκρινε ότι η πιο πάνω απαίτηση μπορεί να διερευνηθεί μόνο μετά από προφορική συνέντευξη ή/και γραπτή εξέταση, η οποία υπό τις περιστάσεις είναι αδύνατο να γίνει γιατί παραβιάζεται το πραγματικό καθεστώς που ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο. Το Συμβούλιο δεν παρέβλεψε ότι ο υποψήφιος Ανδρέας Πολυνείκης είχε διοριστεί από το Υπουργικό Συμβούλιο Πρόεδρος της Τεχνικής Επιτροπής για τη μελέτη του ΓεΣΥ, έκρινε όμως ότι η πολύ καλή γνώση της περί του γενικού συστήματος υγείας της Κύπρου νομοθεσίας μπορεί να διαπιστωθεί μόνο μετά από προφορική συνέντευξη ή/και γραπτή εξέταση».

Εν πρώτοις, από τα πιο πάνω, αυτό που προκύπτει είναι ότι ο καθ’ ου η αίτηση, μετά την απόφαση του Εφετείου στην Αναθεωρητική Έφεση αρ. 122/2010, προχώρησε, ως όφειλε, στο στάδιο της διαδικασίας επανεξέτασης, την οποία βεβαίως ουδέποτε ολοκλήρωσε, αλλ’ αντίθετα, για τους λόγους που έχουν προεκτεθεί, αποφάσισε να τερματίσει. Είναι δε ορθή η επισήμανση της κας Πασιουρτίδου ότι ουδείς εκ των αιτητών έχει αμφισβητήσει με τις αγορεύσεις του την ορθότητα της διαπίστωσης του καθ’ ου η αίτηση ότι κατά την εν λόγω επανεξέταση δεν ήταν επιτρεπτή η διενέργεια γραπτής ή προφορικής εξέτασης, διότι κάτι τέτοιο θα παραβίαζε το πραγματικό καθεστώς του ουσιώδους χρόνου. Το ερώτημα, ωστόσο, που θα πρέπει να απαντηθεί είναι το κατά πόσον αυτή η απόφαση του καθ’ ου η αίτηση να τερματίσει τη διαδικασία επανεξέτασης λόγω της διαπίστωσης ότι το απαιτούμενο από το σχέδιο υπηρεσίας προσόν για πολύ καλή γνώση της περί του ΓΕ.Σ.Υ. νομοθεσίας μπορούσε να διερευνηθεί μόνο μετά από προφορική συνέντευξη ή/και γραπτή εξέταση, είναι ορθή και νόμιμη.

Είναι γεγονός ότι, ενώ κατά την αρχική διαδικασία πλήρωσης της επίδικης θέσης, κρίθηκε ότι και οι δυο αιτητές πληρούσαν το συγκεκριμένο προσόν, στη συνέχεια, λόγω της διαπιστωθείσας πάσχουσας σύνθεσης του Συμβουλίου που απέληξε στην έκδοση της πρώτης ακυρωτικής δικαστικής απόφασης, η πράξη διορισμού του κ. Δημητριάδη στην επίδικη θέση ακυρώθηκε εξ’ υπαρχής. Αυτό ακριβώς εξάλλου επεσήμανε και το Ανώτατο Δικαστήριο, στη δεύτερη ακυρωτική απόφασή του ημερομηνίας 30.6.2010, στις συνεκδικαζόμενες προσφυγές αρ. 422/2008 και 623/2008, προσθέτοντας μάλιστα ότι, λόγω ακριβώς αυτού του γεγονότος, το Συμβούλιο του Οργανισμού, «υπό την νέα του συγκρότηση, όφειλε να ερευνήσει κατά πόσον οι υποψήφιοι πληρούσαν τα απαιτούμενα προσόντα, με βάση το πραγματικό και νομικό καθεστώς που ίσχυε τότε».

Σύμφωνα λοιπόν με τα πιο πάνω ευρήματα, δε χωρεί αμφιβολία ότι το Δικαστήριο εντόπισε λόγο ακύρωσης που ανέτρεχε στη ρίζα της διαδικασίας και είχε ως λογική συνέπεια την εξ’ υπαρχής ακύρωση της επίδικης διαδικασίας, ούτως ώστε να μην μπορούν να ληφθούν υπόψη ούτε τα αποτελέσματα της προφορικής συνέντευξης των υποψηφίων, ως διενεργηθείσα από όργανο με πάσχουσα σύνθεση, κατά την οποία οι αιτητές και το επιλεγείς είχαν κριθεί ως κατέχοντες, μεταξύ άλλων, και το συγκεκριμένο προσόν. Από την εν λόγω απόφαση, απόσπασμα της οποίας έχει ήδη εκτεθεί ανωτέρω, είναι πρόδηλο, κατά την άποψή μου, ότι οι διαπιστώσεις του Δικαστηρίου επί του κύρους της διαδικασίας αφορούσαν όλους τους υποψηφίους και όχι μόνο τον επιλεγέντα, κ. Δημητριάδη, όπως ισχυρίζεται ο συνήγορος του αιτητή στην προσφυγή αρ. 9/2017. Αυτό εξάλλου ενισχύεται και από το ίδιο το λεκτικό της απόφασης, στην οποία ρητά αναφέρεται ότι «το Συμβούλιο του Οργανισμού, «υπό την νέα του συγκρότηση, όφειλε να ερευνήσει κατά πόσον οι υποψήφιοι [και όχι μόνο ο κ. Δημητριάδης] πληρούσαν τα απαιτούμενα προσόντα, με βάση το πραγματικό και νομικό καθεστώς που ίσχυε τότε».

Συνεπώς, για τους πιο πάνω λόγους, δεν με βρίσκει σύμφωνο ο ισχυρισμός του κ. Κωνσταντίνου ότι στην υπό κρίση περίπτωση συνιστούσε δεδικασμένο «με την ευρύτερη έννοια» το γεγονός ότι οι αιτητές, ως και άλλοι υποψήφιοι, κατείχαν τα απαιτούμενα προσόντα και ότι «το επίδικο θέμα ήταν αν ο διορισθείς Α. Δημητριάδης κατείχε το πιο πάνω προσόν και όχι αν οι αιτητές το κατείχαν ή όχι». Η εισήγηση αυτή, όπως επίσης λέχθηκε στην πιο πάνω ακυρωτική απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, θα είχε έρεισμα αν η ακύρωση της πρώτης απόφασης του καθ’ ου η αίτηση δεν γινόταν για λόγους παράνομης συγκρότησης του διορίζοντος οργάνου, αλλά για άλλους λόγους ακύρωσης: «Τότε θα ίσχυε το δεδικασμένο και η αρχή ότι δεν μπορούν να εγερθούν ζητήματα που θα μπορούσαν να είχαν τεθεί προηγουμένως ενώπιον νόμιμα συγκροτημένου οργάνου (βλ. Ναζίρης ν. ΡΙΚ (2007) 3 ΑΑΔ 38).». Συνακόλουθα, ο συγκεκριμένος ισχυρισμός, ο οποίος επί της ουσίας συνιστά τον πρώτο προβαλλόμενο λόγο ακύρωσης, απορρίπτεται ως αβάσιμος.

Ωστόσο, στην ίδια απόφαση του Δικαστηρίου αναφέρεται και το εξής: «Το Συμβούλιο, υπό την νέα του συγκρότηση, όφειλε να ερευνήσει κατά πόσον οι υποψήφιοι πληρούσαν τα απαιτούμενα προσόντα, με βάση το πραγματικό και νομικό καθεστώς που ίσχυε τότε». Η απάντηση του Οργανισμού επ’ αυτού, τουλάχιστον όσον αφορά το προαναφερθέν απαιτούμενο προσόν της πολύ καλή γνώσης της περί του ΓΕ.Σ.Υ. νομοθεσίας, αποτυπώνεται στην προσβαλλόμενη απόφασή του, στην επιστολή ημερομηνίας 1.12.2015, ότι το συγκεκριμένο προσόν μπορούσε να διερευνηθεί μόνο μετά από προφορική συνέντευξη ή/και γραπτή εξέταση.

Δεν συμφωνώ με την πιο πάνω θέση του καθ’ ου η αίτηση. Με βάση το σύνολο των ενώπιον μου στοιχείων, θεωρώ ότι είχε ο καθ’ ου η αίτηση και τα μέσα και τη δυνατότητα να εξετάσει περαιτέρω την υπό των υποψηφίων κατοχή του συγκεκριμένου προσόντος και θα μπορούσε, μετά την περαιτέρω διερεύνηση του θέματος, να παραθέσει εμπεριστατωμένα, ποια στοιχεία έλαβε υπόψη του για την κατάληξή του, καθώς και τους λόγους της τελικής του απόφασης. Αυτό, τόσο ενόψει του πιο πάνω ευρήματος του Δικαστηρίου ότι το Συμβούλιο όφειλε να ερευνήσει κατά πόσον οι υποψήφιοι πληρούσαν τα απαιτούμενα προσόντα, όσο και λόγω του γεγονότος ότι υπήρχαν ενώπιον του Οργανισμού στοιχεία, τα οποία συνηγορούσαν υπέρ της θέσης των αιτητών περί της κατοχής του προσόντος της πολύ καλή γνώσης της νομοθεσίας του ΓΕ.Σ.Υ..

Συγκεκριμένα, δεν είναι μόνο η, σε δυο προηγούμενες περιπτώσεις, κρίση του Οργανισμού επί του συγκεκριμένου θέματος, ότι οι αιτητές κατείχαν το εν λόγω προσόν, η οποία βεβαίως ακυρώθηκε για τους λόγους που προαναφέρθηκαν. Αναφέρω ιδιαίτερα το βιογραφικό σημείωμα του αιτητή στην προσφυγή αρ. 9/2016, κ. Α. Πολυνείκη, το οποίο είχε τεθεί ενώπιον του Οργανισμού ήδη από το 2003 δια σχετικής επιστολής του αιτητή, στο πλαίσιο της πρώτης διαδικασίας πλήρωσης της θέσης (επισυνάπτεται και στην γραπτή απαντητική αγόρευση του αιτητή), και στο οποίο αναφέρεται ότι από την περίοδο από το έτος 1993 μέχρι το 2000, ο αιτητής ασχολήθηκε με τη σύνταξη της νομοθεσίας για το ΓΕ.Σ.Υ., σε συνεργασία με τον Επίτροπο Νομοθεσίας (“Drafting the legislation for the NHIS in collaboration with the law commissioner”), ενώ από το 1995 μέχρι το 2000, υπήρξε ο γενικός συντονιστής σε θέματα εναρμόνισης με το κοινοτικό κεκτημένο στον τομέα της υγείας (“General coordinator for the alienation of Cyprus with European Union, in the acquis communitaire, in the health field”).

Ωστόσο, από τα ενώπιον μου στοιχεία, δεν προκύπτει κατά πόσον έχει ληφθεί υπόψη από το Συμβούλιο του Οργανισμού το συγκεκριμένο δεδομένο. Οι αμφιβολίες ως προς τούτο ενισχύονται από το γεγονός ότι το Συμβούλιο, στη συνεδρία του ημερομηνίας 15.10.2015, ειδικά ως προς τον κ. Πολυνείκη, κάνει ιδιαίτερη αναφορά στο γεγονός ότι δεν παρέβλεψε πως αυτός είχε διοριστεί από το Υπουργικό Συμβούλιο ως Πρόεδρος της Τεχνικής Επιτροπής για τη μελέτη του ΓΕ.Σ.Υ..

Ωστόσο, ουδέν αναφέρεται για το πιο πάνω στοιχείο, ήτοι το γεγονός της ενασχόλησης του αιτητή με τη σύνταξη της νομοθεσίας του ΓΕ.Σ.Υ., το οποίο σαφώς και είναι άμεσα σχετικό με το υπό εξέταση απαιτούμενο προσόν, ούτως ώστε εύλογα να τίθεται το ερώτημα αν αυτό λήφθηκε υπόψη και, συνακόλουθα, το ενδεχόμενο πλάνης να μην μπορεί να αποκλειστεί.

Καθοδήγηση ως προς τη μεθοδολογία που θα μπορούσε να ακολουθήσει ο Οργανισμός εν προκειμένω μπορεί να αντληθεί από την απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Σπύρος Κόκκινος ν. Στάλως Παπαϊωάννου (2009) 3Α.Α.Δ. 562, στην οποία το Δικαστήριο, αφού διαφώνησε με το εύρημα του Πρωτόδικου Δικαστή ότι η κατοχή των απαιτούμενων προσόντων των υποψηφίων θα μπορούσε να διαπιστωθεί μόνο μέσω της προφορικής εξέτασης, επεσήμανε ότι «Τα προσόντα αυτά μπορούσαν να διαπιστωθούν και με αναφορά στα όλα στοιχεία και την υπηρεσία των υποψηφίων και θα εξέπληττε αν η διαπίστωση της πλήρους γνώσης της σχετικής νομοθεσίας και της επαρκούς γνώσης της εμπορικής λογιστικής μπορούσε να διαπιστωθεί αποκλειστικά μέσα από μια προφορική εξέταση ενώπιον της Ε.Δ.Υ. της φύσης και της διάρκειας που έχει προσδιορισθεί στην προκειμένη περίπτωση».

Επιπρόσθετα, θα πρέπει να επισημάνω ότι παρόμοιο θέμα εξετάστηκε και στην Σωκράτης Σωκράτους κ.α. ν. Δημοκρατίας, Συνεκδ. Υποθ. Αρ. 184/2002 και 310/2002, ημερ. 27.2.2004, όπου επίσης προσβλήθηκε η απόφαση τερματισμού της διαδικασίας επανεξέτασης πλήρωσης θέσης. Προηγουμένως, η Διοίκηση, στο πλαίσιο επανεξέτασης της εκεί επίδικης θέσης, ζήτησε από τους αιτητές να παραθέσουν πρόσθετα στοιχεία για την κατοχή του υπό του οικείου σχεδίου υπηρεσίας απαιτούμενου προσόντος. Και τούτο, όπως αναφέρει το Δικαστήριο, διότι ένας από τους λόγους που το Ανώτατο Δικαστήριο ακύρωσε το διορισμό του αιτητή ήταν η διαπίστωση ότι η Διοίκηση δεν είχε διεξαγάγει τη δέουσα έρευνα περί τούτου. Ωστόσο, στην παρούσα περίπτωση, παρόλο που επίσης είχε προηγηθεί εύρημα του Δικαστηρίου περί υποχρέωσης του καθ’ ου η αίτηση να ερευνήσει κατά πόσον οι υποψήφιοι πληρούσαν τα απαιτούμενα προσόντα, με βάση το πραγματικό και νομικό καθεστώς που ίσχυε τότε, ο Οργανισμός ουδέν έπραξε και ούτε έκρινε σκόπιμο να ζητήσει περαιτέρω στοιχεία από τους αιτητές.

Ταυτόχρονα, από την επίδικη απόφαση, δεν προκύπτει ποια στοιχεία που αφορούν στους αιτητές, και ενδεχομένως και άλλους υποψηφίους, και τα οποία ήσαν ήδη ενώπιον του Οργανισμού, λήφθηκαν υπόψη, ούτως ώστε να καταλήξει ο καθ’ ου η αίτηση στη διαπίστωση ότι το απαιτούμενο από το σχέδιο υπηρεσίας προσόν για πολύ καλή γνώση της περί του ΓΕ.Σ.Υ. νομοθεσίας μπορούσε να διερευνηθεί μόνο μετά από προφορική συνέντευξη ή/και γραπτή εξέταση. Ούτε και παρατίθεται οποιαδήποτε εξήγηση που να καταδεικνύει γιατί τα ενώπιον του Οργανισμού στοιχεία των αιτητών, και ενδεχομένως άλλων υποψηφίων, ως προς το συγκεκριμένο προσόν δεν ήσαν αρκετά, ούτως ώστε να καταλήξει ο καθ’ ου η αίτηση ότι ο μόνος τρόπος διαπίστωσης της κατοχής του προσόντος αυτού ήταν η διαδικασία της προφορικής συνέντευξης και/ή γραπτής εξέτασης, και η οποία βεβαίως δεν μπορούσε να ακολουθηθεί. Αυτά, ιδιαίτερα από τη στιγμή που, όπως έχει ήδη λεχθεί, υπήρχαν και άλλα στοιχεία που είχαν τεθεί ενώπιον του καθ’ ου η αίτηση ήδη από προηγούμενες διαδικασίες πλήρωσης της επίδικης θέσης, τα οποία ήσαν σχετικά με το υπό εξέταση προσόν, αλλά δεν φαίνεται κατά πόσον λήφθηκαν υπόψη.

Η συνήγορος για τον καθ’ ου η αίτηση παρέπεμψε στην πάγια νομολογιακή αρχή ότι το Δικαστήριο δεν προβαίνει σε πρωτογενή ερμηνεία των σχεδίων υπηρεσίας, αλλ’ ούτε σε αξιολόγηση της κατοχής των απαιτούμενων προσόντων. Ωστόσο, είναι πρόδηλο ότι το ζήτημα αυτό σαφώς και διακρίνεται από το ζήτημα που εξετάζεται εν προκειμένω, ήτοι αυτό της επάρκειας της αιτιολόγησης της διαπίστωσης του καθ’ ου η αίτηση στην προσβαλλόμενη απόφασή του περί τερματισμού της διαδικασίας επανεξέτασης.

Ενόψει των πιο πάνω, κρίνω ότι στοιχειοθετείται λόγος ακύρωσης. Η προσβαλλόμενη απόφαση πάσχει ως μη επαρκώς αιτιολογημένη, έτσι που και ο δικαστικός έλεγχος επ’ αυτής να καθίσταται ανέφικτος (βλ. ενδεικτικά Στέφανος Φράγκου ν. Δημοκρατίας (1998) 3 Α.Α.Δ. 720). Ούτε και μπορεί εν προκειμένω να συμπληρωθεί η αιτιολογία της πράξης από τα στοιχεία του οικείου διοικητικού φακέλου, όπως ορθώς επισημαίνει και η συνήγορος του αιτητή στην προσφυγή αρ. 197/2016 δια της απαντητικής της αγόρευσης (βλ. Διογένους ν. Δημοκρατίας (1999) 4 Α.Α.Δ. και Τσίγκης ν. Δημοκρατίας (2001) 3 Α.Α.Δ. 418).

Επιπρόσθετα, με βάση τα όσα έχω αναφέρει πιο πάνω, δεν μπορεί να αποκλειστεί ούτε και το ενδεχόμενο πλάνης του καθ’ ου η αίτηση ως προς την υπό του αιτητή στην προσφυγή αρ. 9/2016, κ. Α. Πολυνείκη, κατοχή του συγκεκριμένου προσόντος. Ως έχω δε ήδη αναφέρει, κατά πάγια νομολογία, η πιθανολόγηση πλάνης είναι αρκετή για να καταστήσει την προσβαλλόμενη πράξη υποκείμενη σε ακύρωση (βλ. Βραχίμης Χατζηχάννας ν. Δημοκρατίας (2013) 3 Α.Α.Δ. 546 και Ζένιος ν. Δημοκρατίας (1983) 3 Α.Α.Δ. 1181). Όπως χαρακτηριστικά τέθηκε το ζήτημα αυτό από την Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Κωνσταντίνου ν. Συμβουλίου Αμπελουργικών Προϊόντων (1992) 3 ΑΑΔ 228, «Η πιθανολόγηση της ορθότητας ισχυρισμού περί εσφαλμένου πραγματικού βάθρου της προσβαλλόμενης πράξης αρκεί για να ακυρωθεί αυτή και να επανεξετασθεί το θέμα από το αρμόδιο διοικητικό όργανο».

Δεδομένου λοιπόν ότι και η πιθανότητα πλάνης οδηγεί σε ακύρωση, αφού δεν μπορεί το Δικαστήριο να πιθανολογήσει ή να υποθέσει ποια θα ήταν η άποψη της Διοίκησης, αν είχε ενώπιον της και λάμβανε υπόψη το σύνολο των δεδομένων, δεν έχω άλλη επιλογή παρά να θεωρήσω και γι’ αυτό το λόγο τρωτή την προσβαλλόμενη απόφαση.

Με τις πιο πάνω διαπιστώσεις, παρέλκει η εξέταση άλλων ζητημάτων που έχουν εγερθεί στην παρούσα υπόθεση.

Κατά συνέπεια, οι προσφυγές επιτυγχάνουν και η προσβαλλόμενη απόφαση ακυρώνεται με €1.000 έξοδα υπέρ εκάστου αιτητή και εναντίον του καθ’ ου η αίτηση, πλέον Φ.Π.Α., εάν υπάρχει.

Φ.ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.

[1] Ανδρέας Πολυνείκης κ.α. ν. Οργανισμός Ασφάλισης Υγείας κ.α., Συνεκδ. Υποθ. Αρ. 885/2003 και 1070/2003.

[2] Ανδρέας Πολυνείκης κ.α. ν. Οργανισμός Ασφάλισης Υγείας κ.α., Συνεκδ. Υποθ. Αρ. 422/2005 και 623/2005.

[3] Σύμφωνα με τη συγκεκριμένη διάταξη, «Αν υπάρχει αντικειµενική αδυναµία τήρησης της διαδικασίας που προβλέπει ο νόµος, η διοίκηση µπορεί να ακολουθήσει µια παραπλήσια διαδικασία που παρέχει τα ίδια εχέγγυα µε την προβλεπόµενη από το νόµο».

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο