Administrative court dismisses appeal against vehicle registration cancellation based on objective safety findings.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Administrative Court dismissed the plaintiffs' appeal against the Minister's decision to cancel a vehicle's registration and lift its circulation suspension. The court found that the vehicle was deemed unsafe during a technical inspection, a determination based on objective data rather than subjective assessment. Consequently, the court ruled that the right to a hearing does not apply when administrative decisions rely solely on objective facts, upholding the original administrative ruling.
Regesto Legislator
Generato dall'IAΝ. 86/1972; Ν. 158(I)/1999: The right to a hearing applies only when administrative decisions are based on subjective assessment of the individual's conduct, not when they are formed on the basis of purely objective data.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Χατζηδημητρίου Φώτος ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (1999) 3 ΑΑΔ 361
Παναγιώτη Σάββα Παναγή ν. Εφόρου Μηχανοκινήτων Οχημάτων κ.α., ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΑΡ. 1194/98, 7 Aπριλίου 2000
AΑ PILOTTOS LTD ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΚΑΙ ΕΡΓΩΝ ΚΑΙ/η ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΟΔΙΚΩΝ ΜΕΤΑΦΟΡΩΝ, Υπόθεση αρ. 695/2005, 21 Σεπτεμβρίου 2006
Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Ν. 158(I)/1999 - Ο περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμος του 1999
Ν. 1(I)/2007 - Ο περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων (Τεχνικός Έλεγχος και Κέντρα Τεχνικού Ελέγχου) Νόμος του 2007
Ν. 27/1975 - Ο περί Μεταβιβάσεως Αρμοδιοτήτων ως προς Χερσαίας Μεταφοράς Νόμος του 1975
Ν. 86/1972 - Ο περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμος του 1972
Ν. 86/1972 - Ο περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμος του 1972
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2017:192
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
(Υπόθεση Αρ. 463/2013)
19 Μαΐου, 2017
[Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
POWER PUBLISHING LTD
Αιτητές,
-και-
ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΚΑΙ ΕΡΓΩΝ,
ΤΜΗΜΑ ΟΔΙΚΩΝ ΜΕΤΑΦΟΡΩΝ
Καθ’ ων η αίτηση.
Α. Αργυρού (κα), για Αργυρού & Δημοσθένους Δ.Ε.Π.Ε, για τους αιτητές.
Α. Καλησπέρα (κα), για τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για τους καθ’ ων η αίτηση.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ-ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ: Mε την παρούσα προσφυγή, οι αιτητές προσβάλλουν την νομιμότητα της απόφασης των καθ’ ων η αίτηση ημερομηνίας 18/12/2012, με την οποία απέρριψαν το αίτημα των αιτητών για άρση της αναστολής της άδειας κυκλοφορίας του μηχανοκίνητου οχήματος τους με αρ. εγγραφή KST149, ως επίσης ακύρωσαν την εγγραφή του εν λόγω μηχανοκίνητου οχήματος.
Τα πραγματικά γεγονότα της περίπτωσης, είναι σε συντομία τα ακόλουθα:
Οι αιτητές, αγόρασαν το επίδικο όχημα από την εταιρεία C.P. VAN AND TRUK LTD και προς τούτο εκδόθηκε τιμολόγιο ημερομηνίας 12/1/2008, έναντι του χρηματικού ποσού των €24.000. Στις 3/4/2008, το όχημα εγγράφηκε στο μητρώο του Εφόρου ως μεταχειρισμένο και εκδόθηκε άδεια κυκλοφορίας, με ημερομηνία λήψης την 30/6/2008. Στις 17/4/2008, σε έκτακτο τεχνικό έλεγχο που διενεργήθηκε στο όχημα από Επόπτες του Τμήματος Οδικών Μεταφορών, διαπιστώθηκε ότι αυτό ήταν ακατάλληλο και ακυρώθηκε το πιστοποιητικό καταλληλότητας και ανεστάλη η ισχύς της άδειας κυκλοφορίας.
Στις 12/6/2009, το Τμήμα Οδικών Μεταφορών, πληροφόρησε τους αιτητές, ότι για να ανανεώνετο η άδεια κυκλοφορίας του οχήματος θα έπρεπε να παρουσιαστεί στο Κέντρο Επιθεώρησης Μηχανοκινήτων Οχημάτων του Τμήματος Οδικών Μεταφορών και αφού αυτό εγκρίνετο κατάλληλο, θα εκδίδετο πιστοποιητικό καταλληλότητας.
Επιπρόσθετα των πιο πάνω, διαφάνηκε ότι στην αίτηση για εγγραφή του οχήματος περιήχετο δήλωση σε σχέση με το μικτό βάρος και τη δηλωμένη μικτή μάζα του οχήματος και κατά την επιθεώρηση θα επανεξετάζονταν τα χαρακτηριστικά του οχήματος. Αν δε υπήρχε διαφοροποίηση στη κατάταξη, θα εκδίδετο νέο πιστοποιητικό εγγραφής. Στις 10/10/2012, το επίδικο όχημα επιθεωρήθηκε και κρίθηκε κατάλληλο για οδική χρήση και εκδόθηκε πιστοποιητικό καταλληλότητας με ημερομηνία λήξης 9/10/2014.
Στις 6/11/2012, οι αιτητές δι’ επιστολής των προς τους καθ’ ων η αίτηση, ζήτησαν την άρση της αναστολής της άδειας κυκλοφορίας του επίδικου οχήματος. Στις 18/12/2012, οι καθ’ ων η αίτηση πληροφόρησαν τους αιτητές για την ακύρωση της εγγραφής του οχήματος λόγω παράλειψης των αιτητών να ανανεώσουν την άδεια κυκλοφορίας του οχήματος για περίοδο τριών χρόνων. Ταυτόχρονα, πληροφόρησαν τους αιτητές για τη συσσωρευμένη οφειλή στη Δημοκρατία ύψους €438, η οποία δημιουργήθηκε από την παράλειψη ανανέωσης της άδειας κυκλοφορίας από 1/7/2008 μέχρι 30/6/2011.
Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι για τους αιτητές, ισχυρίζονται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση εκδόθηκε από αναρμόδιο όργανο. Ειδικότερα, ότι σύμφωνα με το άρθρο 23Α(1) των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμων του 1972, όπως τροποποιήθηκαν, η εγγραφή μηχανοκίνητου οχήματος ακυρώνεται από τον Έφορο, ο οποίος σύμφωνα με τις ερμηνευτικές διατάξεις του άρθρου 2 του σχετικού Νόμου, είναι ο Υπουργός Συγκοινωνιών και Έργων. Στην προκείμενη περίπτωση, συνεχίζει, η προσβαλλόμενη απόφαση εκδόθηκε αναρμόδια από τον Διευθυντή του Τμήματος Οδικών Μεταφορών και δεν έχει παρουσιαστεί οποιαδήποτε εξουσιοδότηση από τον αρμόδιο Υπουργό προς τον Διευθυντή, κατ’ εφαρμογή των προνοιών του άρθρου 3(2) του σχετικού Νόμου.
Πρόσθετα, προβάλλεται η θέση ότι η απόφαση ακύρωσης της εγγραφής του μηχανοκίνητου οχήματος που αγόρασαν καλόπιστα οι αιτητες για να το χρησιμοποιήσουν για τις ανάγκες της εταιρείας τους, είναι πράξη δυσμενής και θα έπρεπε οι αιτητές να προειδοποιηθούν και να ακουστούν πριν τη λήψη της. Συνεπώς, οι καθ’ ων η αίτηση κατά τους αιτητές, ενήργησαν κατά παράβαση του άρθρου 43 του περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμου (Ν.158(Ι)/1999).
Περαιτέρω, είναι η θέση των αιτητών ότι με την εγγραφή του οχήματος και την έκδοση πιστοποιητικού καταλληλότητας, οι αιτητές έχοντας εμπιστοσύνη στη διοίκηση, πίστευαν καλόπιστα ότι το όχημα που αγόρασαν ήταν κατάλληλο για κυκλοφορία. Ένας δε εκ των δύο τεχνικών ελέγχων που διενεργήθηκε, φαίνεται ότι ήταν λανθασμένος, χωρίς να δοθεί η δέουσα σημασία και να διεξαχθεί ενδελεχής έλεγχος του οχήματος, ως οφείλετο από το αρμόδιο τμήμα.
Πρόσθετα, οι αιτητές ισχυρίζονται ότι δεν έτυχαν ενημέρωσης για τις συνέπειες που θα είχε το όχημα αν δεν ανανεώνετο η άδεια κυκλοφορίας εντός 3 χρόνων και ανέμεναν ότι με την παρουσίαση του πιστοποιητικού καταλληλότητας, θα ανανεωνόταν η άδεια κυκλοφορίας του οχήματος. Ενεργώντας δε οι αιτητές κατόπιν υποδείξεων του Τμήματος, προέβησαν σε όλες τις αναγκαίες επισκευές του οχήματος και όταν εκδόθηκε το πιστοποιητικό καταλληλότητας στις 10/10/2012, όχι μόνο αρνήθηκαν να ανανεώσουν την άδεια κυκλοφορίας του οχήματος, αλλά ακύρωσαν και την εγγραφή του, κατά παράβαση των αρχών της καλής πίστης και της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης του πολίτη προς το κράτος δικαίου.
Η ευπαίδευτη συνήγορος για τους καθ’ ων η αίτηση, αντιτείνει ότι οι ισχυρισμοί των αιτητών δεν ευσταθούν. Ειδικότερα, σε σχέση με τον ισχυρισμό περί αναρμοδιότητος του οργάνου, προβάλλει ότι με βάση το άρθρο 3(2) του περί Μεταβιβάσεως Αρμοδιοτήτων ως προς Χερσαίας Μεταφοράς Νόμου του 1975, ο εκάστοτε Διευθυντής Τμήματος Οδικών Μεταφορών ορίστηκε ως Αναπληρωτής Έφορος για να ασκεί καθορισμένες αρμοδιότητες, οι οποίες περιγράφονται ρητά σε συγκεκριμένη ατομική διοικητική πράξη, ανάμεσα στις οποίες περιλαμβάνεται και η εγγραφή ή ακύρωση της εγγραφής μηχανοκίνητου οχήματος.
Αναφορικά με τον ισχυρισμό των αιτητών ότι στερήθηκαν του δικαιώματος ακρόασης, η ευπαίδευτη συνήγορος για τους καθ’ ων η αίτηση, υποβάλλει ότι σύμφωνα με το άρθρο 43 του Ν.158(Ι)/1999, το δικαίωμα ακρόασης παρέχεται σε κάθε πρόσωπο που θα επηρεαστεί από τη λήψη διοικητικού μέτρου δυσμενούς φύσης, εκτός από τις περιπτώσεις τις οποίες ο νόμος προβλέπει ρητά. Στην εξεταζόμενη περίπτωση, για την ακύρωση της εγγραφής προβλέπει ρητά ο σχετικός Νόμος και πρόσθετα δόθηκε το δικαίωμα στους αιτητές σε σχέση με τις συσσωρευμένες οφειλές να υποβάλουν οποιαδήποτε στοιχεία, ώστε αυτά να αξιολογούντο αρμοδίως.
Σε σχέση με τους ισχυρισμούς των αιτητών ότι έχει κλονιστεί η εμπιστοσύνη στην καλή πίστη, η συνήγορος των καθ’ ων η αίτηση, αντιτείνει ότι σύμφωνα με τις πρόνοιες του σχετικού Νόμου και Κανονισμών, κάθε όχημα που υπόκειται σε περιοδικό τεχνικό έλεγχο, υπόκειται ανά πάσα στιγμή σε έκτακτο τεχνικό έλεγχο κατόπιν τυχαίας επιλογής, έστω και αν το όχημα είναι εφοδιασμένο με πιστοποιητικό καταλληλότητας. Όλα δε τα εγγεγραμμένα μηχανοκίνητα οχήματα, υπόκεινται σε περιοδικό τεχνικό έλεγχο, η συχνότητα του οποίου καθορίζεται στο Πέμπτο Παράρτημα ανάλογα με τη κατηγορία του οχήματος. Εξάλλου, συνεχίζει, οι αρχές του διοικητικού δικαίου, δεν εφαρμόζονται εάν υπάρχει νομοθετική διάταξη που διέπει το θέμα.
Τέλος, υποδεικνύει ότι τόσο από την ίδια την προσβαλλόμενη απόφαση, όσο και από τον διοικητικό φάκελο, προκύπτει ότι έγινε πλήρης έρευνα από τους καθ’ ων η αίτηση και ότι εδόθη επαρκής αιτιολογία.
Έχω εξετάσει με μεγάλη προσοχή τις εκατέρωθεν θέσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων και έχω καταλήξει ως ακολούθως:
Αναφορικά με τον ισχυρισμό των αιτητών περί αναρμοδιότητος του εκδόσαντος την πράξη οργάνου, κρίνω ορθή τη θέση της ευπαιδεύτου συνηγόρου των καθ’ ων η αίτηση. Σύμφωνα με τις ερμηνευτικές διατάξεις του άρθρου 2, του περί Μεταβιβάσεως Αρμοδιοτήτων ως προς Χερσαίας Μεταφοράς Νόμου του 1975 (Ν.27/1975):
«Έφορος Χερσαίων Μεταφορών ή “Έφορος” σημαίνει τον Υπουργόν Συγκοινωνιών και Έργων, περιλαμβάνει δε τον Αναπληρωτήν Έφορον και Βοηθόν Αναπληρωτήν Έφορον οριζόμενον δυνάμει του εδαφίου (2) του άρθρου 3 του παρόντος Νόμου».
Το άρθρο 3(2) του Νόμου διαλαμβάνει ότι:
«(2) Ο Έφορος δύναται να ορίσει οιονδήποτε πρόσωπο ως Αναπληρωτήν Έφορον ή Βοηθόν Αναπληρωτήν Έφορον και να μεταβιβάσει εις τοιούτον πρόσωπον οιασδήποτε των δυνάμει του παρόντος Νόμου αρμοδιοτήτων αυτού».
Σε δημοσίευση στο ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΤΡΙΤΟΝ στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας, ημερομηνίας 23/12/1976, ΜΕΡΟΣ ΙΙ, Ατομικαί Διοικητικαί Πράξεις, Α.Δ.Π 1032, αναφέρεται ότι, ο αρμόδιος Υπουργός μεταβίβασε αρμοδιότητες, μεταξύ αυτών τις προβλεπόμενες στον περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμο του 1972, καθώς και Κανονισμών του 1973 ή οιουδήποτε άλλου Νόμου και οιονδήποτε άλλων Κανονισμών τροποποιούντων ή αντικαταθιστώντων αυτούς.
Συνεπώς, απορρίπτεται ως αβάσιμος ο σχετικός ισχυρισμός των αιτητών.
Αλλά ούτε και οι υπόλοιποι ισχυρισμοί των αιτητών ευσταθούν.
Σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 23Α(1)(β)(v) του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου του 1972 (Ν.86/1972)όπως τροποποιήθηκε, η εγγραφή μηχανοκίνητου οχήματος, ακυρώνεται από τον Έφορο εφόσον πεισθεί ότι:
«δεν ανανεώθηκε η άδεια του οχήματος για τρία συνεχή έτη».
Πρόκειται για δέσμια αρμοδιότητα του Εφόρου και σημασία έχει η εξακρίβωση των πραγματικών γεγονότων και η ορθή διαπίστωση των αντικειμενικών δεδομένων. Εν προκειμένω, το κατά πόσο παρήλθε η προθεσμία της χρονικής περιόδου των τριών ετών, που ο Νόμος ορίζει.
Συνεπώς, ζητήματα όπως τα εγερθέντα από τους αιτητές, δεν διαδραματίζουν ρόλο, αφού δεν εξαρτάται η διαγραφή του οχήματος από το αν οι αιτητές το αγόρασαν καλόπιστα και για τις ανάγκες της εταιρείας τους.
Το ίδιο ισχύει και σε σχέση με τους διενεργούμενους ελέγχους και την επακόλουθη έκδοση πιστοποιητικού καταλληλότητος.
Σύμφωνα με τις ερμηνευτικές διατάξεις του άρθρου 2 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων (Τεχνικός Έλεγχος και Κέντρα Τεχνικού Ελέγχου) Νόμου του 2007 (Ν.1(Ι)/2007):
«πιστοποιητικό καταλληλότητας» σημαίνει το πιστοποιητικό που εκδίδεται δυνάμει των εκάστοτε ισχυόντων περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών ή και δυνάμει του εδαφίου (6) του άρθρου 11 του παρόντος Νόμου, μετά τη διενέργεια του προβλεπόμενου στις διατάξεις αυτές περιοδικού ή έκτακτου τεχνικού ελέγχου».
Το άρθρο 11(5) του σχετικού Νόμου διαλαμβάνει ότι:
«(5) Σε περίπτωση κατά την οποία ο διενεργήσας τον έλεγχο επιθεωρητής διαπιστώσει ότι το όχημα δεν ευρίσκεται σε κατάλληλη για οδική χρήση κατάσταση, διατάσσει τη διενέργεια των αναγκαίων επισκευών ή προσαρμογών και ακυρώνει το ισχύον πιστοποιητικό καταλληλότητας για το συγκεκριμένο όχημα».
Επίσης, στους περί Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμούς του 1984 (όπως τροποποιήθηκαν) και ειδικότερα στον Κανονισμό 65, προνοείται ότι όλα τα μηχανοκίνητα οχήματα που είναι εγγεγραμμένα, υπόκεινται σε περιοδικό τεχνικό έλεγχο.
‘Όπως έχει αναφερθεί, πρόκειται για διαμόρφωση κρίσης στην βάση καθαρά αντικειμενικών δεδομένων και δέσμιας εξουσίας του Εφόρου (βλ. Παναγιώτης Σάββα Παναγή και Εφόρου Μηχανοκινήτων Οχημάτων κ.ά, υπόθεση αρ. 1194/1998, ημερομηνίας 7/4/2000).
Με τα πιο πάνω, καθορίζεται και η κατάληξη σε σχέση με τους ισχυρισμούς των αιτητών σε σχέση με το δικαίωμα ακρόασης και την παραβίαση της αρχής της καλής πίστης. Για το θέμα του δικαιώματος ακρόασης ενδιαφερομένου πριν η διοίκηση λάβει απόφαση για διαγραφή δυνάμει του άρθρου 23Α του Νόμου (Ν. 86/72) και των σχετικών Κανονισμών, σχετικό είναι το πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση στην Παναγιώτη Σάββα Παναγή ν. Εφόρου Μηχανοκινήτων Οχημάτων κ.ά (ανωτέρω):
«..Ζητήματα όπως τα εγερθέντα από τον αιτητή δεν διαδραματίζουν ρόλο. Δεν αναζητείται ποιός πραγματοποίησε την αλλαγή και πότε ούτε εξαρτάται η διαγραφή από την πιθανή γνώση ή ευθύνη του προσώπου στο οποίο συμβαίνει, κατά το χρόνο της διαπίστωσης, να ανήκει το αυτοκίνητο. Επίσης δεν μπορεί να αποτελέσει θέμα αυτής της διαδικασίας ο λόγος ή η ευθύνη για τη μή διαπίστωση της αλλαγής κατά άλλο χρονικό σημείο.
Με τα πιο πάνω καθορίζεται και η κατάληξη σε σχέση με τον ισχυρισμό πως ο αιτητής είχε δικαίωμα ακρόασης που παραβιάστηκε. Είναι αρκετό για τις ανάγκες της παρούσας υπόθεσης να αναφερθώ στην πρόσφατη απόφαση της Ολομέλειας στην Φώτος Χ"Δημητρίου ν. Κυπριακής Δημοκρατίας ΑΕ 2209 ημερομηνίας 23.6.99. Είναι ιδιαιτέρως σχετική η αναφορά, με αποδοχή, στην απόφαση της πλειοψηφίας που εξέδωσε ο Ηλιάδης Δ., σε νομολογία του Συμβουλίου Επικρατείας σύμφωνα με την οποία
"το δικαίωμα ακρόασης εφαρμόζεται μόνο όταν η διοικητική κρίση, δυνάμει της οποίας εκδίδεται η θίγουσα το διοικούμενο πράξη, σχηματίζεται επί τη βάσει εκτιμήσεως της υποκειμενικής συμπεριφοράς του διοικουμένου όχι δε και όταν διαμορφούται βάσει καθαρώς αντικειμενικών δεδομένων".
Αυτό, μάλιστα, ενόψει και του άρθρου 20.2. του Ελληνικού Συντάγ- ματος σύμφωνα με το οποίο
"το δικαίωμα της προηγούμενης ακρόασης του ενδιαφερομένου ισχύει και για κάθε διοικητική ενέργεια ή μέτρο που λαμβάνεται σε βάρος των δικαιωμάτων ή συμφερόντων του».
(βλ. επίσης ΑΑ PILOTTOS LTD V. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ, ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΚΑΙ ΕΡΓΩΝ ΚΑΙ/H ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΟΔΙΚΩΝ ΜΕΤΑΦΟΡΩΝ, υπόθεση αρ. 695/2005, ημερομηνίας 21/9/2006).
Εν πάση δε περιπτώσει στη προσβαλλόμενη απόφαση εξειδικεύονται οι λόγοι, αλλά και ενημερωθήκαν σχετικά οι αιτητές.
Υπό το φως των ανωτέρω δεν διαπιστώνεται οτιδήποτε το μεμπτό στην απόφαση του Εφόρου και δεν έχει στοιχειοθετεί λόγος ακυρότητας.
Συνεπώς η προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται.
Επιδικάζονται €1300 έξοδα υπέρ των καθ’ ων η αίτηση και εναντίον των αιτητών.
Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο