Legislator Giurisprudenza & Legislazione
Υπόθεση Αρ. 83/2014 ECLI:CY:DD:2017:3 Generato dall'IA

Administrative Court dismisses appeal against dismissal of fixed-term contract citing objective reasons.

Numero d'incarto Υπόθεση Αρ. 83/2014
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Cipro (CY)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Administrative Court dismissed the plaintiff's appeal challenging his dismissal from a permanent position and subsequent re-employment on a temporary basis. The court found that the administration's decision to maintain a fixed-term contract was justified by objective reasons related to the pending appeal of his original dismissal and the need for interim staffing. Consequently, the court ruled that the administrative decision was reasonably permissible and did not require judicial intervention.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Ν. 98(I)/2003, άρθρα 5(1) και 7: The Administrative Court may dismiss an appeal against a decision not to convert a fixed-term contract to permanent status if objective reasons exist, such as the need for interim staffing during pending litigation.

Parole chiave

Generato dall'IA
fixed-term contract objective reasons dismissal appeal interim employment Administrative Court N. 98(I)/2003 permanent position durata dell'incapacità lavorativa

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Ν. 98(I)/2003 - Ο περί Εργοδοτουμένων με Εργασία Ορισμένου Χρόνου (Απαγόρευση Δυσμενούς Μεταχείρισης) Νόμος του 2003
Ν. 98(I)/2003 - Ο περί Εργοδοτουμένων με Εργασία Ορισμένου Χρόνου (Απαγόρευση Δυσμενούς Μεταχείρισης) Νόμος του 2003

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Παναγίδης Χρίστος ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας (2012) 1 ΑΑΔ 1641
Παναγίδης Χρίστος ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας (2012) 1 ΑΑΔ 1641
Αβραάμ Αντιγόνη ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2008) 3 ΑΑΔ 49
Αβραάμ Αντιγόνη ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2008) 3 ΑΑΔ 49
ΚΩΣΤΑΣ ΨΕΥΔΙΩΤΗΣ ν. ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ κ.α, Υπόθεση Αρ. 1077/2006, 20 Ιουνίου 2007
ΚΩΣΤΑΣ ΨΕΥΔΙΩΤΗΣ ν. ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ κ.α, Υπόθεση Αρ. 1077/2006, 20 Ιουνίου 2007
ΣΠΥΡΟΥ ΧΑΤΖΗΚΩΝΣΤΑΝΤΗ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ κ.α., Υποθ. αρ.132/2009, 30/8/2012
ΣΠΥΡΟΥ ΧΑΤΖΗΚΩΝΣΤΑΝΤΗ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ κ.α., Υποθ. αρ.132/2009, 30/8/2012
ΣΑΒΒΑΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ κ.α. ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Υπόθεση Αρ. 792/2009, 14/12/2012
ΣΑΒΒΑΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ κ.α. ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Υπόθεση Αρ. 792/2009, 14/12/2012
ΕΙΡΗΝΗ ΜΟΥΖΟΥΡΗ ν. ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ κ.α., Υπόθεση Αρ. 1199/2014, 22/12/2014, ECLI:CY:AD:2014:D983
Concurrence of public law and private law in civil service transfer cases under Article 146 of the Constitution.
Κρίνος Ξενοφώντος ν. Δημοκρατίας, Συνεκδικαζόμενες Υποθέσεις Αρ. 418/09 και 610/09, ημερ. 19.4.2011
[1] Κρίνος Ξενοφώντος ν. Δημοκρατίας, Συνεκδικαζόμενες Υποθέσεις Αρ. 418/09 και 610/09, ημερ. 19.4.2011.
ECLI:CY:AD:2014:D983
Concurrence of public law and private law in civil service transfer cases under Article 146 of the Constitution.
ECLI:CY:DD:2017:3
Administrative Court dismisses appeal against dismissal of fixed-term contract citing objective reasons.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Παναγίδης Χρίστος ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας (2012) 1 ΑΑΔ 1641

Αβραάμ Αντιγόνη ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2008) 3 ΑΑΔ 49

ΚΩΣΤΑΣ ΨΕΥΔΙΩΤΗΣ ν. ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ κ.α, Υπόθεση Αρ. 1077/2006, 20 Ιουνίου 2007

ΣΠΥΡΟΥ ΧΑΤΖΗΚΩΝΣΤΑΝΤΗ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ κ.α., Υποθ. αρ.132/2009, 30/8/2012

ΣΑΒΒΑΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ κ.α. ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Υπόθεση Αρ. 792/2009, 14/12/2012

ΕΙΡΗΝΗ ΜΟΥΖΟΥΡΗ ν. ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ κ.α., Υπόθεση Αρ. 1199/2014, 22/12/2014, ECLI:CY:AD:2014:D983

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 98(I)/2003 - Ο περί Εργοδοτουμένων με Εργασία Ορισμένου Χρόνου (Απαγόρευση Δυσμενούς Μεταχείρισης) Νόμος του 2003

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2017:3

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(Υπόθεση Αρ. 83/2014)

9 Ιανουαρίου 2017

[Φ. ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 146 ΚΑΙ 28 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

ΠΑΡΗΣ ΣΠΑΝΟΣ,

Αιτητής,

ΚΑΙ

ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΜΕΣΩ

1. ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ

2. ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ

Καθ΄ ων η Αίτηση.

Μ. Σπανού (κα), για τον Αιτητή

Ε. Νεοφύτου (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Καθ’ ων η Αίτηση

ΑΠΟΦΑΣΗ

ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.: Με την παρούσα προσφυγή, ο αιτητής εξαιτείται απόφασης του Δικαστηρίου, σύμφωνα με την οποία-

«Α. Η πράξη και/ή απόφαση του καθ’ ου η αίτηση 1 η οποία περιέχεται στην επιστολή του ημερομηνίας 8.11.2013, Παράρτημα Α της παρούσας, προς τον Διευθυντή του Κυβερνητικού Τυπογραφείου και η οποία περιήλθε εις γνώση του αιτητή κατά την 11.11.2013, δια της οποίας αποφασίστηκε ότι δεν δικαιολογείται διαφοροποίηση του καθεστώτος απασχόλησης του αιτητή σε αορίστου διαρκείας, είναι άκυρη, παράνομη και στερημένη οποιουδήποτε εννόμου αποτελέσματος.

Β. Η πράξη και/ή απόφαση του καθ’ ου η αίτηση 1 η οποία περιέχεται στην επιστολή του ημερομηνίας 17.1.2014, Παράρτημα Β της παρούσας, δια της οποίας επιβεβαιώθηκε η προγενέστερη απόφαση του που περιέχεται στο Παράρτημα Α, είναι άκυρη, παράνομη και στερημένη οποιουδήποτε εννόμου αποτελέσματος.

Γ. Η παράλειψη των καθ’ ων η αίτηση να θεωρούν τη σύμβαση απασχόλησης του αιτητή ως σύμβαση αορίστου διαρκείας, είναι παράνομη και ο,τιδήποτε παρελείφθη θα έπρεπε να είχε εκτελεστεί».

Ο αιτητής διορίστηκε στη μόνιμη θέση Πρώτου Επιθεωρητή Τυπογραφείου, Τυπογραφείο, από 16.3.2009. Ωστόσο, στις 19.4.2011, ο διορισμός του ακυρώθηκε, με απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στις συνεκδικαζόμενες προσφυγές αρ. 418/09 και 610/09. Κατά της εν λόγω απόφασης ασκήθηκε έφεση, η οποία και εκκρεμεί. Ακολούθησε η, σύμφωνα και με την επιστολή του καθ’ ου η αίτηση 1 προς τον Διευθυντή Κυβερνητικού Τυπογραφείου («ο Διευθυντής»), ημερομηνίας 15.7.2011, πρόσληψη του αιτητή ως εκτάκτου για εκτέλεση καθηκόντων Πρώτου Επιθεωρητή, Τυπογραφείο, πάνω σε δεκαπενθήμερη βάση, δυνάμει των προνοιών της Σημείωσης 10 του Πρώτου Πίνακα του Περί Προϋπολογισμού Νόμου του 2011.

Στις 12.4.2013, ο Διευθυντής, με σχετική επιστολή του προς τον καθ’ ου η αίτηση 1, Διευθυντή Τμήματος Δημόσιας Διοίκησης και Προσωπικού, υπέβαλε εισήγηση όπως η σύμβαση του αιτητή μετατραπεί σε αορίστου διάρκειας αφού αυτός, συνυπολογιζόμενης της υπηρεσίας του σε μόνιμη και έκτακτη βάση, είχε ξεπεράσει τους τριάντα μήνες απασχόλησης.

Ο καθ’ ου η αίτηση 1, με απαντητική επιστολή του ημερομηνίας 26.4.2013, επικαλούμενος σχετική γνωμάτευση του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, διατύπωσε τη θέση ότι η περίπτωση του αιτητή δεν ενέπιπτε στις πρόνοιες του περί Εργοδοτουμένων με Εργασία Ορισμένου Χρόνου (Απαγόρευση Δυσμενούς Μεταχείρισης) Νόμου του 2003 (Ν.98(Ι)/2003).

Με νέα επιστολή του προς τον καθ’ ου η αίτηση 1, ημερομηνίας 21.10.2013, ο Διευθυντής επανέφερε το ζήτημα μετατροπής της σύμβασης του αιτητή σε αορίστου διαρκείας, σημειώνοντας ότι αυτός είχε συμπληρώσει τριάντα μήνες συνεχούς απασχόλησης σε έκτακτη βάση. Ωστόσο, ο καθ’ ου η αίτηση 1, με απαντητική επιστολή του, ημερομηνίας 8.11.2013, ανέφερε ότι για τους υπαλλήλους, των οποίων ο διορισμός ακυρώνεται από το Ανώτατο Δικαστήριο και σε προγενέστερο του διορισμού τους στάδιο αυτοί δεν απασχολούνταν στη δημόσια υπηρεσία, η διευθέτηση για εργοδότησή τους για ορισμένη χρονική διάρκεια, ήτοι σε δεκαπενθήμερη βάση, έχει προσωρινό χαρακτήρα και «αποτελεί μια κατ’ οικονομία διευθέτηση η οποία τυγχάνει εφαρμογής μεταβατικά», αφού αφορά το χρόνο μέχρι την ολοκλήρωση της διαδικασίας εξέτασης της πλήρωσης των οικείων θέσεων από την Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας (Ε.Δ.Υ.).

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως αναφέρεται στην εν λόγω επιστολή, επειδή δεν είχε ολοκληρωθεί η διαδικασία επανεξέτασης της πλήρωσης της οικείας θέσης από την Ε.Δ.Υ., ο καθ’ ου η αίτηση 1 σημείωσε ότι δεν δικαιολογούνταν «ενδεχόμενη διαφοροποίηση του καθεστώτος απασχόλησης του επηρεαζόμενου υπαλλήλου», ήτοι του αιτητή.

Ο τελευταίος αντέδρασε, καταχωρώντας την υπό εξέταση προσφυγή.

Νομικοί Ισχυρισμοί

Βασικό άξονα της επιχειρηματολογίας του αιτητή αποτελεί ο ισχυρισμός ότι η προσβαλλόμενη απόφαση λήφθηκε κατά παράβαση και εσφαλμένη εφαρμογή του άρθρου 7 του Νόμου 98(Ι)/2003, υπό καθεστώς πλάνης, που οδήγησε στην εσφαλμένη διαπίστωση ότι η εργοδότηση του αιτητή με σύμβαση ορισμένου χρόνου μπορεί να δικαιολογηθεί από αντικειμενικούς λόγους.

Το άρθρο 7(1), προβάλλει ο αιτητής, καθιστά ξεκάθαρο ότι μετά τη συμπλήρωση τριάντα μηνών εργασίας βάσει διαδοχικών συμβάσεων ορισμένου χρόνου, ο εργοδοτούμενος αυτόματα θεωρείται αορίστου χρόνου, εκτός και αν ο εργοδότης αποδείξει ότι η εργοδότηση του εν λόγω εργοδοτούμενου με σύμβαση εργασίας ορισμένου χρόνου μπορεί να δικαιολογηθεί από αντικειμενικούς λόγους.

Ωστόσο, σύμφωνα με τον αιτητή, στην προκειμένη περίπτωση, ο λόγος που προβάλλουν οι καθ’ ων η αίτηση, ήτοι ότι οι διαδοχικές συμβάσεις απασχόλησής του δικαιολογούνται από το γεγονός ότι αποτελούν προσωρινή διευθέτηση για την περίοδο κατά την οποία εκκρεμεί η πλήρωση της θέση Πρώτου Επιθεωρητή, Τυπογραφείο, δεν συνιστά «αντικειμενικό λόγο» εντός της έννοιας της προαναφερθείσας διάταξης του άρθρου 7(1).

Ούτε και έχουν επικαλεστεί οι καθ’ ων η αίτηση, συνεχίζει ο αιτητής, οποιοδήποτε εκ των υπό του άρθρου 7(2) προβλεπόμενων αντικειμενικών λόγων, ως όφειλαν, η δε αιτιολογία που δόθηκε στην παρούσα υπόθεση, δεν εντάσσεται σε οποιαδήποτε από τις περιπτώσεις που προβλέπονται στην εν λόγω διάταξη. Συναφώς, προσθέτει η πλευρά του αιτητή, ούτε και η προαναφερθείσα Σημείωση 10 του Πρώτου Πίνακα του Περί Προϋπολογισμού Νόμου θα μπορούσε να θεωρηθεί αφ’ εαυτής αντικειμενικός λόγος εν τη εννοία του υπό αναφορά άρθρου 7.

Επιπρόσθετα, ως εκ των πιο πάνω, ο αιτητής θέτει ζήτημα παράλειψης οφειλόμενης ενέργειας εκ μέρους της Διοίκησης, αφού το άρθρο 7 του Νόμου 98(Ι)/2003 «επιβάλλει νομική υποχρέωση στους καθ’ ων η αίτηση να θεωρούν τη σύμβαση του αιτητή ως αορίστου διαρκείας για όλους τους σκοπούς».

Εκ διαμέτρου αντίθετες είναι οι θέσεις των καθ’ ων η αίτηση, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι επαρκώς και/ή δεόντως αιτιολογημένη, λήφθηκε δε ορθά και νόμιμα και μετά από διενέργεια της δέουσας έρευνας και κατ’ ορθή ενάσκηση της διακριτικής τους εξουσίας και ουδεμία πλάνη εμφιλοχώρησε κατά τη λήψη αυτής. Ειδικότερα, επικαλούμενη την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Χρίστος Παναγίδης ν. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας, Πολ. Έφεση αρ. 132/2009, ημερ. 19.6.2012, η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση προβάλλει ότι ο Νόμος 98(Ι)/2003 δεν τυγχάνει εφαρμογής στην περίπτωση του αιτητή, εφόσον ο τελευταίος δεν προσελήφθη ως εργοδοτούμενος ορισμένου χρόνου, του οποίου το καθεστώς δύναται να μετατραπεί σε καθεστώς εργοδοτούμενου αορίστου χρόνου, σύμφωνα με τον εν λόγω Νόμο.

Αντιθέτως, συνεχίζει η κα Νεοφύτου, η εργοδότηση του αιτητή, μετά την ακύρωση του διορισμού του, έγινε σύμφωνα με τη Σημείωση 10 του Πρώτου Πίνακα του Περί Προϋπολογισμού Νόμου. Συναφώς, ο αιτητής προσελήφθη ως μόνιμος δημόσιος υπάλληλος, του οποίου ο διορισμός ακυρώθηκε και έκτοτε εργοδοτείται με δεκαπενθήμερα συμβόλαια απασχόλησης, «ως μια μεταβατική διευθέτηση μέχρι την έκδοση απόφασης στην Αναθεωρητική Έφεση που καταχώρησε ο αιτητής (Α.Ε. 75/11), καθώς και στην Αναθεωρητική Έφεση την οποία καταχώρησε η Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας (Α.Ε. 74/11)».

Εν προκειμένω, συνεχίζει η συνήγορος για τους καθ’ ων η αίτηση, δεν πρόκειται για έναν έκτακτο υπάλληλο ορισμένου χρόνου που επιζητεί να καταστεί αορίστου χρόνου, αλλά για μια προσωρινή διευθέτηση που επέλεξε να εφαρμόσει η Διοίκηση, εν αναμονή της απόφασης του Δικαστηρίου στην προαναφερθείσα εκκρεμούσα έφεση ως και της απόφασης της Ε.Δ.Υ.

κατόπιν της προβλεπόμενης επανεξέτασης. Από αυτό δε το «προσωρινό καθεστώς», όπως το αποκαλούν οι καθ’ ων η αίτηση, δεν μπορεί ο αιτητής να αντλήσει οποιαδήποτε δικαιώματα πέραν από αυτά που ορίζονται στην ιδιωτική σύμβαση που έχει συνάψει. Εν πάση περιπτώσει, συνεχίζει η κα Νεοφύτου, επικαλούμενη την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Ειρήνη Μουζούρη ν.

Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2014:D983, Υποθ. Αρ. 1199/2014, ημερ. 22.12.2014, η παρούσα υπόθεση αποτελεί διαφορά αστικής φύσεως και, ως τέτοια, δεν εμπίπτει στη σφαίρα του δημοσίου αλλά του ιδιωτικού δικαίου, μη δυνάμενη να υπαχθεί στον αναθεωρητικό έλεγχο του Δικαστηρίου τούτου. Επιπρόσθετα, και αν ακόμη τύγχανε εφαρμογής ο Νόμος 98(Ι)/2003, ως ισχυρίζεται ο αιτητής, δεν θα είχε αρμοδιότητα να επιληφθεί της υπό εξέταση υπόθεσης το παρόν Δικαστήριο, αλλά το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών, στο οποίο, δυνάμει του άρθρου 10 του εν λόγω Νόμου, θα έπρεπε να αποταθεί ο αιτητής.

Επ’ αυτού, η ευπαίδευτη συνήγορος για τον αιτητή, επικαλούμενη ιδιαίτερα την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Κώστας Ψευδιώτης ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 1077/2006, ημερ. 20.6.2007, ισχυρίζεται στην Απαντητική της Αγόρευση ότι η επίδικη διαφορά είναι διοικητικής φύσεως και, συνακόλουθα, η προσβαλλόμενη απόφαση εμπίπτει στη σφαίρα του δημοσίου δικαίου.

Η κατάληξη

Έχω εξετάσει την προσβαλλόμενη απόφαση υπό το πρίσμα όλων των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, τα οποία αποτέλεσαν το υπόβαθρο για προώθηση των εκατέρωθεν θέσεων.

Προέχει, λόγω της φύσης του αλλά και ως θέμα λογικής προτεραιότητας, η εξέταση του ζητήματος κατά πόσον η προσβαλλόμενη απόφαση και η επίδικη διαφορά ανάγονται στη σφαίρα του ιδιωτικού δικαίου, ως ισχυρίζονται οι καθ’ ων η αίτηση, ή, αντίθετα, στη σφαίρα του δημοσίου δικαίου.

Ως έχει ήδη αναφερθεί ανωτέρω, ο διορισμός του αιτητή στη μόνιμη θέση Πρώτου Επιθεωρητή Τυπογραφείου, Τυπογραφείο, από 16.3.2009, ακυρώθηκε στις 19.4.2011, με την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στις συνεκδικαζόμενες προσφυγές αρ. 418/09 και 610/09[1]. Ακολούθησε η πρόσληψη του αιτητή ως εκτάκτου για εκτέλεση καθηκόντων Πρώτου Επιθεωρητή, Τυπογραφείο, πάνω σε δεκαπενθήμερη βάση, δυνάμει των προνοιών της Σημείωσης 10 του Πρώτου Πίνακα του Περί Προϋπολογισμού Νόμου του 2011.

Έκτοτε, και εκκρεμούσης της έφεσης κατά της πιο πάνω ακυρωτικής απόφασης, ο αιτητής απασχολείται ως έκτακτος δυνάμει διαδοχικών δεκαπενθήμερων παρατάσεων απασχόλησης, σύμφωνα με την προαναφερθείσα Σημείωση 10. Αξίζει να σημειωθεί στο σημείο αυτό ότι, σύμφωνα με την επιστολή του καθ’ ου η αίτηση 1 προς τον Διευθυντή, ημερομηνίας 15.7.2011 (βλ.

παράρτημα 3 στην ένσταση), «η εξασφάλιση έγκρισης για παράταση της απασχόλησης του εν λόγω λειτουργού [ενν. του αιτητή] θα ισχύει μέχρι την επανεξέταση του θέματος από την Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας». Περαιτέρω, σύμφωνα με μεταγενέστερη επιστολή του Τμήματος προς τον Διευθυντή, ημερομηνίας 8.11.2013 (βλ. παράρτημα 9 στην ένσταση), στις περιπτώσεις απασχόλησης όπως αυτήν του αιτητή, «η ορισμένη χρονική διάρκεια της σύμβασης απασχόλησης μπορεί να δικαιολογηθεί από το γεγονός ότι η συνέχιση της απασχόλησης των επηρεαζόμενων, σε κάθε περίπτωση, αποτελεί μια κατ’ οικονομία διευθέτηση, η οποία τυγχάνει εφαρμογής μεταβατικά και αφορά συγκεκριμένα μόνο το χρόνο μέχρι την εξέταση της πλήρωσης των οικείων θέσεων από την Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας».

Η συνήγορος για τον αιτητή, προβάλλει ότι, σύμφωνα με τη νομολογία, δεν ανάγεται στη σφαίρα του ιδιωτικού δικαίου και δεν εντάσσεται στο πεδίο εφαρμογής του Νόμου 98(Ι)/2003 κάθε διαφορά που προκύπτει μεταξύ συμβασιούχων δημοσίων υπαλλήλων και Δημοκρατίας, αλλ’ υπάρχουν και διαφορές που έχουν κριθεί ως διοικητικής φύσεως και/ή δημοσίου δικαίου, εμπίπτουσες ωσαύτως στη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου τούτου. Υποδεικνύοντας ότι η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Αβραάμ ν. Δημοκρατίας (2008) 3 Α.Α.Δ. 49, δεν τυγχάνει εφαρμογής στην παρούσα, καθότι σε εκείνην την υπόθεση εξετάστηκε το ζήτημα τερματισμού της απασχόλησης εργοδοτούμενου, η κα Σπανού εισηγείται ότι η απόφαση στην Ψευδιώτης, ανωτέρω, μπορεί να τύχει εφαρμογής και εν προκειμένω, αφού είναι η μόνη που αφορά δεδομένα όπως της παρούσας και «αφορά ακριβώς το ίδιο θέμα με το επίδικο», παρόλο που, όπως παρατηρεί χαρακτηριστικά, το πεδίο αναφορικά με το υπό εξέταση ζήτημα «είναι ομιχλώδες, λόγω συγκρουόμενων αποφάσεων της μονομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου».

Σημειώνω ότι στην προαναφερθείσα απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Ψευδιώτης, το Δικαστήριο έκρινε ότι η σχέση του αιτητή, συμβασιούχου εκτάκτου υπαλλήλου στο Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης και Προσωπικού, ο οποίος ζήτησε όπως η σύμβαση εργασίας του θεωρηθεί αορίστου διαρκείας δυνάμει του άρθρου 7 του Νόμου 98(Ι)/2003, ανάγετο στη σφαίρα του δημοσίου δικαίου.

Επισημαίνω ωστόσο ότι τα γεγονότα της εν λόγω υπόθεσης σαφώς και διαφοροποιούνται από αυτά της παρούσας, αφού εκεί ο αιτητής που ήταν ήδη υπάλληλος στο Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης και Προσωπικού, ζήτησε όπως η σύμβαση εργασίας του μετατραπεί σε αορίστου χρόνου, εφόσον συνυπολογισθεί στο συνολικό χρόνο απασχόλησής του και προηγούμενη θητεία του ως Κοινοβουλευτικού Συνεργάτη, προκειμένου να ενεργοποιηθεί η υπό του εν λόγω άρθρου 7 προβλεπόμενη συνολική διάρκεια των τριάντα μηνών.

Στην προκειμένη, όμως, περίπτωση ο αιτητής διορίστηκε αρχικά στη μόνιμη θέση Πρώτου Επιθεωρητή Τυπογραφείου και, μετά την ακύρωση του διορισμού του, προσελήφθη ως έκτακτος για εκτέλεση καθηκόντων Πρώτου Επιθεωρητή, Τυπογραφείο, πάνω σε δεκαπενθήμερη βάση, δυνάμει των προνοιών της Σημείωσης 10 του Πρώτου Πίνακα του Περί Προϋπολογισμού Νόμου του 2011.

Ήταν δε η εν λόγω πρόσληψη, όπως έχω ήδη αναφέρει πιο πάνω, και όπως αναφέρουν και οι καθ’ ων η αίτηση στις προαναφερθείσες επιστολές τους, μια προσωρινή και μεταβατική «κατ’ οικονομία» διευθέτηση, που αφορά μόνο το χρονικό διάστημα μέχρι την εκδίκαση της εκκρεμούσας έφεσης και τη συνακόλουθη εξέταση της πλήρωσης των οικείων θέσεων από την Ε.Δ.Υ..

Εν πάση όμως περιπτώσει και ανεξάρτητα από την πιο πάνω διαπίστωση, κρίνω ότι στην παρούσα υπόθεση τυγχάνουν εφαρμογής τα όσα σχετικά αποφασίστηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο στην Πιερή Ελίνα κ.α. ν. Δημοκρατίας, Συνεκδ. Υποθ. 1353/2012 κ.α., ημερομηνίας 18.11.2013, όπου κρίθηκε ότι η συμβατική σχέση εργοδότη-εργοδοτούμενου, όπως προκύπτει από τη μεταξύ τους σύμβαση εργασίας, διέπεται από ενιαίο καθεστώς, είτε πρόκειται για τερματισμό είτε για μετάθεση ή άλλη ενέργεια συναφή με τη σχέση εργοδότη-εργοδοτούμενου, και η σχέση αυτή ανάγεται στη σφαίρα του ιδιωτικού δικαίου, μη δυνάμενη ωσαύτως να προσβληθεί δυνάμει του άρθρου 146 του Συντάγματος. Κρίνω σκόπιμο να παραθέσω το ακόλουθο, άμεσα σχετικό και διαφωτιστικό απόσπασμα από την εν λόγω απόφαση (οι υπογραμμίσεις είναι του Δικαστηρίου):

«Όπως ήδη έχω διαπιστώσει ο Νόμος 98(Ι) του 2003 είναι εναρμονιστικός της Οδηγίας 19999/70/ΕΚ. Με το άρθρο 10 ορίζεται ως αρμόδιο Δικαστήριο προς επίλυση οποιασδήποτε διαφοράς αστικής φύσεως, η οποία ήθελε προκύψει από την εφαρμογή των διατάξεων του παρόντος Νόμου, το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών. Ο τερματισμός των υπηρεσιών συμβασιούχου όπως τονίστηκε με την Αβραάμ (ανωτέρω) εμπίπτει στην έννοια διαφοράς αστικής φύσης.

Ο καθορισμός του αρμοδίου Δικαστηρίου στο Νόμο έγινε συμφώνως του άρθρου 5 στη ρήτρα 8 της Οδηγίας, όπου καταγράφεται: «Η πρόληψη και η αντιμετώπιση των διαφορών και καταγγελιών που προκύπτουν από την εφαρμογή της παρούσας συμφωνίας γίνονται σύμφωνα με τη νομοθεσία, τις συλλογικές συμβάσεις και πρακτικές σε εθνικό επίπεδο».

Κατά συνέπεια ο Νόμος και η Οδηγία εφαρμόζονται, κρίνω, σε όλους τους συμβασιούχους αορίστου διαρκείας που υπηρετούν στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα. Η θεραπεία που αποδίδει το κάθε Δικαστήριο σε περίπτωση παράβασης της σύμβασης ή παρανομίας εκ μέρους του εργοδότη πρέπει να είναι πλήρης και ταυτοχρόνως ισότιμη και ισόνομη.

Τέτοια θεραπεία δεν μπορεί να αποδοθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο κατά την άσκηση της αναθεωρητικής του δικαιοδοσίας στη βάση του άρθρου 146 του Συντάγματος. Είναι σαφές ότι η δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου είναι ακυρωτική και ασκείται μόνο σε ζητήματα δημοσίου δικαίου. Επομένως οι περιπτώσεις των αιτητών ως συμβασιούχων αορίστου διαρκείας δεν μπορούν να τύχουν της επίκλησης και της προστασίας που παρέχει το άρθρο 146 του Συντάγματος.

Τα όποια δικαιώματα των αιτητών διασφαλίζονται από τα πολιτικά Δικαστήρια και/ή από το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών, όπως ο Νόμος καθορίζει. Η υπόθεση Αβραάμ (ανωτέρω) είναι δεσμευτική για το παρόν Δικαστήριο, στην έκταση που αφορά τους υπό κρίση υπαλλήλους.

Έχω μελετήσει σειρά αποφάσεων αδελφών Δικαστών (Μιχάλης Ανδρέου ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 570/009, 15.3.2012, Χριστοδούλου κ.α. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 792/09, 14.12.2012, Κωνσταντίνου (ανωτέρω)) και με όλο το σεβασμό προς τη διαφορετική αντίκριση δεν μπορώ να συμφωνήσω ότι οι περιπτώσεις των μεταθέσεων ή άλλων συναφών ζητημάτων διαφοροποιούνται εφόσον δεν αφορούν σε παράνομο τερματισμό της υπηρεσίας συμβασιούχου. Μια τέτοια αντίκριση οδηγεί σε κατακερματισμό της ίδιας της συμβατικής σχέσης που δημιουργείται μεταξύ των αντισυμβαλλομένων μερών και καταλήγει σε νομικά παράδοξα σχήματα. Το καθεστώς που διέπει τη σχέση είναι ενιαίο, είτε πρόκειται για τερματισμό είτε για μετάθεση ή άλλη ενέργεια συναφή με τη σχέση εργοδότη-εργοδοτούμενου, όπως προκύπτει από τη μεταξύ τους σύμβαση εργασίας. Δεν κατανοώ άλλωστε σε τι μπορεί να διακρίνεται η απόφαση για πρόσληψη ή τερματισμό της υπηρεσίας υπαλλήλου από τη μετάθεση εφόσον σε κάθε περίπτωση όλες οι αποφάσεις λαμβάνονται από διοικητικό όργανο που πρωταρχικό σκοπό έχει την εξυπηρέτηση δημόσιου σκοπού.

Η προδικαστική ένσταση επιτυγχάνει.».

Κρίνω ότι η προσέγγιση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην πιο πάνω υπόθεση, την οποία και υιοθετώ, τυγχάνει πλήρους εφαρμογής και στην παρούσα υπόθεση, σφραγίζοντας ωσαύτως και την τύχη αυτής. Παρομοίως, θεωρώ ότι τυγχάνουν εν προκειμένω εφαρμογής και τα όσα σχετικά με το επίδικο θέμα αποφασίστηκαν λίγο αργότερα, στην Ειρήνη Μουζούρη, ανωτέρω, όπου λέχθηκε, μεταξύ άλλων, ότι «εφόσον οι του ιδιωτικού δικαίου συμβασιούχοι δεν μπορούν να επικαλεστούν το δημόσιο δίκαιο και οι υπηρεσίες εκτάκτων-συμβασιούχων στο δημόσιο τομέα παρομοίως διέπονται από το ιδιωτικό δίκαιο και τη σχετική Οδηγία, ο τερματισμός των υπηρεσιών τους εκφεύγει της αναθεωρητικής δικαιοδοσίας».

Υπό το φως λοιπόν των πιο πάνω αποφάσεων, καταλήγω ότι και στην παρούσα περίπτωση, η επίδικη διαφορά και η προσβαλλόμενη απόφαση ανάγονται στη σφαίρα του ιδιωτικού δικαίου, με αποτέλεσμα να μην μπορεί η τελευταία να προσβληθεί με προσφυγή δυνάμει του Άρθρου 146 του Συντάγματος και, συνακόλουθα, να εκφεύγει της δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου, η οποία ασκείται μόνο σε ζητήματα δημοσίου δικαίου. Κατά συνέπεια, η προσφυγή υπόκειται σε απόρριψη ως απαράδεκτη.

Παρόλο που με την πιο πάνω κατάληξη σφραγίζεται η τύχη της παρούσας προσφυγής και παρέλκει η εξέταση άλλων ζητημάτων που έχουν εγερθεί στο πλαίσιο αυτής, θεωρώ σκόπιμο να επισημάνω ότι, ακόμη και αν κατέληγα ότι το παρόν Δικαστήριο είχε αρμοδιότητα μα επιληφθεί της παρούσας υπόθεσης και προχωρούσα να εξετάσω αυτήν στο πλαίσιο του Νόμου 98(Ι)/2003, θα κατέληγα ότι η απόφαση των καθ’ ων η αίτηση για μη μετατροπή και/ή μη διαφοροποίηση του καθεστώτος απασχόλησης του αιτητή σε αορίστου διαρκείας είναι εύλογα επιτρεπτή, εφόσον αυτή μπορεί να δικαιολογηθεί από αντικειμενικούς λόγους, σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στα άρθρα 5(1) και 7 του εν λόγω Νόμου.

Επαναλαμβάνω, συναφώς, ότι η, μετά την ακύρωση του διορισμού του, πρόσληψη και απασχόληση του αιτητή ως εκτάκτου πάνω σε δεκαπενθήμερη βάση, δυνάμει των προνοιών της Σημείωσης 10 του Πρώτου Πίνακα του Περί Προϋπολογισμού Νόμου του 2011, αποτελεί μια προσωρινή και μεταβατική «κατ’ οικονομία» διευθέτηση, που αφορά μόνο το χρονικό διάστημα μέχρι την εκδίκαση της εκκρεμούσας έφεσης κατά της ακυρωτικής απόφασης του Δικαστηρίου στις συνεκδικαζόμενες υποθέσεις αρ. 418/09 και 610/09 και τη συνακόλουθη εξέταση της πλήρωσης των οικείων θέσεων από την Ε.Δ.Υ..

Αυτή η ιδιαιτερότητα της συμβατικής σχέσης απασχόλησης του αιτητή, ιδωμένη υπό το φως των περιστατικών της υπό εξέταση υπόθεσης, ως αυτά έχουν εκτεθεί ανωτέρω, και ανεξαρτήτως του αν εμπίπτει στην πρόνοια του άρθρου 7(2)(γ) του Νόμου 98(Ι)/2003, όπως ισχυρίζεται η συνήγορος για τη Δημοκρατία στην αγόρευσή της, ή όχι, σαφώς και συνιστά «αντικειμενικό λόγο» εν τη εννοία του εν λόγω άρθρου 7(2), στο οποίο, εν πάση περιπτώσει, οι «αντικειμενικοί λόγοι» δεν απαριθμούνται περιοριστικά, αλλά ενδεικτικά[2].

Ως εκ τούτου, δεν ευσταθούν και απορρίπτονται οι ισχυρισμοί του αιτητή ότι ουδεμία εκ των προβλεπόμενων στην εν λόγω διάταξη του άρθρου 7(2) περιπτώσεων «αντικειμενικών λόγων» μπορεί να αποτελέσει έρεισμα για την υπαγωγή της υπό εξέταση περίπτωσης στις πρόνοιες της εν λόγω διάταξης και ότι στην παρούσα δεν συντρέχει οποιοσδήποτε αντικειμενικός λόγος για την απόφαση μη διαφοροποίησης του καθεστώτος απασχόλησής του σε αορίστου διαρκείας.

Αντίθετα, από το σύνολο των γεγονότων και ενώπιον μου στοιχείων, περιλαμβανομένου και του περιεχομένου των σχετικών προαναφερθεισών επιστολών της Διοίκησης προς τον αιτητή, προκύπτει ότι τέτοιοι αντικειμενικοί λόγοι, που άπτονται των ιδιαίτερων περιστατικών της υπόθεσής του και ανάγονται στην ίδια τη φύση της απασχόλησης του αιτητή, όντως υφίστανται.

Συνακόλουθα, καταλήγω λοιπόν ότι, ακόμη και αν προχωρούσα στην εξέταση της παρούσας υπόθεσης υπό το πρίσμα του Νόμου 98(Ι)/2003, θα κατέληγα ότι προσβαλλόμενη απόφαση είναι εύλογα επιτρεπτή και δεν έχει καταδειχθεί οτιδήποτε το μεμπτό, ούτως ώστε να δικαιολογείται επέμβαση του παρόντος Δικαστηρίου.

Ενόψει των πιο πάνω, η προσφυγή αποτυγχάνει και απορρίπτεται με €1.300 έξοδα εναντίον του αιτητή και υπέρ των καθ’ ων η αίτηση.

Φ.ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.

[1] Κρίνος Ξενοφώντος ν. Δημοκρατίας, Συνεκδικαζόμενες Υποθέσεις Αρ. 418/09 και 610/09, ημερ. 19.4.2011.

[2] Το λεκτικό της εν λόγω διάταξης αρχίζει με τη φράση «Αντικειμενικοί λόγοι υφίστανται ιδιαίτερα όταν- …».

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο