Legislator Giurisprudenza & Legislazione
Υπόθεση Αρ. 622/2013 ECLI:CY:DD:2016:415 Generato dall'IA

Administrative Court dismisses appeal against Council's dismissal of Secretary, upholding Minister's supervisory power.

Numero d'incarto Υπόθεση Αρ. 622/2013
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Cipro (CY)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Administrative Court dismissed the appeal filed by the Kouklia Community Council against the Minister's decision to recall a previous ruling that declared the Council Secretary disqualified. The Council argued that the Mayor's initial finding of unconstitutionality was final and that the Minister lacked authority to intervene or reissue the decision. The court ruled that the supervisory authority under the Communities Law has the power to annul illegal acts but cannot restore the original act, thereby validating the Minister's intervention.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Ν. 86(I)/1999; Art. 45: The supervisory authority may annul illegal acts of local self-governing bodies but lacks the power to restore the original act once annulled, as doing so would exceed its jurisdiction.

Parole chiave

Generato dall'IA
supervisory authority local self-government annulment power restoration of act Communities Law administrative review disqualification raccomandazione di voto dell'autorità

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Ν. 86(I)/1999
Ν. 86(I)/1999 - Ο περί Κοινοτήτων Νόμος του 1999

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Καμηλάρης Παναγιώτης (2013) 1 ΑΑΔ 1001
Καμηλάρης Παναγιώτης (2013) 1 ΑΑΔ 1001
ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΚΟΥΚΛΙΩΝ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Υπόθεση Αρ. 76/2013
ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΚΟΥΚΛΙΩΝ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Υπόθεση Αρ. 76/2013, 12/3/2013
ECLI:CY:DD:2016:415
Administrative Court dismisses appeal against Council's dismissal of Secretary, upholding Minister's supervisory power.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Καμηλάρης Παναγιώτης (2013) 1 ΑΑΔ 1001

ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΚΟΥΚΛΙΩΝ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Υπόθεση Αρ. 76/2013, 12/3/2013

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 86(I)/1999 - Ο περί Κοινοτήτων Νόμος του 1999

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2016:415

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(Υπόθεση Αρ. 622/2013)

14 Δεκεμβρίου, 2016

[Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΟΥΚΛΙΩΝ

ΑΠΟ ΚΟΥΚΛΙΑ

Αιτητές,

-και-

ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

1. ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ

2. ΕΠΑΡΧΟΥ ΠΑΦΟΥ

Καθ’ ων η αίτηση.

Η. Νικολάου (κα), για τους αιτητές.

Θ. Πιπερή (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, εκ μέρους του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για τους καθ’ ων η αίτηση.

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ-ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ: Οι αιτητές, Κοινοτικό Συμβούλιο Κουκλιών στρέφεται εναντίον της νομιμότητας της απόφασης “των καθ’ ων η αίτηση ημερομηνίας 25.2.2013 με την οποία ανακαλείται η απόφαση των αιτητών ότι ο Κοινοτικός Γραμματέας του Συμβουλίου έχει καταστεί έκπτωτος της θέσεως του δυνάμει του άρθρου 56 του περί Κοινοτήτων Νόμου και για επαναφορά του Γραμματέα στην θέση του”.

Τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης έχουν σε συντομία ως ακολούθως:

Σε σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στο Υπουργείο Εσωτερικών στις 17/10/2012 μεταξύ του Κοινοτικού Συμβουλίου Κουκλιών, Επάρχου Πάφου και Υπουργού Εσωτερικών, αποφασίστηκε όπως διερευνηθεί ενδεχόμενο εμπλοκής του Γραμματέα του Κοινοτικού Συμβουλίου Κουκλιών σε εταιρεία η οποία συνήψε σύμβαση με το Κοινοτικό Συμβούλιο για παροχή καυσίμων. Στις 22/10/2012, το Κοινοτικό Συμβούλιο Κουκλιών έκρινε έκπτωτο τον Γραμματέα του Κοινοτικού Συμβουλίου, δυνάμει του άρθρου 56 του περί Κοινοτήτων Νόμου (Ν.86(Ι)/1999)και στις 23/10/2012, ο ενδιαφερόμενος έτυχε σχετικής ενημέρωσης.

Ο Έπαρχος Πάφου, με επιστολή του ημερομηνίας 6/11/2012, ενημέρωσε το Κοινοτικό Συμβούλιο ότι η απόφαση που λήφθηκε ήταν παράτυπη, καθότι δεν ακολουθήθηκαν οι νενομισμένες διαδικασίες, όπως αυτές προνοούνται στον σχετικό Νόμο και Κανονισμό.

Με επιστολή του ημερομηνίας 12/11/2012, ο Πρόεδρος του Κοινοτικού Συμβουλίου Κουκλιών απευθυνόμενος προς τον Έπαρχο Πάφου, εμμένει στη νομιμότητα της απόφασης του Συμβουλίου. Ακολούθησε επιστολή του Επάρχου Πάφου ημερομηνίας 27/11/2012 προς το Υπουργείο Εσωτερικών, με την οποία έγινε εισήγηση όπως ενεργοποιηθούν οι πρόνοιες του άρθρου 45 του σχετικού Νόμου και κληθεί το Συμβούλιο να ανακαλέσει την απόφαση του να κηρύξει τον Γραμματέα έκπτωτο.

Στις 17/12/2012, ο Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Εσωτερικών με επιστολή του προς το Κοινοτικό Συμβούλιο, αξίωσε την ανάκληση της απόφασης και επαναφοράς του Γραμματέα στη θέση του. Σε περίπτωση δε μη συμμόρφωσης, υποδείχθηκε στο Κοινοτικό Συμβούλιο ότι η Υπουργός Εσωτερικών, ενεργώντας σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 45 του σχετικού Νόμου, θα διορίσει τον Έπαρχο Πάφου αρμόδιο για την εκτέλεση ή την εφαρμογή των πιο πάνω. Σημειώνεται ότι, εναντίον της πιο πάνω απόφασης, κατεχωρήθη από τους αιτητές προσφυγή (Κοινοτικό Συμβούλιο Κουκλιών v. Κυπριακής Δημοκρατίας, υπόθεση αρ. 76/2013, ημερομηνίας 12/3/2013), η οποία με απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου απορρίφθηκε.

Στις 20/12/2012, ο Πρόεδρος του Κοινοτικού Συμβουλίου σε απαντητική του επιστολή απευθυνόμενη προς τον Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Εσωτερικών, σημείωσε ότι το άρθρο 56 του σχετικού Νόμου, αποτελεί αυτόνομη διάταξη και δεν απαιτείτο η διενέργεια πειθαρχικής δίωξης του Γραμματέα. Επανερχόμενος ο Έπαρχος Πάφου με επιστολή του την ίδια ημέρα, ζήτησε όπως πληροφορηθεί κατά πόσο οι θέσεις που εκφράζονται στην εν λόγω επιστολή είναι προϊόν απόφασης της ολομέλειας του Κοινοτικού Συμβουλίου, για να τύχει απάντησης στις 21/12/2012, ότι οι πιο πάνω θέσεις λήφθηκαν με την προβλεπόμενη απαρτία και πλειοψηφία.

Το Υπουργείο Εσωτερικών, με επιστολή του ημερομηνίας 23/1/2013, ζήτησε νομική συμβουλή από τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας για το όλο θέμα, ο οποίος απάντησε με σχετική επιστολή ημερομηνίας 1/2/2013, ότι συμφωνεί με τις ενέργειες του Υπουργείου Εσωτερικών. Ακολούθησε επιστολή του Γενικού Διευθυντή του Υπουργείου Εσωτερικών προς τον Έπαρχο Πάφου ημερομηνίας 20/2/2013, με την οποία ενημερώνετο ότι είχε διοριστεί από την Υπουργό ως αρμόδιος για την ανάκληση της απόφασης του Κοινοτικού Συμβουλίου, επαναφέροντας τον Γραμματέα στη θέση του.

Ο Έπαρχος Πάφου, με επιστολή του ημερομηνίας 28/2/2013 προς τον Πρόεδρο του Κοινοτικού Συμβουλίου, ανακάλεσε την απόφαση του Κοινοτικού Συμβουλίου με αναδρομική ισχύ, επαναφέροντας τον Γραμματέα στη θέση του. Εναντίον της πιο πάνω απόφασης κατεχωρήθη η παρούσα προσφυγή.

Η ευπαίδευτη συνήγορος για τους αιτητές, προβάλλει ότι το Κοινοτικό Συμβούλιο διαπίστωσε στη βάση στοιχείων από το Γραφείο του Εφόρου Εταιρειών, ότι ο Γραμματέας του Κοινοτικού Συμβουλίου είχε άμεσο συμφέρον στη σύναψη σύμβασης για παροχή καυσίμων και έθεσε σε εφαρμογή τις πρόνοιες του άρθρου 56 του περί Κοινοτήτων Νόμου, Ν.86(Ι)/1999, σύμφωνα με τις οποίες, υπάλληλος ο οποίος έχει άμεσο και/ή έμμεσο συμφέρον σε καταρτισθείσα από το Συμβούλιο σύμβαση, δεν δύναται να κατέχει οιανδήποτε θέση.

Όπως αναφέρει, αντικείμενο της παρούσας προσφυγής, είναι αυτή καθ’ αυτή η απόφαση δυνάμει της οποίας ο Έπαρχος Πάφου με εξουσιοδότηση της Υπουργού Εσωτερικών και βασιζόμενος στις διατάξεις του άρθρου 45 του σχετικού Νόμου, προέβη σε ανάκληση της απόφασης του Κοινοτικού Συμβουλίου. Στην προκείμενη περίπτωση, η υποτιθέμενη παράλειψη εντοπίζεται στην παράλειψη του Κοινοτικού Συμβουλίου να προχωρήσει σε πειθαρχική δίωξη του Γραμματέα, σύμφωνα με τις πρόνοιες του Κανονισμού 55(1)(β) των σχετικών Κανονισμών.

Σύμφωνα με τους αιτητές, εφάρμοσαν το άρθρο 56 του σχετικού Νόμου, το οποίο αποτελεί αυτόνομη διάταξη στο Νόμο, με προφανή στόχο την πάταξη της διαφθοράς. Το συγκεκριμένο άρθρο, δεν προβλέπει ειδική συνεδρία του Κοινοτικού Συμβουλίου και αυξημένες πλειοψηφίες για την επιβολή των ποινών, αφού το άρθρο προβλέπει ήδη την ποινή που θα επιβληθεί αν το πρόσωπο κριθεί ένοχο, χωρίς να αφήνει καμία διακριτική ευχέρεια στο Κοινοτικό Συμβούλιο. Συνεπώς, η επιμονή και εμμονή του Επάρχου Πάφου να καταδιώκει κυριολεκτικά το Κοινοτικό Συμβούλιο, παραβλέποντας ότι ο Γραμματέας παραβίασε τις απαγορευτικές διατάξεις του άρθρου 56, συνιστά υπέρβαση και/ή κατάχρηση εξουσίας.

Περαιτέρω, η ευπαίδευτη συνήγορος των αιτητών, προβάλλει τη θέση ότι η εξουσία του Επάρχου για έλεγχο της νομιμότητας των αποφάσεων του Κοινοτικού Συμβουλίου, είναι νομοτυπικός και δεν αφορά έλεγχο επί ενός αυστηρά νομικού ζητήματος και ότι η απόφαση των καθ’ ων η αίτηση ελήφθη, ενώ η νομιμότητα της ανακληθείσας απόφασης εκδικάζεται ήδη ενώπιον του Δικαστηρίου.

Επιπλέον, η ευπαίδευτη συνήγορος των αιτητών, ισχυρίζεται ότι οι καθ’ ων η αίτηση έσφαλαν περί τα πράγματα, καθώς η ανάκληση της απόφασης των αιτητών ημερομηνίας 22/10/2012, δεν στηριζόταν επί πραγματικών προϋποθέσεων και τέλος ότι η προσβαλλόμενη απόφαση ελήφθη καθ’ υπέρβαση και/ή κατάχρηση εξουσίας, αφού η διοικητική εποπτεία του Επάρχου περιορίζεται αφενός από την αυτονομία των αρχών τοπικής αυτοδιοίκησης που πρέπει να παραμείνει αυτόνομη και αφετέρου από το δικαστικό έλεγχο της διοίκησης.

Από την άλλη, η ευπαίδευτη συνήγορος για τους καθ’ ων η αίτηση, αντιτείνει ότι η αιτιολογία της προσβαλλόμενης πράξης, αναφερόταν στην παράλειψη του Κοινοτικού Συμβουλίου να προχωρήσει σε πειθαρχική δίωξη πριν την απόλυση του υπαλλήλου, όπως καθορίζεται στον σχετικό Νόμο και Κανονισμούς και το θέμα το οποίο τίθεται προς εξέταση, είναι η εξουσία του Επάρχου και /ή της Υπουργού Εσωτερικών, να εκδώσει απόφαση δυνάμει του άρθρου 45 του περί Κοινοτήτων Νόμου.

Η αυτονομία των τοπικών αρχών, σύμφωνα με τη συνήγορο, είναι μια συνειδητή δράση της πολιτείας να εκχωρήσει εξουσίες της και να ενθαρρύνει την ανάπτυξη της διοίκησης σε τοπικό επίπεδο, η δε διοικητική τους αυτονομία εντάσσεται στις βασικές κεντρόφυγες τάσεις στην οργάνωση της διοικήσεως. Επομένως ο όποιος περιορισμός τίθεται, είναι μόνον αυτός που σαφώς και αναντίλεκτα τίθεται από τον Νόμο και ένα τέτοιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι διατάξεις του άρθρου 45 του σχετικού Νόμου.

Συναφώς, κατά τους καθ’ ων η αίτηση, δεν ευσταθεί η θέση των αιτητών ότι δεν μπορεί να ασκηθεί οποιοσδήποτε έλεγχος επί διοικητικής πράξης από οποιοδήποτε άλλο όργανο, πλην του Δικαστηρίου. Αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα την κατάργηση όλων των δευτεροβάθμιων διοικητικών οργάνων. Στην εξεταζόμενη περίπτωση, το Υπουργείο Εσωτερικών παρενέβη δυνάμει του άρθρου 45, όχι ως προς το αν ο Γραμματέας του Κοινοτικού Συμβουλίου υπέπεσε σε παράβαση καθηκόντων, αλλά όταν διαπιστώθηκε ότι η στοιχειώδης διαδικασία που καθορίζει ο Νόμος σε τέτοιες περιπτώσεις, αγνοήθηκε εντελώς από το Κοινοτικό Συμβούλιο.

Σύμφωνα δε με τα γεγονότα της υπόθεσης, το Υπουργείο Εσωτερικών εξάντλησε όλα τα περιθώρια που είχε για να αποκαταστήσει τη νομιμότητα, χωρίς αποτέλεσμα. Η άρνηση δε του Κοινοτικού Συμβουλίου, βασίστηκε σε μια αυθαίρετη ερμηνεία του άρθρου 56 του σχετικού Νόμου και συγκεκριμένα ότι πρόκειται για μια αυτόνομη διάταξη που στοχεύει στην πάταξη της διαφθοράς. Στην προκείμενη περίπτωση, το Κοινοτικό Συμβούλιο Κουκλιών μετονόμασε την πειθαρχική ποινή της απόλυσης σε αυτοδίκαιη έκπτωση, αποφεύγοντας έτσι να εφαρμόσει τις πειθαρχικές διαδικασίες που καθορίζονται στον ίδιο το Νόμο και στους σχετικούς Κανονισμούς.

Έχω εξετάσει με μεγάλη προσοχή τις εκατέρωθεν θέσεις των ευπαιδεύτων συνηγόρων και έχω καταλήξει στα ακόλουθα:

Το Κοινοτικό Συμβούλιο Κουκλιών με απόφαση του ημερομηνίας 22/10/2012, διαπίστωσε εμπλοκή του Γραμματέα του Κοινοτικού Συμβουλίου σε εταιρεία η οποία συνήψε σύμβαση με το Κοινοτικό Συμβούλιο Κουκλιών για παροχή καυσίμων και κήρυξε έκπτωτο τον Γραμματέα, επικαλούμενο τις πρόνοιες του άρθρου 56 του περί Κοινοτήτων Νόμου του 1999 (Ν.86(Ι)/1999), που φέρει τον τίτλο “Απαγόρευση συμφέροντος σε σύμβαση του Συμβουλίου” και το οποίο διαλαμβάνει ότι:

«56. Υπάλληλος Συμβουλίου δεν μπορεί να έχει οποιοδήποτε ενδιαφέρον ή συμφέρον άμεσα ή έμμεσα, είτε προσωπικά είτε μέσω της συζύγου ή τέκνου ή συνέταιρου του, σε σύμβαση που έχει συναφθεί με το Συμβούλιο ή σε εργασία που έχει εκτελεστεί για το Συμβούλιο. Υπάλληλος ο οποίος έχει τέτοιο ενδιαφέρον ή συμφέρον δεν μπορεί να κατέχει οποιαδήποτε θέση ή να εκτελεί οποιαδήποτε εργασία στο Συμβούλιο».

Οι καθ’ ων η αίτηση, θεωρώντας ότι οι αιτητές ενήργησαν κατά παράβαση των προνοιών του Κανονισμού 55(1)(β) των περί Κοινοτικής Υπηρεσίας Κανονισμών του Κοινοτικού Συμβουλίου Σωτήρας του 2002 (ΚΔΠ 278/2002), οι οποίοι υιοθετήθηκαν από το Κοινοτικό Συμβούλιο Κουκλιών και οι οποίοι διαλαμβάνουν ότι:

«55-1 Υπάλληλος υπόκειται σε πειθαρχική δίωξη –

(α) ………………………………………………………………………………

(β) αν ενεργήσει ή παραλείψει κάτι με τρόπο που ισοδυναμεί με παράβαση οποιουδήποτε από τα καθήκοντα ή τις υποχρεώσεις υπαλλήλου»,

εφάρμοσαν τις διατάξεις του άρθρου 45 του σχετικού Νόμου (Ν.86(Ι)/1999), που φέρει τον τίτλο “Παράλειψη εκτέλεσης καθήκοντος που επιβάλλεται από τον παρόντα Νόμο” και προνοεί ότι:

«45. Σε περίπτωση κατά την οποία ο κοινοτάρχης και το Συμβούλιο παραλείπουν να εκτελέσουν οποιοδήποτε επιβαλλόμενο από τον παρόντα Νόμο καθήκον ή να εφαρμόσουν οποιαδήποτε διάταξη του, ο Υπουργός δύναται να καλέσει τον κοινοτάρχη και το Συμβούλιο να εκτελέσουν μέσα σε εύλογη προθεσμία το καθήκον αυτό ή να προβούν στην εφαρμογή της διάταξης του παρόντος Νόμου. Σε περίπτωση μη συμμόρφωσης, ο Υπουργός έχει την εξουσία να διορίσει τον Έπαρχο αρμόδιο για την εκτέλεση ή την εφαρμογή των πιο πάνω και το Συμβούλιο επιβαρύνεται με τα αναγκαία για το σκοπό αυτό έξοδα».

Αυτό, είχε ως αποτέλεσμα την ανάκληση της απόφασης του Κοινοτικού Συμβουλίου Κουκλιών ημερομηνίας 22/10/2012, με αναδρομική ισχύ και επαναφορά του Γραμματέα στη θέση του, η οποία κοινοποιήθηκε στους αιτητές στις 28/2/2013 και η οποία αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας προσφυγής.

Η επιχειρηματολογία των αιτητών, περιστρέφεται γύρω από την θεώρηση ότι, το άρθρο 56 του σχετικού Νόμου, στη βάση του οποίου ενήργησαν οι αιτητές καθιστώντας έκπτωτο τον Γραμματέα του Συμβουλίου, αποτελεί αυτόνομη διάταξη στο Νόμο που στοχεύει στην πάταξη της διαφθοράς και είναι γι’ αυτό που δεν ακολουθήθηκε η διαδικασία που καθορίζεται στον σχετικό Νόμο και Κανονισμούς που αφορούν την πειθαρχική δίωξη υπαλλήλου και επιβολή της πειθαρχικής ποινής της απόλυσης. Κατ’ επέκταση, δεν έχουν οι αιτητές παρανομήσει και κακώς κινήθηκε στην περίπτωση αυτή η προβλεπόμενη στο άρθρο 45 του σχετικού Νόμου, διαδικασία επέμβασης της Υπουργού Εσωτερικών και του Επάρχου.

Δεν συμφωνώ με την θέση αυτή. Όπως ρητά προνοείται στο άρθρο 42(1) του σχετικού Νόμου:

“….. ο Έπαρχος έχει την εξουσία να ασκεί έλεγχο νομιμότητας των αποφάσεων του Συμβουλίου”,

και σύμφωνα με το άρθρο 45 του Νόμου (ανωτέρω), στην περίπτωση παράλειψης εφαρμογής από το Συμβούλιο επιβαλλόμενου από το Νόμο καθήκοντος ή διάταξης του Νόμου και αφού το Συμβούλιο εξακολουθεί να μην συμμορφώνεται, παρά τις υποδείξεις του Υπουργού Εσωτερικών, τότε διορίζεται ο Έπαρχος για να εκτελέσει το καθήκον ή να εφαρμόσει την διάταξη.

Στην εξεταζόμενη περίπτωση, ο Έπαρχος ασκώντας τις εξουσίες του για έλεγχο νομιμότητας της απόφασης του Κοινοτικού Συμβουλίου Κουκλιών ημερομηνίας 22/10/2012, διαπίστωσε ότι δεν έτυχαν εφαρμογής οι πρόνοιες που ισχύουν στις περιπτώσεις πειθαρχικής δίωξης υπαλλήλου και εφόσον οι αιτητές εξακολουθούσαν να μην συμμορφώνονται στις υποδείξεις της Υπουργού Εσωτερικών, διορίστηκε ο Έπαρχος για να εκτελέσει το επιβαλλόμενο καθήκον και να εφαρμόσει το Νόμο.

Όπως δε υποδεικνύουν οι αιτητές, αντικείμενο της παρούσας προσφυγής “δεν είναι η νομιμότητα της απόφασης του Κοινοτικού Συμβουλίου δυνάμει της οποίας ο Κοινοτικός Γραμματέας κατέστη έκπτωτος της θέσεως του” (σελ. 2-4 στην γραπτή αγόρευση των αιτητών).

Δηλαδή, δεν θα εξεταστεί στην παρούσα προσφυγή η νομιμότητα της απόφασης των αιτητών που λήφθηκε στις 22/10/2012 κατ’ εφαρμογή των προνοιών του άρθρου 56 του σχετικού Νόμου, αφού αυτό κατά τη συνήγορο των αιτητών αποτελεί το αντικείμενο της προσφυγής αρ. 1884/2012, που ο Κοινοτικός Γραμματέας κ. Σπύρος Κόλιαρος κατεχώρησε στο Ανώτατο Δικαστήριο. Σημειώνεται ότι από έλεγχο που το παρόν Δικαστήριο έκανε μέσω του Πρωτοκολλητείου, διεφάνη ότι η πιο πάνω προσφυγή απεσύρθη και απερρίφθη στις 9/10/2014.

Κατ’ επέκταση, δεν θα εξεταστεί στην παρούσα προσφυγή το κατά πόσο ορθά οι αιτητές κήρυξαν έκπτωτο τον Γραμματέα κατ’ εφαρμογή του άρθρου 56 του σχετικού Νόμου ή αν έπρεπε να είχαν τύχει εφαρμογής τα όσα προνοούνται στη περίπτωση πειθαρχικής δίωξης υπαλλήλου, αλλά το κατά πόσο οι καθ’ ων η αίτηση ορθά εφάρμοσαν υπό τις περιστάσεις, όπως αυτές έχουν αναφερθεί, το άρθρο 45 του σχετικού Νόμου.

Συναφώς, δεν θα συμφωνήσω με τους αιτητές ότι το άρθρο 56 είναι αυτόνομη διάταξη και ότι προβλέπει ήδη την ποινή που θα επιβληθεί αν και εφόσον το πρόσωπο που αφορά κριθεί ένοχο, χωρίς να αφήνει καμία διακριτική ευχέρεια στο Κοινοτικό Συμβούλιο. Κατά την κρίση μου, δεν εξαιρείται από τον εποπτικό έλεγχο η οποιαδήποτε απόφαση του Κοινοτικού Συμβουλίου η οποία λαμβάνεται κατ’ εφαρμογή των προνοιών του πιο πάνω άρθρου του Νόμου. Στην προκείμενη περίπτωση, επρόκειτο για μια ληφθείσα από το Κοινοτικό Συμβούλιο απόφαση, επί της οποίας ο Έπαρχος είχε την εξουσία να ασκήσει τον έλεγχο νομιμότητας ο οποίος προνοείται στο άρθρο 42(1) του σχετικού Νόμου.

Εφόσον δε κατά την άσκηση του ελέγχου αυτού, ο Έπαρχος διαπίστωσε παράλειψη του Κοινοτικού Συμβουλίου στην εφαρμογή συγκεκριμένης διάταξης του σχετικού Νόμου και Κανονισμών, το θέμα τέθηκε στην αρμόδια Υπουργό, η οποία αφού κάλεσε το Συμβούλιο να εφαρμόσει το Νόμο και αυτό δεν συμμορφώθηκε, διόρισε τον Έπαρχο για να εφαρμόσει την διάταξη του Νόμου.

Το κατά πόσο ο Έπαρχος εφάρμοσε την συγκεκριμένη διάταξη του Νόμου που καθορίζει την διαδικασία που πρέπει να ακολουθείται σε περίπτωση πειθαρχικής δίωξης υπαλλήλου, δεν θα απασχολήσει το Δικαστήριο, αφού αντικείμενο της παρούσας προσφυγής είναι, το κατά πόσο στην εξεταζόμενη περίπτωση ορθά τέθηκε σε εφαρμογή η προβλεπόμενη στο άρθρο 45 του σχετικού Νόμου διαδικασία και αν ο εποπτικός έλεγχος ορθά κάλυψε και την απόφαση του Συμβουλίου που λήφθηκε κατ’ εφαρμογή του άρθρου 56 του σχετικού Νόμου.

Επί του ελέγχου των πράξεων των αυτοδιοικουμένων οργανισμών, απόλυτα κατατοπιστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από τα Πορίσματα Νομολογίας του Συμβουλίου της Επικρατείας 1929 – 1959 του Μ. Δ. Στασινοπούλου, σελ. 143, 144, στο οποίο αναφέρονται τα ακόλουθα:

«Α. “Έλεγχος νομιμότητος.

Κατ’ εφαρμογήν της αρχής ότι ο διοικητικός έλεγχος επί αυτοδιοικουμένης αρχής, εκτός εναντίας διατάξεως, μόνο εκ των υστέρων νοείται, της πρωτοβουλίας προσηκούσης εις τον αυτοδιοικούμενον οργανισμόν, εκρίθη ότι η εποπτεύουσα αρχή, θεωρήσασα νομίμως παράνομον απόφασιν του αυτοδιοικουμένου οργανισμού και περιαγάγουσα ούτω εις νομικήν ανυπαρξίαν την απόφασιν ταύτην, δεν έχει πλέον αρμοδιότητα, όπως ανακαλέση μεταγενεστέρως την ίδιαν αυτής νόμιμον πράξιν και επαναγάγη εις το είναι την απόφασιν του αυτοδιοικουμένου οργανισμού, δημιουργούσα ούτω ουσιαστικώς νέαν απόφασιν τούτου, διότι ο διοικητικός έλεγχος επί του αυτοδιοικουμένου οργανισμού προϋποθέτει ύπαρξιν πράξεως του τελευταίου τούτου, ενώ η ακυρωθείσα έπαυσεν υφιστάμενη η δε ελέγχουσα αρχή δημιουργούσα νέαν, υπερβαίνει την ίδιαν αρμοδιότητα: 458 (31).

Ο υπό του νομάρχου έλεγχος νομιμότητος των πράξεων των οικείων συμβουλίων περιλαμβάνει δικαίωμα ολικής ή μερικής ακυρώσεως δια παράβασιν νόμου, ουχί δε και δικαίωμα ανατικαστάσεως της ακυρουμένης πράξεως δι’ άλλης: 23 (32), 678 (32), 1071 (37).

Κατ’ αρχήν υπό τον προϊσχύοντα κώδικα είχε κριθή ότι, πάσα πράξις των αυτοδιοικουμένων οργανισμών υπόκειται εις τον έλεγχο νομιμότητος του νομάρχου. Η εποπτική εξουσία τούτου, σκοπούσα την εξασφάλισιν της συνόμου λειτουργίας των αυτοδιοικουμένων οργανισμών, δεν δύναται να θεωρηθή αποκλειομένη εις περίπτωσιν, καθ’ ην, ως κατά κανόνα συμβαίνει, παρέχεται εκ του νόμου ένδικος προστασία εις τους διοικουμένους, κατά των παρανόμων πράξεων των αυτοδιοικουμένων οργανισμών: 586 (38). Εις τον κανόνα όμως, ότι η εποπτική εξουσία περιλαμβάνει τον έλεγχο νομιμότητος πάσης πράξεως του αυτοδιοικουμένου οργανισμού δεν υπάγεται και η απόφασις τούτου περί ασκήσεως προσφυγής ενώπιον του Σ. Ε. διότι, άλλως, ο ακυρωτικός έλεγχος θα εξηρτάτο εξ αυτής της ελεγχόμενης διοικήσεως: 1495 (57).

Ο έλεγχος νομιμότητος περιλαμβάνει και το δικαίωμα του νομάρχου, όπως ελέγχη τας πράξεις δημοτικών και κοινοτικών συμβουλίων και από της απόψεως της ακριβείας των εφ’ ων ερείδονται πραγματικών περιστατικών: 616 (30) ως και δια κακήν χρήσιν ή κατάχρησιν εξουσίας: 684 (30), 246 (34), 1015 (36), 930, 1074 (37)».

(η έμφαση προστέθηκε).

Τα πιο πάνω απαντούν και στον ισχυρισμό των αιτητών ότι η διοικητική εποπτεία του Επάρχου περιορίζεται αφενός από την αυτονομία των αρχών τοπικής αυτοδιοίκησης που πρέπει να παραμείνει αυτόνομη και αφετέρου από το δικαστικό έλεγχο της διοίκησης.

Υπό το φως των ανωτέρω, η προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται.

Επιδικάζονται €1200 έξοδα, εναντίον των αιτητών και υπέρ των καθ’ ων η αίτηση.

Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο