Administrative Court annuls deportation order against long-term Bulgarian citizen for public order threat, not security.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Administrative Court annulled deportation and detention orders issued against Dimitrova Iordanka Arahangelova, a Bulgarian citizen residing in Cyprus for over a decade. The court found that while the authorities cited a threat to public order, the relevant EU Directive requires deportation of long-term residents only for 'imperative reasons of public security.' The court ruled that the specific behavior did not meet this high threshold and that the decision violated Article 30 of Law 7(I)/2007. Consequently, the orders were declared void due to the failure to apply the correct legal standard for such severe measures.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArticles 25, 28, and 146 of the Constitution; Article 30 of Law 7(I)/2007; Article 28 of Directive 2004/38/EC: Deportation of long-term Union citizens requires imperative reasons of public security, not merely public order threats, and must be based on an individual assessment of exceptional severity.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ κ.α. ν. ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ κ.α., Υπόθεση Αρ. 300/2015, 22/10/2015, ECLI:CY:AD:2015:D705
Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Ν. 158(I)/1999 - Ο περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμος του 1999
Ν. 7(I)/2007 - Ο περί του Δικαιώματος των Πολιτών της Ένωσης και των Μελών των Οικογενειών τους να Κυκλοφορούν και να Διαμένουν Ελεύθερα στη Δημοκρατία Νόμος του 2007
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2016:423
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
(Υπόθεση Αρ. 1328/2014)
22 Δεκεμβρίου 2016
[Φ. ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 25, 28 ΚΑΙ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
DIMITROVA IORDANKA ARAHANGUELOVA
Αιτήτρια,
και
ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΜΕΣΩ
ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ, ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ
Καθ΄ ων η Αίτηση.
Μ. Κουτρούμπα (κα), για τον Αιτητή
Γ. Χατζηχάννα (κα), Ανώτερη Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Καθ’ ων η Αίτηση.
ΑΠΟΦΑΣΗ
ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.: Με την παρούσα προσφυγή, η αιτήτρια προσβάλλει ως παράνομη, αντισυνταγματική, άκυρη, παραβιάζουσα το ευρωπαϊκό κεκτημένο και τα ανθρώπινα δικαιώματα και ως στερούμενη εννόμου αποτελέσματος την απόφαση των καθ’ ων η αίτηση, ημερομηνίας 17.10.2014, με την οποία εκδόθηκαν εναντίον της αιτήτριας διατάγματα κράτησης και απέλασης.
Η αιτήτρια είναι Βουλγάρα υπήκοος, η οποία αφίχθηκε στην Κυπριακή Δημοκρατία στις 9.6.1998, με άδεια εισόδου, για να εργαστεί ως σερβιτόρα στην Πάφο και, κατόπιν σχετικής αιτήσεώς της, παραχωρήθηκε σε αυτήν άδεια προσωρινής παραμονής με ισχύ μέχρι τις 15.11.1998. Ακολούθως, στις 12.10.1998, η αιτήτρια υπέβαλε αίτηση για χορήγηση άδειας προσωρινής παραμονής ως εργαζόμενη στην υπεραγορά C.A.C PAPANTONIOU LTD, στην Πάφο και της παραχωρήθηκε η σχετική άδεια με ισχύ μέχρι τις 28.9.2005 με τον ίδιο εργοδότη. Η τελευταία της άδεια προσωρινής παραμονής έφερε ένδειξη “FINAL–NOT RENEWABLE”, καθότι η αιτήτρια είχε παραμείνει στη Δημοκρατία πέραν των έξι χρόνων.
Ακολούθησε αίτημα για ανανέωση της άδειας παραμονής και εργασίας της, το οποίο έγινε αποδεκτό και της παραχωρήθηκε άδεια με ισχύ μέχρι τις 30.11.2005. Περαιτέρω, στις 13.2.2006, η αιτήτρια υπέβαλε αίτηση για χορήγηση άδεια προσωρινής παραμονής ως εργαζόμενη, η οποία ωστόσο δεν εξετάστηκε καθότι η χώρα καταγωγής της αιτήτριας εντάχθηκε στη Ευρωπαϊκή Ένωση. Η αιτήτρια ενημερώθηκε δεόντως με επιστολή ημερομηνίας 3.12.2007 και κλήθηκε από το Τμήμα Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης να υποβάλει σχετική αίτηση. Στις 11.6.2008, η αιτήτρια υπέβαλε αίτηση για χορήγηση βεβαίωσης εγγραφής ως μισθωτή εργαζόμενη, η οποία και της χορηγήθηκε αυθημερόν, ενώ στις 6.5.2010 τέλεσε γάμο στο Δήμο Πάφου με Ουκρανό υπήκοο.
Σύμφωνα με έκθεση της Υπηρεσίας Αλλοδαπών και Μετανάστευσης (Υ.Α.Μ.) αναφορικά με τη γνησιότητα του γάμου της αιτήτριας με τον προαναφερθέντα αλλοδαπό, το ζεύγος εντοπίσθηκε να συμβιώνει και δεν υπέπεσε σε οποιεσδήποτε αντιφάσεις. Ωστόσο, σύμφωνα με νέα έκθεση της Υ.Α.Μ., ημερομηνίας 19.9.2014, έγινε έλεγχος προς εντοπισμό του εν λόγω Ουκρανού, χωρίς αποτέλεσμα, ενώ η αιτήτρια ανέφερε ότι αυτός συζούσε με άλλη Ευρωπαία, δεν είχε τηλέφωνο επικοινωνίας του και η ίδια επροτίθετο να υποβάλει αίτηση διαζυγίου μόλις εξοικονομούσε κάποια χρήματα. Συνεπεία των πιο πάνω, τα στοιχεία του υπό αναφορά αλλοδαπού καταχωρήθηκαν στον κατάλογο αναζητούμενων προσώπων.
Στις 11.10.2014, μετά από διενέργεια σχετικής έρευνας από μέλη της Αστυνομίας σε συγκεκριμένο διαμέρισμα όπου βρισκόταν η αιτήτρια, η τελευταία οδηγήθηκε στο Τμήμα Μικροπαραβάσεων Λεμεσού, όπου, σε σχετική κατάθεσή της ανέφερε ότι τους τελευταίους έξι μήνες επιδίδετο σε πορνεία, λόγω του ότι αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα. Ανέφερε ότι διέμενε μόνιμα στην Πάφο και ότι χρησιμοποιούσε η ίδια τον εν λόγω διαμέρισμα τους τελευταίους έξι μήνες για το σκοπό αυτό. Στη συνέχεια, δόθηκαν οδηγίες από τον Κεντρικό Αστυνομικό Σταθμό Λεμεσού όπως αυτή μη διωχθεί ποινικά και έγινε εισήγηση όπως τροχοδρομηθεί διαδικασία απέλασής της, ενόψει της παραδοχής της ότι επιδίδετο σε πορνεία με σκοπό την εξασφάλιση πόρων για τη συντήρησή της.
Ως αποτέλεσμα των πιο πάνω, η αιτήτρια θεωρήθηκε ότι με τη συμπεριφορά της συνιστούσε πραγματική, ενεστώσα και επαρκώς σοβαρή απειλή για τη δημόσια τάξη της Δημοκρατίας και στις 17.10.2014, εκδόθηκαν εναντίον της διατάγματα κράτησης και απέλασης, δυνάμει του άρθρου 14 του Κεφαλαίου 105, τα οποία της γνωστοποιήθηκαν στις 21.10.2014, με επιστολή ημερομηνίας 17.10.2013, σε γλώσσα κατανοητή, αλλά η ίδια αρνήθηκε να την υπογράψει. Περαιτέρω, με οδηγίες της Αν. Διευθύντριας Τμήματος Αρχείου πληθυσμού και Μετανάστευσης, ημερομηνίας 17.10.2017, η Βεβαίωση Εγγραφής της αιτήτριας ακυρώθηκε. Σύμφωνα με το σχετικό λεκτικό τόσο του διατάγματος κράτησης όσο και του διατάγματος απέλασης, η αιτήτρια «κρίθηκε ότι εξακολουθεί να αποτελεί πραγματική, ενεστώσα και επαρκώς σοβαρή απειλή για τη δημόσια τάξη της Δημοκρατίας».
Στις 31.10.2014, το διάταγμα απέλασης της αιτήτριας ανεστάλη με οδηγίες της Αν. Διευθύντριας λόγω της εκ μέρους της καταχώρησης ενδιάμεσης αίτησης για έκδοση προσωρινού διατάγματος, η οποία ωστόσο στη συνέχεια αποσύρθηκε και, συνακόλουθα, στις 21.11.2014, δόθηκαν οδηγίες όπως προωθηθεί η απέλαση της αιτήτριας.
Νομικοί Ισχυρισμοί
Η αιτήτρια ισχυρίζεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση λήφθηκε καθ΄ υπέρβαση και/ή κατάχρηση εξουσίας, με πλάνη περί το Νόμο και/ή τα πράγματα και είναι προϊόν ανεπαρκούς και/ή έλλειψης δέουσας έρευνας.
Ειδικότερα, εγείρεται ο ισχυρισμός ότι η επίδικη απόφαση λήφθηκε κατά παράβαση του Συντάγματος, του κοινοτικού κεκτημένου, της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Ε.Σ.Δ.Α.), του περί του Δικαιώματος των Πολιτών της Ένωσης και των Μελών των Οικογενειών τους να Κυκλοφορούν και να Διαμένουν Ελεύθερα στη Δημοκρατίας Νόμου του 2007 (Ν.7(Ι)/2007), ως αυτός ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο, του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου (Κεφ. 105), του περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμου (Ν.158(Ι)/1999)και των αρχών της φυσικής δικαιοσύνης, της χρηστής διοίκησης και της καλής πίστης.
Περαιτέρω, εγείρονται ισχυρισμοί περί αναιτιολόγητης και/ή μη επαρκώς αιτιολογημένης απόφασης, περί κατάχρησης εξουσίας και παραβίασης των νομίμων δικαιωμάτων της αιτήτριας. Ως προς τον ισχυρισμό περί έλλειψης δέουσας έρευνας και συνακόλουθης πλάνης, η αιτήτρια ισχυρίζεται ότι οι καθ’ ων η αίτηση, κατά τη λήψη της προσβαλλόμενης απόφασης, δεν έλαβαν υπόψη τους ότι αυτή είναι ιδιοκτήτρια ακινήτου στην Κάτω Πάφο, αυτοεργοδοτούμενη και διευθύντρια εταιρείας και καταβάλλει συστηματικά τους φόρους και τις κοινωνικές της ασφαλίσεις.
Από την πλευρά τους, οι καθ’ ων η αίτηση, αντικρούοντας τους υπό της αιτήτριας προβαλλόμενους λόγους ακύρωσης, ισχυρίζονται ότι η προσβαλλόμενη πράξη λήφθηκε ορθά και νόμιμα, κατόπιν δέουσας έρευνας και κατ’ ορθή ενάσκηση των εξουσιών που τους παρέχει ο νόμος, είναι δε επαρκώς και/ή δεόντως αιτιολογημένη και ουδεμία πλάνη εμφιλοχώρησε κατά τη λήψη αυτής.
Ειδικότερα, αποτελεί βασικό άξονα της επιχειρηματολογίας των καθ’ ων η αίτηση ο ισχυρισμός ότι καθόλα νόμιμα και ορθά αποφασίστηκε, κατ’ εφαρμογή των διατάξεων του Νόμου 7(Ι)/2007 και δη του άρθρου 29 αυτού, ότι η συμπεριφορά της αιτήτριας συνιστούσε «πραγματική, ενεστώσα και επαρκώς σοβαρή απειλή» για τη δημόσια τάξη της Δημοκρατίας και, συνακόλουθα, ορθά και νόμιμα εξεδόθησαν εναντίον της αιτήτριας τα επίδικα διατάγματα κράτησης και απέλασης. Η αιτήτρια, συνεχίζουν οι καθ’ ων η αίτηση, δεν είχε δικαίωμα διαμονής στη Δημοκρατία, αφού δεν ενέπιπτε στα υπό του άρθρου 9 του Νόμου 7(Ι)/2007 προβλεπόμενα. Επιπρόσθετα, υποστηρίζουν ότι εφαρμόζεται στην περίπτωση της αιτήτριας και η διάταξη του άρθρου 6(1)(ε) του Κεφ. 105, σύμφωνα με την οποία, θεωρείται απαγορευμένος μετανάστης και «oπoιαδήπoτε πόρvη ή oπoιoδήπoτε πρόσωπo πoυ ζει από τα έσoδα της πoρvείας».
Με αναφορά στις διατάξεις του άρθρου 29 του Νόμου 7(Ι)/2007 και στην Οδηγία 2004/38/ΕΚ[1], που ενσωματώνεται στην ημεδαπή έννομη τάξη με τον προαναφερθέντα Νόμο, η κα Χατζηχάννα εισηγείται ότι η ελεύθερη διακίνηση δεν αποτελεί, άνευ όρων, απόλυτο δικαίωμα. Αντιθέτως, η προστασία και περιορισμοί του εν λόγω δικαιώματος περιλαμβάνονται τόσο στην Οδηγία 2004/38/EΚ όσο και στο Νόμο 7(Ι)/2007. Επιπρόσθετα, συνεχίζει η ευπαίδευτη συνήγορος για τους καθ’ ων η αίτηση, σύμφωνα με τη νομολογία, ούτε το Σύνταγμα της Δημοκρατίας, ούτε η Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (Ε.Σ.Δ.Α.) και τα Πρωτόκολλα αυτής, παρέχουν απόλυτη προστασία του εν λόγω δικαιώματος των αλλοδαπών, να διαμένουν δηλαδή σε κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, άλλο από τη χώρα καταγωγής τους, ανεπιφύλακτα, και κανένας αλλοδαπός δεν έχει δικαίωμα να απαιτήσει είσοδο ή παραμονή του στο έδαφος της Δημοκρατίας στη βάση της ΕΣΔΑ ή αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Γίνεται, συναφώς, αναφορά σε ημεδαπή νομολογία, σύμφωνα με την οποία η Δημοκρατία διατηρεί κυρίαρχο δικαίωμα να μην επιτρέπει την είσοδο και παραμονή αλλοδαπού στο έδαφός της, να μην ανανεώνει προσωρινή άδεια παραμονής και να ακυρώνει προσωρινή άδεια παραμονής που δεν έχει λήξει ακόμα.
Ως προς τον ισχυρισμό περί παραβίασης του δικαιώματος προηγούμενης ακρόασης της αιτήτριας, η συνήγορος της Δημοκρατίας προβάλλει ότι ούτε στο Νόμο 7(I)/2007 ούτε στο Κεφ. 105, αλλ’ ούτε και από την οικεία νομολογία προβλέπεται η παροχή ενός τέτοιου δικαιώματος. Αντίθετα, όπως προκύπτει και από τους δύο Νόμους, όταν συντρέχουν οι προϋποθέσεις που θέτουν τα σχετικά άρθρα, εκδίδονται τα διατάγματα κράτησης και απέλασης. Εν προκειμένω, η Διοίκηση βασίστηκε σε αντικειμενικά δεδομένα, τα οποία ήταν ενώπιον της και δεν καθίσταται αναγκαία η κλήση της αιτήτριας σε ακρόαση, η οποία, εν πάση περιπτώσει, εισακούστηκε μέσω της κατάθεσής της και της παραδοχής της ότι επιδίδεται στην πορνεία.
Ενόψει των πιο πάνω, καταλήγει η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση, η επίδικη απόφαση ήταν ορθή και, εν πάση περιπτώσει, εύλογα επιτρεπτή.
Η κατάληξη
Έχω εξετάσει την προσβαλλόμενη απόφαση υπό το πρίσμα όλων των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, τα οποία αποτέλεσαν το υπόβαθρο για προώθηση των εκατέρωθεν θέσεων, είτε υπέρ είτε κατά της νομιμότητας της προσβαλλόμενης απόφασης.
Ως έχει ήδη εκτεθεί ανωτέρω, στο πλαίσιο του πρώτου προβαλλόμενου λόγου ακύρωσης, εγείρονται ισχυρισμοί περί έκδοσης της προσβαλλόμενης απόφασης και των διαταγμάτων κράτησης και απέλασης, κατά παράβαση και/ή εσφαλμένη ερμηνεία των διατάξεων του Συντάγματος, της Ε.Σ.Δ.Α. και της οικείας ημεδαπής νομοθεσίας και δη του Νόμου 7(Ι)/2007 και του Κεφ. 105. Επ’ αυτού, η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση υποστηρίζει ότι η επίδικη απόφαση είναι καθόλα νόμιμη, έχουσα ως νομική βάση τόσο το άρθρο 6(1)(ε) και (ζ) του Κεφ. 105, όσο και τις διατάξεις των άρθρων 9 και 29 του Νόμου 7(Ι)/2007.
Σύμφωνα με τα προσβαλλόμενα διατάγματα και την εκεί περιεχόμενη αιτιολόγησή τους (βλ. τεκμήρια 31 και 32 στην ένσταση των καθ’ ων), η αιτήτρια θεωρήθηκε ως απαγορευμένος μετανάστης δυνάμει του άρθρου 6(1)(ζ) του Κεφ. 105 και κρίθηκε ότι αποτελούσε «πραγματική, ενεστώσα και επαρκώς σοβαρή απειλή για τη δημόσια τάξη της Δημοκρατίας». Αποφασίστηκε δε η απέλασή της δυνάμει του άρθρου 29 του Νόμου 7(Ι)/2007. Τα ίδια εν πολλοίς αναφέρονται και στην επιστολή των καθ’ ων η αίτηση προς την αιτήτρια, επίσης ημερομηνίας 17.10.2014 (τεκμήριο 33).
Σύμφωνα με το άρθρο 6(1)(ζ), ως «απαγορευμένος μετανάστης» θεωρείται και «οποιοδήποτε πρόσωπο το οποίο φαίνεται από μαρτυρία, την οποία το Υπουργικό Συμβούλιο δυνατό να θεωρήσει επαρκή, ότι ενδέχεται να συμπεριφερθεί κατά τέτοιο τρόπο που να καταστεί επικίνδυνο στην ησυχία, δημόσια τάξη, έννομη τάξη ή δημόσια ήθη ή να προκαλέσει έχθρα μεταξύ των πολιτών της Δημοκρατίας». Περαιτέρω, σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 29 του Νόμου 7(Ι)/2007, επί των οποίων στηρίχθηκε η έκδοση των επίδικων διαταγμάτων και που εδώ ενδιαφέρουν-
«(1) Με την επιφύλαξη των διατάξεων του παρόντος Μέρους, η αρµόδια αρχή δύναται να επιβάλλει περιορισµούς στο δικαίωµα ελεύθερης κυκλοφορίας και διαµονής των πολιτών της Ένωσης και των µελών των οικογενειών τους, ανεξαρτήτως ιθαγένειας, για λόγους δηµόσιας τάξης, δηµόσιας ασφάλειας ή δηµόσιας υγείας.
[…]
(3)(α) Κάθε µέτρο που λαµβάνεται για λόγους δηµόσιας τάξης ή δηµόσιας ασφάλειας, πρέπει να τηρεί την αρχή της αναλογικότητας και να θεµελιώνεται αποκλειστικά στην προσωπική συµπεριφορά του ατόµου που το αφορά, η οποία πρέπει να συνιστά πραγµατική, ενεστώσα και επαρκώς σοβαρή απειλή, στρεφόµενη κατά θεµελιώδους συµφέροντος της κοινωνίας:
Νοείται ότι, δεν επιτρέπεται η επίκληση λόγων που δε συνδέονται µε τα στοιχεία της εκάστοτε ατοµικής περίπτωσης ούτε η επίκληση λόγων γενικής πρόληψης.
(β) Προηγούµενες ποινικές καταδίκες δεν αποτελούν αφ’ εαυτών λόγους για τη λήψη τέτοιων µέτρων.».
Ωστόσο, για την εξέταση της νομιμότητας της εν λόγω απόφασης των καθ’ ων η αίτηση, θα πρέπει να ληφθούν υπόψη, πέραν των προαναφερθεισών προνοιών του άρθρου 29, στο οποίο, ως αναφέρει και ο πλαγιότιτλός του, προβλέπονται οι γενικές αρχές αναφορικά με τους περιορισμούς του δικαιώματος ελεύθερης κυκλοφορίας και διαμονής των πολιτών της Ε.Ε. και των οικογενειών τους, και οι πρόνοιες του άρθρου 30 και κατά πόσον ορθά οι καθ’ ων η αίτηση εφάρμοσαν τις εν λόγω πρόνοιες στην υπό εξέταση περίπτωση. Εξάλλου, όπως ρητά αναφέρεται στην πρώτη κιόλας πρόταση του εδαφίου (1) του προαναφερθέντος άρθρου 29, οι πρόνοιες του εν λόγω άρθρου εφαρμόζονται «με την επιφύλαξη των διατάξεων του παρόντος Μέρους». Στο Μέρος VII του Νόμου 7(Ι)/2007, εμπίπτει τόσο το άρθρο 29 όσο και το άρθρο 30. Σύμφωνα λοιπόν με τα εδάφια (1), (2) και (3) του άρθρου 30 του Νόμου 7(Ι)/2007, το οποίο φέρει πλαγιότιτλο «Προστασία κατά της απέλασης»-
«(1) Προτού η αρµόδια αρχή λάβει απόφαση απέλασης για λόγους δηµόσιας τάξης ή δηµόσιας ασφάλειας, λαµβάνει υπόψη της την περίοδο διαµονής του ενδιαφερόµενου προσώπου στη ∆ηµοκρατία, την ηλικία του, την κατάσταση της υγείας του, την οικογενειακή και οικονοµική του κατάσταση, την κοινωνική και πολιτιστική ενσωµάτωσή του στη ∆ηµοκρατία και το εύρος των δεσµών του µε τη χώρα καταγωγής του.
(2) Η αρµόδια αρχή δε δύναται να λαµβάνει απόφαση απέλασης πολίτη της Ένωσης ή µέλους της οικογένειάς του, ανεξαρτήτως ιθαγένειας, που έχει αποκτήσει δικαίωµα µόνιµης διαµονής στη επικράτεια της ∆ηµοκρατίας, παρά µόνο για σοβαρούς λόγους δηµόσιας τάξης ή δηµόσιας ασφάλειας.
(3) Ουδεμία απόφαση απέλασης πολίτη της Ένωσης λαμβάνεται, εκτός εάν η απόφαση αυτή βασίζεται σε επιτακτικούς λόγους δημόσιας ασφάλειας, εφόσον τα πρόσωπα αυτά-
(α) Έχουν διαμείνει κατά τα προηγούμενα δέκα έτη στη Δημοκρατία∙».
Από τις πιο πάνω διατάξεις του άρθρου 30, που εδώ εφαρμόζεται ως ειδικότερη πρόνοια, και δη από τις διατάξεις του άρθρου 30(3)(α), είναι σαφές ότι, εφόσον η διάρκεια της διαμονής της αιτήτριας, μέχρι και την έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης, ήταν τουλάχιστον δεκαετής, αυτή δεν θα μπορούσε να απελαθεί παρά μόνο για επιτακτικούς λόγους δημόσιας ασφάλειας, κάτι όμως που δεν συνέβη στην παρούσα περίπτωση, αφού η απέλασή της έλαβε χώρα για λόγους δημόσιας τάξης. Αποτελεί δε παραδεκτό γεγονός, όπως άλλωστε αναφέρει και η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση στην ένστασή της, ότι η αιτήτρια διαμένει στην Κύπρο από το έτος 1998. Η δε προσβαλλόμενη απόφαση εξεδόθη το έτος 2014. Συνεπώς, προκύπτει ότι η αιτήτρια διέμενε στη Δημοκρατία πέραν της δεκαετίας (περίπου δεκαέξι χρόνια) πριν από την έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης. Μάλιστα, κατά το διάστημα αυτό, όπως προκύπτει από τα ενώπιον μου στοιχεία, η αιτήτρια εργαζόταν στη Δημοκρατία, ούσα, μεταξύ άλλων, και διευθύντρια εταιρείας οικοδομικών κατασκευών, ενώ απέκτησε ακίνητη ιδιοκτησία (διαμέρισμα) στην Πάφο.
Εν πάση περιπτώσει, η διαμονή της αιτήτριας στη Δημοκρατία, ως πραγματικό γεγονός, από το 1998, δεν αμφισβητείται. Υπενθυμίζεται ότι για να ενεργοποιηθεί η απαγόρευση απέλασης πολίτη της Ε.Ε., σύμφωνα με το άρθρο 30(3)(α) του Νόμου 7(Ι)/2007, αυτό που απαιτείται είναι η διαμονή του εν λόγω προσώπου για δέκα τουλάχιστον χρόνια στη Δημοκρατία, εκτός και αν συντρέχουν επιτακτικοί λόγοι δημόσιας ασφάλειας.
Στη συγκεκριμένη διάταξη, δεν γίνεται αναφορά ούτε και απαιτείται «νόμιμη διαμονή», όπως συμβαίνει λ.χ. στην περίπτωση του άρθρου 14(1) του ιδίου Νόμου, όπου ο νομοθέτης ρητά θέτει ως προϋπόθεση για ενεργοποίηση του δικαιώματος μόνιμης διαμονής πολίτη της Ε.Ε., την προηγούμενη νόμιμη διαμονή του στη Δημοκρατία για συνεχή περίοδο πέντε ετών.
Ούτε οι πρόνοιες του άρθρου 9 του Νόμου, που επικαλούνται οι καθ’ ων η αίτηση, αναφορικά με τις προϋποθέσεις ενεργοποίησης του δικαιώματος των πολιτών της Ένωσης να διαμένουν στη Δημοκρατία άνω των τριών μηνών, αίρουν το πραγματικό και αδιαμφισβήτητο γεγονός της διαμονής της αιτήτριας στη Δημοκρατία πέραν των δέκα ετών.
Συνεπώς, έχω την άποψη ότι, αν ο νομοθέτης ήθελε και στην περίπτωση εφαρμογής του προαναφερθέντος άρθρου 30(3)(α) να θέσει ως προϋπόθεση τη νόμιμη διαμονή και όχι τη διαμονή ως πραγματικό γεγονός, θα το έθετε ρητά εντός της σχετικής πρόνοιας όπως και στην περίπτωση του άρθρου 14(1). Κάτι τέτοιο ωστόσο δεν έγινε.
Θα έλεγα μάλιστα ότι αυτό συνάδει και με το σκοπό αλλά και με το ευρύτερο πνεύμα του Νόμου 7(Ι)/2007, καθώς και της Οδηγίας 2004/38/ΕΚ , τις διατάξεις της οποίας ο εν λόγω Νόμος ενσωματώνει στην ημεδαπή έννομη τάξη, αναφορικά με την προστασία των πολιτών της ΕΕ και των οικογενειών τους έναντι της απέλασης, σε συνάρτηση με το επίπεδο ένταξής τους στο κράτος υποδοχής.
Αναφέρω χαρακτηριστικά την ενδέκατη αιτιολογική σκέψη της Οδηγίας 2004/38/ΕΚ, σύμφωνα με την οποία «το θεμελιώδες και προσωποπαγές δικαίωμα διαμονής σε άλλο κράτος μέλος απονέμεται απευθείας στους πολίτες της Ένωσης από τη Συνθήκη και δεν εξαρτάται από την εκπλήρωση διοικητικών διαδικασιών». Ταυτόχρονα, όπως αναφέρεται στην εικοστή τέταρτη αιτιολογική σκέψη της Οδηγίας, «όσο μεγαλύτερη είναι η ένταξη των πολιτών της Ένωσης και των μελών των οικογενειών τους στο κράτος μέλος υποδοχής, τόσο μεγαλύτερη προστασία θα πρέπει να παρέχεται έναντι απέλασης.
Μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις, όπου συντρέχουν επιτακτικοί λόγοι δημόσιας ασφάλειας, θα πρέπει να λαμβάνεται μέτρο απέλασης κατά πολιτών της Ένωσης οι οποίοι διαμένουν επί μακρόν στην επικράτεια του κράτους μέλους υποδοχής».
Αξίζει στο σημείο αυτό να επισημανθεί ότι σε πλήρη συμβατότητα με τα ως αμέσως ανωτέρω, βρίσκεται και η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Παναγιώτης Τριανταφύλλου και Άλλος ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2015:D705, Υποθ. Αρ. 300/2015, ημερ. 22.10.2015, στην οποία λέχθηκε, μεταξύ άλλων, ότι-
«Ο βαθμός ενσωμάτωσης δεν αποτελεί απλώς κριτήριο που συνυπολογίζεται, αλλά υπό τις προβλεπόμενες προϋποθέσεις, επαυξάνει την προστασία κατά της απέλασης, προς υλοποίηση της αρχής ότι, όσο μεγαλύτερη είναι η ένταξη των πολιτών της Ένωσης και των μελών των οικογενειών τους στο κράτος μέλος υποδοχής, τόσο μεγαλύτερη προστασία πρέπει να τους παρέχεται από το ενδεχόμενο απέλασης».
Στην απόφασή του, στην Υπόθεση C-145/09, Land Baden-Württemberg v. Παναγιώτη Τσακουρίδη, ημερ. 23.11.2010, το Δικαστήριο της Ε.Ε. (Δ.Ε.Ε.), με αναφορά στις πρόνοιες της Οδηγίας 2004/38/ΕΚ και την υπ’ αυτών παρεχόμενη προστασία των πολιτών της Ε.Ε. κατά της απέλασης, επισημαίνει ότι η τελευταία μπορεί να βλάψει σοβαρά αυτούς που, «αφού άσκησαν τα δικαιώματα και τις ελευθερίες που απονέμονται από τη Συνθήκη, έχουν ενταχθεί ουσιαστικά στο κράτος μέλος υποδοχής».
Με ειδικότερη δε αναφορά στις διατάξεις του άρθρου 28 της Οδηγίας, οι οποίες αντιστοιχούν στις διατάξεις του άρθρου 30 του Νόμου 7(Ι)/2007, τονίζει ότι «η έννοια ‘επιτακτικοί λόγοι δημόσιας ασφάλειας’ προϋποθέτει όχι μόνο ότι υπάρχει προσβολή της δημόσιας ασφάλειας αλλά και ότι η προσβολή αυτή είναι ιδιαίτερα σοβαρή, πράγμα που εκφράζεται με τη χρήση του όρου ‘επιτακτικοί λόγοι’».
Κατά συνέπεια, συνεχίζει το Δικαστήριο, το μέτρο απέλασης πρέπει να βασίζεται σε ατομική εξέταση της συγκεκριμένης περίπτωσης «και δεν δικαιολογείται από επιτακτικούς λόγους δημόσιας ασφάλειας, κατά την έννοια του άρθρου 28, παράγραφος 3, της οδηγίας 2004/38, παρά μόνον αν είναι αναγκαίο λόγω της εξαιρετικής σοβαρότητας της απειλής για την προστασία των συμφερόντων που επιδιώκει να διασφαλίσει, υπό την προϋπόθεση ότι ο στόχος αυτός δεν μπορεί να επιτευχθεί με λιγότερο αυστηρά μέτρα, αν ληφθούν υπόψη η διάρκεια της διαμονής του πολίτη της Ένωσης στο κράτος μέλος υποδοχής και ιδιαίτερα οι σοβαρές συνέπειες που μπορεί να έχει ένα τέτοιο μέτρο για τους πολίτες της Ένωσης που έχουν ουσιαστικά ενταχθεί στο κράτος μέλος υποδοχής».
Τα πιο πάνω είναι ενδεικτικά του υψηλού βαθμού προστασίας κατά της απέλασης πολιτών της Ε.Ε. από κράτος μέλος, σύμφωνα με το άρθρο 28 της Οδηγίας 2004/30/ΕΚ, ιδιαίτερα όταν πρόκειται περί πολιτών που έχουν διαμείνει πέραν των δέκα ετών στο κράτος υποδοχής, οπότε και η απέλαση χωρεί μόνο για επιτακτικούς λόγους δημόσιας ασφάλειας.
Ωστόσο, στην υπό εξέταση υπόθεση, ως ήδη ελέχθη, οι καθ’ ων η αίτηση, με την προσβαλλόμενη απόφασή τους ημερομηνίας 17.10.2014, προχώρησαν στην έκδοση διαταγμάτων κράτησης και απέλασης της αιτήτριας επειδή έκριναν ότι η συμπεριφορά της αποτελούσε πραγματική, ενεστώσα και επαρκώς σοβαρή απειλή για τη δημόσια τάξη και όχι τη δημόσια ασφάλεια της Δημοκρατίας. Είναι ξεκάθαρη και θεμελιώδης η διαφορά μεταξύ των δυο εννοιών και ανάγεται στο ίδιο το περιεχόμενό τους. Δεν θεωρώ ότι η συμπεριφορά της αιτήτριας, έτσι όπως προκύπτει από το σύνολο των ενώπιον μου εγγράφων και/ή στοιχείων, θα μπορούσε να δικαιολογήσει την απέλαση της για επιτακτικούς λόγους δημόσιας ασφάλειας. Εν πάση όμως περιπτώσει, τα επίδικα διατάγματα εκδόθηκαν, καθότι κρίθηκε ότι η αιτήτρια συνιστούσε πραγματική, ενεστώσα και επαρκώς σοβαρή απειλή για τη δημόσια τάξη και όχι τη δημόσια ασφάλεια της Δημοκρατίας.
Δεδομένου όμως, όπως εξηγήθηκε πιο πάνω, ότι η αιτήτρια διέμενε στη Δημοκρατία, κατά το χρόνο έκδοσης της προσβαλλόμενης πράξης, για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο της δεκαετίας, με αποτέλεσμα να τυγχάνουν εφαρμογής οι πρόνοιες του άρθρου 30 του Νόμου 7(Ι)/2007, και δεδομένου επίσης ότι η εν λόγω απόφαση δε βασίζεται σε επιτακτικούς λόγους δημόσιας ασφάλειας, ως επιτάσσει το άρθρο 30(3)(α) του ιδίου Νόμου, προκύπτει ότι οι καθ’ ων η αίτηση ενήργησαν κατά παράβαση του εν λόγω άρθρου. Κατά συνέπεια, η προσβαλλόμενη απόφαση πάσχει και θα πρέπει να ακυρωθεί.
Ενόψει των πιο πάνω, η προσφυγή επιτυγχάνει και η προσβαλλόμενη απόφαση και τα δυνάμει αυτής εκδοθέντα διατάγματα, ημερομηνίας 17.10.2014, ακυρώνονται με €1.200 έξοδα υπέρ της αιτήτριας και εναντίον των καθ’ ων η αίτηση.
Φ.ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.
[1] Οδηγία 2004/38/EΚ σχετικά με το δικαίωμα των πολιτών της Ένωσης και των μελών των οικογενειών τους να κυκλοφορούν και να διαμένουν ελεύθερα στη Δημοκρατία.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο