Legislator Giurisprudenza & Legislazione
Υπόθεση Αρ. 799/2012 ECLI:CY:DD:2016:380 Generato dall'IA

Administrative court dismisses appeal due to lack of standing and no direct legal interest in the permit decision.

Numero d'incarto Υπόθεση Αρ. 799/2012
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Cipro (CY)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Administrative Court dismissed the plaintiffs' appeal against a hazardous waste management permit, ruling they lacked standing. The court found the plaintiffs held no valid license at the time of the contested decision and failed to prove direct legal injury. Consequently, the court rejected the claim without examining the merits of the administrative act.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Article 146 of the Constitution; A party must demonstrate a current legal interest directly affected by the decision to have standing, which requires holding the relevant license at the time of the decision and proving specific direct harm.

Parole chiave

Generato dall'IA
standing requirement legal interest hazardous waste permit administrative appeal direct injury licensing status procedural dismissal estinzione delle prestazioni assicurative

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Article 146 of the Constitution
Law 140(I)/2005 on Environmental Impact Assessment
Law 158(I)/1999 on General Principles of Administrative Law
Law 165(I)/2011 on Criminal Procedure (Amendment) (No. 2)
Law 185(I)/2011 on Waste
Law 215(I)/2002 on Solid and Hazardous Waste
Law 72(I)/2004 on Biocidal Products
Law 76(I)/2010 on Freedom of Establishment

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Mavroudis & Others v. Republic of Cyprus (1991) 3 AAΔ 123
Sergidou Lucia A. v. Limassol Municipality and Others (1998) 3 AAΔ 189
Lumiere Television Ltd v. Broadcasting Services Antenna P.T. Limited and Others (1998) 3 AAΔ 242
Aethniki Leoforeion Pafou (ALEPA) Ltd and Another v. Georgiou Psalta (2001) 3 AAΔ 834
Vouros Healthcare Limited v. Minister of Agriculture, Natural Resources and Environment and Others, Case No. 780/2012, 5/10/2015, ECLI:CY:AD:2015:D654
Supreme Court dismisses appeal as waste of time and expense due to lack of planning permission.
Dias United Publishing Co. Ltd v. Republic of Cyprus (1990) 3 AAΔ 550
Athanasios Menelaou and Others v. Republic of Cyprus, Case No. 1002/90 and Others, 30.9.96
Case No. 2040/63
ECLI:CY:AD:2015:D654
Supreme Court dismisses appeal as waste of time and expense due to lack of planning permission.
ECLI:CY:DD:2016:380
Administrative court dismisses appeal due to lack of standing and no direct legal interest in the permit decision.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Μαυρουδής&άλλοι ν. Δημοκρατίας (1991) 3 ΑΑΔ 123

Σεργίδου Λουκία A. ν. Δήμου Λευκωσίας και Άλλων (1998) 3 ΑΑΔ 189

Lumiere Television Ltd ν. Pαδιοτηλεοπτικών Yπηρεσιών Aντέννα P.T. Λίμιτεδ και Άλλων (1998) 3 ΑΑΔ 242

Εταιρεία Αστικών Λεωφορείων Πάφου (ΑΛΕΠΑ) Λτδ και Άλλη v.Γεώργιου Ψαλτά (2001) 3 ΑΑΔ 834

Vouros Healthcare Limited ν. Υπουργός Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος κ.α., Υπόθεση Αρ. 780/2012, 5/10/2015, ECLI:CY:AD:2015:D654

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 140(I)/2005 - Ο περί της Εκτίμησης των Επιπτώσεων στο Περιβάλλον από Ορισμένα Έργα Νόμος του 2005

Ν. 158(I)/1999 - Ο περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμος του 1999

Ν. 165(I)/2011 - Ο περί Ποινικής Δικονομίας (Τροποποιητικός) (Αρ.2) Νόμος του 2011

Ν. 185(I)/2011 - Ο περί Αποβλήτων Νόμος του 2011

Ν. 215(I)/2002 - Ο περί Στερεών και Επικίνδυνων Αποβλήτων Νόμος του 2002

Ν. 72(I)/2004 - Ο περί Βιοκτόνων Νόμος του 2004

Ν. 76(I)/2010 - Ο περί της Ελευθερίας Εγκατάστασης Παρόχων Υπηρεσιών και της Ελεύθερης Κυκλοφορίας των Υπηρεσιών Νόμος του 2010

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2016:380

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(Υπόθεση Αρ. 799/2012)

15 Νοεμβρίου, 2016

[Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

VOUROS HEALTHCARE LIMITED

Αιτητές,

-και-

1. ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ, ΦΥΣΙΚΩΝ ΠΟΡΩΝ ΚΑΙ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ

2. ΤΜΗΜΑ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ

Καθ’ ων η αίτηση.

Χ. Προύντζος, για Προύντζος & Προύντζος Δ.Ε.Π.Ε, για τους αιτητές.

Μ. Χατζηγεωργίου (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, εκ μέρους του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για τους καθ’ ων η αίτηση.

Ρ. Ιάσωνος (κα), για Χρ. Δημητριάδης, για Ε/Μ.

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ-ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ: Με την παρούσα προσφυγή οι αιτητές ζητούν την ακόλουθη θεραπεία:

«Απόφαση και/ή δήλωση του Σεβαστού Δικαστηρίου ότι η πράξη/απόφαση του Καθ’ ου η Αίτηση αρ. 1 ημερ. 27/1/2012 να απαντήσει και/ή να εγκρίνει και /ή να χορηγήσει και/ή να εκδώσει Άδεια Διαχείρισης Επικίνδυνων Αποβλήτων για Συλλογή, Μεταφορά, Αποστείρωση, Διαχείριση και Διάθεση Επικίνδυνων Ιατρικών Αποβλήτων Αμιγώς Μολυσματικού Χαρακτήρα (ΕΙΑ – ΜΧ) και η οποία κοινοποιήθηκε στους Αιτητές με επιστολή των Καθ’ ων η Αίτηση αρ. 2 προς τους Αιτητές ημερ. 22 Μαρτίου 2012 είναι άκυρη, έκδηλα παράνομη και/ή παράνομη και ή παράτυπη και στερείται οποιουδήποτε νομικού αποτελέσματος.

Για σκοπούς καταγραφής των πραγματικών γεγονότων, κρίνεται αναγκαία η ιστορική αναδρομή σε σχέση με τις Άδειες Διαχείρισης Επικίνδυνων Αποβλήτων τόσον των αιτητών όσο και του Ε/Μ, όπως αυτές προκύπτουν από την ένσταση των καθ’ ων η αίτηση και από τον διοικητικό φάκελο.

Oι αιτητές είναι εταιρεία που δραστηριοποιείται στον τομέα των υπηρεσιών υγείας, συμπεριλαμβανομένων και των Δραστηριοτήτων Διαχείρισης Επικίνδυνων Αποβλήτων για Συλλογή, Μεταφορά, Αποστείρωση, Διαχείριση και Διάθεση Ιατρικών Αποβλήτων Αμιγώς Μολυσματικού Χαρακτήρα. Από τις 7/1/2004 και με ανανεώσεις μέχρι το 2009, εξασφάλιζαν άδειες Διαχείρισης Επικίνδυνων Αποβλήτων (εφεξής «ΑΔΑ»), σύμφωνα με τις πρόνοιες του περί Στερεών και Επικίνδυνων Αποβλήτων Νόμου (Ν.215(Ι)/02), ο οποίος αντικαταστάθηκε από τον περί Αποβλήτων Νόμο του 2011(Ν.185(Ι)/2011).

Δυνάμει αυτών των αδειών, οι αιτητές εγκαθιστούσαν και διαχειρίζονταν τα σχετικά απόβλητα των Δημόσιων Νοσηλευτηρίων, καθώς και απόβλητα από ιδιώτες, στην περιοχή Βασιλικού. Στις 4/9/2009 υποβλήθηκε αίτηση για ανανέωση της άδειας συλλογής, μεταφοράς και διαχείρισης, με την οποία οι αιτητές ζητούσαν αύξηση της αναφερόμενης δυναμικότητας στους όρους της ΑΔΑ. Στις 22/9/2009, έγινε επιθεώρηση των εγκαταστάσεων και βάσει των αποτελεσμάτων έγινε επιστολή ημερ. 30/09/2009 για διορθωτικές ενέργειες. Στις 8/12/2009, συνήλθε η Συμβουλευτική Επιτροπή Διαχείρισης Αποβλήτων που αρμοδίως γνωμοδοτεί για το θέμα έκδοσης των σχετικών αδειών στον Υπουργό Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος και αποφασίστηκε να μην γίνει εισήγηση, μέχρι να ξεκαθαρίσει το διαδικαστικό θέμα που προέκυψε ως προς την πολεοδομική άδεια του τεμαχίου που είναι εγκατεστημένη η μονάδα, η οποία ήταν περιορισμένης χρονικής ισχύος με ημερομηνία λήξης την 31/10/2006 και δεν είχε ανανεωθεί από τους ιδιοκτήτες Τσιμεντοποιϊα Βασιλικού.

Στις 5/3/2010, οι αιτητές απευθύνθηκαν γραπτώς στους καθ’ ων η αίτηση για να τους εκφράσουν την πρόθεση τους να μετακινήσουν την μονάδα τους στη Βιομηχανική Περιοχή Κοφίνου, εφόσον οι ιδιοκτήτες (Τσιμεντοποιία Βασιλικού) δεν συνεργάζονταν για την έκδοση πολεοδομικής άδειας στην υφιστάμενη ανάπτυξη και ζήτησαν όπως τους εκδοθεί η άδεια. Οι καθ' ων η αίτηση απάντησαν στις 11/5/2010, ότι για τυχόν νέα εγκατάσταση χρειαζόταν μελέτη Εκτίμησης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων, ενώ στις 8/3/2010 και 7/6/2010 το Τμήμα Περιβάλλοντος απέστειλε επιστολές ζητώντας από τους αιτητές να διευθετήσουν άμεσα την ανανέωση της πολεοδομικής άδειας και ότι η Τσιμεντοποίια Βασιλικού δήλωσε προθυμία να προβεί στην ανανέωση, εφόσον οι αιτητές τακτοποιούσαν τα εκκρεμούντα θέματα και παρέδιδαν τις εγκαταστάσεις μέχρι τις 31/12/2010. Ανέφεραν το επείγον των ενεργειών των αιτητών, λόγω του συμβολαίου τους με τις Ιατρικές Υπηρεσίες. Στις 24/6/2010 έστειλαν ξανά επιστολή, τονίζοντας το επείγον του θέματος σχετικά με την υποχρέωση των αιτητών να ανανεώσουν την πολεοδομική άδεια ως προϋπόθεση για εξασφάλιση ΑΔΑ, προκειμένου να συνεχιστεί η ενασχόληση τους με τη Συλλογή και Μεταφορά Αποβλήτων.

Στις 25/6/2010 οι Αιτητές απάντησαν ότι το θέμα της πολεοδομικής άδειας αφορά αποκλειστικά τους ιδιοκτήτες της γης, με τους οποίους έχουν συμβόλαιο ενοικιάσεως που τους επιτρέπει να παραμένουν μέχρι 31/10/2012 με δικαίωμα ανανέωσης. Επανέλαβαν το αίτημα τους για έκδοση των αιτούμενων αδειών. Στις 23/7/2010 το τμήμα Περιβάλλοντος ζήτησε γραπτώς από τους αιτητές να υποβάλουν πολεοδομική άδεια ώστε να ανανεωθεί η ΑΔΑ. Στις 19/11/2010 οι αιτητές απέστειλαν επιστολή με την οποία δήλωναν ότι κατέθεσαν αίτηση για τροποποίηση πολεοδομικής άδειας στις εγκαταστάσεις τους στην Κοφίνου , όπου επιδίωκαν να μετακινήσουν τις εν λόγω δραστηριότητες τους.

Μετά από εισήγηση του Τμήματος Περιβάλλοντος προς τον αρμόδιο Υπουργό, όπως εκδοθεί η ΑΔΑ στους αιτητές με περίοδο ισχύος μέχρι τις 31/12/2011, ημερομηνία λήξης του συμβολαίου τους με το Υπουργείο Υγείας, η ΑΔΑ με αρ.15/2011 εκδόθηκε και είχε ημερομηνία λήξης την 31/12/2011. Στις 5/1/2012 εκδόθηκε τροποποιητική ΑΔΑ με αρ. 15Α/2011, προς όφελος των αιτητών, δίνοντας παράταση του χρόνου ισχύος της υφιστάμενης ΑΔΑ, μέχρι τις 31/1/2012, παρά την μη υποβολή πολεοδομικής άδειας. Η τελευταία αυτή ανανέωση έγινε ενόψει της πρόθεσης του Υπουργού για παράταση του συμβολαίου των αιτητών μέχρι 31/1/2012, λόγω καθυστερήσεων που παρουσιάζονταν στην κατακύρωση του Διαγωνισμού για διαχείριση των ιατρικών μολυσματικών αποβλήτων.

Στις 20.12.11, οι αιτητές υπέβαλαν νέα αίτηση (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1.18 στην ένσταση). Ακολούθησε επιστολή των αιτητών ημερ. 4.1.12 προς τον Υπουργό, ζητώντας του να υπογράψει τα προσχέδια της ΑΔΑ, με ισχύ μέχρι τις 31/12/2014, αφού η πολεοδομική άδεια σύμφωνα με νομική ερμηνεία των δικηγόρων τους στο άρθρο 19(2) του Νόμου, δεν απαιτείτο.

Η Νομική Υπηρεσία, μετά από σχετικό αίτημα των καθ' ων η αίτηση ημερομηνίας 20/1/2012, γνωμάτευσε στις 21/6/2012 ότι η πολεοδομική άδεια πρέπει να είναι σε ισχύ και να συνοδεύει την αίτηση για ΑΔΑ (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1.21 στην ένσταση). Στις 23/1/2012, οι αιτητές μέσω των νομικών τους συμβούλων, απέστειλαν επιστολή προς το Διευθυντή Περιβάλλοντος καλώντας τον μεταξύ άλλων, όπως εντός 24 ωρών προχωρήσει στην έκδοση της ΑΔΑ των αιτητών και ανακαλέσει κάθε άδεια του Ε/Μ, επιστολή η οποία στάληκε στη Νομική Υπηρεσία για νομική συμβουλή. Στις 2/4/2012, εστάλη απαντητική επιστολή στους αιτητές από το Τμήμα Περιβάλλοντος και στις 26/4/2012, οι καθ’ ων η αίτηση απέστειλαν επιστολή στους αιτητές όπως τερματίσουν την λειτουργία της εγκατάστασης τους , επειδή διαπίστωσαν από επιθεώρηση των εγκαταστάσεων τους στο Μαρί, ότι εξακολουθούν να διαχειρίζονται κλινικά απόβλητα κατά παράβαση των άρθρων 24(γ), 15(6) και 49(1)(β) του περί Αποβλήτων Νόμου του 2011.

Στις 16/5/2012, εστάλη υπενθύμιση στους αιτητές ότι, σύμφωνα με τις πρόνοιες του Άρθρου 25 του Ν.185(Ι)/2011, αναμένεται η υποβολή Πολεοδομικής Άδειας και Άδειας Οικοδομής, απαραίτητες για την ανανέωση ΑΔΑ.

Οι αιτητές, με επιστολή τους ημερομηνίας 7/2/2012 ζήτησαν, μεταξύ άλλων, να ενημερωθούν κατά πόσο το Ε/Μ έχει υποβάλει αίτηση ή/και πρόθεση να ανανεώσει ή να τροποποιήσει την άδεια του ή/και να τροποποιήσει την μέθοδο επεξεργασίας του. Με επιστολή του ημερομηνίας 22/3/2012, το Τμήμα Περιβάλλοντος απάντησε στους αιτητές ότι το Ε/Μ υπέβαλε αίτηση για νέα ΑΔΑ, η οποία και εκδόθηκε στις 27/1/2012.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι αιτητές έχουν καταχωρήσει τις προσφυγές αρ. 780/2012 και 965/2012, που αφορούν το ζήτημα της χορήγησης ΑΔΑ στους αιτητές. Ειδικότερα προσβάλλουν την παράλειψη των καθ’ ων η αίτηση να απαντήσουν και /ή να χορηγήσουν την ΑΔΑ στους αιτητές (προσφυγή αρ. 780/2012) και την απόφαση των καθ’ ων η αίτηση ημερομηνίας 16/5/2012, να απορρίψουν την αίτηση τους (προσφυγή αρ. 965/2012).

Σε σχέση με την ΑΔΑ του Ε/Μ, αναφέρονται τα εξής:

Στις 11/11/2011, το Ε/Μ υπέβαλε αίτηση για ΑΔΑ με την οποία αιτείτο την ενοποίηση όλων των αδειών του (πέντε στο σύνολο) σε μία. Επρόκειτο για τις άδειες:

α) 03/ΑΕ/ΛΕΜ/28.2.2013 με ημερομηνία λήξης 28/2/2013.

β) 17/ΜΕ/ΛΕΜ/28.2.2013 με ημερομηνία λήξης 28/2/2013.

γ) 30/2011 με ημερομηνία λήξης 30/6/2011.

δ) 16/ΑΔ/ΛΕΜ/30.11.2011 με ημερομηνία λήξης 30/11/2011.

ε) 12/ΑΕ/ΛΕΜ/30.04.2014 με ημερομηνία λήξης 30/4/2014.

Η αίτηση εξετάστηκε από τη Συμβουλευτική Επιτροπή Διαχείρισης Αποβλήτων στην συνεδρία της με ημερομηνία 24/11/2011, η οποία γνωμοδότησε θετικά για την έκδοση νέας άδειας για το Ε/Μ και για διάρκεια αδειοδότησης πέντε χρόνια. Πρόκειται για την νέα άδεια με αριθμό 1/2012, η οποία εκδόθηκε στις 27/1/2012, με ημερομηνία λήξης την 31/1/2017.

Στην ένσταση τους, οι καθ’ ων η αίτηση προβάλλουν τις ακόλουθες προδικαστικές ενστάσεις, τις οποίες αναπτύσσουν στην γραπτή τους αγόρευση:

α) Ότι οι αιτητές, δεν έχουν έννομο συμφέρον να εγείρουν την παρούσα προσφυγή, διότι κατά την ημέρα καταχώρισης της προσφυγής τους, δεν ήταν κάτοχοι ΑΔΑ, η οποία είχε λήξει οριστικά στις 31/1/2012 και δεν ανανεώθηκε. Κατ’ επέκταση οι αιτητές δεν ήταν ανταγωνιστές του Ε/Μ.

β) Το έννομο συμφέρον των αιτητών, περιορίζεται στο να αμφισβητούν τη νομιμότητα της ΑΔΑ του Ε/Μ, στο βαθμό που η άδεια επιτρέπει στο Ε/Μ να διαχειρίζεται επικίνδυνα ιατρικά απόβλητα μολυσματικού χαρακτήρα (και όχι άλλα ρεύματα των αποβλήτων), αφού μόνο σε σχέση με αυτό το ρεύμα αποβλήτων ήταν ποτέ αδειοδοτημένοι.

γ) Η προσβαλλόμενη απόφαση, δεν είναι εκτελεστή διοικητική πράξη και/ή ότι μόνο μέρος αυτής είναι εκτελεστό και συγκεκριμένα, η χρονική επέκταση των αδειών του Ε/Μ και η προσθήκη της μεθόδου αποστείρωσης με τον εξοπλισμό ECODAS, αφού μόνο επ’ αυτού του σημείου επήλθε τροποποίηση της νομικής κατάστασης που υπήρχε πριν την έκδοση της επίδικης πράξης.

δ) Οι αιτητές, δεν νομιμοποιούνται να εγείρουν και/ή απαραδέκτως και/ή εκπροθέσμως εγείρουν τους λόγους ακύρωσης της προσβαλλόμενης απόφασης που αφορούν τον ισχυρισμό ότι, το Star Cid απολυμαίνει αλλά δεν αποστειρώνει. Η συγκεκριμένη αποστείρωση παρουσιάζετο στη άδεια που το Ε/Μ κατείχε και η οποία έληξε στις 28/2/2013 και παρά το ότι οι αιτητές το γνώριζαν, δεν προσέβαλαν την νομιμότητα τους.

Προδικαστικές ενστάσεις παρόμοιες με αυτές των καθ’ ων η αίτηση, ηγέρθησαν επίσης και από τους συνηγόρους του Ε/Μ, οι οποίοι επιπρόσθετα προέβαλαν ότι:

α) Οι αιτητές δεν υπείχαν θέση ανταγωνιστή του Ε/Μ, ούτε κατά το χρόνο έκδοσης της προσβαλλόμενης διοικητικής πράξης ούτε κατά το χρόνο καταχώρισης της προσφυγής ούτε κατά το χρόνο συζήτησης της.

β) Προσβάλλεται ανύπαρκτη άδεια, αφού το Ε/Μ δεν κατέχει άδεια με την περιγραφή και τον τίτλο που φαίνεται στην αιτούμενη θεραπεία και/ή προσβάλλουν μόνο ένα μικρό μέρος της άδειας, η οποία όμως άδεια δεν είναι διαιρετή.

Επί όλων των πιο πάνω προδικαστικών εντάσεων, οι αιτητές απαντούν ως ακολούθως:

Οι καθ’ ων η αίτηση, χρησιμοποιούν το γεγονός της μη ανανέωσης των αδειών των αιτητών ως πρόσχημα για να προβάλλεται απώλεια έννομου συμφέροντος των αιτητών. Αυτό συνιστά άνιση μεταχείριση των αιτητών σε σχέση με το Ε/Μ, του οποίου η ΑΔΑ εγκρίθηκε εντός δύο μηνών, ενώ των αιτητών εκκρεμούσε για περίοδο μεγαλύτερη των δυόμιση ετών.

Περαιτέρω δε ότι, κατά τον επίδικο χρόνο κατείχαν ΑΔΑ, η οποία ανανεώθηκε σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 13 του περί Ελευθερίας Εγκατάστασης Παροχών Υπηρεσιών και Ελεύθερης Κυκλοφορίας των Υπηρεσιών Νόμου, Ν. 76(Ι)/2010ο οποίος, όπως ισχυρίζονται, εφαρμόζεται στην περίπτωση τους.

Διαζευκτικά των ανωτέρω, οι αιτητές προβάλλουν ότι, εάν ήθελε αποδεχθούν ότι θα έπρεπε να εφαρμοστεί ο περί Στερεών και Επικίνδυνων Αποβλήτων Νόμος (Ν. 215(Ι)/2002και 185(Ι)/2011) στην παρούσα περίπτωση και πάλιν εφόσον δεν προβλέπει ζητήματα προθεσμίας και διαδικασιών που ακολουθούνται για έκδοση άδειας, συμπληρώνεται από τις πρόνοιες του Ν. 76(Ι)2010. Συναφώς θα έπρεπε εντός τριών μηνών, οποιαδήποτε συμπληρωματικά έγγραφα απαιτούντο, να είχαν ζητηθεί από τους αιτητές και να είχε προχωρήσει η εξέταση της αίτησης τους, αλλιώς σύμφωνα με το άρθρο 13 του Ν. 76(Ι)/2010, θεωρείτο ως εγκριθείσα και κατά συνέπεια κατά τον επίδικο χρόνο, οι αιτητές κατείχαν ΑΔΑ και κατ’ επέκταση έχουν έννομο συμφέρον προσβολής της επίδικης πράξης.

Αναφορικά με τις υπόλοιπες προδικαστικές ενστάσεις, οι αιτητές τις απορρίπτουν προβάλλοντας ότι, το αν η προσβαλλόμενη απόφαση είναι διαιρετή ή όχι, δεν μπορεί να καταστρατηγήσει το έννομο τους συμφέρον και το μόνο ερώτημα που παραμένει είναι αν θα επιβιώσει μέρος ή όχι της προσβαλλόμενης πράξης.

Θα πρέπει δε να αποφασίσουν οι καθ’ ων η αίτηση και το Ε/Μ αν, η αίτηση του Ε/Μ έτυχε χειρισμού ως αίτηση για νέα άδεια και άρα πρόκειται για πράξη που άπτεται ζητημάτων ζωτικής σημασίας και οδηγείται σε ακυρότητα ή αν επρόκειτο για αίτηση, κατόπιν προσκόμισης νέων στοιχείων, όπου και πάλι πρόκειται για εκτελεστή διοικητική πράξη. Τέλος δε ότι, είναι εντελώς διαφορετικές πράξεις, η προσβληθείσα με την Ιεραρχική Προσφυγή αρ. 47/2011 και η πράξη με την οποία εκδόθηκε η άδεια στο Ε/Μ.

Επί της ουσίας, οι αιτητές προβάλλουν και αναπτύσσουν τους ακόλουθους λόγους ακύρωσης:

1. Παραβιάστηκαν οι διατάξεις του Ν.215(Ι)/2002 (ως τροποποιήθηκε), του Ν. 140(Ι)/2005, του Ν.72(Ι)/2004 και οι σχετικοί Κανονισμοί. Ειδικότερα προβάλλουν ότι το Ε/Μ δεν κατέθεσε πολεοδομική άδεια και/ή άδεια οικοδομής. Επίσης ότι λήφθηκαν υπόψη πεπλανημένα στοιχεία και/ή δεν λήφθηκαν υπόψη ουσιώδη στοιχεία.

2. Η επίδικη πράξη διενεργείται καθ’ υπέρβαση και/ή κατά κατάχρηση εξουσίας, κατά παράβαση των αρχών της χρηστής διοίκησης και του άρθρου 50 του Ν. 158(Ι)/1999.

3. Μη υποβολή Προκαταρκτικής Έκθεσης Επιπτώσεων στο Περιβάλλον από το Ε/Μ.

4. Ελλειπής αιτιολογία.

5. Επιδίωξη σκοπού κατάδηλα ξένου προς το Νόμο και παραβίαση του άρθρου 48 του Ν. 158(Ι)/1999.

6. Παράβαση του άρθρου 28 του Συντάγματος, καθότι οι αιτητές έτυχαν δυσμενούς και άνισης μεταχείρισης.

7. Κακή σύνθεση του συλλογικού οργάνου και έλλειψη αμεροληψίας.

Οι καθ’ ων η αίτηση και το Ε/Μ, αντιτείνουν ότι το Ε/Μ έχει καταθέσει άδεια οικοδομής και ότι το έργο στο οποίο αφορά η άδεια οικοδομής, είναι ήδη κατασκευασμένο και σε λειτουργία από το 2005 και κατ’ επέκταση η άδεια οικοδομής, δεν έχριζε ανανέωσης, αφού το Ε/Μ ήδη χρησιμοποιούσε την διεργασία αποστείρωσης με διαφορετικό μηχάνημα. Δεν έχει δε καταθέσει πολεοδομική άδεια, η οποία και ούτε του ζητήθηκε από την αρμόδια αρχή, καθότι η εγκατάσταση βρίσκεται σε βιομηχανική περιοχή, ελεγχόμενη από το Υπουργείο Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού, όπου δεν εκδίδεται πολεοδομική άδεια, αλλά μόνο άδεια οικοδομής.

Σε σχέση με την υποβολή Προκαταρκτικής Έκθεσης Επιπτώσεων στο Περιβάλλον, ισχυρίζονται ότι με βάση τον σχετικό Νόμο, μόνον όταν πρόκειται για τροποποίηση ή επέκταση έργου που ενδέχεται να έχει σημαντικές, αρνητικές επιπτώσεις στο περιβάλλον απαιτείται τέτοια έκθεση, κάτι που δεν συμβαίνει στην προκείμενη περίπτωση.

Απορρίπτουν επίσης ως αβάσιμους τους ισχυρισμούς των αιτητών περί μη διεξαγωγής δέουσας έρευνας, πλάνης, κινδύνων για την δημόσια υγεία και ασφάλεια παραβίασης της αρχής της ισότητας και αθέμιτου ανταγωνισμού, αλλά και κακής σύνθεσης και έλλειψης αμεροληψίας.

Έχω εξετάσει με μεγάλη προσοχή όλα όσα οι ευπαίδευτοι συνήγοροι προβάλλουν στις αγορεύσεις τους, την επιχειρηματολογία τους σε συνάρτηση με το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου και κρίνω ότι προέχει η εξέταση της πρώτης προβαλλόμενης προδικαστικής ένστασης, περί έλλειψης έννομου συμφέροντος έγερσης και προώθησης της παρούσας προσφυγής, επειδή κατά τον ουσιώδη χρόνο της έγερσης και συζήτησης της προσφυγής, οι αιτητές δεν ήταν ανταγωνιστές του Ε/Μ.

Η επιχειρηματολογία των αιτητών σε σχέση με την πιο πάνω προδικαστική ένσταση, είναι ότι κατά τον επίδικο χρόνο κατείχαν Άδεια Διαχείρισης Αποβλήτων σύμφωνα με τις διατάξεις του περί Ελεύθερης Κυκλοφορίας των Υπηρεσιών Νόμου, Ν. 76(Ι)/2010και η άδεια ήταν ανανεωθείσα δυνάμει των διατάξεων του άρθρου 13 του Νόμου. Όπως δε αναφέρουν, για “το εν λόγω θέμα κατατέθηκε και η Προσφυγή υπ’ αρ. 780/2012 με την οποία οι Αιτητές ισχυρίζονται ότι η παράλειψη των καθ’ ων η αίτηση να απαντήσουν και/ή να εγκρίνουν και/ή να χορηγήσουν” ΑΔΑ στους αιτητές, θα έπρεπε να είχε εκτελεστεί.

Θεωρώ ότι υπάρχει απόλυτη διασύνδεση των αποφασισθέντων στην πιο πάνω προσφυγή, με τα υπό κρίση ζητήματα στην παρούσα προσφυγή, αναφορικά με την εγειρόμενη προδικαστική ένσταση. Συναφώς αναφέρεται ότι, στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Vouros Healthcare Limited v. 1.Υπουργός Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος κ.ά, ECLI:CY:AD:2015:D654, υπόθεση αρ. 780/2012, ημερομηνίας 5/10/2015, κρίθηκε από τον Δικαστή κ. Παρπαρίνο, ότι ορθά η εξέταση της αίτησης των αιτητών έγινε στη βάση της περί Στερεών και Επικίνδυνων Αποβλήτων νομοθεσίας (Ν. 215(Ι)/02και Ν. 165(Ι)/2011)και ότι ο Ν. 76(Ι)/2010, δεν μπορεί να έχει εφαρμογή στην περίπτωση των αιτητών, αφού η αίτηση υποβλήθηκε από εταιρεία μόνιμα εγκαταστημένη στην Κύπρο και δεν υπάρχει οποιοδήποτε στοιχείο διασυνοριακής μετακίνησης και εγκατάστασης από άλλο κράτος μέλος.

Κρίθηκε επίσης ότι, όπως προκύπτει από τις πρόνοιες του πιο πάνω Νόμου, οι διατάξεις ειδικότερων εθνικών Νόμων, ως προς την διαδικασία, προθεσμίες που ρυθμίζουν την πρόσβαση και άσκηση δραστηριότητας σε ειδικότερους τομείς ή επαγγέλματα υπερισχύουν. Μεταφέρεται το σχετικό απόσπασμα από την απόφαση.

«Οι αιτητές προβάλλουν καταρχήν τον ισχυρισμό ότι η άδεια τους θα έπρεπε να θεωρείται ανανεωθείσα δυνάμει του αρ.13 του περί Ελευθερίας Εγκατάστασης Παροχών Υπηρεσιών και της Ελεύθερης Κυκλοφορίας των Υπηρεσιών Νόμου Ν.76(Ι)/10, επειδή παρήλθε η τρίμηνη προθεσμία που προβλέπεται για την εξέταση της αίτησης και χορήγησης άδειας για παροχή υπηρεσίας. Θεωρούν δε ότι εφόσον δεν υπήρξε απάντηση η άδεια θεωρείται χορηγηθείσα δυνάμει του 13(4).

Ο επικαλούμενος Νόμος Ν.76(Ι)/2010, εναρμονιστικός της Οδηγίας 2006/123/ΕΚ, αφορά στην θέσπιση γενικών διατάξεων που διευκολύνουν την άσκηση της ελευθερίας εγκατάστασης των παροχέων υπηρεσιών στη ∆ηµοκρατία, καθώς και την ελεύθερη κυκλοφορία των υπηρεσιών. Στην παρούσα υπόθεση, ελλείψει οποιουδήποτε στοιχείου διασυνοριακής μετακίνησης και εγκατάστασης από άλλο κράτος μέλος , δεν μπορεί να έχει εφαρμογή. Η αίτηση υποβλήθηκε από εταιρεία μόνιμα εγκατεστημένη στην Κύπρο, και η εξέταση της διέπεται από ειδικότερο Νόμο. Εξάλλου όπως προκύπτει από τα άρθρο 5(1) και 13 του εν λόγω Νόμου, οι διατάξεις ειδικότερων εθνικών Νόμων ως προς την διαδικασία, προθεσμίες που ρυθμίζουν την πρόσβαση και άσκηση δραστηριότητας σε ειδικότερους τομείς ή επαγγέλματα υπερισχύουν. Συνεπώς εδώ ορθά η εξέταση της αίτησης έγινε στην βάση της περί Στερεών και Επικινδύνων Αποβλήτων νομοθεσίας».

Σε απόλυτη συμφωνία με το σκεπτικό και την κατάληξη στην πιο πάνω απόφαση, κρίνω ότι ο Ν. 76(Ι)/2010δεν τυγχάνει εφαρμογής στην περίπτωση των αιτητών και κατά συνέπεια ορθά η αίτηση τους εξετάστηκε στη βάση των προνοιών του Νόμου 185(Ι)/2011.

Συναφώς σύμφωνα με τα άρθρα 24 και 25 του σχετικού Νόμου, η υποβολή αίτησης προς την αρμόδια αρχή για εγκατάσταση ή επιχείρηση διαχείρισης αποβλήτων σε σχέση με συγκεκριμένη ακίνητη ιδιοκτησία/ανάπτυξη, πρέπει να συνοδεύεται από πολεοδομική άδεια.

Όπως έχει αναφερθεί, ζητήθηκε από τους αιτητές να διευθετήσουν άμεσα ανανέωση της πολεοδομικής τους άδειας, ως προϋπόθεση για εξασφάλιση ΑΔΑ, προκειμένου να συνεχιστεί η ενασχόληση τους με τη συλλογή και μεταφορά αποβλήτων. Στις 19/11/2010, οι αιτητές δήλωναν ότι κατέθεσαν αίτηση για τροποποίηση της πολεοδομικής άδειας στις εγκαταστάσεις τους στην Κοφίνου, όπου επιδίωκαν να μετακινήσουν τις εν λόγω δραστηριότητες τους και η ΑΔΑ εκδόθηκε και παρατάθηκε μέχρι τις 31/1/2012, παρά την μη υποβολή πολεοδομικής άδειας, ενόψει της πρόθεσης του αρμόδιου Υπουργού για παράταση του συμβολαίου των αιτητών, λόγω καθυστέρησης στην κατακύρωση του διαγωνισμού για διαχείριση των ιατρικών μολυσματικών αποβλήτων.

Στις 20/12/2011, οι αιτητές υπέβαλαν νέα αίτηση και στις 4/1/2012 ζητήθηκε από τον Υπουργό με επιστολή των αιτητών, όπως υπογράψει τα προσχέδια της ΑΔΑ. Ζητήθηκε επίσης με επιστολή των νομικών συμβούλων των αιτητών ημερομηνίας 23/1/2012 προς τον Διευθυντή Τμήματος Περιβάλλοντος, όπως εκδώσει την ΑΔΑ των αιτητών και ανακαλέσει κάθε άδεια του Ε/Μ. Στις 27/1/2012 εκδόθηκε η νέα ΑΔΑ του Ε/Μ με αριθμό 1/2012 που ενοποίησε τις άδειες του Ε/Μ και στις 17/5/2012 κατεχωρήθη η παρούσα προσφυγή.

Σύμφωνα με το Άρθρο 146.2 του Συντάγματος, για να είναι δεκτή η προσφυγή πρέπει το έννομο συμφέρον του αιτητή να είναι άμεσο και ενεστώς και ο αιτητής να υφίσταται βλάβη λόγω του δεσμού του με τη προσβαλλόμενη πράξη, (βλ. Εταιρεία Αστικών Λεωφορείων Πάφου (ΑΛΕΠΑ) Λτδ v. Γεωργίου Ψαλτά (2001) 3 ΑΑΔ 834).

Η ύπαρξη εννόμου συμφέροντος, δημιουργεί τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου, ενώ αντίθετα ανυπαρξία του στερεί από το Δικαστήριο την εξουσία να ασχοληθεί με την προσφυγή. Το δε βάρος απόδειξης της ύπαρξης εννόμου συμφέροντος φέρει ο αιτητής. Το έννομο συμφέρον πηγάζει από κάποια ειδική σχέση του διοικουμένου με την προσβαλλόμενη από αυτόν διοικητική πράξη, σχέση που πρέπει να ελέγχεται και να διαπιστώνεται ότι συντρέχει κατά το χρόνο της έκδοσης της πράξης, κατά το χρόνο της προσβολής της και κατά το χρόνο της εκδίκασης της αίτησης ακύρωσης (βλ. Λουκίας Α. Σεργίδου (1998) 3 ΑΑΔ 189, Αντώνης Μαυρουδής κ.ά v. Κυπριακής Δημοκρατίας (1991) 3 ΑΑΔ 123).

Τρίτος μπορεί να προσβάλει διοικητική απόφαση η οποία αφορά ανταγωνιστή του, με έρεισμα το δυσμενή επηρεασμό του δικού του υλικού συμφέροντος, ως αποτέλεσμα της προσβαλλόμενης απόφασης (βλ. Ν. Α THEOPHANOYS (MATIC) LAUNDRIES LTD V. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ (2000) 3 ΑΑΔ 792). Στην Lumiere Television Ltd v. Ραδιοτηλεοπτικών Υπηρεσιών ΑΝΤΕΝΝΑ Ρ.Τ ΛΙΜΙΤΕΔ (1998) 3 ΑΑΔ 242, αποφασίστηκε ότι ο καθορισμός του “ανταγωνιστή” δεν μπορεί να συμπεριλάβει τον οποιοδήποτε που υποβάλλει σχετική αίτηση.

Στην δε Εταιρεία Αστικών Λεωφορείων Πάφου (ΑΛΕΠΑ) ΛΤΔ (ανωτέρω), αποφασίστηκε ότι δεν θεμελίωνε προσωπικό έννομο συμφέρον μόνο το ενδιαφέρον του αιτητή για χορήγηση άδειας σε άλλη περιοχή εφόσον “ο ίδιος δεν αποτάθηκε ούτε είχε τέτοια άδεια” και “ως εκ τούτου δε θίγεται με οποιοδήποτε τρόπο ούτε υφίσταται βλάβη”. Ήταν επομένως “έκδηλη η έλλειψη έννομου συμφέροντος”. Στην Dias United Publishing Co. Ltd v. Κυπριακής Δημοκρατίας (1990) 3 ΑΑΔ 550, το θέμα τέθηκε ως ακολούθως:

«Το Άρθρο 146.2 του Συντάγματος θέτει ως προϋπόθεση για την άσκηση προσφυγής την ύπαρξη ίδιου ενεστώτος εννόμου συμφέροντος το οποίο "προσεβλήθη ευθέως διά της αποφάσεως ..."και οι αιτητές δεν είχαν άδεια λειτουργίας ραδιοσταθμού κατά το χρόνο της χορήγησης της άδειας στο ΡΙΚ. (βλ. την απόφαση της Ολομέλειας στην υπόθεση Αθανάσιος Μενελάου και Άλλοι v. Κυπριακής Δημοκρατίας Προσφυγή 1002/90 και άλλες - 30.9.96). Ισχύουν τα ίδια και στην Ελλάδα και σύμφωνα με τη νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας (Βλ. Σπηλιωτόπουλος - Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου - έκτη έκδοση σελ. 438 §457), αποτελεί προϋπόθεση νομιμοποίησης ή ύπαρξη εννόμου συμφέροντος όχι μόνο κατά το χρόνο της άσκησης της προσφυγής αλλά και κατά το χρόνο έκδοσης της προσβαλλόμενης απόφασης. Είναι συναφώς χαρακτηριστική η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας στην υπόθεση 2040/63 σύμφωνα με την οποία

"απαραδέκτως ασκείται αίτησις ακυρώσεως υπό σωματείου μή υφισταμένου κατά την έκδοσιν τής δι' αυτής προσβαλλομένης πράξεως, αλλ' αποκτήσαντος νομικήν προσωπικότητα μετά ταύτα". (βλ. Ευρετήριο Νομολογίας 1961-1970, Τόμος 1ος, Α-Δ αρ. 2323, σελ. 195)».

(η έμφαση προστέθηκε).

Στην εξεταζόμενη περίπτωση και μελετώντας όλα τα ενώπιον μου στοιχεία, δεν μπορώ να θεωρήσω ότι οι αιτητές είχαν οποιοδήποτε ενεστώς έννομο συμφέρον να προσβάλουν την έκδοση της ΑΔΑ του Ε/Μ, αφού κατά τον χρόνο προσβολής της (17/5/2012), η ΑΔΑ των αιτητών που είχε παραταθεί, παρά την μη υποβολή από τους αιτητές της απαιτούμενης πολεοδομικής άδειας, είχε λήξει στις 31/1/2012. Όπως δε έχει αναφερθεί, οι αιτητές υπέβαλαν νέα αίτηση για έκδοση ΑΔΑ στις 20/12/2011 και δεν έχει προβληθεί οτιδήποτε που να οδηγεί στο συμπέρασμα ότι, είτε η παλαιότερη τους ΑΔΑ ανανεώθηκε είτε η νεότερη αίτηση για ΑΔΑ αντιμετωπίζετο θετικά, όπως επεσυνέβη στην Lumiere Television Ltd (ανωτέρω).

Αντίθετα και με το δεδομένο ότι οι αιτητές έχουν καταχωρήσει την υπ’ αρ. 965/2012 προσφυγή εναντίον της απόφασης των καθ’ ων η αίτηση ημερομηνίας 16/5/2012, να απορρίψουν και/ή να μην ανανεώσουν και/ή να μην χορηγήσουν στους αιτητές ΑΔΑ, είναι προφανές ότι κατά το στάδιο της καταχώρηση (17/5/2012), αλλά και της εκδίκασης της παρούσας προσφυγής, οι αιτητές δεν κατέχουν ΑΔΑ και κατ’ επέκταση δεν μπορεί να τους αναγνωρισθεί, υπό τις παρούσες περιστάσεις, η ιδιότητα του “ανταγωνιστή” και η ύπαρξη ενεστώτος εννόμου συμφέροντος.

Επιπρόσθετα οι αιτητές, δεν έχουν αποδείξει ειδική και συγκεκριμένη βλάβη που επέρχεται ευθέως και αμέσως από την χορήγηση της ΑΔΑ στο Ε/Μ.

Με βάση τα πιο πάνω, θεωρώ την προδικαστική ένσταση για έλλειψη εννόμου συμφέροντος των αιτητών, να προσβάλουν την επίδικη άδεια βάσιμη και η προσφυγή απορρίπτεται, χωρίς περαιτέρω εξέταση των άλλων προδικαστικών ενστάσεων και της ουσίας της προσφυγής.

Υπό το φως των ανωτέρω, η προσφυγή απορρίπτεται με €1.200 έξοδα υπέρ των καθ’ ων η αίτηση και εναντίον των αιτητών.

Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο