Legislator Giurisprudenza & Legislazione
Υπόθεση Αρ. 787/2012 ECLI:CY:DD:2016:387 Generato dall'IA

Administrative Court dismisses claim for retirement age extension as it requires new legislation beyond judicial power.

Numero d'incarto Υπόθεση Αρ. 787/2012
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Cipro (CY)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Administrative Court dismissed Andrian Englezaki's appeal against the Ministerial Council's refusal to extend her retirement age beyond 60. She argued that the 1997 Pensions Law, amended in 2010, created an unconstitutional inequality by extending retirement to age 63 for secondary school inspectors while leaving her position at age 60. The court ruled that the Administrative Court lacks the authority to create new legislative rights or modify existing laws to resolve such inequalities, citing established precedent that only the Parliament can enact necessary positive legislation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Articles 146 of the Constitution; The Administrative Court cannot create new legislative rights or modify existing laws to resolve inequalities, as such action exceeds its jurisdiction and requires positive legislation enacted by Parliament.

Parole chiave

Generato dall'IA
administrative court jurisdiction positive legislation requirement unconstitutional inequality retirement age extension parliamentary legislative power constitutional review limits pensions law amendment periodo educativo

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Article 146 of the Constitution
Law 94(I)/2010 - Pensions (Amendment) (No. 2) Law of 2010
Law 97(I)/1997 - Pensions Law

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Loizou Maria P. and Others v. Synergistic Credit Cooperative of Larnaca (2009) 1 AAΔ 279
Dias United Publishing Co. Ltd v. Cyprus through Minister of Finance (1996) 3 AAΔ 550
Brountou Maria v. Cyprus (2006) 3 AAΔ 78
Kontstantinou Basos and Another v. Cyprus (2007) 3 AAΔ 267
Mikis Markidi v. Cyprus through Ministerial Council, Case No. 246/2008
ECLI:CY:DD:2016:387
Administrative Court dismisses claim for retirement age extension as it requires new legislation beyond judicial power.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Λοΐζου Μαρία Π. και Άλλοι ν. Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Δερύνειας (2009) 1 ΑΑΔ 279

Dias United Publishing Co. Ltd ν. Kυπριακής Δημοκρατίας μέσω Yπουργού Oικονομικών (1996) 3 ΑΑΔ 550

Bρούντου Mαρία ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2006) 3 ΑΑΔ 78

Kωνσταντίνου Bάσος και Άλλη ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2007) 3 ΑΑΔ 267

ΜΙΚΗΣ ΜΑΡΚΙΔΗ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ κ.α, Υπόθεση Αρ. 246/2008, 18 Ιουνίου 2009

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 94(I)/2010 - Ο περί Συντάξεων (Τροποποιητικός) (Αρ. 2) Νόμος του 2010

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2016:387

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(Υπόθεση Αρ. 787/2012)

18 Νοεμβρίου, 2016

[Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

ΑΝΔΡΕΑΝΗ ΕΓΓΛΕΖΑΚΗ

Αιτήτρια,

-και-

ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ

1. ΥΠΟΥΡΓΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ

2. ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Καθ’ ων η αίτηση.

Π. Σιακαλλής, για Κούσιο Κορφιώτη Παπαχαραλάμπους Δ.Ε.Π.Ε, για την αιτήτρια.

Γ. Χατζηχάννα (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, εκ μέρους του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για τους καθ’ ων η αίτηση.

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ-ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ: Με την παρούσα προσφυγή, η αιτήτρια προσβάλλει τη νομιμότητα της απόφασης των καθ’ ων η αίτηση που της κοινοποιήθηκε με επιστολή ημερομηνίας 8/3/2012, να αρνηθεί τη παράταση του ηλικιακού ορίου αφυπηρέτησής της, ώστε να υπηρετήσει όπως και οι άλλοι εργοδοτούμενοι της Κυπριακής Δημοκρατίας, μέχρι το 61ο, 62ο και 63ο έτος της ηλικίας της και συγκεκριμένα μέχρι και την 31/8/2013.

Τα πραγματικά γεγονότα της περίπτωσης είναι σε συντομία τα ακόλουθα:

Η αιτήτρια, είναι Επιθεωρήτρια Ειδικών Μαθημάτων Δημοτικής Εκπαίδευσης και στις 25/5/2011 πληροφορήθηκε από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού, ότι θα αφυπηρετούσε στις 31/8/2012. Με επιστολή της ημερομηνίας 2/1/2012 απευθυνόμενης προς το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού, ζήτησε την επέκταση του ορίου αφυπηρέτησής της, ώστε να τύχει της ίδιας μεταχείρισης με τους δημοσίους υπαλλήλους και εκπαιδευτικούς Μέσης Εκπαίδευσης.

Στις 8/3/2012, το αρμόδιο Υπουργείο απάντησε στην αιτήτρια ότι, η περίπτωση της δεν αντιμετωπίζεται δυσμενώς, καθ’ ότι δεν ανήκει ούτε στις τάξεις των δημοσίων υπαλλήλων ούτε των καθηγητών, δεδομένου ότι ο περί Συντάξεως Νόμος, τροποποιήθηκε με την περί Συντάξεων (Τροποποιητικό) (Αρ. 2) Νόμο του 2010 (Ν.94(Ι)/2010), ώστε να καλύπτει τους καθηγητές.

Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι για την αιτήτρια, ισχυρίζονται ότι ο περί Συντάξεως Νόμος του 1997 (97(Ι)/1997), τροποποιήθηκε και προνοεί επέκταση του ορίου αφυπηρέτησης των δημοσίων υπαλλήλων και των Επιθεωρητών Μέσης Εκπαίδευσης στο 63ο έτος, ενώ για τους Επιθεωρητές Δημοτικής Εκπαίδευσης παρέμεινε στο 60ο έτος αφυπηρέτησης. Αυτό συνιστά άνιση μεταχείριση της αιτήτριας σε σχέση με τους δημoσίους υπαλλήλους και ειδικά τους Επιθεωρητές Μέσης Εκπαίδευσης, το ωράριο και οι όροι εργασίας των οποίων είναι ακριβώς οι ίδιοι με αυτούς των Επιθεωρητών Δημοτικής Εκπαίδευσης, κατηγορία στην οποία ανήκει η αιτήτρια. Επίσης συνιστά παραβίαση της αρχής της ισότητας της κατοχυρωμένης στο Άρθρο 28 του Συντάγματος.

Από την άλλη, η ευπαίδευτη συνήγορος για τους καθ’ ων η αίτηση προβάλλει δύο προδικαστικές ενστάσεις. Ότι η προσβαλλόμενη πράξη είναι πληροφοριακού χαρακτήρα, καθ’ ότι το αρμόδιο Υπουργείο με την επιστολή ημερομηνίας 8/3/2012, ενημέρωσε την αιτήτρια για τις υφιστάμενες νομοθετικές πρόνοιες, χωρίς να λαμβάνει οποιαδήποτε απόφαση, κατά τρόπο που να μην δημιουργείται πράξη εκτελεστού χαρακτήρα, επειδή δεν επέρχονται με αυτή έννομα αποτελέσματα για την αιτήτρια με άμεση ισχύ.

Η δεύτερη προδικαστική ένσταση αφορά την μη ύπαρξη δυνατότητας του Δικαστηρίου, κατά την άσκηση του ακυρωτικού του ελέγχου, να τροποποιήσει το νόμο και να τον προσαρμόσει στις ανάγκες του κάθε αιτητή. Συναφώς η εξέταση της προσφυγής της αιτήτριας, είναι αλυσιτελής αφού δεν μπορεί να επιτευχθεί εξαναγκασμός θέσπισης νόμου ή επέκτασής του.

Ισχυρίζεται επίσης ότι, όλα τα επιχειρήματα που έχουν προβληθεί από την αιτήτρια, έχουν αποφασισθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο σε σειρά αποφάσεων του και έχουν απορριφθεί. (βλ. Μίκης Μαρκίδης κ.ά v. Κυπριακής Δημοκρατίας, Αναθεωρητικές Εφέσεις αρ. 111/2009 και 71/2010, ημερομηνίας 4/5/2012, Άδωνης Στυλιανού v. Δημοκρατίας, συνεκδικασθείσες υποθέσεις αρ. 2169/2006 κ.ά, ημερομηνίας 12/3/2012, Κωνσταντίνου κ.ά v. Δημοκρατίας (2007) 3 ΑΑΔ 267).

Έχω εξετάσει τις εκατέρωθεν θέσεις και κρίνω ότι οι προδικαστικές ενστάσεις ευσταθούν, για τους ακόλουθους λόγους:

Στην επιστολή ημερομηνίας 8/3/2012, οι καθ’ ων η αίτηση πληροφορούν την αιτήτρια ότι η Βουλή των Αντιπροσώπων τροποποίησε τον περί Συντάξεως Νόμο, με τον περί Συντάξεων (Τροποποιητικό) (Αρ. 2) Νόμο του 2010 (Ν.94(Ι)/2010), ώστε να καλύπτει και τους καθηγητές και ότι η αιτήτρια “δεν ανήκει ούτε στις τάξεις των Δημοσίων Υπαλλήλων ούτε των Καθηγητών”.

Προκύπτει δηλαδή ως αληθινή φύση του περιεχομένου της εν λόγω επιστολής, ότι η αιτήτρια απλώς πληροφορείται ότι η κείμενη νομοθεσία, δεν επιτρέπει την ικανοποίηση του αιτήματος της. Δεν μπορούσε δηλαδή να εξεταστεί το αίτημα της αιτήτριας, λόγω απουσίας νομοθετικής ρύθμισης.

Αλλά και εν πάση περιπτώσει, δεν θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή η προσφυγή της αιτήτριας, αφού αυτό που επιζητείται με αυτή, είναι το Δικαστήριο να προβεί σε θετική νομοθετική ρύθμιση, κάτι που εκφεύγει του αναθεωρητικού ρόλου του Διοικητικού Δικαστηρίου. Απόλυτα σχετικό επ’ αυτού είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση του Δικαστού του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Ναθαναήλ στην Μίκης Μαρκίδης v. Κυπριακής Δημοκρατίας, υπόθεση αρ. 246/2008, ημερομηνίας 18/6/2009:

«Αλλά και εν πάση περιπτώσει η προσφυγή είναι απαράδεκτη εφόσον ο αιτητής στην πραγματικότητα, επιζητεί από το Ανώτατο Δικαστήριο να προβεί σε σαφή και θετική νομοθετική ρύθμιση εκ μέρους του, κάτι που εκφεύγει του ρόλου του αναθεωρητικού Δικαστηρίου. Στην απόφαση της Πλήρους Ολομέλειας Βάσος Κωνσταντίνου και Ανδρούλλα Σταύρου ν. Δημοκρατίας (2007) 3 Α.Α.Δ. 267, λέχθηκε, κατ΄ ακολουθίαν των όσων έχουν διαπιστωθεί και στις υποθέσεις Dias United Publishing Co Ltd ν. Δημοκρατίας (1996) 3 Α.Α.Δ. 550 και Μαρία Βρούντου ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2006) 3 Α.Α.Δ. 78, πως:

το Δικαστήριο δεν δικαιούται να διευρύνει θετική νομοθετική διάταξη, μήτε να την τροποποιήσει ώστε να δημιουργηθεί ουσιαστικά ένα νέο νομοθέτημα. Ο συνταγματικός έλεγχος των νόμων, που ασκεί το Ανώτατο Δικαστήριο, δεν μπορεί να μετατραπεί σε μέσο αναμόρφωσης ή συμπλήρωσης της νομοθεσίας. Κάτι τέτοιο θα ξέφευγε της δικαιοδοσίας του. Η νομοθετική εξουσία ασκείται, σύμφωνα με το Σύνταγμα, όπως υποδείξαμε πιο πάνω, από τη Βουλή των Αντιπροσώπων, η οποία, όπου μάλιστα χρειάζεται, ψηφίζει και τα αναγκαία κονδύλια για την εφαρμογή του, (Άρθρο 81 του Συντάγματος)».

Η πιο πάνω απόφαση έχει επικυρωθεί με την απόφαση της Ολομέλειας στις Αναθεωρητικές Εφέσεις αρ. 111/2009 κ.ά, Μίκης Μαρκίδης κ.ά v. Κυπριακής Δημοκρατίας, ημερομηνίας 4/5/2012, όπου αναφέρονται τα έξης:

«Με την αίτηση των αιτητών στις υποθέσεις αυτές, ζητούν όπως το Δικαστήριο εκδώσει απόφαση ότι και οι ίδιοι δικαιούνται να αφυπηρετούν στο 63ο έτος της ηλικίας τους. Δυσκολευόμεθα να δούμε πώς μπορεί το Δικαστήριο να εκδώσει τέτοια απόφαση χωρίς νομοθετική κάλυψη επί του προκειμένου. Θα μπορούσαν οι αιτητές να προσβάλουν απ' ευθείας το Νόμο ως αντισυνταγματικό, κάτι το οποίο δεν κάμνουν. Εντούτοις, αναφέρονται σε ανισότητα που δημιουργείται με το Νόμο. Αλλά έστω και αν προσέβαλλαν το Νόμο αυτό ως αντισυνταγματικό, εντούτοις δεν θα πετύχαναν και πάλι στις προσφυγές τους, διότι κάτι τέτοιο θα οδηγούσε μόνο σε ακύρωση του Νόμου ως αντισυνταγματικού αλλά δεν θα έδινε σε αυτούς οποιοδήποτε δικαίωμα αφυπηρέτησης στα 63 και υπάρχει σωρεία αποφάσεων όσον αφορά το αλυσιτελές προσφυγής.

Ως εκ τούτου, θεωρούμε ότι δεν υπάρχει καμιά βάση στην έφεση που να δικαιολογεί την ανατροπή της πρωτόδικης απόφασης».

Σχετικές είναι επίσης και οι αποφάσεις Ίκαρος Κωνσταντίνου κ.ά v. Κυπριακής Δημοκρατίας, συνεκδικασθείσες υποθέσεις αρ. 649/2011 κ.ά, ημερομηνίας 10/1/2014, Άθως Κωνσταντινίδης κ.ά v. Κυπριακής Δημοκρατίας, συνεκδικασθείσες υποθέσεις αρ. 172/2010 κ.ά, ημερομηνίας 4/4/2012, Άδωνης Στυλιανού κ.ά v. Δημοκρατίας, συνεκδικασθείσες υποθέσεις αρ. 2169/2006 κ.ά, ημερομηνίας 12/3/2010.

Τα πιο πάνω νομολογηθέντα, τυγχάνουν απόλυτης εφαρμογής και στην υπό κρίση υπόθεση, στην οποία για να ικανοποιείτο το αίτημα της αιτήτριας, χρειαζόταν θετική προς τούτο νομοθετική διάταξη, κάτι που ξεφεύγει των πλαισίων της δικαιοδοσίας του Διοικητικού Δικαστηρίου. Η νομοθετική ρύθμιση αφορούσε αποκλειστικά τους δημοσίους υπαλλήλους και τους καθηγητές και όχι τους Επιθεωρητές Δημοτικής Εκπαίδευσης, στην κατηγορία των λειτουργών που ανήκει η αιτήτρια.

Υπό το φως των ανωτέρω, η προσφυγή κρίνεται ως απαράδεκτη και απορρίπτεται με €1.200 έξοδα, εναντίον της αιτήτριας και υπέρ των καθ’ ων η αίτηση.

Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο