Administrative Court dismisses appeals against promotion decisions based on prior precedent regarding experience requirements.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Administrative Court dismissed two concurrent appeals filed by Barnava Pasiouli against her promotion to a permanent position, ruling that the appeals were procedurally barred. The applicant argued that the promotion committee's determination of a two-year experience requirement was flawed and violated res judicata. The court held that this specific issue had already been definitively resolved in a prior revision appeal, binding the current proceedings to that established finding.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArticle 146 of the Constitution; Article 146 of the Constitution: Where a specific legal issue has already been finally determined in a prior administrative proceeding, the current court is bound by that finding and must dismiss subsequent appeals on the same grounds to ensure legal certainty.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Χατζηγεωργίου Σωτήρης ν. Κυπριακού Συμβουλίου Αναγνώρισης Τίτλων Σπουδών (ΚΥ.Σ.Α.Τ.Σ.) (2008) 3 ΑΑΔ 82
Καντούνας Κωνσταντής ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2010) 3 ΑΑΔ 344
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2016:373
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
Συνεκδικαζόμενες Υποθέσεις
Αρ. 653/2012, 690/2012
8 Νοεμβρίου 2016
[Ε. ΜΙΧΑΗΛ, Δ.Δ.Δ.]
Υπόθεση Αρ. 653/2012
Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος
Μεταξύ
ΒΑΡΝΑΒΑ ΠΑΣΙΟΥΛΗ
Αιτητή
ΚΑΙ
ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ
ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ
Καθ’ ης η Αίτηση
Υπόθεση Αρ. 690/2012
Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος
Μεταξύ
ΒΑΡΝΑΒΑ ΠΑΣΙΟΥΛΗ
Αιτητή
ΚΑΙ
ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ
ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ
Καθ’ ης η Αίτηση
………………………….
Για αιτητή: κ. Αχ. Αιμιλιανίδης για Αχιλλεύς και Αιμίλιος Κ. Αιμιλιανίδης.
Για καθ’ ης η αίτηση: κ. Κ. Σταυρινός για Γενικό Εισαγγελέα.
Για ενδιαφερόμενα μέρη: κ. Άντης Μ. Κωνσταντίνου.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
Ε. Μιχαήλ, Δ.Δ.Δ.: Ο αιτητής άσκησε τις δυο πιο πάνω προσφυγές κατά της απόφασης της καθ’ ης η αίτηση που δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας στις 17.2.2012 σε διαδικασία επανεξέτασης με την οποία προήγαγαν αναδρομικά από τις 17.5.1993 τα ενδιαφερόμενα μέρη κκ. Λύτρα και Χατζηελισσαίου στη μόνιμη θέση Κτηματολογικού Λειτουργού Β’ (Κτηματολογίου) Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας.
Η προσφυγή αρ. 653/2012 στρέφεται κατά της προαγωγής του ενδιαφερομένου μέρους Λύτρα και η 690/2012 κατά της προαγωγής του ενδιαφερομένου μέρους Χατζηελισσαίου.
Οι δυο αυτές προσφυγές συνεκδικάζονταν σύμφωνα με διάταγμα του δικαστηρίου με τις προσφυγές 665/2012 και 683/2012 οι οποίες, όμως, αποσύρθηκαν πριν το στάδιο των διευκρινίσεων και συνεπώς αφού αποσυνενώθηκαν από τις υφιστάμενες, απορρίφθηκαν.
Οι υποθέσεις αυτές αφορούν τέταρτη διαδικασία επανεξέτασης και λήψη πέμπτης διοικητικής απόφασης, μετά που το Ανώτατο Δικαστήριο με απόφαση του ημερομηνίας 5.11.2010 στις συνεκδικασθείσες προσφυγές αρ. 928/2007, 1008/2007 και 1198/2007 ακύρωσε την απόφαση της καθ’ ης η αίτηση ημερομηνίας 2.5.2007 με την οποία προήγαγε αναδρομικά στην επίδικη θέση τον αιτητή στις παρούσες προσφυγές και τα ενδιαφερόμενα μέρη Αθηνοδώρου και Λύτρα (ενδιαφερόμενο μέρος στην 653/2012).
Η καθ’ ης η αίτηση στα πλαίσια επανεξέτασης της απόφασης που ακυρώθηκε αποφάσισε την ενημέρωση της συμβουλευτικής επιτροπής για τη δικαστική απόφαση με οδηγίες προς αυτήν να προβεί σε επανεξέταση. Ακολούθως, η καθ’ ης η αίτηση έχοντας ενώπιον της την έκθεση της συμβουλευτικής επιτροπής προχώρησε στη λήψη της προσβαλλόμενης απόφασης.
Ο αιτητής προβάλλει τους ακόλουθους λόγους ακυρότητας:
- Η προσβαλλόμενη απόφαση είναι αποτέλεσμα πλάνης περί τα πράγματα ιδιαίτερα σε σχέση με την κατοχή του πλεονεκτήματος από τον αιτητή.
- Η προσβαλλόμενη απόφαση παραβιάζει το δεδικασμένο αφού αντί η επανεξέταση να διενεργηθεί επί του ακυρωτικού αποτελέσματος, διενεργήθηκε εφ’ όλης της ύλης.
- Η προσβαλλόμενη απόφαση παραβιάζει την αρχή του ουσιώδους χρόνου διότι δεν λήφθηκαν υπόψη γεγονότα που ίσχυαν κατά τον αρχικό διορισμό και ειδικότερα η κατοχή πλεονεκτήματος.
- Η προσβαλλόμενη απόφαση αντίκειται στην αρχή της χρηστής διοίκησης, της καλής πίστης και της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης του διοικουμένου.
- Η προσβαλλόμενη απόφαση συνιστά κακή άσκηση διακριτικής εξουσίας και κατάχρηση εξουσίας.
Ο αιτητής, με αναδρομή στα γεγονότα, προβάλλει τον ισχυρισμό ότι η απόφαση που λήφθηκε κατά τη δεύτερη επανεξέταση η οποία ακυρώθηκε από το δικαστήριο στα πλαίσια των προσφυγών αρ. 872/2000 και 1022/2000, ακυρώθηκε σε σχέση με τον αιτητή γιατι το δικαστήριο έκρινε πως η διοίκηση θα έπρεπε να διεξάγει περαιτέρω έρευνα για να διαπιστώσει τη διάρκεια της εργοδότησής του σε ιδιωτικό οίκο εκτιμήσεων που θα είχε άμεση σχέση με την εξακρίβωση της πείρας του για σκοπούς κατοχής του πλεονεκτήματος.
Αντί αυτού, συνεχίζει ο αιτητής, στα πλαίσια της τρίτης επανεξέτασης η συμβουλευτική επιτροπή με την έκθεσή της ημερομηνίας 3.7.2006 αποφάσισε να αλλάξει τη χρονική διάρκεια που είχε αρχικά καθοριστεί από τη συμβουλευτική επιτροπή το 1992 για κατοχή της πείρας από έξι μήνες σε δυο έτη. Η αλλαγή αυτή έγινε αποδεκτή από την Ε.Δ.Υ. και ως αποτέλεσμα της πιο πάνω απόφασης, ο αιτητής δεν μπορούσε να θεωρηθεί πλέον κάτοχος του πλεονεκτήματος.
Εντούτοις, η τρίτη επανεξέταση είχε θετική έκβαση για τον αιτητή αφού η Ε.Δ.Υ. τον επέλεξε για διορισμό παρά το εύρημά της ότι αυτός δεν κατείχε το πλεονέκτημα. Για τον λόγο αυτό, σύμφωνα με τον αιτητή, δεν μπορούσε να ταχθεί ενάντια στην απόφαση της Ε.Δ.Υ. και να προβάλει την αντίθεσή του για την αλλαγή που επήλθε στη διάρκεια της πείρας, στα πλαίσια των τελευταίων προσφυγών που ασκήθηκαν και οδήγησαν στην τελευταία επανεξέταση αφού ως ενδιαφερόμενο μέρος όφειλε να υποστηρίξει την απόφαση της Ε.Δ.Υ. και συνεπώς η μοναδική ευκαιρία που θα είχε για να προβάλει τον ισχυρισμό αυτό είναι στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας.
Η καθ’ ης η αίτηση σε απάντηση του πιο πάνω ισχυρισμού, παραπέμπει στην απόφαση του δικαστηρίου στην Α.Ε. 210/2010, Ελένη Θεοδοσίου ν. Ε.Δ.Υ., 26.2.2014 όπου το δικαστήριο εξετάζοντας παρόμοιο ισχυρισμό που εγέρθηκε αποφάσισε ότι η επέκταση του χρόνου στα 2 έτη ήταν λογική και αιτιολογημένη. Συνεπώς, συνεχίζει η καθ’ ης η αίτηση, το ζήτημα αυτό έχει τελεσίδικα κριθεί και αποτελεί δεδικασμένο.
Τα ενδιαφερόμενα μέρη, παραπέμπουν στην απόφαση στις Συνεκδ. Υποθέσεις 920/2007 κ.ά., Παναγιώτης Παναγιώτου κ.ά. ν. Δημοκρατίας, 5.11.2010 επίσης για να υποστηρίξουν ότι επί του θέματος δημιουργήθηκε δεδικασμένο που δεσμεύει την καθ’ ης η αίτηση.
Και οι δυο αναφορές, αφορούν τον ισχυρισμό που ήγειρε τόσο πρωτόδικα όσο και κατ’ έφεση η αιτήτρια στην υπόθεση 1198/2007. Πράγματι, το δικαστήριο και πρωτόδικα και κατ’ έφεση κατέληξε ότι ο καθορισμός της χρονικής περιόδου από τη Συμβουλευτική Επιτροπή ήταν αιτιολογημένος.
Εντούτοις, ο ισχυρισμός του αιτητή είναι ότι λόγω της ιδιότητάς του ως ενδιαφερόμενο μέρος στις συγκεκριμένες δικαστικές διαδικασίες δεν θα μπορούσε να προβάλει τον συγκεκριμένο ισχυρισμό τότε και συνεπώς δικαιούται να τον εγείρει τώρα και πως όσα λέχθηκαν από το δικαστήριο σε σχέση με το συγκεκριμένο θέμα αποτελούσαν obiter dicta.
Τρεις από τις τέσσερεις υποθέσεις που κατέληξαν στην απόφαση ημερομηνίας 5.11.2010, δηλαδή οι 920/2007, 928/2007 και 1008/2007, στρέφονταν, μεταξύ άλλων, κατά του διορισμού του αιτητή. Η 1198/2007 στρεφόταν κατά του διορισμού άλλων προσώπων.
Είναι στα πλαίσια της 1198/2007 που το δικαστήριο εξέτασε τον ισχυρισμό περί αυθαιρεσίας της συμβουλευτικής επιτροπής κατά τον καθορισμό της χρονικής διάρκειας και είναι αυτή η υπόθεση στην οποία ασκήθηκε η Α.Ε. 210/2010 όπου το δικαστήριο επιβεβαίωσε την κρίση του πρωτόδικου δικαστηρίου σε σχέση με το συγκεκριμένο θέμα.
Δεν μπορώ να συμφωνήσω με την εισήγηση του αιτητή ότι τα όσα λέχθηκαν από το δικαστήριο σε σχέση με την επέκταση της χρονικής περιόδου από τη συμβουλευτική επιτροπή ήταν obiter dicta. Το δικαστήριο εξέτασε και αποφάσισε επί του συγκεκριμένου λόγου ακύρωσης αλλά εν πάση περιπτώσει, ο ίδιος ισχυρισμός αποτέλεσε και λόγο έφεσης στην Α.Ε. 210/2010 οπότε εξετάστηκε και αποφασίστηκε.
Συνεπώς, το ζήτημα που παραμένει είναι κατά πόσο ο αιτητής μπορεί να εγείρει αυτό τον ισχυρισμό - δεδομένου ότι δεν ήταν ούτε διάδικος στην υπόθεση στην οποία εξετάστηκε - ή κατά πόσο η απόφαση του δικαστηρίου επί του συγκεκριμένου ζητήματος θεωρείται δεσμευτική για την καθ’ ης η αίτηση και συνεπώς δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια εξέτασής του.
Τα δικαιώματα επιτυχόντα διαδίκου σε περιπτώσεις που από τη δικαστική απόφαση προκύπτει ζήτημα δέσμευσης επί θέματος προς βλάβη του επιτυχόντα, εξετάστηκαν σε σχέση με το δικαίωμα του να ασκήσει έφεση και αναγνωρίστηκε από τη νομολογία ότι τέτοιο δικαίωμα επιβιώνει (Χατζηγεωργίου ν. ΚΥΣΑΤΣ (2008) 3 Α.Α.Δ. 82, Καντούνας ν. Δημοκρατίας (2010) 3 Α.Α.Δ. 344).
Με βάση τα πιο πάνω, ο αιτητής - αν και ενδιαφερόμενο μέρος στην προηγούμενη δικαστική διαδικασία και αν και επιτυχόντας - θα είχε, πιστεύω, το δικαίωμα να ασκήσει έφεση κατά της απόφασης του δικαστηρίου ημερομηνίας 5.11.2010 εάν το εύρημα του δικαστηρίου επενεργούσε προς βλάβη του. Παρόλαυτά, όπως ανέφερα και πιο πάνω, ο λόγος αυτός εξετάστηκε και αποφασίστηκε από το δικαστήριο σε υπόθεση η οποία δεν στρεφόταν κατά του διορισμού του αιτητή και συνεπώς ο αιτητής δεν ήταν διάδικος σε εκείνη την υπόθεση για να δικαιούται να ασκήσει έφεση.
Κατ’ επέκταση, συμφωνώ με την εισήγηση του αιτητή ότι μπορεί στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας να εγείρει τον συγκεκριμένο ισχυρισμό αφού, είναι η πρώτη φορά που του δίδεται δικαστικά αυτή η ευχέρεια. Όσον αφορά τη θέση που προωθούν τα ενδιαφερόμενα μέρη ότι το εύρημα του δικαστηρίου είναι δεσμευτικό για την καθ’ ης η αίτηση, είναι βεβαίως ορθό αλλά δεν εμποδίζει τον αιτητή να προωθήσει τον ισχυρισμό του, για τους λόγους που έχω εξηγήσει.
Προχωρώ, επομένως, να εξετάσω τα επιχειρήματα του αιτητή επί της ουσίας.
Το δικαστήριο στις Συνεκδ. Υποθέσεις 872/2000 και 1022/2000 Θεοδώρα Γερμανού κ.ά. ν. Δημοκρατία, 22.4.2002 αποφάσισε τα ακόλουθα σε σχέση με το τότε ενδιαφερόμενο μέρος και τώρα αιτητή:
«Το σχέδιο υπηρεσίας προβλέπει ότι πείρα σχετική με τα καθήκοντα της θέσης θα αποτελεί πλεονέκτημα.
[…]
Στη σχετική σημείωση της Συμβουλευτικής Επιτροπής για τον Πασιουλή αναφέρεται ότι θεωρήθηκε ότι η εργασία του στον ιδιωτικό τομέα είχε υπολογιστεί ως πλεονέκτημα. Προς ενίσχυση του ισχυρισμού του αυτού είχε παρουσιάσει πιστοποιητικό ιδιωτικού οίκου εκτιμήσεων.
Το άνευ ημερομηνίας πιστοποιητικό φέρει σφραγίδα λήψης από την Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας, την 4.3.1993. Αναφέρει ότι ο Πασιουλής εργοδοτείται από το συγκεκριμένο οίκο από 1.7.1991, χωρίς όμως να αναφέρεται η περίοδος εργοδότησής του.
Κατά τη γνώμη μου, δεν θα μπορούσε το πιστοποιητικό αυτό να θεωρηθεί βάσιμα ως ενδεικτικό της πείρας που ο συγκεκριμένος υποψήφιος κατείχε, μια και ελλείπει το βασικό στοιχείο του χρόνου. Σημειώνω βέβαια τη χρήση του ενεστώτα που δείχνει ότι η εργοδότησή του συνεχιζόταν κατά το χρόνο ετοιμασίας του πιστοποιητικού, όμως η παράλειψη ημερομηνίας, δεν τοποθετεί την εργοδότησή του χρονικά. Υπό τις περιστάσεις θα έπρεπε να διεξαχθεί περαιτέρω έρευνα για να βεβαιωθεί ο χρόνος εργοδότησης του Πασιουλή και η εξακρίβωση της πείρας του.»
Προκύπτει με σαφήνεια από το πιο πάνω απόσπασμα της δικαστικής απόφασης ότι, ο λόγος ακύρωσης του διορισμού του τότε ενδιαφερόμενου μέρους και τώρα αιτητή ήταν η έλλειψη δέουσας έρευνας σε σχέση με τη διάρκεια εργοδότησής του.
Κατά την επανεξέταση της ακυρωθείσας από το δικαστήριο απόφασής της, η καθ’ ης η αίτηση στα πλαίσια επανεξέτασης παρέπεμψε το θέμα στη συμβουλευτική επιτροπή η οποία καθόρισε τον ελάχιστο απαιτούμενο χρόνο πείρας για σκοπούς διαπίστωσης κατοχής ή μη του πλεονεκτήματος.
Λόγω του ότι στους διοικητικούς φακέλους που κατατέθηκαν δεν εντόπισα το πρακτικό της επίδικης αυτής συνεδρίας της συμβουλευτικής επιτροπής, προχώρησα σε επανάνοιγμα των υποθέσεων με σκοπό την προσκόμιση και κατάθεση στο δικαστήριο του επίδικου πρακτικού.
Κατά το επανάνοιγμα, προσκομίστηκαν από τον συνήγορο της καθ’ ης η αίτηση τα σχετικά πρακτικά. Στην έκθεση της συμβουλευτικής επιτροπής ημερομηνίας 20.6.2006 αναφέρονται τα ακόλουθα σχετικά με το θέμα της πείρας:
«Επειδή στο Σχέδιο Υπηρεσίας αναφέρεται ότι «πείρα σχετική με τα καθήκοντα της θέσης θα αποτελεί πλεονέκτημα», η Συμβουλευτική Επιτροπή, στην κρίση της για την αξιολόγηση των υποψηφίων, έλαβε υπόψη της και το στοιχείο αυτό, υποβάλλοντας τους υποψηφίους σε τέτοιες ερωτήσεις, ούτως ώστε, λαμβάνοντας υπόψη την απασχόλησή τους μέχρι την ημερομηνία λήξης των αιτήσεων, να διαπιστώσει κατά πόσο κατέχουν το πλεονέκτημα αυτό.
Η εργασία που διεξάγεται στο Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας είναι πολύμορφη και αρκετά δύσκολη. Εμπειρίες, μπορεί να αποκτήσει κάποιος είτε εργαζόμενος στο ίδιο το Τμήμα, είτε εργαζόμενος σε ιδιωτικά γραφεία που διαχειρίζονται κτηματικά θέματα. Τέτοια γραφεία είναι τα Εκτιμητικά, τα Κτηματομεσιτικά που ασχολούνται όχι μόνο με αγοραπωλησίες, αλλά και με μεταβιβάσεις ακινήτων, υποθηκεύσεις, διαχωρισμούς γης, αναγκαστικές πωλήσεις, επιβαρύνσεις κ.λ.π., καθώς επίσης και ορισμένα Νομικά Γραφεία που ασχολούνται με τέτοια θέματα.
Λόγω της πολυμορφίας της εργασίας αυτής, η Συμβουλευτική Επιτροπή καθόρισε ως χρονική διάρκεια απόκτησης του πλεονεκτήματος τα δυο χρόνια, τα οποία θεωρεί ως επαρκές χρονικό διάστημα για απόκτηση, από κάποιον που ασχολείται με τις πιο πάνω εργασίες, τέτοιων εμπειριών, σχετικών και με τα καθήκοντα της συγκεκριμένης θέσης. Να σημειωθεί ότι τα μέλη της Συμβουλευτικής Επιτροπής έχουν πολυετή πείρα σε κτηματολογικά θέματα και λόγω της εμπειρίας τους αυτής, μπορούν να καθορίσουν και το χρονικό διάστημα που κάποιος χρειάζεται να αποκτήσει εμπειρίες, για τις υπό πλήρωση θέσεις.»
Το ζήτημα του κατά πόσο ήταν επιτρεπτό από τη διοίκηση να προσδιορίσει τη χρονική περίοδο που απαιτείτο για την ικανοποίηση του πλεονεκτήματος έχει ήδη αποφασιστεί στα πλαίσια της Α.Ε. 210/2010. Το δικαστήριο ανέφερε τα εξής στην σελίδα 4 της απόφασής του:
«Η επέκταση του χρόνου στα 2 έτη και λογική ήταν και αιτιολογημένη. Διεύρυνε την εξέταση και την έρευνα σε μεγαλύτερο χρονικό διάστημα και αυτή ήταν μια συνετή επιλογή από τη Συμβουλευτική Επιτροπή που εξ αντικειμένου λειτούργησε προς όφελος όλων των υποψηφίων. Συνεπώς, κακώς παραπονείται στο ζήτημα η εφεσείουσα.»
Επομένως, με βάση τα πιο πάνω, το συγκεκριμένο ζήτημα έχει ήδη κριθεί από το δικαστήριο και παρόλο που ο αιτητής, για τους λόγους που εξήγησα πιο πάνω, έχει δικαίωμα να προωθεί τον ισχυρισμό του στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας εντούτοις, το παρόν δικαστήριο δεσμεύεται από το εύρημα του δικαστηρίου στην εν λόγω Αναθεωρητική Έφεση και δεν θα μπορούσε να έχει διαφορετική κατάληξη στο συγκεκριμένο ζήτημα.
Διαφορετική προσέγγιση θα οδηγούσε ενδεχομένως σε παράλογα αποτελέσματα αφού τυχόν επιτυχής κατάληξη του επιχειρήματος του αιτητή θα σήμαινε ακύρωση της απόφασης της διοίκησης να καθορίσει την απαιτούμενη χρονική περίοδο για σκοπούς κατοχής του πλεονεκτήματος, ενέργεια που έχει ήδη κριθεί από το δικαστήριο ως νόμιμη.
Για τους πιο πάνω λόγους, οι προσφυγές αποτυγχάνουν και απορρίπτονται με €1400 έξοδα υπέρ της καθ’ ης η αίτηση και εναντίον του αιτητή.
Ε. Μιχαήλ,
Δ.Δ.Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο