Legislator Giurisprudenza & Legislazione
Υπόθεση Αρ. 409/2014 ECLI:CY:DD:2016:372 Generato dall'IA

Administrative court dismisses appeal against police promotion revocation due to violation of hearing rights under Law 158(I)/1999.

Numero d'incarto Υπόθεση Αρ. 409/2014
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Cipro (CY)
Data della decisione
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Administrative Court allowed the plaintiff's appeal against the revocation of her police promotion, ruling that the decision violated her right to a hearing. The court found that the General Prosecutor and Ministry of Justice recommended the revocation without first hearing the plaintiff, despite the measure being adverse in nature. Consequently, the court declared the revocation decision void and awarded costs to the plaintiff.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 43(1) of Law 158(I)/1999; The right to a hearing applies to every person affected by an administrative measure of an adverse nature unless expressly provided otherwise by law.

Parole chiave

Generato dall'IA
administrative law right to hearing adverse administrative measure Law 158(I)/1999 promotion revocation police disciplinary action procedural fairness autorizzazione susseguente

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 43(1) of Law 158(I)/1999

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Panagis Adamos and Others v. Republic of Cyprus (2007) 4 A.A.D. 753
Friderike Yankopoulou v. Republic of Cyprus and Another (1998) 4 A.A.D. 1225
Radio Foundation of Cyprus and Others v. Spyros Kettikouris and Others (2007) 3 A.A.D. 555
Spyros Kettikouris v. Radio Foundation of Cyprus (2004) 4 A.A.D. 534
ECLI:CY:DD:2016:372
Administrative court dismisses appeal against police promotion revocation due to violation of hearing rights under Law 158(I)/1999.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου και Άλλη ν. Σπύρου Κέττηρουκαι Άλλης (2007) 3 ΑΑΔ 555

Γιαγκοπούλου Φρειδερίκη ν. Kυπριακής Δημοκρατίας και Άλλου (1998) 4 ΑΑΔ 1225

Κέττηρος Σπύρος ν. Ραδιοφωνικού Ιδρύματος Κύπρου (2004) 4 ΑΑΔ 534

Παναγή Αδάμος και Άλλοι ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2007) 4 ΑΑΔ 753

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 158(I)/1999 - Ο περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμος του 1999

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2016:372

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(Υπόθεση Αρ. 409/2014)

8 Νοεμβρίου 2016

[Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

ΡΟΔΟΣΘΕΝΗ ΜΑΚΡΙΔΗ

Αιτητή,

-ΚΑΙ-

ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ

1. ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΤΑΞΕΩΣ

2. ΑΡΧΗΓΟΥ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ

Καθ’ ων η αίτηση.

_____________­_

Γ. Α. Καραπατάκης, για τον αιτητή.

Ε. Καρακάννα-Παπαγεωργίου (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας Α’, για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, δικηγόρο για καθ’ ων η αίτηση.

_____________­_

ΑΠΟΦΑΣΗ

Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.: Με την παρούσα προσφυγή προσβάλλεται η απόφαση των καθ’ ων η αίτηση, με την οποία αυτοί προέβησαν στην ανάκληση της προαγωγής του αιτητή στο βαθμό του Ανώτερου Υπαστυνόμου αναδρομικά από τις 5.12.2011.

Ο αιτητής γεννήθηκε στις 11.1.1959 και προσλήφθηκε στην Αστυνομία την 1.1.1984. Προάχθηκε στο βαθμό του Λοχία στις 15.9.1990, στο βαθμό του Υπαστυνόμου την 1.11.2001 και στο βαθμό του Ανώτερου Υπαστυνόμου στις 5.12.2011.

Η πιο πάνω προαγωγή του αιτητή προσβλήθηκε, μαζί με άλλες προαγωγές, με τις Προσφυγές Αρ. 1729/2011, 33/2012 και 194/2012 ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου, οι οποίες έτυχαν συνεκδίκασης.

Ακολούθως, ο αιτητής, εκκρεμούσης της εκδίκασης των πιο Προσφυγών, υπέβαλε, με επιστολή του ημερομηνίας 8.10.2013 προς τον Αρχηγό Αστυνομίας, αίτημα για πρόωρη αφυπηρέτηση του από την Αστυνομία. Το αίτημα του εγκρίθηκε, ως πληροφορήθηκε με επιστολή του Αρχηγού Αστυνομίας ημερομηνίας 23.10.2013. Με την εν λόγω επιστολή ημερομηνίας 23.10.2013 ο αιτητής ενημερώθηκε, επίσης, για τις ημέρες άδειας του και ότι αποχωρεί από την Αστυνομία στις 5.4.2014.

Στις 7.3.2014 ο Αρχηγός Αστυνομίας προέβηκε σε ανάκληση (και) της προαγωγής του αιτητή στο βαθμό του Ανώτερου Υπαστυνόμου αναδρομικά από τις 5.12.2011 (προσβαλλόμενη απόφαση στην παρούσα προσφυγή). Η εν λόγω απόφαση του Αρχηγού Αστυνομίας, φαίνεται να λήφθηκε, ακολουθώντας εισήγηση του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας (αλλά και τη θέση του Υπουργού Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξεως, βλ.

επιστολή του ημερομηνίας 22.1.2014) για ανάκληση της προσβαλλόμενης με τις Προσφυγές Αρ. 1729/2011, 33/2012 και 194/2012 πράξης προαγωγής (και) του αιτητή, εισήγηση, η οποία εμπεριέχεται σε επιστολές της Νομικής Υπηρεσίας ημερομηνίας 21.12.2012, 13.6.2013, και 27.1.2014. Η θέση της Νομικής Υπηρεσίας για ανάκληση των προαγωγών (τις οποίες η Νομική Υπηρεσία δήλωσε, ότι δεν προτίθεται να υπερασπίσει στα πλαίσια της εκδίκασης των Προσφυγών Αρ. 1729/2011, 33/2012 και 194/2012) στη θέση Ανώτερου Υπαστυνόμου από τις 5.12.2011, συμπεριλαμβανομένης της εδώ επίδικης προαγωγής του αιτητή στην εν λόγω θέση, φαίνεται να εδράζεται σε εντοπισμό θεμάτων που αφορούν στην μη νομιμότητα της συγκρότησης της Επιτροπής Αξιολόγησης στη διαδικασία παραγωγής των εν λόγω προαγωγών, συμμετοχής στενού συγγενικού προσώπου του Αρχηγού Αστυνομίας στην εν λόγω προαγωγική διαδικασία κατά παραβίαση της αρχής της αμεροληψίας, στη μη νόμιμη συγκρότηση της Επιτροπής Εξέτασης Ενστάσεων και του Συμβουλίου Κρίσεως και σε εσφαλμένη αξιολόγηση από την Επιτροπή Εξέτασης Ενστάσεων των τίτλων σπουδών υποψηφίων στην εν λόγω διαδικασία.

Ως πρώτο λόγο ακυρώσεως, ο αιτητής προωθεί με τη γραπτή του αγόρευση τα εξής:

«Α. ΠΡΩΤΟΣ ΛΟΓΟΣ ΑΚΥΡΩΣΗΣ. Η επίδικη διοικητική απόφαση εκδόθηκε κατά παράβαση του άρθρου 43 του περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμου του 1999 [Ν. 158 (Ι)/1999] λόγω παράβασης του δικαιώματος ακρόασης του αιτητή, καθότι ενώ η ανάκλησης της προαγωγής του Αιτητή στον βαθμό του Ανώτερου Υπαστυνόμου αναδρομικά από τις 5.12.2011 ήταν δυσμενής για τον αιτητή, οι καθ’ ων η αίτηση προτού εκδώσουν την επίδικη απόφαση τους δεν παρείχε (σημ. Δικαστηρίου «παρείχαν») πρώτα την ευκαιρία στον αιτητή να ακουστεί για να υποβάλει τις παραστάσεις του με αποτέλεσμα η επίδικη απόφαση να είναι ακυρωτέα λόγω παράβασης του δικαιώματος ακρόασης του αιτητή.»

Αναπτύσσοντας τον πιο πάνω λόγο ο αιτητής, ισχυρίζεται, ότι η επίδικη πράξη είναι δυσμενούς φύσεως για τον αιτητή, ιδιαίτερα, μάλιστα, διότι, πέραν της απώλειας της θέσης, ο αιτητής, υποβάλλοντας το αίτημα του για πρόωρη αφυπηρέτηση, έλαβε πολύ σοβαρά υπόψη, για σκοπούς εξυπηρέτησης και των χρεών του, τα ωφελήματα (σύνταξη, εφάπαξ) που θα είχε με βάση την θέση του Ανώτερου Υπαστυνόμου, στην οποία προάχθηκε και η οποία προαγωγή ανακλήθηκε με την επίδικη απόφαση, άνευ δικής του υπαιτιότητας. Με την επίδικη πράξη οι όλοι υπολογισμοί του έχουν ανατραπεί. Ως εκ τούτου, οι καθ’ ων η αίτηση, κατά τον αιτητή, οι οποίοι αποφάσισαν τρία χρόνια μετά την προαγωγή του αιτητή την επίδικη ανάκληση της, όφειλαν, σύμφωνα με το άρθρο 43 (1) του Ν. 158 (Ι)/99 και δεδομένου, ότι η επίδικη απόφαση ήταν δυσμενούς φύσεως, να παρέχουν προηγουμένως στον αιτητή το δικαίωμα να ακουστεί και να υποβάλει τις απόψεις του, κάτι που δεν έπραξαν. Ως υποστηρικτικές της εν λόγω θέσης της, η πλευρά του αιτητή επικαλείται την απόφαση της Πλήρους Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην ΣΠΥΡΟΣ ΚΕΤΤΗΡΟΣ Ν. ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΚΥΠΡΟΥ, (2004) 4 Α.Α.Δ. 534 και την απόφαση ημερομηνίας 16.1.2008 στη Προσφυγή Αρ. 939/2005 ΡΟΔΟΥΛΛΑ ΠΑΠΑΛΑΜΠΡΙΑΝΟΥ-ΚΑΡΑΒΕΛΛΑ ΚΑΙ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

Από την πλευρά τους, οι καθ’ ων η αίτηση απορρίπτουν τον ως άνω ισχυρισμό ως καθόλα αβάσιμο και/ ή ανεδαφικό, υποστηρίζοντας τη θέση, ότι δεν απαιτείται προηγούμενη ακρόαση του διοικουμένου, όταν, όπως στην παρούσα περίπτωση, δεν τίθεται θέμα αντιφατικής μαρτυρίας ή γεγονότων ή θέμα που ο διοικούμενος κρίνεται για υπαίτια πράξη ή πειθαρχική διαδικασία. Ακρόαση δεν απαιτείται κατά κανόνα αν η επικείμενη πράξη, αν και δυσμενής, λαμβάνεται ασχέτως προς την υπαιτιότητα του διοικουμένου. Και εδώ είναι τέτοια περίπτωση, αφού η επίδικη ανάκληση διενεργήθηκε για λόγους άσχετους με υπαιτιότητα του αιτητή (βλ. ανωτέρω στην παρούσα). Προς υποστήριξη της εν λόγω θέσης, η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση παραπέμπει στην ΑΔΑΜΟΣ ΠΑΝΑΓΗ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ V. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, (2007) 4 Α.Α.Δ. 753 και στην μνημονευόμενη εκεί ΓΙΑΓΚΟΠΟΥΛΟΥ ΦΡΕΙΔΕΡΙΚΗ Ν. KΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥ, (1998) 4 Α.Α.Δ. 1225.

Πριν την πιο πάνω τοποθέτηση τους, οι καθ’ ων η αίτηση υποστήριξαν με τη γραπτή τους αγόρευση, ότι ο αιτητής, παρόλο που ήταν διάδικος, ως ενδιαφερόμενο μέρος, στην δικαστική διαδικασία των συνεκδικασθεισών Προσφυγών Αρ. 1729/2011, 33/2012 και 194/2012 ουδέποτε και/ ή σε κανένα στάδιο της διαδικασίας δεν αμφισβήτησε τα όσα εκεί λέχθηκαν από τους καθ’ ων η αίτηση είτε αναφορικά με το ενδεχόμενο να πάσχει η προσβαλλόμενη πράξη των εκεί επίδικων προαγωγών είτε ως προς το ενδεχόμενο ανάκλησης της. Μάλιστα, παρόλο που οι καθ’ ων η αίτηση, με επιστολή τους ημερομηνίας 13.9.2013, η οποία καταχωρήθηκε στο δικαστικό φάκελο των εν λόγω Προσφυγών, δήλωναν ότι δεν θα υποστήριζαν την προσβαλλόμενη διοικητική πράξη, ο αιτητής, εκεί ενδιαφερόμενο μέρος, ουδέν έπραξε και ουδέποτε αμφισβήτησε το περιεχόμενο της εν λόγω επιστολής. Ούτε όταν έγινε δήλωση ενώπιον του Δικαστηρίου από τους καθ’ ων η αίτηση στις 9.4.2014, ότι η προσβαλλόμενη διοικητική πράξη είχε ανακληθεί, υπήρξε οποιαδήποτε αντίδραση από τον εδώ αιτητή, εκεί ενδιαφερόμενο μέρος. Αυτά, βέβαια, τέθηκαν στη γραπτή αγόρευση των καθ’ ων η αίτηση υπό την εκεί παράγραφο «Β. ΓΕΓΟΝΟΤΑ» προφανώς, εικάζοντας ως ένα βαθμό, υπό την σκέψη, ότι ενδεχόμενα να στερούν τον αιτητή από το απαιτούμενο έννομο συμφέρον ή υπό έγερση ισχυρισμού κωλύματος του να προσβάλλει την επίδικη απόφαση.

Με τη γραπτή του απάντηση ο αιτητής, επιμένει στη βασιμότητα του πιο πάνω ισχυρισμού του, παραπέμποντας εκ νέου στην από αυτόν αναφερόμενη νομολογία, ενώ όσον αφορά τις πιο πάνω αναφορές των καθ’ ων η αίτηση περί μη αμφισβήτησης, από την πλευρά του, των όσων λέχθηκαν από τους καθ’ ων η αίτηση είτε αναφορικά με το ενδεχόμενο να πάσχει η προσβαλλόμενη πράξη των επίδικων με τις Προσφυγές Αρ. 1729/2011, 33/2012 και 194/2012 προαγωγών (συμπεριλαμβανομένου της δικής του) είτε ως προς το ενδεχόμενο ανάκλησης τους, τις απορρίπτει αυτές με εκτενείς αναφορές του στα διαδραματιζόμενα στο πλαίσιο της διαδικασίας εκδίκασης των εν λόγω προσφυγών. Ιδιαίτερα, παραπέμπει σε αναφορές σε ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 10.12.2013 στις εν λόγω προσφυγές, από το κείμενο της οποίας, κατά τον αιτητή, σαφώς προκύπτει, ότι ο αιτητής, εκεί ενδιαφερόμενο μέρος, ουδέποτε συμφώνησε με τη θέση των καθ’ ων η αίτηση για ανάκληση των προαγωγών ως πάσχουσες, αλλά ζήτησε και κατέθεσε, μάλιστα και γραπτή αγόρευση προς υποστήριξη της νομιμότητας της προσβαλλόμενης απόφασης, παρά την θέση των καθ’ ων η αίτηση.

Εξέτασα όλα τα πιο πάνω προσεκτικά. Καταρχήν, όσον αφορά το θέμα, κατά πόσο ο αιτητής συμφώνησε ή μη με την θέση των καθ’ ων η αίτηση, κατά την εκδίκαση των Προσφυγών Αρ. 1729/2011, 33/2012 και 194/2012, περί πασχουσών προαγωγών και περί ανάκλησης τους,

το κείμενο της ενδιάμεσης απόφασης του Δικαστηρίου, την οποία επικαλείται ο αιτητής (είναι η απόφαση ημερομηνίας 10.12.2013 στις συνεκδικαζόμενες Προσφυγές Αρ. 1729/2011, 33/2012 και 194/2012 ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΦΙΝΟΠΟΥΛΟΣ κ.α. ν. ΑΡΧΗΓΟΥ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ κ.α.), κατά την ταπεινή μου άποψη, φαίνεται να δικαιώνει την θέση του αιτητή, ότι όχι μόνο δεν συμφώνησε, αλλά ξεκάθαρα, ρητώς και με ενέργειες του διαφώνησε.

Συνεπώς, δεν τίθεται θέμα απεμπόλησης εκ μέρους του είτε του έννομου συμφέροντος του να προσβάλλει την επίδικη πράξη είτε του δικαιώματος του να προωθεί οποιοδήποτε εκ των λόγων ακυρώσεως που έχει προβάλει.

Επανερχόμενος στην εξέταση του άνω εισηγηθέντος λόγου ακυρώσεως, λόγω μη προηγούμενης ακρόασης του αιτητή κρίνω, ότι αυτός είναι βάσιμος.

Καταρχήν, κατά την άποψη μου, δεν επιδέχεται αμφιβολίας, ότι η επίδικη απόφαση ανάκλησης της προαγωγής του αιτητή, ιδωμένη, επιπρόσθετα, και υπό το γεγονός των μετέπειτα ενεργειών του (αίτημα αφυπηρέτησης, κατέχοντας, τότε, την ανακληθείσα μετέπειτα προαγωγή του στη θέση Ανώτερου Υπαστυνόμου) δεν μπορεί, παρά να χαρακτηριστεί ως δυσμενούς φύσεως για αυτόν. Έτσι υπεισέρχεται η παρούσα περίπτωση στη σφαίρα των προνοιών του άρθρου 43 (1) του Ν. 158 (Ι)/99.

Στην Προσφυγή ΡΟΔΟΥΛΑ ΠΑΠΑΛΑΜΠΡΙΑΝΟΥ-ΚΑΡΑΒΕΛΛΑ (supra), την οποία επικαλείται ο αιτητής λέχθηκαν και τα εξής, με δικές μου υπογραμμίσεις:

«Η αιτήτρια ζητά δήλωση του Δικαστηρίου, ότι η απόφαση της καθ' ης η αίτηση η οποία κοινοποιήθηκε στην αιτήτρια με επιστολή ημερ. 13.6.2005, με την οποία η καθ' ης η αίτηση διέγραψε την αιτήτρια από τον Κατάλογο Διοριστέων Καθηγητών «Οικιακής Οικονομίας», είναι παράνομη και ως εκ τούτου άκυρη ………………………………………………………………………………….

…………..Τέλος, ισχυρίζονται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση εκδόθηκε χωρίς να δοθεί στην αιτήτρια δικαίωμα προηγούμενης ακρόασης.

Το συγκεκριμένο δικαίωμα το οποίο ανέκαθεν αναγνωρίζεται ως μέρος των κανόνων φυσικής δικαιοσύνης κωδικοποιήθηκε στο Άρθρο 43 του περί Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμου του 1999 (Ν. 158(Ι)/99), το οποίο ορίζει ότι:-

«43.-(1) Το δικαίωμα ακρόασης παρέχεται, εκτός από τις περιπτώσεις τις οποίες ο νόμος προβλέπει ρητά, σε κάθε πρόσωπο που θα επηρεαστεί από την έκδοση πράξης ή από τη λήψη διοικητικού μέτρου που είναι πειθαρχικής φύσης ή που έχει το χαρακτήρα της κύρωσης ή που είναι άλλως πως δυσμενούς φύσης.

(2) Διοικητικό όργανο που προτίθεται να στηρίξει την απόφασή του σε ισχυρισμούς εναντίον ενός προσώπου οφείλει να παράσχει την ευκαιρία στο πρόσωπο αυτό να υποβάλει τις απόψεις του για τους ισχυρισμούς αυτούς.»

Ήταν η θέση της δικηγόρου για την καθ' ης η αίτηση, ότι το δικαίωμα για ακρόαση αφορά σε περιπτώσεις όπου ο πολίτης κρίνεται για υπαίτια πράξη, σε όλες τις πειθαρχικές διαδικασίες ή όπου θα του επιβληθεί κύρωση. Δεν συμφωνώ με την πιο πάνω θέση. Η τοποθέτησή της, καλύπτει αποσπασματικά τα όσα κατά καιρούς έχουν νομολογηθεί σχετικά με το δικαίωμα της προηγούμενης ακρόασης. Η αρχή, όπως έχω υποδείξει, έχει κωδικοποιηθεί, και στο σχετικό άρθρο αναφέρεται ρητά ότι το δικαίωμα παρέχεται σε κάθε περίπτωση που μεταξύ άλλων ο διοικούμενος θα επηρεαστεί από την έκδοση πράξης ή που η πράξη είναι άλλως πως δυσμενούς φύσης.

Στην προκειμένη περίπτωση δεν χωρεί αμφιβολία ότι η πράξη ανάκλησης επηρέαζε δυσμενώς την αιτήτρια και ως εκ τούτου η διοίκηση όφειλε να της είχε παράσχει την ευκαιρία να υποβάλει τις απόψεις της για την πρόθεση της να διαγράψει το όνομά της από τον Κατάλογο Διοριστέων Καθηγητών. Όπως τονίστηκε πρόσφατα από την Πλήρη Ολομέλεια στην υπόθεση Ρ.Ι.Κ. κ.ά. ν. Κέττηρος κ.ά. (2007) 3 Α.Α.Δ. 555, η ακρόαση έχει σκοπό να βοηθήσει τη διοίκηση στο να αποφασίσει κατά πόσο θα πρέπει να πάρει ή όχι τη συγκεκριμένη απόφαση. Δεν ευσταθεί η εισήγηση της ευπαίδευτης δικηγόρου για τη Δημοκρατία ότι η απόφαση της καθ' ης η αίτηση δεν αποτελεί ανάκληση, επειδή η εξέταση των ενστάσεων και η λήψη απόφασης, ήταν το αποτέλεσμα θεσμοθετημένης διαδικασίας, δυνάμει του Άρθρου 28Β του σχετικού Νόμου. Ούτε η υπόθεση Παναγή κ.ά. ν. Ε.Ε.Υ., ανωτέρω, υποστηρίζει μια τέτοια θέση. Το Δικαστήριο εκεί στηρίχθηκε στην υπόθεση Γιαγκοπούλου ν. Δημοκρατίας (1998) 4(Β) Α.Α.Δ. 1225 στην οποία όμως δεν αμφισβητήθηκε το δικαίωμα ακρόασης, αλλά το κατά πόσο η αιτήτρια δεν ειδοποιήθηκε για την ακρόαση, από υπαιτιότητα της ίδιας. Τελικά το Δικαστήριο αναγνώρισε το δικαίωμα ακρόασης και ακύρωσε την προσβαλλόμενη απόφαση. Όμως και διαφορετικά να ήταν τα πράγματα, το δικαίωμα της αιτήτριας για προηγούμενη ακρόαση, παραμένει αναλλοίωτο, αφού όπως και να χαρακτηριστεί, η πράξη της διοίκησης ήταν δυσμενής.

Η αιτήτρια στερήθηκε του δικαιώματος να θέσει τις απόψεις της στην Επιτροπή και επομένως δεν υπάρχει άλλη διέξοδος από του να ακυρωθεί η επίδικη απόφαση.

Η προσφυγή επιτυγχάνει και η προσβαλλόμενη απόφαση ακυρώνεται με €1.200 έξοδα υπέρ της αιτήτριας…»

Επίσης στην απόφαση ημερομηνίας 16.12.2014 στην Προσφυγή Αρ. 1539/2011 ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ λέχθηκαν και τα ακόλουθα, πάντα με δικές μου υπογραμμίσεις:

«………..Προσβάλλεται με την παρούσα προσφυγή, η απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου, που κοινοποιήθηκε στην αιτήτρια με επιστολή του Υπουργού Οικονομικών ημερομηνίας 15/9/2011 και με την οποία ανακλήθηκε ο διορισμός της στη θέση Αντιπροέδρου της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς Κύπρου…………

……….Η παρούσα περίπτωση αφορά ανάκληση ανακλητικής ελαττωματικής πράξης, δηλαδή της ανάκλησης του αρχικού διορισμού της αιτήτριας, χωρίς να έχει προηγηθεί, το προβλεπόμενο στις γενικές αρχές του διοικητικού δικαίου και της φυσικής δικαιοσύνης, αλλά και νομοθετικά πλέον κατοχυρωμένο, δικαίωμα ακροάσεως. Δεδομένου ότι η ανάκληση ενεργεί για το μέλλον, όταν η πράξη που ανακαλείται είναι νόμιμη πράξη και αναδρομικά, όταν η πράξη είναι παράνομη, στην παρούσα περίπτωση η ανάκληση είχε ως αποτέλεσμα την εξ υπαρχής εξαφάνιση της πράξης…………………………………………………………..

………………..Η παραβίαση του δικαιώματος ακρόασηςτης αιτήτριας.

Σύμφωνα με το άρθρο 43(1) του περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμου του 1999 (Ν. 158(1)/99):

"Το δικαίωμα ακρόασης παρέχεται, εκτός από τις περιπτώσεις τις οποίες ο νόμος προβλέπει ρητά, σε κάθε πρόσωπο που θα επηρεαστεί από την έκδοση πράξης ή από τη λήψη διοικητικού μέτρου που είναι πειθαρχικής φύσης ή που έχει το χαρακτήρα της κύρωσης ή που είναι άλλως πως δυσμενούς φύσης."

Το δικαίωμα ακρόασης σε περιπτώσεις ανάκλησης της διοικητικής πράξης, έχει επιβεβαιωθεί και νομολογιακά. (Βλ. Minotavros Crete Transport (Cyprus) Ltd. ν. Δημοκρατίας (2012) 3 Α.Α.Δ. 151).

Η παρούσα περίπτωση δεν είναι δυνατό να θεωρηθεί ότι εκφεύγει της πιο πάνω ρύθμισης. Οι καθ' ων η αίτηση, με έρεισμα την ακυρωτική απόφαση στην Προσφυγή αρ. 1589/2009, για λόγους που αφορούσαν ουσιαστικά, ζήτημα έλλειψης δέουσας έρευνας και αιτιολογίας αναφορικά με την κατοχή των νόμιμων προσόντων των μελών του Συμβουλίου της Επιτροπής, προχώρησαν στην ανάκληση και του διορισμού της αιτήτριας, η οποία δεν συμμετείχε στην τότε σύνθεση του Συμβουλίου.

Επρόκειτο σαφώς για δυσμενή πράξη, που καθιστούσε απαραίτητη την προηγούμενη ακρόαση της αιτήτριας, γεγονός που αντιλήφθηκαν εκ των υστέρων βέβαια και κατόπιν υποδείξεως του Γενικού Εισαγγελέα, οι καθ' ων η αίτηση, ανακαλώντας την ανάκληση και δίδοντας τη δυνατότητα στην αιτήτρια να υποβάλει γραπτώς τις θέσεις και παραστάσεις της «αναφορικά με το ενδεχόμενο ανάκλησης της Απόφασης με αρ. 70.634 και ημερ. 16.6.2010».

Με βάση τα πιο πάνω στοιχειοθετείται λόγος ακυρότητας και η προσφυγή θα πρέπει να επιτύχει.

Ως εκ τούτου, η προσφυγή επιτυγχάνει, με έξοδα €1.350, πλέον Φ.Π.Α., υπέρ της αιτήτριας. Η επίδικη απόφαση ακυρώνεται.»

Κατ’ εφαρμογή της πιο πάνω νομολογίας και στα δεδομένα της παρούσας περίπτωσης εφαρμοζόμενη, βρίσκω, ότι έχει παραβιαστεί το δικαίωμα ακρόασης του αιτητή, πριν την λήψη της επίδικης απόφασης ανάκλησης της προαγωγής του, ως αυτό κατοχυρώνεται στο άρθρο 43 (1) του Ν. 158 (Ι)/99).

Στο σημείο αυτό, θεωρώ σκόπιμο να τονίσω, ότι η απόφαση στην ΑΔΑΜΟΣ ΠΑΝΑΓΗ (SUPRA), την οποία επικαλέστηκαν οι καθ’ ων η αίτηση, επιπρόσθετα στα όσα αναφέρονται περί αυτής στην ΡΟΔΟΥΛΑ ΠΑΠΑΛΑΜΠΡΙΑΝΟΥ-ΚΑΡΑΒΕΛΛΑ (supra) παρατηρώ ότι στηρίζεται στην ΦΡΕΙΔΕΡΙΚΗ ΓΙΑΓΚΟΠΟΛΟΥ (supra), η οποία εκδόθηκε πριν την ψήφιση και ισχύ του Ν. 158 (Ι)/99.

Ο Νίκος Χρ. Χαραλάμπους, στο βιβλίο του «Εγχειρίδιο Κυπριακού Διοικητικού Δικαίου», Τρίτη έκδοση, 2016, εκεί σελ. 284, αναφέρει, μεταξύ άλλων, σχετικά:

«.....Σύμφωνα με το εδάφιο (1) του άρθρου 43 του Νόμου 158 (Ι)/99, «το δικαίωμα ακρόασης παρέχεται, εκτός από τις περιπτώσεις που ο νόμος προβλέπει ρητά, σε κάθε πρόσωπο που θα επηρεαστεί από την έκδοση πράξης ή από τη λήψη διοικητικού μέτρου που είναι πειθαρχικής φύσης ή που έχει το χαρακτήρα της κύρωσης ή που είναι άλλως πως δυσμενούς φύσης.». Θα πρέπει να επισημανθεί ότι με τη θέσπιση του εδαφίου (1) του άρθρου 43 του Νόμου 158 (Ι) του 1999, ο νομοθέτης διεύρυνε την έκταση εφαρμογής του δικαιώματος ακρόασης, που καθόρισε η νομολογία, ώστε τώρα το δικαίωμα της ακρόασης να παρέχεται και σε κάθε περίπτωση όπου το λαμβανόμενο διοικητικό μέτρο είναι «δυσμενούς φύσης». Η διεύρυνση βασίστηκε στη «Σύσταση» που υιοθετήθηκε από την Επιτροπή Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης στις 11.3.1980 με αρ. (80) 2 για την άσκηση της διακριτικής εξουσίας από τις διοικητικές αρχές…»

Η προσβαλλόμενη απόφαση ακυρώνεται για τον προαναφερόμενο λόγο της μη προηγούμενης ακρόασης του αιτητή πριν την λήψη της επίδικης απόφασης. Η προσφυγή επιτυγχάνει.

Ενόψει του πιο πάνω αποτελέσματος, δεν θα εξεταστούν οι υπόλοιπο λόγοι ακυρώσεως που προωθήθηκαν από τον αιτητή.

Επιδικάζονται έξοδα ύψους 1350 Ευρώ πλέον Φ.Π.Α. υπέρ του αιτητή και εναντίον των καθ’ ων η αίτηση.

Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο