Administrative Court annuls promotion decision due to violation of established precedent regarding merit comparison criteria.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Administrative Court annulled the Public Service Commission's promotion decision for two officials over the plaintiff, Maria Adamidou Pastelli, based on a single ground of invalidity. The plaintiff argued that the Commission failed to properly compare her merit against the selected candidates, violating the established legal precedent from concurrent appeals. The court agreed, ruling that the previous judicial decision explicitly stated minor differences in evaluation scores do not confer superiority, thereby invalidating the promotion order.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArticles 28, 29, 36 of Law 158(I)/1999 and Article 146 of the Constitution; The promotion decision is invalid if the selection process fails to adhere to established judicial precedents regarding the comparison of merit criteria.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Βασιλειάδης Αντώνης και Άλλες ν. Mάρως Κληρίδου - Τσιάππακαι Άλλων (2005) 3 ΑΑΔ 403
Θεμιστοκλέους Mάρθα ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2009) 3 ΑΑΔ 495
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΚΑΝΝΑΟΥΡΟΥ ν. ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΑΜΠΕΛΟΟΙΝΙΚΩΝ ΠΡΟΙΟΝΤΩΝ, Αναθεωρητική Έφεση Αρ. 62/2010, 11/2/2015, ECLI:CY:AD:2015:C94
Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Ν. 1/1990 - Ο περί Δημόσιας Υπηρεσίας Νόμος του 1990
Ν. 42(I)/2004 - Ο περί Καταπολέμησης των Φυλετικών και Ορισμένων Άλλων Διακρίσεων (Επίτροπος) Νόμος του 2004
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2016:402
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (Υπόθεση Αρ. 299/2012)
30 Νοεμβρίου 2016
[Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 28, 29, 36 TOY N. 158 (Ι)/1999 ΚΑΙ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
ΜΑΡΙΑ ΑΔΑΜΙΔΟΥ ΠΑΣΤΕΛΛΗ
Αιτήτρια,
-ΚΑΙ-
ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ,
ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ
Καθ’ ης η αίτηση.
______________
Χ. Χριστοφή, ΧΡΙΣΤΟΦΗ & ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΔΕΠΕ, δικηγόροι για την αιτήτρια.
Κ. Σταυρινός, Ανώτερος Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, δικηγόρο για καθ’ ης η αίτηση.
Α. Κωνσταντίνου, δικηγόρος για τα ενδιαφερόμενα μέρη.
_______________
ΑΠΟΦΑΣΗ
Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.: Με την παρούσα προσφυγή η αιτήτρια στρέφεται εναντίον της νομιμότητας της απόφασης της καθ’ ης η αίτηση Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας (εφεξής η «Επιτροπή»), η οποία δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας ημερομηνίας 23.12.2011, με την οποία προάχθηκαν τα ενδιαφερόμενα μέρη Φοίβος Χ’’ Γεωργίου και Ανδρέας Χριστοδούλου στη μόνιμη θέση Λειτουργού Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Α’, Βουλή των Αντιπροσώπων, από 1.1.2010 αντί της αιτήτριας.
Τα ουσιώδη γεγονότα της παρούσας υπόθεσης έχουν ως εξής:
Με απόφαση του ημερομηνίας 8.9.2011 στις συνεκδικαζόμενες Προσφυγές Αρ. 186/2010 ΦΟΙΒΟΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΙ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ και Αρ. 193/2010 ΑΝΔΡΕΑΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΚΑΙ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, το Ανώτατο Δικαστήριο ακύρωσε απόφαση της Επιτροπής ημερομηνίας 14.12.2009, με την οποία προάχθηκαν από 1.1.2010 δύο πρόσωπα, μία εκ των οποίων η εδώ αιτήτρια, στη μόνιμη θέση Λειτουργού Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Α’, Βουλή των Αντιπροσώπων.
Η Επιτροπή προέβη σε επανεξέταση του θέματος πλήρωσης των επίδικων θέσεων, μετά την πιο πάνω ακυρωτική δικαστική απόφαση, στη συνεδρία της ημερομηνίας 31.10.2011. Στην εν λόγω συνεδρίαση παρέστη και ο Γενικός Διευθυντής της Βουλής των Αντιπροσώπων, ο οποίος υπέβαλε, στα πλαίσια συμμόρφωσης με την πιο πάνω ακυρωτική απόφαση, νέα σύσταση. Η σύσταση του δόθηκε υπέρ των ενδιαφερομένων μερών. Ακολούθως, η Επιτροπή, έλαβε την εδώ προσβαλλόμενη απόφαση προαγωγής των ενδιαφερομένων μερών στις επίδικες θέσεις.
Ο ευπαίδευτος συνήγορος για την αιτήτρια προώθησε με τη γραπτή του αγόρευση τους ακόλουθους λόγους ακυρώσεως, εδώ περιληπτικά αναφερόμενους:
1. Ως πρώτο λόγο ακύρωσης η πλευρά της αιτήτριας προωθεί, ότι η σύσταση τόσο του Γενικού Διευθυντή, όσο και της Επιτροπής πάσχει, διότι ουσιαστικό κριτήριο για την επιλογή των ενδιαφερόμενων μερών έναντι της αιτήτριας ήταν η υπεροχή τους σε αρχαιότητα, λόγω ημερομηνίας γέννησης, εύρημα το οποίο, κατά την πλευρά της αιτήτριας, παραβιάζει την αρχή της ισότητας.
Το δε, άρθρο 49(7) του Ν. 1/90, το οποίο προβλέπει τον συνυπολογισμό τέτοιας αρχαιότητας λόγω ημερομηνίας γεννήσεως στη σύγκριση των υποψηφίων, συνεχίζει η πλευρά της αιτήτριας στην αγόρευση της, παραβιάζει το ευρωπαϊκό κεκτημένο, το οποίο υπερέχει της εθνικής νομοθεσίας και, ειδικότερα, υπερέχει αυτής η Οδηγία 2000/78/ΕΚ του Συμβουλίου της 27ης Νοεμβρίου για τη διαμόρφωση γενικού πλαισίου για την ίση μεταχείριση στην απασχόληση και εργασία.
Επίσης, ως συνεχίζει η πλευρά του αιτητή, παραβιάζεται από την προσβαλλόμενη απόφαση και η αρχή της απαγόρευσης των διακρίσεων, ως αυτή ενσωματώθηκε στο άρθρο 21 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ η προσβαλλόμενη απόφαση, για το λόγο που προαναφέρθηκε, παραβιάζει τόσο ημεδαπή νομολογία (του Ανωτάτου Δικαστηρίου), όσο και ευρωπαϊκή νομολογία επί του θέματος, καθώς και το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Ο ευπαίδευτος συνήγορος για την αιτήτρια, τονίζει, επίσης στη γραπτή του αγόρευση, ότι η Οδηγία 2000/78/ΕΚ ενσωματώθηκε, μετά την θέσπιση του Ν. 1/90, στην κυπριακή έννομη τάξη με το Ν.42(Ι)/2004 και Ν. 158(Ι)2004, οι οποίοι διέπουν και τέτοιες περιπτώσεις πλήρωσης θέσεων, ως οι εδώ επίδικες και οι οποίοι, ως μεταγενέστεροι, καταργούν το άρθρο 49 (7) του Ν.1/90.
Σε κάθε περίπτωση, διατείνεται η πλευρά της αιτήτριας, η αρχαιότητα λόγω ηλικίας είναι συμβολική.
2. Ως δεύτερο λόγο ακύρωσης, η πλευρά της αιτήτριας προωθεί τη θέση, ότι η μικρή διαφορά στις αξιολογήσεις των υποψηφίων, δεν προσδίδει υπεροχή στην αξία. Η πλευρά της αιτήτριας ψέγει την αναφορά τόσο της Επιτροπής, ότι τα ενδιαφερόμενα μέρη «…δεν υστερούν ή/ και υπερέχουν σε αξία…» (σημ. Δικαστηρίου: και της αιτήτριας), αλλά και του Γενικού Διευθυντή («οι υποψήφιοι Ανδρέας Χριστοδούλου και Φοίβος Χατζηγεωργίου και Χριστιάνα Φρυδά υπερτερούν, έστω και οριακά σε αξία έναντι των υπολοίπων υποψηφίων..»), θεωρώντας αυτές τις αναφορές ανεπίτρεπτες, διότι συγκρούονται, κατά την αιτήτρια, με το παραχθέν δεδικασμένο στις συνεκδικαζόμενες Προσφυγές Αρ. 186/2010 και 193/2010 (supra), το οποίο, πάντα κατά την πλευρά της αιτήτριας, συνίσταται στο ότι η μικρή διαφορά στις αξιολογήσεις δεν προσδίδει υπεροχή στην αξία.
Η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση απορρίπτει τους πιο πάνω ισχυρισμούς της πλευράς της αιτήτριας, υποστηρίζοντας, ότι η αιτήτρια απαράδεκτα απομόνωσε ένα στοιχείο, αυτό της αρχαιότητας λόγω ημερομηνίας γέννησης, ενώ δεν είναι μόνο επ’ αυτού που βασίστηκε η απόφαση της Επιτροπής, αλλά και στην, έστω οριακή, διαφορά σε αξία, στην οποία, σύμφωνα με νομολογία, στην οποία παραπέμπει, είναι επιτρεπτό να δίνεται βαρύνουσα σημασία, όταν στην αξία, προσόντα και αρχαιότητα, τα μέρη είναι ίσα. Ως εκ τούτου, η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση προτάσσει, ότι η σύσταση του Γενικού Διευθυντή δόθηκε νόμιμα και ορθά, στη βάση των στοιχείων των διοικητικών φακέλων και δεν υπάρχει καμία απολύτως ένδειξη για οποιαδήποτε πλημμέλεια αυτής ή της επακόλουθης απόφασης της Επιτροπής.
Όσον αφορά τα όσα αναφέρει η πλευρά της αιτήτριας σε σχέση με την παραβίαση της αρχής της ισότητος, σε συνάρτηση με τον συνυπολογισμό της αρχαιότητας λόγω της ημερομηνίας γέννησης, η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση επικαλείται το τεκμήριο νομιμότητας και συνταγματικότητας για το άρθρο 49(7) του Ν. 1/90, παραπέμποντας σε σχετική νομολογία και, επιπρόσθετα, επισημαίνει, ότι οι παραβιάσεις, τις οποίες επικαλείται στο θέμα αυτό η πλευρά της αιτήτριας, δεν έχουν δεόντως δικογραφηθεί, ως απαιτείται εκ του Κανονισμού 7 του Διαδικαστικού Κανονισμού του Ανωτάτου Δικαστηρίου και, ως εκ τούτου, το Δικαστήριο δεν δύναται να τις εξετάσει. Τέλος, η πλευρά της καθ’ ης η αίτηση, επισημαίνει, ότι σύμφωνα με τη νομολογία, το Δικαστήριο δεν υποκαθιστά την κρίση της διοίκησης επί των γεγονότων, αυτή ήταν εύλογα επιτρεπτή και η αιτήτρια δεν απέδειξε έκδηλη υπεροχή, εισηγούμενη την απόρριψη των λόγων ακυρώσεως και της προσφυγής.
Ο ευπαίδευτος συνήγορος για τα ενδιαφερόμενα μέρη, αρχικά ενεργούσε μόνο ως δικηγόρος για το πρώτο ενδιαφερόμενο μέρος, καταχωρώντας μόνο για αυτό γραπτή αγόρευση. Για το δεύτερο ενδιαφερόμενο μέρος καταχωρήθηκε αγόρευση από άλλη δικηγόρο, η οποία αγόρευση, στις διευκρινήσεις της υπόθεσης, υιοθετήθηκε και αυτή από τον συνήγορο και των δύο, πλέον, ενδιαφερομένων μερών.
Υιοθετώντας τις θέσεις και κινούμενος στην ίδια ουσιαστικά γραμμή υπεράσπισης των καθ’ ων η αίτηση, ο ευπαίδευτος συνήγορος για τα ενδιαφερόμενα μέρη ισχυρίστηκε, επιπρόσθετα στα όσα υποστήριξε η πλευρά της καθ’ ης η αίτηση και ότι το παραχθέν δεδικασμένο στις συνεκδικαζόμενες Προσφυγές Αρ. 186/2010 και 193/2010 (ανωτέρω) αναφορικά με την αξία των υποψηφίων, ήταν ότι τα εδώ ενδιαφερόμενα μέρη, εκεί αιτητές, υπερείχαν οριακά της αιτήτριας.
Επίσης, έθεσε επιπρόσθετα και θέμα, ότι η αιτήτρια κωλύεται να θέσει θέμα ηλικιακής αρχαιότητας γιατί προηγείται της πλημμέλειας που διαπίστωσε το Δικαστήριο στις προαναφερόμενες προσφυγές αναφορικά με τη σύσταση του Διευθυντή. Η αιτήτρια, συνέχισε, κωλύεται να προσάξει νέα στοιχεία (σε σχέση με την ηλικιακή αρχαιότητα) λόγω ύπαρξης δεδικασμένου.
Επίσης, υπέδειξε, ότι υπάρχει πλέον απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, η οποία έκρινε το ζήτημα της συνταγματικότητας του άρθρου 49 (7) του Ν. 1/90, θεωρώντας την διάταξη συνταγματική. Ούτε, κατά τον ευπαίδευτο συνήγορο για τα ενδιαφερόμενα μέρη, τίθεται θέμα πλάνης του Γενικού Διευθυντή και της Επιτροπής όσον αφορά τη φράση «οι επιλεγέντες δεν υστερούν και/ ή υπερέχουν σε αξία» διότι, κατά τον ευπαίδευτο δικηγόρο για τα ενδιαφερόμενα μέρη «…Η πιο πάνω αναφορά του Γενικού Διευθυντή και της ΕΔΥ δεν αφορούσε μόνο στα Ενδιαφερόμενα Μέρη και στην Αιτήτρια.
Αφορούσε και στους άλλους υποψηφίους που είχαν ενώπιον τους. Η φράση του Γενικού Διευθυντή και της ΕΔΤ ότι οι επιλεγέντες δεν υστερούν, αναφέρεται στην Αιτήτρια και στους υποψηφίους Γεωργία Λιπέρη και Χριστιάνα Φρυδά. Η φράση “υπερέχουν” αναφέρεται στην υποψήφια Κρυστάλλω Αργυρίδου…»
Εξέτασα τα πιο πάνω με προσοχή.
Καταρχήν, σημειώνεται, ότι αίτηση της αιτήτριας ημερομηνίας 10.4.2014 για τροποποίηση της παρούσας προσφυγής, ώστε να συμπεριληφθεί στα νομικά σημεία της η ακόλουθη παράγραφος «25. Η χρησιμοποίηση από την Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας (ΕΔΥ) του κριτηρίου της ηλικιακής αρχαιότητας και το άρθρο 49 (7) του Ν 1/90 παραβιάζει το Άρθρο 28 του Συντάγματος, το Ευρωπαϊκό Κεκτημένο (κυρίως την Οδηγίας 2000/78/ΕΚ του Συμβουλίου για την διαμόρφωση γενικού πλαισίου για την ίση μεταχείριση στην απασχόληση και την εργασία), τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την Εθνική Νομοθεσία.» απορρίφθηκε, με ενδιάμεση απόφαση του Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου Τ. Οικονόμου, ημερομηνίας 17.2.2015.
Ανέφερε το Δικαστήριο στην εν λόγω ενδιάμεση απόφαση του, την οποία παραθέτω, με δικές μου υπογραμμίσεις:
«…Στις 8.9.2011, το Ανώτατο Δικαστήριο, με απόφασή του στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις 186/2010 και 193/2010 αποδέχθηκε τις προσφυγές των νυν ενδιαφερομένων μερών και ακύρωσε την προαγωγή της νυν αιτήτριας στη θέση Λειτουργού Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Α΄, Βουλή των Αντιπροσώπων.
Η Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας προχώρησε σε επανεξέταση και αφού έλαβε υπόψιν την αξία, τα προσόντα και την αρχαιότητα, έκρινε ότι τα νυν ενδιαφερόμενα μέρη υπερείχαν των ανθυποψηφίων τους, μεταξύ των οποίων η νυν αιτήτρια και αποφάσισε να τους προσφέρει προαγωγή στην προαναφερθείσα θέση, εξ ου και η παρούσα προσφυγή.
Εκκρεμούσης της παρούσας προσφυγής, η αιτήτρια υπέβαλε αίτηση για τροποποίηση των νομικών σημείων της Αίτησής της με την προσθήκη της ακόλουθης παραγράφου.
«25. Η χρησιμοποίηση από την Επιτροπή Δημοσίας Υπηρεσίας (ΕΔΥ) του κριτηρίου της ηλικιακής αρχαιότητας και το άρθρο 49(7) του Νόμου 1/90 παραβιάζει το Άρθρο 28 του Συντάγματος, το Ευρωπαϊκό κεκτημένο (κυρίως την Οδηγία 2000/78/ΕΚ του Συμβουλίου για την διαμόρφωση γενικού πλαισίου για την ίση μεταχείριση στην απασχόληση και την εργασία), τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την Εθνική Νομοθεσία.»
Σε ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση για τροποποίηση, προβάλλεται η θέση ότι αν δεν επιτραπεί, δεν θα μπορέσει η αιτήτρια να προβάλει μια σημαντική πτυχή στην υπόθεση, σε βάρος της δικαιοσύνης, ενώ από την άλλη, οι αντίδικοι δεν έχουν να υποστούν οποιαδήποτε δυσμενή συνέπεια.
Η καθ’ ης η αίτηση έφερε ένσταση για διάφορους λόγους, εκ των οποίων στην τελική αγόρευση προωθήθηκε η θέση ότι η αιτήτρια δεν είχε θέσει θέμα αντισυνταγματικότητας στις αιτήσεις 186/10 και 193/10 και επομένως κωλύεται να το εγείρει τώρα λόγω ύπαρξης δεδικασμένου. Ο λόγος αυτός αποτέλεσε και τη βάση των ενστάσεων των δύο ενδιαφερομένων μερών.
Ο ευπαίδευτος δικηγόρος της αιτήτριας αναφέρθηκε στις γενικές αρχές που διέπουν την τροποποίηση, υποδεικνύοντας την ευχέρεια με την οποία συνήθως εγκρίνονται τέτοιες αιτήσεις και παραπέμποντας σε αποφάσεις που καταδεικνύουν ότι σε προσφυγές ισχύουν ακόμα πιο ελαστικά κριτήρια (βλ. Sigma Radio T.V. Public Ltd v. Αρχής Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου, Υπ. Αρ. 1125/2010, 22.7.2011).
Οι ευπαίδευτοι δικηγόροι της καθ’ ης η αίτηση και των ενδιαφερομένων μερών, επέμειναν παρά ταύτα ότι είναι κατάλληλη περίπτωση να μην επιτραπεί τροποποίηση, υποδεικνύοντας ότι στην προηγούμενη δίκη είχε τεθεί το θέμα της αρχαιότητας, χωρίς η νυν αιτήτρια να θέσει το ζήτημα της αντισυνταγματικότητας που τώρα επιδιώκει να εισάξει.
Παρά την ελαστικότητα με την οποία γενικά αντιμετωπίζονται αιτήσεις για τροποποίηση, μια τροποποίηση που τείνει να περιπλέξει τη διαδικασία δεν μπορεί να επιτραπεί.
Εν προκειμένω, στις πρώτες προαγωγές, που ήταν αντικείμενο των υποθέσεων 186/2010 και 193/2010, η Ε.Δ.Υ. είχε λάβει υπόψιν ότι η νυν αιτήτρια υστερούσε σε αρχαιότητα έναντι των νυν ενδιαφερομένων μερών, προχώρησε, όμως, λέγοντας ότι η αρχαιότητα ανάγεται στην ημερομηνία γέννησης και σύμφωνα με την ισχύουσα νομολογία είναι περιθωριακής σημασίας. Οι προαγωγές τότε ακυρώθηκαν λόγω του ότι η σύσταση του Γενικού Διευθυντή της Βουλής κρίθηκε ως συγκρουόμενη με τα στοιχεία των φακέλων. Το Δικαστήριο, αναφερόμενο στα τρία θεσμοθετημένα κριτήρια (αξία - προσόντα - αρχαιότητα), όπως αυτά πηγάζουν από τους προσωπικούς φακέλους των διαδίκων, αναφέρθηκε και στην αρχαιότητα, σημειώνοντας ότι, με κριτήριο την ημερομηνία γέννησης, οι τότε αιτητές υπερείχαν των ενδιαφερομένων μερών, έστω και σε μικρό, κατά τη νομολογία, βαθμό. Στο τέλος, το Δικαστήριο έκρινε ότι η συνολική εικόνα με βάση τα τρία θεσμοθετημένα κριτήρια, δεν συμβάδιζε με τα όσα ο Γενικός Διευθυντής διατύπωσε στη σύσταση για τα ενδιαφερόμενα μέρη. Κατά την επανεξέταση ελήφθη υπόψιν ότι τα νυν ενδιαφερόμενα μέρη υπερτερούν σε αρχαιότητα έναντι των υπολοίπων, λόγω ημερομηνίας γέννησης.
Κατά συνέπεια, η ηλικιακή αρχαιότητα ήταν ένας παράγοντας υπαρκτός εξ αρχής μέχρι και την επανεξέταση. Στην πρόσφατη απόφαση της Ολομέλειας Χαράλαμπος Καννάουρου ν. Συμβούλιο Αμπελουργικών Προϊόντων, ECLI:CY:AD:2015:C94, ΑΕ 62/2010, 11.2.2015, αποφασίστηκε ότι δεν είναι θεμιτή η διαφοροποίηση υπαρκτών και μη αμφισβητούμενων δεδομένων που αποτέλεσαν τη βάση εξ αρχής της υπόθεσης. Αυτό ισχύει και για τα νομικά δεδομένα. Δεν μπορεί τώρα να τεθεί ζήτημα αντισυνταγματικότητας διότι αυτό θα έθετε εκ των υστέρων την υπόθεση σε μια διαφορετική βάση από την ανάγκη που δημιούργησε η προηγούμενη απόφαση για επανεξέταση.
Η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της καθ’ ης η αίτηση και εναντίον της αιτήτριας, πλέον ΦΠΑ, όπως αυτά θα υπολογιστούν και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Μεταξύ αιτήτριας και ενδιαφερομένων μερών καμιά διαταγή για έξοδα….»
Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω αναφερθέντα από το Δικαστήριο κρίνω, ότι στην εν λόγω ενδιάμεση απόφαση έχει σαφώς αποφασιστεί, σε σχέση με τη συνταγματικότητα του άρθρου 49(7) του Ν. 1/90, ότι «…Δεν μπορεί τώρα να τεθεί ζήτημα αντισυνταγματικότητας διότι αυτό θα έθετε εκ των υστέρων την υπόθεση σε μια διαφορετική βάση από την ανάγκη που δημιούργησε η προηγούμενη απόφαση για επανεξέταση.». Συνεπώς, ο πρώτος λόγος ακυρότητας (ανωτέρω) απορρίπτεται, ως μη δυνάμενος να εξεταστεί. Και να μπορούσε, όμως, να εξεταστεί, το θέμα έχει, κατά την κρίση μου, τελεσίδικα κριθεί υπέρ της συνταγματικότητας της εν λόγω διάταξης με την απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερομηνίας 3.4.2015 στην ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 12/2010 ΧΑΡΙΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΟΥ ΚΑΙ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ.
Όσον αφορά το δεύτερο λόγο ακυρώσεως, κρίνω, ότι η αιτήτρια δικαίως παραπονείται. Όντως στην απόφαση στις συνεκδικαζόμενες Προσφυγές Αρ. 186/2010 και 193/2010 (ανωτέρω) λέχθηκαν και τα εξής, με δικές μου υπογραμμίσεις:
«…ΕΞΕΤΑΣΗ ΝΟΜΙΚΩΝ ΙΣΧΥΡΙΣΜΩΝ
……………………………………………………
Στρεφόμενοι στα γεγονότα των παρούσων υποθέσεων, θα εξετάσουμε κατά πόσο η σύσταση του Γενικού Διευθυντή (που έχει ήδη παρατεθεί), συνάδει με τα τρία θεσμοθετημένα κριτήρια όπως αυτά πηγάζουν από τους προσωπικούς φακέλους.
Αξία
Το κριτήριο αυτό προσδιορίζεται αποκλειστικά και μόνο από μια πηγή πληροφόρησης, τις ετήσιες αξιολογικές εκθέσεις των υποψηφίων. Εν προκειμένω, από τα στοιχεία των υπηρεσιακών/εμπιστευτικών εκθέσεων, στη χρονολογική βάση των τριών τελευταίων χρόνων (2006-2008) που χρησιμοποιήθηκε, προκύπτει ότι οι αιτητές υπερέχουν οριακά των ενδιαφερόμενων μερών, αφού ο καθένας τους έχει αξιολογηθεί με 23 «Εξαίρετα» και 1 «Πολύ Ικανοποιητικά», ενώ τα ενδιαφερόμενα μέρη Κρυστάλλω Αργυρίδου και Μαρία Αδαμίδου-Παστελλή αξιολογήθηκαν αντίστοιχα, με 21 «Εξαίρετα» και 2 «Πολύ Ικανοποιητικά» και 22 «Εξαίρετα» και 2 «Πολύ Ικανοποιητικά». Βέβαια αυτή η μικρή διαφορά στις αξιολογήσεις δεν προσδίδει υπεροχή στην αξία (βλ. μεταξύ άλλων Βασιλειάδης ν. Τσιάππα κ.α. (2005) 3 Α.Α.Δ. 403, Θεμιστοκλέους ν. Δημοκρατίας (2009) 3 Α.Α.Δ. 495)….»
Συνεπώς, όντως υπήρξε εύρημα του Δικαστηρίου στις προαναφερόμενες υποθέσεις αναφορικά με τα δεδομένα και σύγκριση των (και) εδώ διαδίκων μερών, σε σχέση με τη βαθμολογημένη αξία τους με το σαφές καταληκτικό, ότι η («..αυτή..») η διαφορά τους στις αξιολογήσεις τους είναι μικρή και «δεν προσδίδει υπεροχή σε αξία..».
Η εισήγηση δε, του ευπαίδευτου συνήγορου για τα ενδιαφερόμενα μέρη, ότι η φράση «οι επιλεγέντες δεν υστερούν και/ ή υπερέχουν σε αξία» ερμηνεύεται ότι «…Η πιο πάνω αναφορά του Γενικού Διευθυντή και της ΕΔΥ δεν αφορούσε μόνο στα Ενδιαφερόμενα Μέρη και στην Αιτήτρια. Αφορούσε και στους άλλους υποψηφίους που είχαν ενώπιον τους.
Η φράση του Γενικού Διευθυντή και της ΕΔΤ ότι οι επιλεγέντες δεν υστερούν, αναφέρεται στην Αιτήτρια και στους υποψηφίους Γεωργία Λιπέρη και Χριστιάνα Φρυδά. Η φράση “υπερέχουν” αναφέρεται στην υποψήφια Κρυστάλλω Αργυρίδου…» δεν υποστηρίζεται και, εν πάση περιπτώσει, δεν προκύπτει από το λεκτικό της φράσης, ως αυτή αποτυπώθηκε στα επίδικα πρακτικά της Επιτροπής.
Αντίθετα, μένει να αιωρείται, προβάλλοντας ως πιθανό το ενδεχόμενο πλάνης της Επιτροπής, όσον αφορά το θέμα σύγκρισης των εδώ διαδίκων, σχετικά με την βαθμολογημένη αξία τους. Συνεπώς, ορθά η αιτήτρια παραπονείται, ότι επί του θέματος της σύγκρισης της σε βαθμολογημένη αξία με τα ενδιαφερόμενα μέρη, έχει παραβιαστεί το δεδικασμένο της απόφασης στις συνεκδικαζόμενες Προσφυγές Αρ. 186/2010 και 193/2010 (ανωτέρω).
Ως εκ τούτου, η προσβαλλόμενη απόφαση ακυρώνεται για τον προαναφερθέντα (δεύτερο) λόγο ακυρώσεως και μόνο.
Επιδικάζονται έξοδα ύψους 1200 Ευρώ πλέον Φ.Π.Α. υπέρ της αιτήτριας και εναντίον της καθ’ ης η αίτηση.
Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο