Court dismisses appeal against administrative order partially lifting asset freeze on public benefit recipient's property.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe court rejected the plaintiff's appeal challenging an administrative decision to partially lift a transfer prohibition on her property instead of lifting it entirely. Although the plaintiff argued the partial measure was arbitrary and violated her constitutional rights, the court found the decision within the administration's discretion and beneficial to her. The ruling emphasized that since the plaintiff had consented to the original restriction and the new order was more favorable than her original request, she lacked legal standing to claim a violation of her property rights.
Regesto Legislator
Generato dall'IAN. 96(I)/2006; Article 25 of the Constitution: The court held that an administrative decision partially lifting a transfer prohibition on a property, where the beneficiary consented to the original restriction and the new measure is more favorable than the applicant's original request, does not violate property rights or require full lifting of the restriction.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Ν. 96(I)/2006 - Ο περί Δημόσιας Υπηρεσίας (Τροποποιητικός) Νόμος του 2006
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2016:363
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
(Yπόθεση αρ. 269/2014)
3 Νοεμβρίου, 2016
[Μ. ΚΑΛΛΙΓΕΡΟΥ, ΠΔΔ.]
Αναφορικά με τα άρθρα 25, 28, 30, 35 και 146
του Συντάγματος
Νίκη Δημητριάδου – Τσούντα
Αιτήτρια,
-και-
Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω
Υπουργείου Εργασίας
και Κοινωνικών Ασφαλίσεων
Καθ’ ου η αίτηση.
_ _ _ _ _ _
Χριστάκης Θ. Χριστάκη, για την αιτήτρια
Έλλη Φλωρέντζου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους καθ’ ων η αίτηση.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
Η αιτήτρια αιτείται με την προσφυγή της την έκδοση απόφασης του δικαστηρίου, ότι η πράξη και/ή απόφαση των καθ’ ων η αίτηση, η οποία γνωστοποιήθηκε στην αιτήτρια με επιστολή των καθ’ ων η αίτηση ημερομηνίας 20/12/2013, με την οποία αποφάσισαν να αποδεσμεύσουν μέρος (1/2 μερίδιο) της απαγόρευσης (ΕΒ 1017/2010) που είχαν επιβάλει επί του ½ μεριδίου του ακινήτου της στην περιοχή Άγιος Γεώργιος στα Λατσιά με αρ. εγγραφής 3/126 τεμ. 123, Φ/Σχ. 14 Ε2, αντί να αποδεσμεύσουν την όλη απαγόρευση επί ολόκληρου του πιο πάνω ακινήτου, ως το αίτημα της, είναι παράνομη, άκυρη και στερημένη οποιουδήποτε αποτελέσματος.
Τα κυριότερα γεγονότα που αφορούν την παρούσα υπόθεση, τα οποία εξάγονται τόσο από την περιγραφή των συνηγόρων των διαδίκων όσο και κυρίως από τον διοικητικό φάκελο, είναι αυτά που ακολουθούν.
Η αιτήτρια, Κύπρια υπήκοος, μονογονέας και μητέρα 2 τέκνων, αιτήθηκε το έτος 2007 την χορήγηση σε αυτήν δημόσιου βοηθήματος, δυνάμει των διατάξεων του περί Δημοσίων Βοηθημάτων και Υπηρεσιών Νόμου (Ν.96(Ι)/2006). Κατά τον ουσιώδη χρόνο της αίτησης, η αιτήτρια εργαζόταν και είχε και εγγεγραμμένη ακίνητη ιδιοκτησία στο όνομά της, πέραν της οικίας στην οποία διέμενε με τα παιδιά της. Το αίτημα της εγκρίθηκε δυνάμει των διατάξεων του Νόμου που επέτρεπαν την λήψη δημόσιου βοηθήματος και σε αυτές τις περιπτώσεις, κατ’ εξαίρεση του βασικού κανόνα και υπό όρους. Ειδικότερα, παρά το γεγονός ότι η αιτήτρια εργαζόταν σε προσοδοφόρα εργασία και παρά το γεγονός ότι ήταν ιδιοκτήτρια ακίνητης περιουσίας, της παραχωρήθηκε το επίδομα λόγω του ότι ήταν μόνος γονέας, (λόγω διαζυγίου) και επειδή κρίθηκε ότι η αξιοποίηση του άλλου ακινήτου στα Λατσιά που κατείχε πέραν την οικίας, δεν ήταν εφικτή.
Προκειμένου να παραχωρήσουν στην αιτήτρια το πιο πάνω δημόσιο βοήθημα, οι καθ’ ων η αίτηση ενέγραψαν επί του ως άνω ½ μεριδίου του ακινήτου της αρ. εγγραφής 3/126, αρ. 123, Φ/Σχ. 14 Ε2 στην περιοχή Αγίου Γεωργίου Λατσιών, απαγόρευση μεταβίβασης του, με αριθμό ΕΒ 1017/2010 (memo), δυνάμει των διατάξεων των άρθρων 3(15) του Νόμου.
Κατά το 2011, η αιτήτρια απέκτησε και το έτερον 1/2 μερίδιο του ως άνω ακινήτου, έπειτα από δικαστική απόφαση σε αίτηση που υπέβαλε για επίλυση των περιουσιακών διαφορών που είχε με τον τέως σύζυγο της. Ως αποτέλεσμα τούτου, εξήγησε ο δικηγόρος της στα γεγονότα της προσφυγής, το memo επεκτάθηκε σε ολόκληρο πλέον το ακίνητο της, κάτι όμως που το Δικαστήριο δεν μπόρεσε να εντοπίσει στον φάκελο (την επέκταση του memo) και δεν είναι ιδιαίτερα σημαντικό για τα επίδικα θέματα αφού η απαγόρευση που φαίνεται μέχρι τέλους να αφορά στην παρούσα υπόθεση είναι επί του 1/2 του ακινήτου.
Το επίδομα τερματίστηκε την 15/3/2013 και με επιστολή των καθ’ ων η αίτηση ενημερώθηκε προς τούτο η αιτήτρια. Τούτο έγινε επειδή τροποποιήθηκε ο Νόμος με τροποποίηση ημερομηνίας 1/6/2012, σύμφωνα με την οποία διαγράφηκε η πρόνοια για παραχώρηση δημόσιου βοηθήματος σε μόνους γονείς στον επίδικο νόμο και το θέμα της κατηγορίας αυτής αιτητών θα ρυθμιζόταν στο εξής από το Υπουργείο Οικονομικών.
Την 13/9/2013 η αιτήτρια ζήτησε από τους καθ’ ων η αίτηση, με επιστολή του δικηγόρου της, όπως αποδεσμεύσουν το τεμάχιο της από το εμπράγματο βάρος (memo), διότι η ύπαρξη του δεν επέτρεπε να υποθηκευτεί το τεμάχιο της για την εξασφάλιση του φοιτητικού δανείου ύψους €22.000 που εγκρίθηκε από την Τράπεζα Κύπρου, και όπως μετά την υποθήκευση του επαναδεσμευτεί με επαναφορά του memo.
Οι καθ’ ων η αίτηση, επικοινώνησαν με την αιτήτρια στις 16/9/2013 και όπως κατέγραψαν στον διοικητικό φάκελο, η ίδια τους ανέφερε ότι πέραν της ακίνητης περιουσίας που είχε δηλώσει στην αίτησή της, είχε εγγεγραμμένο στο όνομά της και ένα ακίνητο στην Κισσόνεργα της Επαρχίας Πάφου, το οποίο είχε υποθηκευτεί από την ίδια για δάνειο που είχε συνάψει ο γιός της και ότι το ακίνητο στα Λατσιά που ήταν δεσμευμένο είχε αξία €300.000.
Οι καθ’ ων η αίτηση, έχοντας υπόψη ότι το δημόσιο βοήθημα είχε ήδη τερματιστεί, ζήτησαν γνωμάτευση κατά πόσο ήταν δυνατή αυτή η αιτούμενη ενέργεια, εκ μέρους τους, δηλαδή η επαναφορά του memo, στην περίπτωση που το ακίνητο αποδεσμευόταν, για σκοπούς εγγραφής της υποθήκης προς όφελος της Τράπεζας Κύπρου. Βάσει της γνωμάτευσης, η δέσμευση ακινήτου ήταν δυνατή κατά την περίοδο που η αιτήτρια ήταν λήπτρια του δημοσίου βοηθήματος και όχι μετά τον τερματισμό του.
Ως εκ τούτου, με την προσβαλλόμενη στην παρούσα προσφυγή απόφαση, ημερομηνίας 20/12/2013, οι καθ’ ων η αίτηση αποδέσμευσαν το ακίνητο της αιτήτριας κατά το (1/2) μερίδιο της απαγόρευσης ΕΒ 1017/2010, δηλαδή διατήρησαν την απαγόρευση επι του 1/4 του ακινήτου.
Η απόφαση των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας βασίστηκε, σύμφωνα με την ενημέρωση στην ένσταση, στο ότι το συνολικό ποσό του Δημόσιου Βοηθήματος που έχει παραχωρηθεί στην αιτήτρια ανερχόταν στις €35.543,44. Η αξία του ½ μεριδίου του ακινήτου στο οποίο οι Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας είχαν επιβάλει απαγόρευση, σύμφωνα με την εκτίμηση του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, ανερχόταν στις €190.000 (1/2χ€380.000). Με την αποδέσμευση του ½ μεριδίου που οι Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας είχαν επιβάλει απαγόρευση, θα συνέχιζε να υπάρχει απαγόρευση επί του ¼ του όλου μεριδίου, η αξία του οποίου ανέρχεται στις €95.000 (1/4χ€380.000), ποσό το οποίο καλύπτει τις €35.543,44, που οι Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας είχαν παραχωρήσει ως δημόσιο βοήθημα στην αιτήτρια και βάσει του άρθρου 27 του Νόμου προτίθεντο να ανακτήσουν.
Στην γραπτή αγόρευση αιτήτριας ο ευπαίδευτος συνήγορός της ανέπτυξε τους πιο κάτω λόγους ακυρώσεως:
α) Η προσβαλλόμενη απόφαση είναι αποτέλεσμα ελλιπούς έρευνας και στερείται αιτιολογίας και/ή δέουσας αιτιολογίας. β) Παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας. γ) Πλάνη περί το Νόμο. Πλημμελής και/ή Πάσχουσα άσκηση της διακριτικής ευχέρειας των καθ’ ων. δ) Παραβίαση των αρχών της χρηστής διοίκησης. ε) Η προσβαλλόμενη απόφαση παραβιάζει τα άρθρα 23 και 35 του Συντάγματος και το Άρθρο 1 του Πρωτοκόλλου 1 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. στ) Παραβίαση δικαιώματος ακρόασης.
Αντίθετα, οι καθ’ ων η αίτηση εισηγήθηκαν, ότι η απόφαση των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας λήφθηκε κατόπιν ενδελεχούς και δέουσας έρευνας και στηρίχθηκε στα άρθρα 3(14), 3(15) και 27 των Περί Δημοσίων Βοηθημάτων και Υπηρεσιών Νόμων 2006 έως 2013, (Ν.95(Ι)2006) και ήταν επαρκώς αιτιολογημένη και εντός των πλαισίων της διακριτικής ευχέρειας των καθ’ ων η αίτηση.
Ο πρώτος λόγος ακυρώσεως, περί έλλειψης αιτιολογίας και δέουσας έρευνας απορρίπτεται, καθ’ ότι η αιτιολογία της απόφασης συμπληρώνεται σαφέστατα από τον διοικητικό φάκελο της υπόθεσης. Το αρμόδιο όργανο είχε ενώπιόν του ένα αίτημα απαλλαγής του ακινήτου από το memo μόνο για σκοπούς της δυνατότητας υποθήκευσής του για το δάνειο των €22,000 και στη συνέχεια επαναφορά του και προέβη σε έρευνα κατά πόσο αυτό ήταν εφικτό με δεδομένες τις διατάξεις του Νόμου.
Ο ευπαίδευτος συνήγορος της αιτήτριας εισηγείται ότι δεν υπάρχει αιτιολογία γιατί να κρατήσουν στο memo το 1/4 του ακινήτου και όχι το 1/8 ή το 1/3, δηλαδή ότι απουσιάζει η συλλογιστική για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας.
Κατά τον ουσιώδη χρόνο λήψης του δημόσιου βοηθήματος, εφαρμογή είχε ο βασικός νόμος, πριν αυτός τροποποιηθεί, δηλαδή ο Περί Δημοσίων Βοηθημάτων και Υπηρεσιών Νόμων 2006 έως 2013, (Ν.95(Ι)2006).
Η παροχή δημόσιου βοηθήματος προβλέπεται στο άρθρο 3, ως εξής:
«3.- (1) Σε κάθε πολίτη της Δημοκρατίας ο οποίος:
(α) έχει τη νόμιμη συνήθη διαμονή του, για συνεχή περίοδο τουλάχιστον ενός έτους, στις ελεγχόμενες από την κυβέρνηση της Δημοκρατίας περιοχές, και (β) του οποίου το εισόδημα και οι άλλοι οικονομικοί πόροι δεν επαρκούν για την ικανοποίηση των βασικών και ειδικών αναγκών του, παρέχεται δημόσιο βοήθημα από το Διευθυντή σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος Νόμου:
……………………………………………………………………….»
Σε σχέση με τον τρόπο υποβολής αιτήματος, σχετικό είναι το άρθρο 3(9) ως εξής:
«(9) Το δημόσιο βοήθημα παρέχεται σε όλες τις πιο πάνω αναφερόμενες περιπτώσεις, ύστερα από αίτηση που υποβάλλει προσωπικά το ενδιαφερόμενο πρόσωπο ή, εάν κωλύεται προς τούτο λόγω της πνευματικής ή ψυχολογικής του κατάστασης, δι’ αντιπροσώπου».
Περαιτέρω στο άρθρο 3(10)(α) αλλά και (στ), προβλέπονται οι περιπτώσεις στις οποίες δεν παραχωρείται το δημόσιο βοήθημα, που όμως ενδιαφέρουν για την επίδικη υπόθεση, καθώς και εξαιρέσεις στη μη παραχώρηση, δηλαδή για κατ’ εξαίρεση παραχώρηση δημόσιου βοηθήματος, ως εξής:
«(10) Δημόσιο βοήθημα δεν παρέχεται:
(α) για οποιαδήποτε περίοδο κατά την οποία ο αιτητής απασχολείται πλήρως σε προσοδοφόρα εργασία:
Νοείται ότι, εάν συντρέχουν ειδικές περιστάσεις, ο Διευθυντής δύναται να εγκρίνει την παροχή δημόσιου βοηθήματος στα ακόλουθα πρόσωπα, έστω και αν αυτά απασχολούνται πλήρως σε προσοδοφόρα εργασία:
(i) σε ανάπηρα πρόσωπα,
(ii) σε μόνο γονέα οικογένειας,
(iii) σε γονέα που έχει τέσσερα τουλάχιστον εξαρτώμενα τέκνα, τα οποία διαμένουν μαζί του, ή
iv) σε οποιοδήποτε πρόσωπο το οποίο, λόγω εξαιρετικά σοβαρών οικογενειακών περιστάσεων, χρειάζεται οικονομική βοήθεια για να αποσοβηθεί ο κίνδυνος διάσπασης ή διάλυσης της οικογένειάς του·
………………………………………………………………
………………………………………………………………
(στ) αν ο αιτητής, εκτός από την οικία στην οποία δυνατό να διαμένει, κατέχει κινητή ή ακίνητη περιουσία την οποία παραλείπει να αναπτύξει ή εκμεταλλευθεί με τρόπο ο οποίος θα μπορούσε να αυξήσει το εισόδημά του ή να βελτιώσει τους οικονομικούς του πόρους ή να τον καταστήσει αυτοσυντήρητο·»
Επομένως κατ’ εξαίρεση παραχωρείται δημόσιο βοήθημα σε μονό γονέα, έστω κι αν αυτός εργάζεται σε προσδοφόρα εργασία. Βέβαια ακόμα και αυτός, δεν δικαιούται το δημόσιο βοήθημα, αν εμπίπτει η περίπτωση του, στο άρθρο 3(10)(στ), δηλαδή εκτός από την οικία του, στην οποία διαμένει, είναι ιδιοκτήτης και πρόσθετης ακίνητης ιδιοκτησίας, την οποία παραλείπει να εκμεταλλευτεί ή να αναπτύξει ώστε να βελτιώσει τους οικονομικούς του πόρους.
Όταν παραχωρήθηκε το δημόσιο βοήθημα στην αιτήτρια, η ίδια στην αίτησή της δήλωσε ότι εκτός από την οικία της είχε στην ιδιοκτησία της και 1/2 μερίδιο χωραφιού στα Λατσιά. Οι καθ’ ων η αίτηση θεώρησαν ότι το ακίνητο δεν ενέπιπτε σε αυτά που θα μπορούσαν να τύχουν αξιοποίησης και εφάρμοσαν στην περίπτωση της αιτήτριας το άρθρο 3(14) και 3(15) του Νόμου.
Στο άρθρο 3(14) και (15) προβλέπεται καταρχήν η δυνατότητα παραχώρησης δημόσιου βοηθήματος το οποίο θα ανακτηθεί βάσει του άρθρου 27 (άρθρο 3(14)) και περαιτέρω παρέχεται δυνατότητα επιβολής απαγόρευσης στην ακίνητη ιδιοκτησία (άρθρο 3(15)), ως εξής:
«(14) Εάν οποιοσδήποτε αιτητής που πληροί τις προϋποθέσεις παροχής σ΄ αυτόν δημόσιου βοηθήματος, κατέχει, εκτός από την οικία στην οποία διαμένει, άλλη ακίνητη ή κινητή περιουσία, της οποίας η αξιοποίηση κρίνεται από το Διευθυντή ως μη εφικτή, παρέχεται σ’ αυτόν το δημόσιο βοήθημα το οποίο θα ανακτάται σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 27.
(15) Για σκοπούς εφαρμογής του ανωτέρου εδαφίου (14) και του άρθρου 27, ο Διευθυντής μπορεί, πριν από την απόφασή του για παροχή δημόσιου βοηθήματος στον αιτητή, να επιβάλει απαγόρευση επί ολόκληρης ή μέρους της ακίνητης περιουσίας του της οποίας η αξιοποίηση κρίνεται με βάση το εδάφιο (14) ως μη εφικτή. Η απαγόρευση επιβάλλεται ύστερα από συνεννόηση με το Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας του Υπουργείου Εσωτερικών.
(16) Για τους σκοπούς του εδαφίου (15), ο όρος “απαγόρευση” έχει την έννοια που του αποδίδεται από το εδάφιο (5)(β) του άρθρου 12 του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου.
Στο άρθρο 13 προβλέπεται περαιτέρω, και επιστροφή δημόσιου βοηθήματος που λήφθηκε για τους λόγους που εξηγούνται, ως εξής:
«13.-(1) Κάθε πρόσωπο οφείλει να επιστρέψει στο Διευθυντή οποιοδήποτε ποσό δημόσιου βοηθήματος το οποίο έλαβε ως αποτέλεσμα παράλειψής του να αποκαλύψει ουσιώδες γεγονός ή λόγω ανακριβούς δήλωσής του σχετικά με ουσιώδες γεγονός, ανεξάρτητα αν τέτοια παράλειψη ή δήλωση ήταν δόλια ή όχι.
(2) Χωρίς να αποκλείεται οποιαδήποτε άλλη θεραπεία, οποιοδήποτε ποσό το οποίο πρέπει να επιστραφεί δυνάμει του εδαφίου (1), δύναται να ανακτηθεί από το Διευθυντή με κρατήσεις από τη βοήθεια που τυχόν καταβάλλεται δυνάμει του παρόντος Νόμου.
(3) Όλοι οι δωρεοδόχοι ευθύνονται αλληλέγγυα για την απόδοση του ποσού του δημόσιου βοηθήματος που καταβλήθηκε στο λήπτη, αν ο τελευταίος, μετά την έναρξη της ισχύος του παρόντος Νόμου, είχε μεταβιβάσει ή εκχωρήσει στους εν λόγω δωρεοδόχους οποιαδήποτε κινητή ή ακίνητη περιουσία και ως συνέπεια της μεταβίβασης ή εκχώρησης, ο λήπτης περιήλθε σε κατάσταση που ικανοποιούσε τους όρους παροχής δημόσιου βοηθήματος:
Νοείται ότι εξαιρούνται της ευθύνης αυτής τέκνα προς τα οποία μεταβιβάσθηκε ή εκχωρήθηκε περιουσία, η συνολική αξία της οποίας, κατά το χρόνο της μεταβίβασης ή εκχώρησης, δεν υπερέβαινε τις δέκα χιλιάδες λίρες.
(4) Το ολικό ποσό των χρημάτων που πρέπει να επιστραφούν σύμφωνα με το παρόν άρθρο, δε θα υπερβαίνει την εμπορική αξία της εν λόγω περιουσίας κατά το χρόνο που έγινε η μεταβίβαση ή εκχώρησή της.
Το κρίσιμο άρθρο 27 του Νόμου, που αφορά τον τρόπο ανάκτησης του οφειλόμενου δημοσίου βοηθήματος, που δίδεται δυνάμει του άρθρου 3(14) προβλέπει ως εξής:
«27.-(1) Οποιοδήποτε ποσό δημόσιου βοηθήματος που καταβλήθηκε σε δικαιούχο για οποιαδήποτε περίοδο, μπορεί να ανακτάται από την περιουσία του, εάν δεν έχει εξαρτώμενά του πρόσωπα που βρίσκονται στη ζωή.
(2) Στις περιπτώσεις που ο αποβιώσας λήπτης έχει εξαρτώμενά του πρόσωπα που βρίσκονται στη ζωή και η μοναδική περιουσία που κατέλειπε είναι η οικία στην οποία αυτά διαμένουν, δε διεκδικείται ανάκτηση του δημόσιου βοηθήματος που χορηγήθηκε στον αποβιώσαντα νοουμένου ότι η αξία της κατοικίας δεν υπερβαίνει τις πενήντα χιλιάδες λίρες.
(3) Στις περιπτώσεις που ο αποβιώσας λήπτης έχει εξαρτώμενά του πρόσωπα που βρίσκονται στη ζωή και καταλείπει περιουσία πέραν της οικίας στην οποία αυτά διαμένουν, το δημόσιο βοήθημα που του παραχωρήθηκε θα ανακτάται από την περιουσία αυτή, μέχρι του ποσού που τα εξαρτώμενά του πρόσωπα που βρίσκονται στη ζωή δικαιούνται να έχουν ως αποταμιεύσεις σύμφωνα με τις διατάξεις της παραγράφου (δ) του εδαφίου (1) του άρθρου 9 του παρόντος Νόμου.
Είναι φανερό λοιπόν, ότι η επιβάρυνση στο ακίνητο στα Λατσιά έγινε για εξασφάλιση του οφειλόμενου χρέους, διότι ουσιαστικά στην περίπτωση της αιτήτριας, όπως και για κάθε λήπτη που έχει ακίνητη περιουσία πέραν της οικίας, (υπό τον όρο ότι δεν είναι εφικτό να αξιοποιηθεί) το δημόσιο βοήθημα που παραχωρείται πρέπει να ανακτηθεί.
Η αιτήτρια όχι μόνο συγκατατέθηκε στην απαγόρευση επι του ακινήτου της, προς εξασφάλιση του χρέους, αλλά στην αίτησή της υπέγραψε την «ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΔΗΛΩΣΗ ΑΙΤΗΤΗ», ότι δηλαδή οι πληροφορίες που έδωσε ανταποκρίνονται στην αλήθεια και ότι αν αποδεικνυόταν ότι απέκρυψε κάποιες πληροφορίες, μπορούσε να ασκηθούν δικαστικά μέτρα εναντίον της και ότι δυνατόν να της ζητείτο να επιστρέψει το ποσό του δημόσιου βοηθήματος αν αποδεικνυόταν ότι απέκρυψε πληροφορίες, είτε αυτό έγινε σκόπιμα είτε όχι.
Ξανά στο παρελθόν, και πριν τον ουσιώδη χρόνο το 2013, στον οποίο ζήτησε την άρση της απαγόρευσης για τους σκοπούς του φοιτητικού δανείου στην Τράπεζα Κύπρου είχε η αιτήτρια υποβάλει παρόμοιο αίτημα για το δάνειό της στην Τράπεζα ποσού €135.000 για την αγορά του διαμερίσματός της στον Άγιο Αντώνιο, που ήταν η οικία της οικογένειας. Πράγματι τότε εγκρίθηκε και το memo ξαναεγγράφηκε μετά την υποθήκευση στην Τράπεζα για τους σκοπούς του δανείου αυτού.
Γι’ αυτό και το αίτημα επαναλήφθηκε με το ίδιο λεκτικό για τους σκοπούς του δανείου των €22,000. Ο δικηγόρος τότε της αιτήτριας απευθυνόμενος στους καθ’ ων η αίτηση αιτήθηκε τα ακόλουθα (βλ. Παράρτημα 17 στην Ένσταση):
«Κυρία,
Με την παρούσα η πελάτιδα μου Νίκη Τσούντα Δημητριάδου, αριθμός ταυτότητας 651076 είναι μέλος του Ταμιευτηρίου Δημοσίων Υπαλλήλων και της έχει εγκριθεί φοιτητικό δάνειο ύψους €22.000. Για την λήψη του εν λόγω δανείου θα πρέπει να γίνουν τα ακόλουθα:
1. Το 1/2 τεμάχιο με αριθμό εγγραφής 3/126 που είναι στο όνομα της πελάτιδας μου στην Λευκωσία, Λατσιά, ενορία Άγιος Γεώργιος, τοποθεσία Κόκκινες, Φ/Σχέδιο 14Ε2, Τεμάχιο 123 έχει δεσμευτεί με ΜΕΜΟ από το Γραφείο Ευημερίας λόγω του ότι η πελάτιδα μου ήταν λήπτης δημοσίου βοηθήματος από το Γραφείο Ευημερίας.
2. Παρακαλώ όπως το πιο πάνω τεμάχιο που δεσμεύεται με το εμπράγματο βάρος με αριθμό ΕΒ593/07 αποδεσμευτεί διότι η ύπαρξη του δεν επιτρέπει να διεξαχθεί καμία συναλλαγή μέχρι να γίνει η διαδικασία της υποθήκευσης στο Κτηματολόγιο. Μετά την διαδικασία θα ξαναγίνει η ίδια διαδικασία δέσμευσης στο Κτηματολόγιο από εσάς.
Με εκτίμηση,
Δημήτρης Χατζηνέστορος
Δικηγόρος»
Η εξ ολοκλήρου αποδέσμευση του ακινήτου από την επιβάρυνση, θα απελευθέρωνε το ακίνητο και το κράτος δεν θα είχε πλέον εξασφάλιση για την επιστροφή του ποσού του δημόσιου βοηθήματος που παραχωρήθηκε. Κρίνω πως εντός των ευλόγων ορίων της διακριτικής ευχέρειας των καθ’ ων η αίτηση αποφασίστηκε να περιοριστεί το memo σε κάποιο μέρος της περιουσίας της αιτήτριας, ικανοποιώντας εν μέρει το αίτημά της, αφού δεν υπήρχε νομικά τρόπος να επαναφέρουν το memo μετά την άρση του, λόγω του γεγονότος ότι ήδη τερματίστηκε η λήψη του βοηθήματος από τις αρχές του 2013. Η απαίτηση της αιτήτριας ότι έπρεπε εξ ολοκλήρου να αρθεί το memo, δεν βλέπω να εδράζεται σε καμία διάταξη νόμου, που να συνηγορεί σε τέτοια υποχρέωση.
Επικαλούμενος το αναιτιολόγητο της επιλογής για διατήρηση του memo στο 1/4 της περιουσίας, θεωρώντας το υπερβολικό, ο δικηγόρος της αιτήτριας δείχνει να παραγνωρίζει, ότι με το δικόγραφο της προσφυγής, στο οποίο καθορίζεται η αιτούμενη θεραπεία, το παράπονο της αιτήτριας δεν είναι ακριβώς αυτό. Η αιτήτρια αιτείται ακύρωση της απόφασης να αποδεσμευτεί το ακίνητο κατά το 1/2 μερίδιο της απαγόρευσης (επί του 1/2 του ακινήτου) «αντί να αποδεσμεύσουν την όλη απαγόρευση εφ’ ολοκλήρου του πιο πάνω ακινήτου ………»
Επομένως, οι λόγοι ακυρώσεως που αφορούν στο αναιτιολόγητο των επιλογών των καθ’ ων η αίτηση, ως προς το ποσοστό της διατήρησης της απαγόρευσης, δεν αφορούν στην αιτούμενη θεραπεία της προσφυγής, η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, δεν τροποποιείται με τις γραπτές αγορεύσεις.
Ως προς την απόφασή τους επομένως, να μην αποδεσμεύσουν εξ ολοκλήρου το ακίνητο από την απαγόρευση ΕΒ1017/2010, κρίνω ότι όχι μόνο εντός των ευλόγων ορίων της διακριτικής τους ευχέρειας ήταν, αλλά και απόφαση επιβαλλόμενη χάριν του καθήκοντος τους προς εξασφάλιση της επιστροφής του δημόσιου βοηθήματος.
Επίσης οι εισηγήσεις της αιτήτριας, δείχνουν να παραγνωρίζουν ότι το αίτημά της δεν ήταν ακριβώς να αποδεσμευτεί το ακίνητο (ως παρουσιάζεται στην αιτούμενη θεραπεία της προσφυγής) αλλά να αποδεσμευτεί για όσο χρόνο χρειάζεται για να υποθηκευτεί στην τράπεζα και τίποτα περαιτέρω, και να επαναφερθεί επί του ποσοστού που υπήρχε. Επομένως η αιτήτρια, στερείται εννόμου συμφέροντος να επικαλείται υπέρβαση των ορίων της διακριτικής ευχέρειας των καθ’ ων η αίτηση, για την λήψη της απόφασής τους που ήταν ευνοϊκότερη για την αιτήτρια απ’ ό,τι το αίτημά της. Τούτο διότι, όχι μόνο αποδεσμεύτηκε μέρος του ακινήτου από το memo, αλλά η αποδέσμευση ήταν για πάντα, χωρίς επαναφορά του ποσοστού αυτού της απαγόρευσης επι του ακινήτου.
Τα ανωτέρω, απαντούν και στον λόγο ακυρώσεως, περί παραβίασης της αρχής της αναλογικότητας, που επίσης απορρίπτεται, καθώς και της πλάνης περί το Νόμο και της παράβασης της χρηστής διοίκησης.
Ως προς τον λόγο ακυρώσεως περι παράβασης του άρθρου 23 του Συντάγματος και του άρθρου 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ, κρίνω καταρχάς, ότι οι περιορισμοί της περιουσίας δεν απαγορεύονται από το Σύνταγμα. Στην προκειμένη περίπτωση, είναι σημαντικό να τονιστεί ότι δεν υπήρξε μονομερής εγγραφή memo στο ακίνητο, αλλά με συγκατάθεση της αιτήτριας, οπότε δεν έχουμε επέμβαση στο περιουσιακό δικαίωμα.
Επομένως, με δεδομένη την συγκατάθεση της αιτήτριας και με δεδομένο το γεγονός ότι με την επίδικη απόφαση, την επωφελή για την αιτήτρια, άρθηκε μέρος της απαγόρευσης που εγγράφηκε αρχικά με την συγκατάθεση της αιτήτριας, δεν υπάρχουν ζητήματα παραβίασης περιουσιακού δικαιώματος με την επίδικη στην προσφυγή διοικητική απόφαση.
Ως προς τον λόγο ακυρώσεως του δικαιώματος ακροάσεως και αυτός απορρίπτεται. Η απόφαση ήταν επωφελής. Βασίστηκε σε αίτηση της αιτήτριας που ζητούσε κάτι λιγότερο επωφελές (άρση της απαγόρευσης και επαναφορά της) και δεν υπήρξε εδώ λήψη απόφασης μονομερούς δυσμενής για τα συμφέροντα της αιτήτριας.
Για όλους τους ανωτέρω λόγους, η επίδικη απόφαση επικυρώνεται. Η προσφυγή απορρίπτεται με €1.200.- έξοδα, εναντίον της αιτήτριας και υπέρ των καθ’ ων η αίτηση.
Μ. Καλλιγέρου, ΠΔΔ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο