Administrative Court annuls promotion decision due to conflicting evidence and failure to weigh relevant qualifications properly.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Administrative Court annulled the Public Service Commission's decision promoting a superior civil servant over two applicants. The applicants argued they were senior by four years and possessed relevant qualifications that the Commission failed to properly weigh. The court found the Director's reliance on the incumbent's experience was unsupported by file evidence and noted internal contradictions in the Commission's reasoning regarding qualifications.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArticles 146 of the Constitution; The Public Service Commission must base promotion decisions on objective criteria and cannot rely on unsupported assertions of experience when file evidence demonstrates the applicant's superior seniority and relevant qualifications.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Mιχαηλίδου Kάννα Στέλλα ν. Δημοκρατίας (1998) 3 ΑΑΔ 112
Κυπριακή Δημοκρατία και Άλλος ν. Ιωάννη Ιωνά Αγγελή και Άλλης (1999) 3 ΑΑΔ 161
Ρούσος Νίκος ν. Πάνου Σ. Ιωαννίδη και Άλλων (1999) 3 ΑΑΔ 549
Μεστάνας Πέτρος ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2001) 3 ΑΑΔ 213
Ζωδιάτης Γιώργος ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2008) 3 ΑΑΔ 406
Κυπριακή Δημοκρατία ν. Ιάκωβου Φεσσά (2009) 3 ΑΑΔ 141
Παναγή Λοΐζος ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2011) 3 ΑΑΔ 639
Σολωμού Ιωάννης ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (Αρ. 2) (2001) 4 ΑΑΔ 881
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2016:393
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
(Συνεκδικαζόμενες Υποθέσεις Αρ. 1467/2012 και 1469/2012)
25 Νοεμβρίου, 2016
[Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ]
(Υπόθεση Αρ. 1467/2012)
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
ΒΑΣΟΣ ΓΙΑΖΟΣ
Αιτητής,
-και-
ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΜΕΣΩ
ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ
Καθ’ ων η αίτηση.
(Υπόθεση Αρ. 1469/2012)
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
ΞΕΝΑΚΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ
Αιτητής,
-και-
ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΜΕΣΩ
ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ
Καθ’ ων η αίτηση.
Α. Πηλείδου (κα), για τον αιτητή στην προσφυγή αρ. 1467/2012.
Χρ. Χριστοφίδης, για Λ. Παπαφιλίππου & Σία Δ.Ε.Π.Ε, για τον αιτητή στην προσφυγή αρ. 1469/2012.
Θ. Πιπερή (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, εκ μέρους του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για τους καθ’ ων η αίτηση.
Δ – Μ. Γεωργιάδου (κα), για Δρ. Κ. Χρυσοστομίδης & Σία Δ.Ε.Π.Ε, για Ε/Μ.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ-ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ: Οι πιο πάνω προσφυγές, οι οποίες συνεκδικάστηκαν με διάταγμα που εκδόθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στις 3/2/2014, έχουν ως αντικείμενο τη νομιμότητα της απόφασης των καθ’ ων η αίτηση, η οποία δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας ημερομηνίας 27/7/2012, με την οποία προάχθηκε το Ε/Μ Χαράλαμπος Σ. Χαραλάμπους στη μόνιμη θέση Κτηματολογικού Λειτουργού Α΄ (Κτηματολογίου), Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας από 1/8/2012, αντί και/ή στη θέση των αιτητών.
Τα πραγματικά γεγονότα της περίπτωσης είναι σε συντομία τα ακόλουθα:
Ο Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Εσωτερικών, με επιστολή του ημερομηνίας 21/5/2012, που λήφθηκε από την Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας (εφεξής “ΕΔΥ”) στις 22/5/2012, ζήτησε την πλήρωση, μεταξύ άλλων μιας κενής θέσης Κτηματολογικού Λειτουργού Α΄ (Κτηματολογίου), Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, η οποία είναι θέση προαγωγής.
Η ΕΔΥ επιλήφθηκε του θέματος πλήρωσης της θέσης στη συνεδρία της με ημερομηνία 20/6/2012, στην οποία παρέστη και ο Διευθυντής του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, ο οποίος σύστησε το Ε/Μ ως καταλληλότερο και αποχώρησε από τη συνεδρία.
Στη συνέχεια η ΕΔΥ, αφού εξέτασε τα ουσιώδη στοιχεία και λαμβάνοντας επίσης υπόψη τη σύσταση του Διευθυντή, επέλεξε το Ε/Μ ως τον καταλληλότερο υποψήφιο και αποφάσισε να του προσφέρει προαγωγή στην επίδικη θέση από 1/8/2012. Η πιο πάνω προαγωγή, δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας ημερομηνίας 27/7/2012.
Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των αιτητών και στις δύο προσφυγές, προβάλλουν μεταξύ άλλων λόγων ακύρωσης, ότι τόσο η σύσταση του Διευθυντή όσο και η απόφαση της ΕΔΥ, πάσχει και αντιβαίνει στις αρχές της νομολογίας μας.
Ειδικότερα, η ευπαίδευτη συνήγορος στην προσφυγή αρ. 1467/2012 Βάσος Γιαζός, ισχυρίζεται ότι ο Διευθυντής έκρινε το Ε/Μ ως τον πιο κατάλληλο χωρίς καμία εξήγηση, ενώ από τα στοιχεία των φακέλων είναι δεδομένη η ισοδυναμία των δύο υποψηφίων σε αξία και προσόντα και η υπεροχή του αιτητή έναντι του Ε/Μ, σε αρχαιότητα στην παρούσα θέση, κατά τέσσερα και πλέον χρόνια.
Η δε αναφορά του Διευθυντή ότι η μακρόχρονη πείρα του Ε/Μ σε απομακρυσμένη υπηρεσία σε χαμηλότερη βαθμίδα, προσδίδει στην αξία και στις γνώσεις που θεωρούνται απαραίτητες στην άσκηση των καθηκόντων του και θεωρείται ουσιώδης και με σημαντική βαρύτητα, είναι πεπλανημένη και παραβιάζει τις νομολογιακές αρχές. Με αυτό τον τρόπο εξουδετερώθηκε η σημαντική υπεροχή του αιτητή σε αρχαιότητα στην παρούσα θέση και κατ’ αντιφατικό τρόπο, αγνοήθηκε η πείρα στην παρούσα θέση, χάριν πείρας σε προηγούμενη θέση.
Περαιτέρω, η ευπαίδευτη συνήγορος ισχυρίζεται ότι, η απόφαση της ΕΔΥ πάσχει, όχι μόνο επειδή υιοθέτησε τη πάσχουσα σύσταση του Διευθυντή, αλλά και επειδή απέδωσε βαρύτητα σε πείρα που αποκτήθηκε σε προηγούμενη θέση και παραγνώρισε την αρχαιότητα του αιτητή με πλημμελή αιτιολογία.
Ειδικότερα, η αναφορά της ΕΔΥ ότι ο αιτητής δεν υπερέχει σε αξία και ότι υστερεί σε προσόντα έναντι του Ε/Μ, δεν υποστηρίζεται από τη νομολογία αλλά και από τα ίδια τα στοιχεία των φακέλων, αφού αφενός το Ε/Μ δεν κατέχει οποιοδήποτε επιπρόσθετο προσόν και αφετέρου, η διαφορά σε αξία, όπως αυτή προκύπτει μέσα από τις ετήσιες υπηρεσιακές εκθέσεις, της τάξης των τριών εξαίρετα που είναι η διαφορά των δύο υποψηφίων, είναι σύμφωνα με τη νομολογία οριακή και καθιστά τους υποψήφιους ουσιαστικά ισοδύναμους.
Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι για τον αιτητή στην προσφυγή αρ. 1469/2012, Ξενάκης Γεωργίου, προβάλλουν ότι ο αιτητής υπερέχει έναντι του Ε/Μ σε αρχαιότητα κατά τέσσερα και πλέον χρόνια στην παρούσα θέση, ότι υπερέχει σε προσόντα τα οποία κρίθηκαν τόσο από το Διευθυντή όσο και από την ΕΔΥ, σχετικά με τα καθήκοντα της θέσης (Δίπλωμα στη Διεύθυνση, Μεσογειακό Ινστιτούτο Διεύθυνσης) και είναι ίσος σε αξία. Ενώ κατά τους συνηγόρους του αιτητή έπρεπε να δοθεί στο επιπρόσθετο αυτό προσόν η δέουσα βαρύτητα, τελικά αυτό παραγνωρίστηκε χωρίς οποιαδήποτε εξήγηση.
Η δε αναφορά τόσο του Διευθυντή όσο και της ΕΔΥ στη μακρόχρονη, από το 1985 πείρα του Ε/Μ ότι προσδίδει στην αξία και τις γνώσεις του και καθιστούν ουσιώδη την υπεροχή του Ε/Μ και στοιχείο σημαντικής βαρύτητας, είναι ουσιωδώς πεπλανημένη, αφού αναγάγει σε κριτήριο προαγωγής την πείρα σε κατώτερη θέση, ως ανώτερο κριτήριο από το θεσμοθετημένο από τον σχετικό Νόμο, κριτήριο της αρχαιότητας.
Κατά τον ίδιο τρόπο, παράνομη και/ή πεπλανημένη είναι η τελική απόφαση της ΕΔΥ, η οποία πέραν του ότι υιοθέτησε την πάσχουσα σύσταση του Διευθυντή, επανέλαβε την ίδια αιτιολογία με τον Διευθυντή, καθιστώντας έκδηλα, παράνομη και την δική της απόφαση.
Από την άλλ, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι για τους καθ’ ων η αίτηση και το Ε/Μ αντιτείνουν ότι, ο Διευθυντής κατά τη σύσταση του ορθά κατέληξε ότι η από το 1985 μακρόχρονη πείρα του Ε/Μ προσδίδει στην αξία και στις γνώσεις που θεωρούνται απαραίτητες στην άσκηση των καθηκόντων του και δεν θα ήταν ορθό να αγνοήσει ο Διευθυντής και η ΕΔΥ τα πιο πάνω δεδομένα και την αντικειμενική συνολική πείρα των δεκαπέντε χρόνων που το Ε/Μ υπηρέτησε στο Τμήμα, πριν ακόμα προσληφθούν οι αιτητές. Επιπλέον δε ότι, υπάρχει διαφορά ηλικίας που ανάγεται στην ημερομηνία γέννησης, συνολικά εννιά και οκτώ χρόνων, προς όφελος του Ε/Μ.
Ειδικότερα σε σχέση με την απόφαση της ΕΔΥ, ισχυρίζονται ότι υπάρχει επαρκής αιτιολογία, η οποία συμπληρώνεται και από τα στοιχεία του φακέλου και ότι η εκτίμηση της διοίκησης κατ’ ουσία των διαφόρων στοιχείων, δεν ελέγχεται στην ακυρωτική δίκη. Δεδομένου δε ότι, δεν εμφιλοχώρησε πλάνη στον συλλογισμό της διοίκησης, τεκμαίρεται ότι όλα τα δεδομένα εκτιμήθηκαν και αξιολογήθηκαν ορθά. Οι δε αιτητές, δεν έχουν αποδείξει έκδηλη υπεροχή έναντι του Ε/Μ και κατ’ επέκταση η διοίκηση ενήργησε ορθά και νόμιμα.
Έχω μελετήσει με προσοχή τις εκατέρωθεν θέσεις των ευπαιδεύτων συνηγόρων και έχω καταλήξει στα ακόλουθα:
Καταρχήν διευκρινίζεται ότι για σκοπούς κατανόησης των σχετικών αναφορών στα πρακτικά της ΕΔΥ, το Ε/Μ είναι ο υποψήφιος με α/α 11, ο αιτητής στην προσφυγή αρ. 1467/2012 Βάσος Γιαζός, με α/α 3 και ο αιτητής στην προσφυγή αρ. 1469/2012 Ξενάκης Γεωργίου, με α/α 2.
Είναι νομολογημένο ότι, η σύσταση του Διευθυντή αποτελεί ανεξάρτητο στοιχείο κρίσης που λαμβάνεται υπόψη υπέρ του συστηνομένου. Η σημασία και βαρύτητα της σύστασης, εξαρτάται από το σύνολο των στοιχείων των φακέλων με τα οποία πρέπει να εναρμονίζεται, οπότε και η αξία της μειώνεται ανάλογα, σε βαθμό που να είναι νόμιμο να μην ληφθεί υπόψη όταν αφίσταται από αυτά. (βλ. Στυλιανού v. Δημοκρατίας (1994) 3 ΑΑΔ 626, Μεστάνα v. Δημοκρατίας (2001) 3 ΑΑΔ 213, Ρούσος v. Ιωαννίδη κ.ά (1999) 3 ΑΑΔ 549, Δημοκρατία κ.ά v. Αγγελή (1999) 3 ΑΑΔ 161, Σολωμού v. Δημοκρατίας (2001) 4 (Β) ΑΑΔ 881).
Έχει επίσης κατ’ επανάληψη νομολογηθεί ότι, η πείρα για να είναι αποφασιστικής σημασίας πρέπει να έχει αποκτηθεί κατά την εκτέλεση καθηκόντων σε θέση που προηγείται της επίδικης και πείρα λόγω υπηρεσίας σε κατώτερες θέσεις δεν μπορεί να έχει αποφασιστική βαρύτητα (Μεστάνας ανωτέρω), Μηχαηλίδου v. Κυπριακής Δημοκρατίας (1998) 3 ΑΑΔ 112).
Αναφορικά με την σημασία του κριτηρίου της αρχαιότητας, είναι διαχρονική η θέση της νομολογίας μας ότι, η αρχαιότητα είναι ένα από τα τρία θεσμοθετημένα κριτήρια που λαμβάνεται υπόψη ακόμα και σε θέσεις ψηλά στην ιεραρχία, όταν κατά τα άλλα οι υποψήφιοι είναι ίσοι. (βλ. Ζωδιάτης v. Δημοκρατίας (2008) 3 ΑΑΔ 406, 411, Μεστάνας (ανωτέρω), Παναγή v. Δημοκρατίας (2011) 3 ΑΑΔ 639, 649).
Επί του προκειμένου αποτελεί παραδεκτό γεγονός ότι, οι αιτητές και στις δύο προσφυγές υπερείχαν σε αρχαιότητα έναντι του Ε/Μ κατά τέσσερα και πλέον χρόνια στη θέση που προηγείται της επίδικης και στη βάση των πιο πάνω νομολογιακών αρχών, η συνακόλουθη πείρα στην αμέσως προηγούμενη θέση προσθέτει στην αξία τους.
Συνεπώς η αναφορά τόσο του Διευθυντή όσο και της ΕΔΥ, στην μακρόχρονη πείρα του Ε/Μ, από το 1985 που υπηρετεί στο Τμήμα ότι, “του προσδίδει στην αξία και στις γνώσεις που θεωρούνται απαραίτητες στην άσκηση των καθηκόντων του”, είναι εκτός του νομοθετικού πλαισίου και των πιο πάνω νομολογιακών αρχών.
Η μικρή διαφορά των αιτητών, συγκριτικά με το Ε/Μ σε βαθμολογημένη αξία, σύμφωνα με τη νομολογία παραπέμπει σε ισοδυναμία και όχι σε οποιαδήποτε έστω και μικρή διαφορά (βλ. Βασιλειάδη v. Τσιάππα (2005) 3 ΑΑΔ 404, Δημοκρατία v. Φεσά (2009) 3 ΑΑΔ 141, Νίκος Αττάς κ.ά v. ΕΔΥ (2012) 3 ΑΑΔ 438). Συνεπώς σε αξία, αιτητές και Ε/Μ είναι ουσιαστικά ισοδύναμοι.
Αναφορικά με τα προσόντα των υποψηφίων τα σχετικά με τα καθήκοντα της θέσης, ο Διευθυντής κατά τη σύσταση του κατατάσσει και αναφέρει το Ε/Μ και τον αιτητή Γιαζό (προσφυγή αρ. 1467/2012) στην ίδια θέση, δηλαδή ότι δεν διαθέτουν επιπρόσθετα προσόντα, ενώ σε σχέση με τον αιτητή Γεωργίου (προσφυγή αρ. 1469/2012), ο οποίος κατέχει επιπρόσθετο προσόν (Δίπλωμα στη Διεύθυνση, Μεσογειακό Ινστιτούτο Διεύθυνσης), ο Διευθυντής το προσδιορίζει ως σχετικό με τα καθήκοντα της θέσης και αναφέρει ότι του απέδωσε “τη βαρύτητα που του αναλογεί”, τελικά όμως δεν φαίνεται να αποδόθηκε οποιαδήποτε βαρύτητα σ’ αυτό.
Διαπιστώνονται επίσης αντιφάσεις της ΕΔΥ σε σχέση με τον αιτητή Γεωργίου (προσφυγή αρ. 1469/2012), αναφορικά με το κριτήριο των προσόντων. Σε κάποιο σημείο της απόφασης της η ΕΔΥ αναφέρει ότι ο αιτητής διαθέτει επιπρόσθετο προσόν σχετικό με τα καθήκοντα της θέσης και σε άλλο σημείο και σε αναφορά στην αρχαιότητα των υποψηφίων, έκρινε ότι οι υπερέχοντες στο κριτήριο αυτό (μεταξύ αυτών και ο αιτητής Γεωργίου), “δεν υπερέχουν ούτε σε αξία, ούτε σε προσόντα” έναντι του Ε/Μ, που όμως σύμφωνα με τα στοιχεία των φακέλων, δεν διαθέτει πρόσθετα προσόντα.
Σημειώνεται ότι παρόμοια θέματα μεταξύ των ιδίων διαδίκων που αφορούσαν και εκεί ίδια με την επίδικη θέση, είχαν τεθεί και εξεταστεί στις συνεκδικασθείσες προσφυγές αρ. 1466/2012 κ.ά, Βάσος Γιαζός κ.ά v ΕΔΥ, ημερομηνίας 8/11/2016, όπου και εκεί κρίθηκαν από τον αδελφό Δικαστή Σεραφείμ βάσιμοι οι ισχυρισμοί των αιτητών περί πάσχουσας σύστασης του Διευθυντή και πάσχουσας απόφασης της ΕΔΥ.
Συναφώς στη βάση των πιο πάνω, κρίνω ότι η σύσταση του Διευθυντή συγκρούεται με τα στοιχεία των φακέλων και δεν θα έπρεπε να της είχε δοθεί η βαρύτητα που της προσδόθηκε από την ΕΔΥ, η οποία όχι μόνο την έλαβε υπόψη της, αλλά ουσιαστικά υπέπεσε και η ίδια στα ίδια σφάλματα, κατά τρόπο που η απόφαση της αναπόφευκτα οδηγείται σε ακυρότητα.
Υπό το φως των όσων έχουν εκτεθεί ανωτέρω, οι προσφυγές επιτυγχάνουν και η προσβαλλόμενη απόφαση ακυρώνεται, με έξοδα €1.200, πλέον Φ.Π.Α εναντίον των καθ’ ων η αίτηση και υπέρ κάθε αιτητή ξεχωριστά.
Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο