Legislator Giurisprudenza & Legislazione
Συνεκδικαζόμενες Υποθέσεις Αρ. 142/2014 και 326/2014 ECLI:CY:DD:2016:362 Generato dall'IA

Administrative Court dismisses appeals against military volunteer termination and promotion denial as procedurally and substantively unfounded.

Numero d'incarto Συνεκδικαζόμενες Υποθέσεις Αρ. 142/2014 και 326/2014
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Cipro (CY)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Administrative Court dismissed the petitioner's appeals challenging his termination from military volunteer service and denial of promotion. The petitioner argued for invalidity of the Council's decision but failed to substantiate claims regarding arbitrary treatment or equality violations. The court ruled that the petitioner's arguments were vague, lacked specific evidence, and did not meet procedural requirements for constitutional challenges.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Articles 146, 25, 28 of the Constitution; The court holds that vague and unsubstantiated constitutional claims regarding equality or procedural irregularities in administrative decisions fail to meet the threshold for judicial review.

Parole chiave

Generato dall'IA
military volunteer service promotion denial termination of employment constitutional equality procedural admissibility administrative review substantive merit dimissioni del governo

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Articles 146, 25, 28 of the Constitution
Regulations on Military Volunteers of 1995 (K.D.P. 44/95)

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Cyprus v. Antonios Antoniou and Others (No. 1) (2004) 3 AAΔ 279
Cyprus v. Antonios Antoniou and Others (No. 2) (2004) 3 AAΔ 456
Cyprus v. Antonios Antoniou and Others (No. 3) (2004) 3 AAΔ 542
Cyprus v. Antonios Antoniou and Others (No. 4) (2004) 3 AAΔ 592
Cyprus v. Krashias Footwear Industries Ltd (2009) 3 AAΔ 92
Georgios Christoforakis v. Cyprus through Ministry of Defense, Case No. 851/2010
Miltiades Neophytou Civil Engineering Contractors & Developers Ltd v. Review Board of Tenders, Case No. 1211/2011
ECLI:CY:AD:2015:D299
Court dismisses tender challenge alleging bid rejection due to non-compliance with tender terms and specifications.
ECLI:CY:DD:2016:362
Administrative Court dismisses appeals against military volunteer termination and promotion denial as procedurally and substantively unfounded.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ ν. ΑΝΤΩΝΙΟΥ Ι. ΑΝΤΩΝΙΟΥ κ.α., Αναθεωρητική ΄Εφεση Αρ.3413, 12 Οκτωβρίου, 2004

Κυπριακή Δημοκρατία ν. Αντώνιου Ι. Αντωνίου και Άλλων (Αρ. 1) (2004) 3 ΑΑΔ 279

Kυπριακή Δημοκρατία ν. Aντώνιου I. Aντωνίου και Άλλων (Αρ. 2) (2004) 3 ΑΑΔ 456

Kυπριακή Δημοκρατία ν. Aντώνιου I. Aντωνίου και Άλλων (Αρ. 3) (2004) 3 ΑΑΔ 542

Κυπριακή Δημοκρατία ν. Αντώνιου Ι. Αντωνίου και Άλλων (Αρ. 4) (2004) 3 ΑΑΔ 592

Κυπριακή Δημοκρατία ν. Krashias Footwear Industries Ltd (2009) 3 ΑΑΔ 92

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΑΚΗΣ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΑΜΥΝΑΣ, Υπόθεση Αρ. 851/2010, 30 Σεπτεμβρίου 2011

MILTIADES NEOPHYTOU CIVIL ENGINEERING CONTRACTORS & DEVELOPERS LIMITED ν. ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΑΡΧΗΣ ΠΡΟΣΦΟΡΩΝ, ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΡ. 1211/2011, 5/5/2015, ECLI:CY:AD:2015:D299

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 98(I)/2003 - Ο περί Εργοδοτουμένων με Εργασία Ορισμένου Χρόνου (Απαγόρευση Δυσμενούς Μεταχείρισης) Νόμος του 2003

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2016:362

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(Συνεκδικαζόμενες Υποθέσεις Αρ. 142/2014 και 326/2014)

3 Νοεμβρίου 2016

[Φ. ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 146, 25, 28 ΚΑΙ 35 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

(Υπόθεση Αρ. 142/2014)

ΠΕΤΡΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ Αιτητής,

ΚΑΙ

ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΑΜΥΝΑΣ ΚΑΙ/Ή ΤΟΥ ΑΡΧΗΓΟΥ ΕΘΝΙΚΗΣ ΦΡΟΥΡΑΣ ΚΑΙ/Ή ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΕΠΑΝΑΚΡΙΣΕΩΝ ΕΘΕΛΟΝΤΩΝ ΠΕΝΤΑΕΤΟΥΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗΣ (ΕΠΥ)

Καθ΄ ων η Αίτηση

(Υπόθεση Αρ.326/2014)

ΠΕΤΡΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ Αιτητής

ΚΑΙ

ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΑΜΥΝΑΣ

Καθ΄ ης η Αίτηση.

Κ. Καμένος, για τον Αιτητή

Κ. Σταυρινός, Ανώτερος Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Καθ’ ων η Αίτηση

ΑΠΟΦΑΣΗ

ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.: Με τις παρούσες προσφυγές, οι οποίες συνεκδικάζονται δυνάμει σχετικού διατάγματος του Δικαστηρίου, ημερομηνίας 5.11.2014, ο αιτητής εξαιτείται-

«Δήλωση και/ή διαταγή του Σεβαστού Δικαστηρίου ότι η απόφαση των καθ’ ων η αίτηση ημερομηνίας 3.12.2013 με την οποία απέρριψαν την ιεραρχική προσφυγή του αιτητή ημερομηνίας 16.10.2013 κατά της απόφασης του Συμβουλίου Κρίσεων ΕΠΥ ημερομηνίας 2.10.2013 όπου κρίθηκε ‘ως μη προακτέος’ για το έτος 2013, η οποία κοινοποιήθηκε στον αιτητή δι’ επιστολής των ημερομηνίας 10.12.2013, είναι άκυρη και/ή παράνομη και/ή εστερημένη παντός εννόμου αποτελέσματος» (προσφυγή αρ. 142/2014)· και

«Δήλωση και/ή διαταγή του Σεβαστού Δικαστηρίου ότι η απόφαση των καθ’ ων η αίτηση, που κοινοποιήθηκε στον αιτητή με επιστολή ημερομηνίας 24.1.2014, με την οποία τερμάτισαν την απασχόληση του αιτητή ως Εθελοντή Πενταετούς Υποχρέωσης (ΕΠΥ) του Στρατού της Δημοκρατίας από 1.3.2014 είναι άκυρη και/ή παράνομη και/ή εστερημένη παντός εννόμου αποτελέσματος» (προσφυγή αρ. 326/2014).

Ο αιτητής ήταν Εθελοντής Πενταετούς Υποχρεώσεως (Ε.Π.Υ.) του Στρατού της Δημοκρατίας και ανήκε στο Σώμα του Υλικού Πολέμου του Στρατού Ξηράς. Προσλήφθηκε στο Στρατό ως Ε.Π.Υ. δυνάμει σύμβασης απασχόλησης διάρκειας πέντε χρόνων, με το βαθμό του Λοχία, ημερομηνίας 17.3.2000, η οποία στη συνέχεια ανανεώθηκε για δυο περαιτέρω πενταετείς περιόδους, στις 17.2.2005 και στις 9.3.2010 αντίστοιχα. Από τις 30.9.2009 μέχρι 1.3.2014, ο αιτητής υπηρετούσε στην 692 Προκεχωρημένη αποθήκη Υλικού Πολέμου (692 ΠΑΥΠ), στον Μαθιάτη, όπου και εκτελούσε καθήκοντα Αξιωματικού Κινήσεως.

Κατά το έτος 2013, ο αιτητής πληρούσε τις προϋποθέσεις κρίσεις και δικαιούτο να κριθεί από το Συμβούλιο Κρίσεως για το έτος 2013, σύμφωνα με τους περί Εθελοντών Πενταετούς Υποχρεώσεως του Στρατού της Δημοκρατίας Κανονισμούς του 1995 (Κ.Δ.Π. 44/95), ως αυτοί ίσχυαν κατά τον ουσιώδη χρόνο (στο εξής «οι Κανονισμοί»). Ως εκ τούτου, ο αιτητής κρίθηκε από το Συμβούλιο Κρίσεων, κατά τη σύνοδό του που πραγματοποιήθηκε την 1.8.2013. Το Συμβούλιο Κρίσεων ομόφωνα έκρινε τον αιτητή ως μη προακτέο. Όπως προκύπτει από τα σχετικά πρακτικά της συνεδρίας ημερομηνίας 1.8.2013 (βλ. παράρτημα 5 στην ένσταση), «το Συμβούλιο Κρίσεων κατέληξε στην πιο πάνω απόφαση του και τον έκρινε «μη προακτέο», αφού έλαβε υπόψη του τις χαμηλές βαθμολογίες στις Εκθέσεις Ικανότητάς του σύμφωνα με τις πρόνοιες του κανονισμού 29(1)(β)(3) των περί Εθελοντών Πενταετούς Υποχρεώσεως του Στρατού της Δημοκρατίας Κανονισμών του 1995 έως 2012, καθώς και τις 37 πειθαρχικές ποινές που του επιβλήθηκαν.».

Οι Πίνακες των κριθέντων Ε.Π.Υ., καθώς και τα πρακτικά του Συμβουλίου Κρίσεων και τα συνοπτικά στοιχεία του κάθε κριθέντος, υποβλήθηκαν με επιστολή της Διεύθυνσης Προσωπικού του ΓΕΕΦ (ΔΙΠΡΟ/ΓΕΕΦ) στον Υπουργό Άμυνας (στο εξής «ο Υπουργός») για κύρωση, σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στους προαναφερθέντες Κανονισμούς.

Ακολούθως, ο Υπουργός, με απόφασή του ημερομηνίας 20.9.2013, κύρωσε τους Πίνακες των κριθέντων Ε.Π.Υ., περιλαμβανομένου και του αιτητή, το όνομα του οποίου αναγράφηκε στον Πίνακα των Επιλοχιών Εθελοντών Πενταετούς Υποχρεώσεις Όπλων του Στρατού Ξηράς, κριθέντων ως μη προακτέων. Ο αιτητής έλαβε γνώση για την κρίση του ως μη προακτέου, για το έτος 2013, με διαταγή του Αρχηγού της Εθνικής Φρουράς ημερομηνίας 2.10.2013, που εστάλη σ’ αυτόν από τη ΔΙΠΡΟ/ΓΕΕΦ, στις 2.10.2013. Κατά της εν λόγω κρίσης του, ο αιτητής, στις 16.10.2013, υπόβαλε ιεραρχική προσφυγή, προς εξέταση της οποίας συγκροτήθηκε Συμβούλιο Επανακρίσεων, με σχετική απόφαση του Υπουργού, ημερομηνίας 27.11.2013.

Το Συμβούλιο Επανακρίσεων, κατά τη συνεδρία του ημερομηνίας 3.12.2013, αφού εξέτασε τους ισχυρισμούς του αιτητή, όπως αυτοί είχαν προβληθεί με την ιεραρχική του προσφυγή, αποφάσισε ομόφωνα την απόρριψη της εν λόγω προσφυγής (παράρτημα 14 στην ένσταση των καθ’ ων η αίτηση). Ο αιτητής ενημερώθηκε για την εν λόγω απόφαση του Συμβουλίου Επανακρίσεων με σχετική επιστολή της ΔΙΠΡΟ, ημερομηνίας 10.12.2013.

Συνεπεία της πιο πάνω εξέλιξης και της κρίσης του αιτητή ως μη προακτέου, ο Υπουργός με απόφασή του, ημερομηνίας 23.1.2014, αποφάσισε τον τερματισμό της σύμβασης απασχόλησης του αιτητή από 1.3.2014.

Ο αιτητής αντέδρασε, καταχωρώντας τις υπό εξέταση προσφυγές.

Νομικοί Ισχυρισμοί

Αποτελεί βασικό άξονα της επιχειρηματολογίας του αιτητή ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι προϊόν νομικής και πραγματικής πλάνης των καθ’ ων η αίτηση. Ειδικότερα, ο ευπαίδευτος συνήγορος για τον αιτητή προβάλλει ότι οι καθ’ ων η αίτηση εσφαλμένα ερμήνευσαν τις πρόνοιες των Κανονισμών, και δη τους Κανονισμούς 28 και 29, για να καταλήξουν ότι η βαθμολογία του αιτητή στα υπό του Κανονισμού 25 προβλεπόμενα «ουσιαστικά προσόντα» ήταν κάτω του «καλός». Κατά τον κ. Καμένο, ο αιτητής έπρεπε να κριθεί «επί του μέσου όρου βαθμολογίας του για κάθε ουσιαστικό προσόν και επί όλων των εκθέσεων ικανότητάς του στον κατεχόμενο βαθμό».

Επιπρόσθετα, η πλευρά του αιτητή εγείρει και ζήτημα μη διενέργειας της δέουσας έρευνας εκ μέρους της Διοίκησης και συνακόλουθης πλάνης που εμφιλοχώρησε, εφόσον δεν λήφθηκαν υπόψη και δεν συνεκτιμήθηκαν όλα τα κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του αιτητή στο στρατό στοιχεία, αλλά μόνον οι περίοδοι από 27.8.2012 μέχρι 31.12.2012 και 1.1.2013 μέχρι 14.6.2013. Δεν παρέχεται δε από τους καθ’ ων η αίτηση ουδεμία αιτιολογία και/ή εξήγηση, σύμφωνα με τον αιτητή, «δια την επιλογήν των δυο πιο πάνω περιόδων και μόνον, για να κριθεί ο αιτητής στα δυο ουσιαστικά προσόντα αφοσίωση στο καθήκον και πειθαρχία», ούτε και για το ότι οι καθ’ ων η αίτηση κατέφυγαν σε προηγούμενα έτη μόνο για να αναφερθούν και να λάβουν υπόψη τους προηγούμενα πειθαρχικά αδικήματα του αιτητή. Συνακόλουθα, εγείρεται και ζήτημα έλλειψης και/ή μη επαρκούς αιτιολογίας της προσβαλλόμενης πράξης, καθώς και παραβίασης των αρχών της χρηστής διοίκησης και της καλής πίστης.

Περαιτέρω, ο αιτητής ισχυρίζεται ότι και η απόφαση τερματισμού της απασχόλησής του είναι προϊόν ουσιώδους νομικής και πραγματικής πλάνης των καθ’ ων η αίτηση, εφόσον οι τελευταίοι εσφαλμένα ερμήνευσαν τις διατάξεις του Κανονισμού 10(4) των Κανονισμών[1], ως αυτός τροποποιήθηκε με την Κ.Δ.Π. 276/2012. Η συγκεκριμένη τροποποίηση, σύμφωνα με τον κ. Καμένο, «διέλαθε της προσοχής των καθ’ ων η αίτηση» και μετέτρεπε τη νομική φύση της σύμβασης απασχόλησης του Ε.Π.Υ. από συμβασιούχου με συμβάσεις τακτής προθεσμίας των πέντε ετών, σε σύμβαση αορίστου διαρκείας και μέχρι τη συμπλήρωση της ηλικίας αφυπηρέτησης. Συνακόλουθα, συνεχίζει ο δικηγόρος του αιτητή, με την πιο πάνω κανονιστική διάταξη, κατέστη «αυτοδικαίως καταργητέα και/ή κατέστη ανενεργός» η διάταξη του άρθρου 7 του περί Εργοδοτουμένων με Εργασία Ορισμένου Χρόνου (Απαγόρευση Δυσμενούς Μεταχείρισης) Νόμου του 2003 (Ν.98(Ι)/2003), όπου προβλέπονται οι εξαιρέσεις από την, δυνάμει του εν λόγω άρθρου, μετατροπή της σύμβασης ορισμένου χρόνου σε αορίστου χρόνου μετά την παρέλευση τριάντα μηνών απασχόλησης. Συναφώς, μια από τις προβλεπόμενες εξαιρέσεις είναι και η εργοδότηση, με σύμβαση εργασίας ορισμένου χρόνου, που αφορά τις συμβάσεις για την απασχόληση στο Στρατό της Δημοκρατίας των ΕΠΥ.

Τέλος, ο αιτητής θέτει ζήτημα παραβίασης του Άρθρου 28 του Συντάγματος και της εκεί κατοχυρωμένης αρχής της ισότητας, καθότι η απόλυσή του «αποτελεί διάκριση έναντι άλλων επαγγελματιών του Στρατού με τους οποίους ταυτίστηκε νομικά και/ή τουλάχιστον τελεί υπό παρόμοιες συνθήκες».

Από την πλευρά τους, οι καθ’ ων η αίτηση αντιτείνουν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι επαρκώς και/ή δεόντως αιτιολογημένη, λήφθηκε δε ορθά και νόμιμα και μετά από διενέργεια της δέουσας έρευνας και κατ’ ορθή ενάσκηση της διακριτικής τους εξουσίας, ενώ ουδεμία πλάνη εμφιλοχώρησε κατά τη λήψη αυτής. Επισημαίνουν οι καθ’ ων η αίτηση ότι, δεδομένων των χαμηλών βαθμολογιών του αιτητή στις σχετικές εκθέσεις ικανότητας, σύμφωνα με τον Κανονισμό 29(1)(β)(3) των Κανονισμών, καθώς και των τριάντα εφτά πειθαρχικών ποινών που του είχαν επιβληθεί, η προσβαλλόμενη απόφαση του Συμβουλίου Επανακρίσεων αλλά και αυτή του Υπουργού υπήρξαν νόμιμες και εύλογες.

Ως προς τους ισχυρισμούς περί νομικής πλάνης και εσφαλμένης ερμηνείας του προαναφερθέντος Κανονισμού 10(4), η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση, απορρίπτοντας αυτούς, επισημαίνει ότι η εν λόγω κανονιστική διάταξη δεν ισχύει στην περίπτωση του αιτητή, ο οποίος, στις 17.3.2000, υπέγραψε σύμβαση, το περιεχόμενο της οποίας είναι δεσμευτικό. Ο αιτητής, συνεχίζουν οι καθ’ ων, θα μπορούσε να επικαλεστεί ότι η σύμβασή του κατέστη αορίστου χρόνου στις 8.3.2015, ήτοι μετά τη συμπλήρωση της τρίτης πενταετούς περιόδου υπηρεσίας του, αφού, σύμφωνα με τη σύμβαση που υπέγραψε και η οποία ισχύει εν προκειμένω, «Ο προσλαμβανόμενος που θα συνεχίσει να υπηρετεί μετά τη συμπλήρωση της τρίτης πενταετούς υπηρεσίας του, θα υπηρετεί με σύμβαση μέχρι την ηλικία της υποχρεωτικής αφυπηρέτησής του». Η δε ανανέωση της σύμβασης, στην συγκεκριμένη περίπτωση, είναι δυνητική και ορθά αποφάσισε ο Υπουργός τον τερματισμό της σύμβασης του αιτητή, αφού κρίθηκε ότι συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις και/ή τα γεγονότα που εμπόδιζαν την ανανέωσή της.

Τέλος, οι καθ’ ων η αίτηση αντικρούουν τους ισχυρισμούς περί παραβίασης του Άρθρου 28 του Συντάγματος και της εκεί κατοχυρωμένης αρχής της ισότητας, προβάλλοντας ότι ο εν λόγω ισχυρισμός δεν συγκεκριμενοποιείται στο δικόγραφο της προσφυγής του αιτητή, όπως απαιτεί ο σχετικός Διαδικαστικός Κανονισμός του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου του 1962.

Επιπρόσθετα, με το δικόγραφο της ένστασής τους, οι καθ’ ων η αίτηση ήγειραν προδικαστική ένσταση περί ασάφειας της, δια του αιτητικού Β της προσφυγής, αιτούμενης θεραπείας, την οποίαν όμως, ορθώς, απέσυραν κατά το στάδιο των διευκρινίσεων.

Η κατάληξη

Έχω εξετάσει την προσβαλλόμενη απόφαση υπό το πρίσμα όλων των στοιχείων και ισχυρισμών που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, τα οποία αποτέλεσαν το υπόβαθρο για προώθηση των θέσεων των διαδίκων.

Εν πρώτοις, δεν με βρίσκει σύμφωνο ο ισχυρισμός του αιτητή ότι εσφαλμένα οι καθ’ ων η αίτηση ερμήνευσαν τις διατάξεις του προαναφερθέντος Κανονισμού 29 και ότι, συνακόλουθα, εμφιλοχώρησε πλάνη κατά τη λήψη της απόφασης να κριθεί αυτός ως μη προακτέος. Σύμφωνα με τον Κανονισμό 29 των Κανονισμών-

«(1) Οι διαβαθμίσεις των κρίσεων είναι-

(α) Προακτέος·

(β) Μη προακτέος.

(2) Για να κριθεί ΕΠΥ προακτέος, πρέπει, εκτός των άλλων ευνοϊκών στοιχείων, στις εκθέσεις ικανότητας που έχει στον κατεχόμενο βαθμό ο μέσος όρος της βαθμολογίας του για κάθε ουσιαστικό προσόν που αναφέρεται στον Κανονισμό 25 των παρόντων Κανονισμών να είναι τουλάχιστον «καλός».

(3) ΕΠΥ ο οποίος στις εκθέσεις ικανότητας στον κατεχόμενο βαθμό έχει μέσο όρο βαθμολογίας σε ουσιαστικό προσόν που αναφέρεται στον Κανονισμό 25 των παρόντων Κανονισμών κάτω από «καλός» κρίνεται μη προακτέος.».

Το λεκτικό των πιο πάνω διατάξεων δεν επιδέχεται πολλαπλής ερμηνείας. Προκειμένου ΕΠΥ να κριθεί προακτέος, θα πρέπει ο μέσος όρος της βαθμολογίας του σε κάθε ένα από τα ουσιαστικά προσόντα που προβλέπονται στον Κανονισμό 25 να είναι τουλάχιστον «καλός», δηλαδή να έχει εξασφαλίσει μέσο όρο βαθμολογίας για κάθε ένα από τα εν λόγω προσόντα τουλάχιστον 6, σύμφωνα με την κλίμακα βαθμολογίας των ουσιαστικών προσόντων που καθορίζεται στον Κανονισμό 24(5) των Κανονισμών.

Εν προκειμένω, όπως προκύπτει και από την επίδικη απόφαση του Συμβουλίου Επανακρίσεων (παράρτημα 14 στην ένσταση), ο αιτητής, στο πλαίσιο των κρίσεων για το έτος 2013, κρίθηκε ως μη προακτέος, επειδή στην έκθεση ικανότητάς του, στον κατεχόμενο βαθμό, για την περίοδο από 27.8.2012 μέχρι 31.12.2012 είχε μέσο όρο βαθμολογίας στο προσόν αφοσίωση στο καθήκον κάτω από «καλός», και συγκεκριμένα 4,5, ενώ και στο ουσιαστικό προσόν πειθαρχία είχε μέσο όρο βαθμολογίας 4, ήτοι και πάλι κάτω του «καλός».

Ο δε «μέσος όρος βαθμολογίας», στις δυο πιο πάνω περιπτώσεις, διαμορφώθηκε από την βαθμολογία του αιτητή στα προβλεπόμενα από τον Κανονισμό 25 επιμέρους προσόντα και/ή στοιχεία των «ουσιαστικών προσόντων». Συγκεκριμένα, ως προς το προσόν «αφοσίωση», το οποίο, σύμφωνα με τον εν λόγω Κανονισμό, «αναφέρεται στο ζήλο και το ενδιαφέρον του για την υπηρεσία και στην επιμέλεια και τυπικότητά του στην εκτέλεση των καθηκόντων του» [βλ.

Κανονισμό 25(6)], ο αιτητής είχε εξασφαλίσει αφενός βαθμολογία 5, ως προς το στοιχείο και/ή επιμέρους προσόν «ζήλος και ενδιαφέρον για την υπηρεσία», και αφετέρου βαθμολογία 4 ως προς το «επιμέλεια και τυπικότητα στην εκτέλεση των καθηκόντων», με αποτέλεσμα η βαθμολογία 4,5 να αποτελεί τον μέσο όρο των δυο αμέσως ανωτέρω αναφερομένων.

Παρομοίως, και στο προσόν «πειθαρχία», το οποίο, σύμφωνα με τον Κανονισμό 25(8), αναφέρεται «στην ακριβή εκτέλεση των διατασσομένων και στην τήρηση του νόμου και της τάξης», ο αιτητής είχε βαθμολογηθεί με 4 και στα δυο επιμέρους προσόντα και/ή στοιχεία, με αποτέλεσμα η βαθμολογία 4 να αποτελεί τον μέσο όρο αυτών.

Τα ίδια ισχύουν και αναφορικά με την έκθεση ικανότητας του αιτητή για την περίοδο από 1.1.2013 μέχρι 14.6.2013, όπου αυτός είχε και πάλι μέσο όρο βαθμολογίας 4,5 στο προσόν «αφοσίωση», ενώ και στο ουσιαστικό προσόν «πειθαρχία» είχε μέσο όρο βαθμολογίας 4, ήτοι και πάλι κάτω του «καλός». Όπως έχει ήδη αναφερθεί πιο πάνω, ο «μέσος όρος βαθμολογίας», στις δυο πιο πάνω περιπτώσεις, διαμορφώθηκε από την βαθμολογία του αιτητή στα επιμέρους προσόντα και/ή στοιχεία των εν λόγω «ουσιαστικών προσόντων», όπου ο αιτητής είχε τις ίδιες βαθμολογίες με αυτές της προαναφερθείσας έκθεση ικανότητάς του για την περίοδο από 27.8.2012 μέχρι 31.12.2012.

Ενόψει των πιο πάνω, γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι ουδόλως τυχαία δεν ήταν η υπό του νομοθέτη αναφορά σε «μέσο όρο της βαθμολογίας για κάθε ουσιαστικό προσόν» (στον Κανονισμό 29), εφόσον κάθε ένα από τα προβλεπόμενα στον Κανονισμό 25 ουσιαστικά προσόντα αποτελείται από επιμέρους προσόντα και/ή στοιχεία που βαθμολογούνται αυτοτελώς. Συνεπώς, για να διαμορφωθεί η τελική βαθμολογία του ΕΠΥ σε κάθε ένα από τα ουσιαστικά προσόντα, συνυπολογίζονται και/ή προστίθενται οι βαθμολογίες του στα επιμέρους αυτά προσόντα και εξάγεται ο μέσος όρος. Αυτό ακριβώς έγινε και στην υπό εξέταση περίπτωση, αναφορικά με τις δυο προαναφερθείσες εκθέσεις ικανότητας του αιτητή, όπου οι καθ’ ων η αίτηση διενήργησαν τη βαθμολόγησή του σύμφωνα με τις εν λόγω πρόνοιες, καταλήγοντας ότι στα συγκεκριμένα ουσιαστικά προσόντα, για τους λόγους που παραθέτουν, ο αιτητής είχε εξασφαλίσει βαθμολογία κάτω του «καλός». Ας σημειωθεί δε ότι, όπως προκύπτει από τον Κανονισμό 25, όλα τα εκεί προβλεπόμενα «ουσιαστικά προσόντα», αποτελούνται από περισσότερα του ενός επιμέρους προσόντα και/ή στοιχεία, συνεπώς είναι καθόλα λογική η ύπαρξη της πρόνοιας περί μέσου όρου βαθμολογίας για κάθε ουσιαστικό προσόν και, κατ΄ επέκταση, καθόλα λογική και η ερμηνευτική προσέγγιση που ακολούθησαν οι καθ’ ων η αίτηση.

Είναι δε ακριβώς λόγω της συγκεκριμένης βαθμολογίας του που ο αιτητής κρίθηκε ως μη προακτέος, κατ’ ορθή εφαρμογή των προνοιών του Κανονισμού 29. Επισημαίνεται ότι, όπως προκύπτει και από το λεκτικό των διατάξεων των παραγράφων (2) και (3) του εν λόγω Κανονισμού, αρκεί η, σε οποιαδήποτε έκθεση ικανότητας του ΕΠΥ στον κατεχόμενο βαθμό, βαθμολόγησή του, έστω και σε ένα ουσιαστικό προσόν, κάτω του «καλός», προκειμένου αυτός να κριθεί ως μη προακτέος. Έχοντας δε ο αιτητής εξασφαλίσει, σε δυο ξεχωριστές εκθέσεις ικανότητας, μέσο όρο βαθμολογίας κάτω του «καλός» (4,5 και 4) σε δυο από τα ουσιαστικά προσόντα κάθε έκθεσης, κρίνω ότι η κατάληξη των καθ’ ων η αίτηση να κρίνουν αυτόν ως μη προακτέο, κατ’ ορθή ερμηνεία και εφαρμογή του Κανονισμού 29, ήταν καθόλα ορθή και σύννομη.

Συνεπώς, ο ισχυρισμός περί πλάνης των καθ’ ων η αίτηση κατά την ερμηνεία της πιο πάνω διάταξης είναι αβάσιμος και απορριπτέος.

Περαιτέρω, υπό το φως των πιο πάνω ευρημάτων, δεν διακρίνω να εμφιλοχώρησε πλάνη ούτε και, εν πάση περιπτώσει, οτιδήποτε μεμπτό στην υπό των καθ’ ων η αίτηση ερμηνεία και εφαρμογή του Κανονισμού 28 των Κανονισμών, ως προβάλλει η πλευρά του αιτητή. Αντίθετα, όπως προκύπτει από τα ενώπιον μου στοιχεία, το Συμβούλιο Επανακρίσεων, στην απόφασή του να κρίνει τον αιτητή ως μη προακτέο, έλαβε υπόψη του και τα στοιχεία του ατομικού φακέλου του αιτητή, καθώς και τις διατάξεις του προαναφερθέντος Κανονισμού 29, ως ρητά επιτάσσει ο Κανονισμός 28. Μάλιστα, σύμφωνα με τον Κανονισμό 23 των Κανονισμών, όπου ρυθμίζεται η υπό του Συμβουλίου κρίση ΕΠΥ με βάση τα στοιχεία του ατομικού του φακέλου, ρητά προβλέπονται ως στοιχείο κρίσης «(θ) τυχόν επιβληθείσες σ’ αυτόν πειθαρχικές ποινές οποιασδήποτε μορφής και τα αιτιολογικά τους». Αυτό απαντά και στον ισχυρισμό του αιτητή περί μη διενέργειας της δέουσας έρευνας εκ μέρους των καθ’ ων η αίτηση, αλλά και απουσίας οποιασδήποτε αιτιολογίας αναφορικά με την υπό των καθ’ ων λήψη υπόψη των επιβληθεισών πειθαρχικών ποινών λόγω των τριανταεπτά πειθαρχικών παραπτωμάτων που αυτός είχε διαπράξει από το έτος 2004 μέχρι το έτος 2013. Αντίθετα, καθόλα ορθά οι καθ’ ων η αίτηση, ως άλλωστε όφειλαν δυνάμει των προαναφερθέντων Κανονισμών 23 και 28, έλαβαν υπόψη τους και τις εν λόγω πειθαρχικές ποινές.

Όσον δε αφορά την αιτιολογία της επίδικης απόφασης του Συμβουλίου Επανακρίσεων, κρίνω ότι αυτή είναι επαρκής, αφού σε αυτήν παρατίθενται τόσο το σκεπτικό και/ή οι λόγοι που οδήγησαν στις συγκεκριμένες βαθμολογίες του αιτητή στις δυο προαναφερθείσες εκθέσεις ικανότητάς του, όσο και τα τριανταεπτά διαπραχθέντα πειθαρχικά παραπτώματα, «από τα οποία τα περισσότερα ήταν τα ίδια και επαναλαμβανόμενα» και των οποίων «η φύση και η σοβαρότητα» οδήγησαν στην προσβαλλόμενη απόφαση. Ούτε και είχαν υποχρέωση οι καθ’ ων η αίτηση να αιτιολογήσουν γιατί έλαβαν ειδικά υπόψη τους είτε τις δυο προαναφερθείσες συγκεκριμένες εκθέσεις ικανότητας του αιτητή, είτε τα πειθαρχικά αδικήματα που διαπράχθηκαν από τον αιτητή τα προηγούμενα έτη, προκειμένου να τον κρίνουν ως μη προακτέο, δεδομένου ότι, ως έχει εκτεθεί αναλυτικά, ενήργησαν, ως όφειλαν, σύμφωνα με τις πρόνοιες των Κανονισμών 29, 28 και 23 των Κανονισμών.

Ενόψει των πιο πάνω, καταλήγω ότι η απόφαση του Συμβουλίου Επανακρίσεων να κρίνει τον αιτητή ως μη προακτέο είναι ορθή, νόμιμη και, εν πάση περιπτώσει, εύλογα επιτρεπτή και οι ισχυρισμοί περί πλάνης και μη διενέργειας της δέουσας έρευνας, καθώς και περί έλλειψης αιτιολογίας της προσβαλλόμενης απόφασης του Συμβουλίου δεν μπορούν, να ευσταθούν, υποκείμενοι ωσαύτως σε απόρριψη. Κατά την άποψή μου η προσβαλλόμενη απόφαση είναι δεόντως αιτιολογημένη, αφού περιλαμβάνει τόσο τη νομική βάση, ήτοι την σχετική νομοθεσία, όσο και την πραγματική βάση, ήτοι τις βαθμολογίες του αιτητή καθώς και τις πειθαρχικές ποινές πού του επιβλήθηκαν καθ' όλη την διάρκεια της υπηρεσίας του, ώστε εύλογα το Συμβούλιο κατέληξε ότι η υπηρεσία του θα έπρεπε να τερματισθεί. Εξάλλου, η αιτιολογία, για να είναι πλήρης, δεν εξαρτάται μόνο από την έκτασή της, αλλά και από το εάν περιλαμβάνει εκείνα τα ουσιώδη στοιχεία, ώστε αφενός μεν το αποφασίζον όργανο να καταλήγει σε εύλογα συμπεράσματα, αφετέρου δε να παρέχει τη δυνατότητα ελέγχου της ορθότητάς της από το Δικαστήριο (βλ. Γεώργιος Χριστοφοράκης ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 851/2010, ημερ.30.9.2011). Σαφώς και αυτά τα χαρακτηριστικά υπάρχουν στην παρούσα περίπτωση.

Την απόφαση του Συμβουλίου Επανακρίσεων ακολούθησε η απόφαση του Υπουργού, ημερομηνίας 23.1.2014, να τερματίσει τη σύμβαση απασχόλησης του αιτητή από 1.3.2014, σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στους Κανονισμούς 34(6)[2] και 49(1)(στ)[3] των Κανονισμών. Η εν λόγω απόφαση προσβάλλεται με την προσφυγή αρ. 326/2014.

Ο αιτητής βάλλει κατά της επίδικης απόφασης του Υπουργού, ισχυριζόμενος ότι εμφιλοχώρησε πλάνη στη λήψη αυτής, εφόσον οι καθ’ ων η αίτηση εσφαλμένα ερμήνευσαν τις διατάξεις του Κανονισμού 10(4) των Κανονισμών, ως αυτός τροποποιήθηκε με την Κ.Δ.Π. 276/2012. Η συγκεκριμένη τροποποίηση, σύμφωνα με τον κ. Καμένο, «διέλαθε της προσοχής των καθ’ ων η αίτηση» και μετέτρεπε τη νομική φύση της σύμβασης απασχόλησης του Ε.Π.Υ. από συμβασιούχου με συμβάσεις τακτής προθεσμίας των πέντε ετών, σε σύμβαση αορίστου διαρκείας και μέχρι τη συμπλήρωση της ηλικίας αφυπηρέτησης, δεδομένου ότι ο αιτητής είχε αρχικώς υπογράψει σχετική σύμβαση απασχόλησης στις 17.3.2000 και εν συνεχεία ανανέωσε τη σύμβασή του για άλλες δυο πενταετίες. Συνακόλουθα, συνεχίζει ο δικηγόρος του αιτητή, με τον εν λόγω Κανονισμό 10(4), κατέστη ανενεργός η διάταξη του άρθρου 7 του Ν.98(Ι)/2003, όπου προβλέπονται οι εξαιρέσεις από την, δυνάμει του εν λόγω άρθρου, μετατροπή της σύμβασης ορισμένου χρόνου σε αορίστου χρόνου μετά την παρέλευση τριάντα μηνών απασχόλησης, περιλαμβανομένης βεβαίως και της περίπτωσης εργοδότησης με σύμβαση απασχόλησης των ΕΠΥ.

Έχω την άποψη ότι οι ισχυρισμοί του αιτητή δεν βρίσκουν έρεισμα. Όπως έχει ήδη αναφερθεί πιο πάνω, ο αιτητής υπέγραψε σύμβαση εργοδότησης με τους καθ’ ων η αίτηση στις 17.3.2000. Σύμφωνα με τα διαλαμβανόμενα στην εν λόγω σύμβαση, αυτή

«μπορεί να ανανεώνεται με απόφαση του Υπουργού για περαιτέρω διαδοχικές πενταετείς περιόδους, ανάλογα με τις ανάγκες της Υπηρεσίας και ύστερα από γραπτή αίτηση του Προσλαμβανόμενου.

Ο Προσλαμβανόμενος που θα συνεχίσει να υπηρετεί μετά τη συμπλήρωση της τρίτης πενταετούς περιόδου υπηρεσίας του, θα υπηρετεί με σύμβαση μέχρι την ηλικία της υποχρεωτικής αφυπηρέτησής του».

Ή εν λόγω σύμβαση ανανεώθηκε για πρώτη φορά στις 17.2.2005 και εν συνεχεία στις 9.3.2010. Όπως προκύπτει από τα ενώπιον μου στοιχεία (βλ. παραρτήματα 2 και 3 της ένστασης), σε κάθε περίπτωση ανανέωσης, οι καθ’ ων η αίτηση έστελναν σχετική επιστολή στον αιτητή, πληροφορώντας τον ότι η ανανέωση της σύμβασης απασχόλησής του για περαιτέρω, κάθε φορά, πενταετή περίοδο, επέρχετο «με τους ίδιους όρους της αρχικής σας σύμβασης». Συνεπώς, κατά τον χρόνο που λήφθηκε η απόφαση τερματισμού της απασχόλησης του αιτητή, σαφώς και ίσχυαν οι όροι της αρχικής σύμβασης που υπέγραψε ο αιτητής, στις 17.3.2000, και η σχέση εργοδότησης του αιτητή με τους καθ’ ων η αίτηση διέπετο και/ή ρυθμιζόταν από την εν λόγω σύμβαση, η ισχύς της οποίας, ως εξηγήθηκε, είχε ανανεωθεί. Σύμφωνα λοιπόν με τους εν λόγω όρους, θα μπορούσε ο αιτητής να επικαλεστεί ότι η απασχόλησή του συνεχίζει πλέον να ισχύει μέχρι την υποχρεωτική αφυπηρέτησή του, εφόσον είχε συμπληρώσει και την τρίτη πενταετή περίοδο υπηρεσίας του, ήτοι στις 9.3.2015, κάτι ωστόσο που δεν κατέστη τελικά εφικτό, αφού πριν από τη συμπλήρωση της απαιτούμενης τρίτης πενταετίας, και δη στις 23.1.2014, η σύμβαση απασχόλησής του τερματίστηκε.

Ενόψει των πιο πάνω, είναι καθόλα αβάσιμος ο ισχυρισμός του αιτητή ότι στην περίπτωσή του ίσχυε ο Κανονισμός 10(4), ως τροποποιήθηκε με την Κ.Δ.Π. 276/2012. Ας σημειωθεί ότι η τροποποίηση που επήλθε με την Κ.Δ.Π. 276/2012 και την οποία επικαλείται ο αιτητής δεν έχει οποιαδήποτε αναδρομική ισχύ και αυτή τέθηκε σε ισχύ από 27.7.2012, ημερομηνία δημοσίευσής της στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας.

Συνεπώς, στο πεδίο εφαρμογής της εμπίπτουν μεταγενέστερες της εν λόγω ημερομηνίας περιπτώσεις και όχι προγενέστερες, ως αυτή του αιτητή. Επισημαίνεται ακόμη το γεγονός ότι ο Κανονισμός 10(3) [ο οποίος μεταγενέστερα, με την τροποποίηση, αναριθμήθηκε στον υπό συζήτηση Κανονισμό 10(4)], ως ίσχυε πριν από την συγκεκριμένη τροποποίηση, βρισκόταν σε πλήρη συμβατότητα με το περιεχόμενο και τους όρους της προαναφερθείσας σύμβασης ως προς το σημείο αυτό, αφού ρητά προέβλεπε ότι «οι ΕΠΥ που θα συνεχίσουν να υπηρετούν μετά τη συμπλήρωση της τρίτης πενταετούς περιόδου υπηρεσίας τους θα υπηρετούν με σύμβαση μέχρι την ηλικία της υποχρεωτικής αφυπηρέτησής τους».

Παρομοίως, και η προαναφερθείσα διάταξη του άρθρου 7 του Νόμου 98(Ι)/2003 ενισχύει τη θέση ότι ο καθορισμός και/ή χαρακτηρισμός της σύμβασης εργασίας των ΕΠΥ, τουλάχιστον στις περιπτώσεις πριν από τη θέση σε ισχύ της Κ.Δ.Π. 276/2012, ως η υπό εξέταση, γίνεται με σχετικές συμβάσεις, εξ’ ου και η εξαίρεση των περιπτώσεων αυτών από τον κανόνα της μετατροπής τους σε συμβάσεις αορίστου χρόνου δυνάμει του εν λόγω άρθρου 7.

Κατά συνέπεια, καταλήγω ότι και ο συγκεκριμένος προβαλλόμενος λόγος ακύρωσης υπόκειται σε απόρριψη ως αβάσιμος, αφού η απόφαση τερματισμού της απασχόλησης του αιτητή υπήρξε καθόλα σύννομη, σύμφωνα με τα όσα προβλέπονται στους προαναφερθέντες Κανονισμούς 49(στ) και 34(6) των Κανονισμών, οι οποίοι προβλέπουν ότι η απασχόληση του ΕΠΥ τερματίζεται με απόφαση του Υπουργού σε οποιοδήποτε στάδιο της υπηρεσίας του, εφόσον αυτός κριθεί μη προακτέος.

Τέλος, όσον αφορά στον ισχυρισμό περί παραβίασης του Άρθρου 28 του Συντάγματος και της εκεί κατοχυρωμένης αρχής της ισότητας, κρίνω ότι ούτε και αυτός μπορεί να ευσταθεί.

Εν πρώτοις, παρατηρώ ότι ο συγκεκριμένος ισχυρισμός προβάλλεται γενικά και αόριστα, χωρίς, εν πάση περιπτώσει, οποιαδήποτε επαρκή ανάπτυξη και/ή περαιτέρω εξειδίκευση και/ή τεκμηρίωση, με αποτέλεσμα αυτός να μην μπορεί να εξεταστεί και να καθίσταται απορριπτέος (βλ. Δημοκρατία ν. Αντώνης Αντωνίου, Α.Ε. 3413, ημερ. 11.6.2004, MILTIADES NEOPHYTOU CIVIL ENGINEERING CONTRACTORS & DEVELOPERS LTD v. Αναθεωρητική Αρχή Προσφορών κ.α., ECLI:CY:AD:2015:D299, Υποθ. Αρ. 1211/2011, ημερ. 5.5.2015). Εν προκειμένω, ο αιτητής δεν αναπτύσσει, ούτε συγκεκριμενοποιεί ούτε και τεκμηριώνει τον εν λόγω ισχυρισμό του, ούτως ώστε να καταδειχθεί κατά τρόπο επαρκή που έγκειται η παραβίαση της εν λόγω συνταγματικής αρχής στην περίπτωσή του και πως αυτός ταυτίζεται νομικά ή/και τελεί υπό παρόμοιες συνθήκες με άλλους επαγγελματίες του στρατού, τους οποίους και δεν προσδιορίζει. Ο συγκεκριμένος λόγος ακύρωσης, με τον γενικό τρόπο που προβάλλεται στη γραπτή αγόρευση των αιτητών, χωρίς περαιτέρω διευκρίνιση, «δεν θα μπορούσε να ληφθεί υπόψη, εφόσον θα προσέκρουε στον Κανονισμό 7 των Διαδικαστικών Κανονισμών του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου του 1962» (βλ. απόφαση Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Δημοκρατία ν. KRASHIAS FOOTWEAR INDUSTRIES LTD. (2009) 3 Α.Α.Δ. 92).

Εν πάση περιπτώσει, είναι σαφές ότι η υπό εξέταση περίπτωση θα πρέπει να εξεταστεί στο πλαίσιο του ειδικού νομικού καθεστώτος που διέπει τον αιτητή και γενικότερα τους Ε.Π.Υ., για τους οποίους άλλωστε κρίθηκε σκόπιμη και αναγκαία η θέσπιση ειδικής νομοθεσίας [βλ. τους περί Εθελοντών Πενταετούς Υποχρεώσεως του Στρατού της Δημοκρατίας Κανονισμούς του 1995 (Κ.Δ.Π. 44/95), ως έχουν τροποποιηθεί]. Είναι δε στο πλαίσιο και κατ’ εφαρμογή αυτής της νομοθεσίας που κρίθηκε ο αιτητής ως μη προακτέος και, συνακόλουθα, τερματίστηκε η σύμβασή του.

Ενόψει των πιο πάνω, δεν έχει καταδειχθεί οτιδήποτε εκ μέρους του αιτητή που να υποστηρίζει τον ισχυρισμό περί άνισης μεταχείρισής του.

Κατά συνέπεια, δεν έχω εντοπίσει οτιδήποτε μεμπτό ούτε στην απόφαση του Συμβουλίου Επανακρίσεων ούτε και σε αυτήν του Υπουργού και, δεδομένου ότι ουδείς εκ των υπό του αιτητή προβαλλόμενων λόγων ακύρωσης ευσταθεί, οι προσφυγές αποτυγχάνουν και απορρίπτονται με €1.300 έξοδα υπέρ των καθ’ ων η αίτηση και εναντίον του αιτητή.

Φ.ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.

[1] Σύμφωνα με την εν λόγω διάταξη, όπως τροποποιήθηκε με την Κ.Δ.Π. 276/2012, «Οι ΕΠΥ που θα συνεχίσουν να υπηρετούν μετά τη συμπλήρωση της πρώτης πενταετούς περιόδου υπηρεσίας τους θα υπηρετούν με σύμβαση μέχρι την ηλικία της υποχρεωτικής αφυπηρέτησής τους».

[2] Σύμφωνα με την εν λόγω διάταξη, «Όταν ΕΠΥ κριθεί μη προακτέος, οι υπηρεσίες του στο Στρατό τερματίζονται κατόπιν απόφασης του Υπουργού».

[3] Η συγκεκριμένη διάταξη προβλέπει ότι «Η απασχόληση του ΕΠΥ τερματίζεται με απόφαση του Υπουργού σε οποιοδήποτε στάδιο της υπηρεσίας του,[…] (στ) Όταν κριθεί μη προακτέος».

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο